Αρχείο

All posts for the month Απρίλιος 2009

Δωδεκαμετρο σε Μι μινορε 1/9/2007

Published Απρίλιος 9, 2009 by yvris

Δωδεκαμετρο σε Μι μινορε

 

Αναμεσα σε μελαγχολια και χαρα, ξαναζωντας ανταριασμενες θυμησες του σημερινου πρωινου και στον αποηχο του γλυκοπικρου συναισθηματος που προκαλει η αναγνωση καποιου καλου βιβλιου, προσπαθω, αγκαλια με μια ξεχαρβαλωμενη κιθαρα, να συνθεσω το τραγουδι της δικιας μου ζωης. 

 

Μι Μινορε.

 

Κυριαρχο συναισθημα αυτη τη στιγμη: Αβεβαιοτητα. Για ολα. Για το τι κανω αυτη τη στιγμη, για το τι θελω να κανω αυτη τη στιγμη, για το μελλον. Τοσες αλλαγες τον τελευταιο χρονο, ενας νεος ανθρωπος που δεν εχει βρει ακομα την νεα του ταυτοτητα, ισορροπωντας αναμεσα σε παλιο και νεο εαυτο, παλιο και νεο κοσμο.

 

            Λα Μινορε.

 

Νεες αποψεις, νεα αντιληψη του κοσμου, των πραγματων. Ανακαταταξη. Νεα σχεδια στη θεση των παλιων – σε ποιο σημειο αραγε σταματα η αναπροσαρμογη; Σε ποιο σημειο αναμεσα στο παλιο και το νεο θα βρεθει η νεα ισορροπια; Τι απο αυτα που εκανα και ειχα στο μυαλο μου μπορω να εξακολουθησω να κανω; Να εξακολουθησω να σχεδιαζω;

 

            Μι Μινορε.

 

Μετα απο μια εξαντλητικη χρονια, στερεμενη απο αγαπη. Ειχα τοσα πραγματα να δωσω… δεν τα εδωσα. Και αυτο με κανει να νιωθω αδεια. Παρολο που τα κρατησα μεσα μου τελικα. Που πηγαν? Συναισθηματικη εξαντληση – ποτε θα ειμαι ετοιμη για κατι νεο; Πως θα μπορει να ειναι ξεχωριστο;

(Γυρισμα)

 

            Σι Ματζορε Εβδομης

 

Αναμεσα. Αυτη η λεξη χαρακτηριζει την περιοδο αυτη της ζωης μου. Αναμεσα σε δυο κοσμους, αναμεσα σε δυο φασεις. Αλλαγη. Ενδιαμεση κατασταση. Δεν εχω πατησει ακομα στα ποδια μου εντελως, χωρις ομως να ειμαι χαμενη. Εχω μια αμυδρη ιδεα, ακολουθω προς το παρον βραχυπροθεσμα σχεδια, κανονιζω σημερα για σημερα, δεν ξερω πως θα θελω να ειναι το αυριο. Ποσο αραγε κραταει μια ενδιαμεση φαση; Μηπως μια ολοκληρη ζωη;

 

            Λα Μινορε

 

Καθομαι μπροστα στην οθονη του υπολογιστη μου και υπο τους ηχους απαλης dub ονειρευομαι, πλαθω εικονες και αναπολω. Ονειρευομαι νεες στιγμες που ανοιγονται μπροστα μου, με τα πλανα μου να αχνοδιαγραφονται σαν μερα που χαραζει, στην πολυ αρχη της ακομα. Πλαθω με το νου εικονες ευτυχιας που θα ηθελα να ζησω, για να μπορεσω να τις δημιουργησω αργοτερα, οταν ωριμασουν οι συνθηκες. Και αναπολω στιγμες και βλεμματα, αγγιγματα που εκαναν το κορμι μου να αναρριγησει απο χτες το βραδυ. Στιγμες που κρυβουν μεσα τους την ομορφια της ζωης – την επικοινωνια. Ποτε θα τις ξαναζησω;

(Τονικη)

 

            Μι Μινορε

 

Το τραγουδι δεν τελειωνει εδω, οχι! Το τσαχπινικο turnaround προετοιμαζει το σκοπο για την εισοδο στην επομενη φαση – κλεινει το ματι παιχνιδιαρικα, γεμιζοντας το σκοπο με αισιοδοξια, κοιτωντας προς το μελλον που περιμενει να το αδραξουμε, να το ζησουμε! Το soundtrack της ζωης μου ειναι σιγουρα blues!

           

            Σι Ματζορε Εβδομης

Advertisements

Nostalgia 27/7/2007

Published Απρίλιος 9, 2009 by yvris

Κατα τη διαρκεια της φετινης καταληψης της ΑΣΟΕΕ…

 

Εμαθα

πραγματα που δεν ηξερα, που παντα ενιωθα οτι ολοι ηξεραν εκτος απο μενα. Εμαθα τι πιστευει η καθε πλευρα, συζητησα με ατομα αντιδιαμετρικα διαφορετικων αποψεων και διαμορφωσα δικες μου. Διαβασα πολυ αλλα ακομα περισσοτερο ειδα στην πραξη τι σημαινει καπιταλισμος, τι σημαινει συνδικαλισμος και τι σημαινει αμεσοδημοκρατια. Και καταλαβα πως η πολιτικη σταση ζωης πηγαζει αμεσα απο την ατομικη, πως η ατομικοτητα διαμορφωνει τις συλλογικοτητες και το αντιθετο.

 

Εζησα

φασεις που ηταν εμπειρια ζωης, που δεν υπαρχουν, που δε γινονται εξω. Εζησα το πως ειναι να μην κοιμασαι τα βραδια σπιτι σου, για την ακριβεια να μην κοιμασαι σε κανενα σπιτι, να ζεις κοινοβιακα και να μοιραζεσαι τα παντα. Να φερεσαι απλα οπως αισθανεσαι, να διασκεδαζεις, να παιζεις μουσικη ολη νυχτα, να χορευεις, να μεθας και να δινεις (η να σου δινουν) ακομα και απο αυτο που δεν εχεις. Να γνωριζεις και να κανεις παρεα ατομα που ουτε που φανταζοσουν ποτε οτι θα ταιριαζες, κι ομως να ειστε ομαδα.

 

Ενηλικιωθηκα

Βγηκα απο το ροζ συννεφακι μου οπου νομιζα οτι ολα ηταν αθωα, οτι ο ανθρωπος ειναι κατα βαθος καλος και οτι μια μερα θα επικρατουσε η αγαπη. Συνειδητοποιησα πως λειτουργει μια κοινωνια, τι ειναι τα συμφεροντα και πως αντικρουονται, πως οδηγουν σε συγκρουσεις. Και καταλαβα πως ειναι διαμορφωμενο το κοινωνικοπολιτικο πλαισιο και τι θα πει να ειμαστε ασφαλεις.

 

Ερωτευτηκα

Ερωτευτηκα εναν ανθρωπο που μπορει να μη μου φερθηκε με τον πρεποντα σεβασμο, συνετελεσε ομως σε μεγαλο βαθμο στο να αλλαξει ο τροπος με τον οποιο βλεπω τη ζωη τωρα. Συμπεριφερομενος οπως κανεις που ηξερα ως τωρα -πιθανοτατα λογω υπερμετρου εγωισμου- με εκανε να εξερευνησω νεες ιδεες για τη ζωη, για τις σχεσεις, και να ανακαλυψω νεα ορια για τον εαυτο μου που δεν ηξερα πως ειχα. Αν και δεν ειχα απο αυτον τον ανθρωπο την αντιμετωπιση που θα ηθελα, ειναι πλεον ενα μερος της ζωης και του εαυτου μου και σηματοδοτης των εντονων αλλαγων που συνεβησαν μεσα μου. 

 

Ενιωσα

την κρατικη καταστολη στο πετσι μου, οταν ενιωσα τη φυσουνα στην πλατη μου και τα ποδια μου να παραλυουν, οταν παραλιγο να κανω εμετο στην ασφαλτο ενω προσπαθουσα να κρατηθω ορθια, παρολο που το μονο που ειχα κανει ηταν να στεκομαι μπροστα απο τη βουλη διαδηλωνοντας νομιμα και δημοκρατικα τις θεσεις και τις αντιρρησεις μου στο επιμαχο νομοσχεδιο. Οταν συμφοιτητες μου συνεληφθησαν, ξυλοκοπηθηκαν και εξευτελιστηκαν απο τις αρχες, μη εχοντας κανει τιποτα το επιληψιμο. Οταν οι «αρχες» που «διαφυλασσουν τη δημοκρατια μας» ψεκασαν με καρκινογονο δηλητηριο τη νεολαια τρομοκρατωντας με την επιφαση της νομιμοτητας και εξω απο αυτην.

 

Εμπιστευτηκα 

τον ανθρωπο γιατι ειδα συμπεριφορες που δυσκολα τις παρατηρεις στον «εξω κοσμο». Ειδα ανθρωπους με διαφορετικες αποψεις και συμφεροντα να στεκονται ο ενας διπλα στον αλλον και να αλληλοστηριζονται σαν αδελφια μη εχοντας ουσιαστικα κατι να χωρισουν. Ανθρωπους που δε γνωριζονταν ουτε 5 λεπτα να κοιμουνται στο ιδιο δωματιο διπλα διπλα. Ανθρωπους να βαζουν τη ζωη τους και τη σωματικη τους ακεραιοτητα σε κινδυνο για να βοηθησουν και να προφυλαξουν αλλους ανθρωπους σε πιο δυσκολη θεση.

 

Και ερχονται μετα κατι μαλακες και μου λενε οτι η καταληψη ειναι κατι κακο…

Σκορπιες σκεψεις καποιες νυχτες απο τη συναυλια των Μetallica και μετα 13/7/2007

Published Απρίλιος 9, 2009 by yvris

Ματωμενο το φεγγαρι αποψε, Στεφανε, κι εσυ μακρια μου. Που να’σαι, αραγε, που να γυριζεις, τι να κανεις, καρδια μου? Θυμαμαι, καποτε σ’εσφιγγα μεσα στην αγκαλια μου – ομως ποτε στα ματια δε με κοιτουσες αλλα εγω σε ενιωθα κοντα μου. Ας ειναι. Ενας αντρας που ποτε δεν ειχα, εκτος απο καποιες ελαχιστες στιγμες. Τις οποιες, αυτες τις στιγμες, τις φυλαω σα θησαυρο, δεν τις φερνω πια στη σκεψη μου, ομως τις εχω φυλαξει μεσα μου βαθια, εχουν γινει πια μερος μου, κομματι μου, στοιχειο μου και με εχουν αλλαξει. Αλλα πια δεν τις σκεφτομαι γιατι ειναι εγω. Συνηθως σε ονειρευομαι.

Ονειρευομαι νεες στιγμες που θα γινονταν οταν σε συναντησω, αν ηθελες και συ. Γιατι μονο αυτο ηθελα απο σενα τελικα, στιγμες. Που θα ειχα ενα βλεμμα σου παιχνιδιαρικο, ενα λογο, μια αντιδραση. Αυτα ονειρευομαι τωρα, κοιτωντας το φεγγαρι πισω απο τα συννεφα καθως παιχνιδιζει με αυτα.

Ονειρο ησουν, και ονειρο θα μεινεις… Ενα ονειρο που εμφανιστηκε ξαφνικα, εφυγε χωρις να φυγει απο τη ζωη μου, χωρις καν να μπει, εγινε μερος μου και μ’ αφησε μια γλυκια πικρα, και ηταν αερας, μια πνοη… Και μακαρι να μπορουσα να σου μεταδωσω οσα νιωθω, και οσα εχω νιωσει. Σ’αγαπω, ονειρο μου.

Σ’αγαπω.

 

Ερχεται ομως μια στιγμη που πια δεν αντεχεις αλλο. Ερχεται μια στιγμη που κουραζεσαι, που δεν μπορεις πια να παλευεις με αυτα που τελικα ισως ειναι απλα μεσα στο μυαλο σου. Τι ειναι τελικα πραγματικο? Ποσο μπορεις να κυνηγας το ονειρο, κατι που δεν υπαρχει, κατι που ειναι απλα δημιουργημα της δικης σου φαντασιας και θελησης?

Τα παρακατω λογια δεν ανηκουν σε μενα, αλλα με εκφραζουν τοσο που ελπιζω η Ναντια να μου συγχωρησει αυτο το μικρο κλοπηright

Κουραστηκα να παραμιλω, να ξαναζωντανευω παραισθησεις και να καραδοκω αναμνησεις.

 

Ναι λοιπον, κουραστηκα!

Κουραστηκα πια να εχω μεσα μου μια θαλασσα συναισθηματων και να μην μπορω να τα εκφρασω, να τα μοιραστω και τελικα να τα κραταω μονο για μενα.

Κουραστηκα να φοβαμαι να ανοιχτω γιατι απλα καποιοι δε θελουν να το δεχτουν.

Κουραστηκα πια να τρεχω πισω απο κατι που δεν υπαρχει παρα μονο στη φαντασια μου επειδη εγω το θελω.

Κουραστηκα. Θελω να φυγω απο αυτο.

Θελω να μπορω να εκφραστω ελευθερα.

Θελω να σπασω, να κλαψω, να κυλιστω να φυγει απο μεσα μου ολο αυτο το βαρος τοσων μηνων αλλα δεν μπορω.

Θελω να μην ειμαι δυνατη. Θελω να παρασυρθω απο τη δινη των συναισθηματων μου και να αφεθω σε αυτα.

Θελω να δωσω αγαπη.

Και θελω να μπορουν να την παρουν. Κουραστηκα με τους μαλακες που φοβουνται και δεν μπορουν να δεχτουν κατι τοσο ομορφο. Προβλημα τους στην τελικη και κριμα για τους ιδιους να μην μπορουν να απολαυσουν ενα απο τα μεγαλυτερα δωρα της ζωης.

Προβλημα τους επισης οσων κωλωνουν να διεκδικουν αυτο που θελουν. Και προβλημα τους οσων ειναι τοσο εγωιστες που δεν μπορουν να δουν περα απο τη μυτη τους.

Αλλα εγω δεν αποτελω τον ψυχολογο κανενος. Θελω απλα να δωσω αγαπη. Και υπαρχουν ανθρωποι που τη θελουν. Οι υπολοιποι, ΑΕΙ ΣΙΧΤΙΡ. Οσο μπορουσα προσπαθησα.

Στο καλο.

Χαμένες ψυχές 29/5/2007

Published Απρίλιος 9, 2009 by yvris

Νυχτα. Παλι πεζοδρομο, κορμι χαμενο.

Ψυχη χαμενη.

Αραγε τι να περιμενει?

Ψαχνει. Ψαχνει παρεα, ψαχνει επικοινωνια αληθινη, αδιαμεσολαβητη, αμεση, ειλικρινη

Ψαχνει για επικοινωνια μακρια απο τους ρολους που κανεις δεν επιβαλλει αλλα ολοι εχουν δεχτει

ψευτικα χαμογελα, λογια στημενα, πολυφορεμενα, τα παντα εχει σιχαθει

και δεν το θελει να μπει στο τριπακι της ψευτιας

και γι’αυτο ψαχνει γι αλλα κορμια χαμενα να μοιραστουν τη μοναξια

γιατι το ξερει πια οτι ειναι μονη, μονη και δεν εχει μαθει

τη μοναξια δεν τη σηκωνει, γι’αυτο καθε βραδυ εξω την αραζει

μ αυτους που δεν την κοροιδευουν γιατι ξερουν οτι μονοι ειναι κι αυτοι

και δεν το παιζουν, γιατι ειναι χαμενες ψυχες και θελουν να επικοινωνησουν

οχι να βρουν την ατακα την καλη, τη σωστη για να γαμησουν

ισως να ερωτευτουν, ισως να αγαπησουν, μα πανω απ ολα ψαχνουν καποιον να μιλησουν

ψαχνουν καποιον

να ειναι μονοι μαζι.

να μοιραστουν τη ζεστασια που προκυπτει απο ενα χαδι, απο μια αγκαλια

ενα χαδι…

ενα αγγιγμα…

ενα βλεμμα…

μια αγκαλια.

 

Ειμαι μια χαμενη ψυχη.
Αλλη μια, απο τις τοσες που γυριζουν καθε βραδυ εκει εξω.
Καθε βραδυ φευγω απο το σπιτι και παιρνω τους δρομους σαν αλητισσα, κανοντας τους γονεις μου να ανησυχουν.
Καθε βραδυ σε ενα νεο ταξιδι, ταξιδι προς αναζητηση της ζεστασιας που προκυπτει απο την ανθρωπινη επικοινωνια.

Καθε βραδυ σε ενα νεο ταξιδι αναζητωντας τη ζεστασια, μια αγκαλια, ενα καλοπροαιρετο λογο, ενα χαδι, την πιο αμεση μορφη επικοινωνιας, και την πιο ομορφη. Τη αναζητω οσο τιποτα αλλο αυτη τη στιγμη, πολυ απλα γιατι νιωθω μονη. Δε νιωθω ασχημα μονη, εχω ομως καταλάβει οτι ειμαι, και απλα ειναι πολυ ωραιοτερα οταν μοιραζομαι αυτη τη μοναξια με τη μοναξια καποιου αλλου, οταν βρισκω την τομη αυτων των δυο συνολων στην επικοινωνια. Επικοινωνια μακρια απο ρολους, μακρια απο ταμπελες, μακρια απο εξωγενως επιβεβλημενες επιταγες και ονομασιες, επικοινωνια ανθρωπων και οχι ρολων. Γιατι οταν αγγιζεις το χερι καποιου και πεταριζει η καρδια σου, οταν φωλιαζεις σε μια αγκαλια και νιωθεις να σε πλημμυριζει αυτο το …κατι, οταν κλεινεις τα ματια σου και χανεσαι σε ενα χαδι, τοτε μιλαμε για επικοινωνια ανθρωπων.

Οταν αφηνεις τα συναισθηματα σου να σε καθοδηγουν και αναλογα με το πως αισθανεσαι προβαινεις σε πρωτοβουλιες και πραξεις, τοτε μιλαμε για επικοινωνια ανθρωπων.

Οταν ομως επιχειρεις να βαλεις μια ταμπελα, την οποια δεν εχεις ορισει εσυ αλλα καποιοι αλλοι, και μετα απαιτεις απο τον εαυτο σου και τον αλλο να φερεσαι συμφωνα με αυτην την ταμπελα και οχι οπως αισθανεσαι, τοτε μιλαμε για επικοινωνια (?) ρολων.

Δυστυχως πολλοι ανθρωποι εχουν στο μυαλο τους καποια στερεοτυπα απο τα οποια δεν μπορουν να ξεφυγουν. Και η κοινωνια στην οποια ζουμε μας εχει γεμισει πολλες ανασφαλειες για να μπορουμε να δεχτουμε τους ανθρωπους για αυτο που ειναι. Δηλαδη οντα με αναγκες.

Γιατι το γεγονος να ερχεσαι κοντα και να επικοινωνεις με εναν ανθρωπο σε διαφορα επιπεδα σημαινει οτι δεν μπορεις να επικοινωνησεις και με καποιον αλλο? οτι αναιρουνται τα συναισθηματα σου? οτι δεν τον αγαπας?

Γιατι το να ερθεις κοντα με καποιον, που ειναι ανθρωπινη επικοινωνια και ειναι κατι πολυ ομορφο, θα πρεπει να το ονομασεις κερατο και να ειναι κατι που θα πληγωσει καποιον?

Γιατι μια σχεση μεταξυ δυο ανθρωπων πρεπει να παρει μια συγκεκριμενη μορφη ενος συγκεκριμενου τυπου? δεν μπορει μια σχεση ανοιχτη να ειναι και τρυφερη? πρεπει να ειναι μονο γαμησι?

απο που προκυπτει οτι αγαπη=δεσμευση? δεν μπορει καποιος να δινει και να παιρνει αγαπη απλα απολαμβανοντας το δωρο του ερωτα?

 

Τελικα 2 ανθρωποι ειναι μαζι γιατι θελουν ο ενας τον αλλο η γιατι θελουν τα ιδια πραγματα?


Και αν θελουν ο ενας τον αλλο, αλλα οχι τα ιδια πραγματα, πως το συμβιβαζουν? Και ποσα τελικα απο αυτα τα πραγματα ειναι αληθινες επιθυμιες, και ποσα επιπλαστες και επιβεβλημενες?

 

Σε ποιο σημειο τελικα σταματουν τα συναισθηματα και αρχιζει ο ρολος?

Σχετικά με τις καταλήψεις των φοιτητικών κινητοποιήσεων Γενάρη-Μάρτη 2007

Published Απρίλιος 7, 2009 by yvris

το παρακάτω κείμενο αποτελεί σχολιασμό – απάντηση στο κείμενο που μπορείτε να βρείτε εδω: http://www.itia.ntua.gr/~anthony/katal/katal.html με τίτλο «Πώς θα πούμε όχι στις καταλήψεις». Η απάντησή μου είναι βασισμένη στην εμπειρία μου ως μέλους της κατάληψης της ΑΣΟΕΕ εκείνη την περίοδο.

Ωραιο κειμενακι γενικα, με καλη δομη, και αρκετα ευπεπτο ωστε να μπορει να πεισει ευκολα το κοινο στο οποιο απευθυνεται, δηλ «αδαεις» πολιτικα φοιτητες που ηδη συμφωνουν μαζι του.

Ο τυπας που το συνενταξε εχει καλη γνωση της πολιτικης σκοπιας της καταληψης και επισης της χρησης επιχειρηματων, χωρις ομως να αποφυγει να χρησιμοποιει και γλωσσικα τεχνασματα οταν τα επιχειρηματα του δε στεκουν. Επίσης θέτοντάς τα όλα σε ένα πλαίσιο νομιμότητας, αποκρύπτει ουσιαστικά και σκόπιμα την πολιτική χροιά και ουσία της πράξης.


>>1. «Κατάληψη» και νόμοι


Καταρχας καποιες διευκρινησεις:

>>Όταν κάποιοι φοιτητές ισχυρίζονται ότι κάνουν κατάληψη, σπάνια εννοούν το ίδιο.

>>Συνήθως εννοούν ότι έχουν κλειδώσει το όποιο κτίριο με
>>λουκέτο ή απλά ότι δεν προσέρχονται στο μάθημα.

Πραγμα που δε συνεβη στην κατάληψη της ΑΣΟΕΕ με ελαχιστες εξαιρεσεις (2 η 3) που μπηκε λουκετο καποιο Σαββατο βραδυ, ημέρα και ώρα όπου ούτως ή άλλως η σχολή είναι κλειστή. Η κατάληψη ήταν ένας ζωντανός χώρος, με προβολές ταινιών και συναυλίες, με ανοιχτές συζητήσεις και εκδηλώσεις και με δράσεις για ενημέρωση και όχι μόνο. Ήταν επίσης η μόνη περίοδος που ένιωσα τη σχολή τόσο λιγότερο ξένη, αποστειρωμένη και απόμακρη. Το ίδιο και πολλοί άλλοι που συμμετείχαν.


>>Τα πανεπιστήμια (…) δεν ανήκουν στους φοιτητές· τα δημόσια πανεπιστήμια ανήκουν

>>σε όλους τους πολίτες, όπως ακριβώς και οι δρόμοι.


Αρα ΚΑΙ στους φοιτητες (αντιφατικος ο τυπας).

Παρεμπιπτοντως δεν απαγορευτηκε απο καταληψιες η εισοδος στο πανεπιστημιο σε ΚΑΝΕΝΑΝ πολιτη. Αρα δε μας λεει τιποτα η συγκεκριμενη φραση.


>>Η αποχή, εντούτοις, είναι νόμιμη. Οποιοσδήποτε φοιτητής έχει το δικαίωμα να μην

>>προσέλθει στο μάθημα, αναλαμβάνοντας την αντίστοιχη

>>ευθύνη (π.χ. αν η προσέλευση στο συγκεκριμένο μάθημα είναι υποχρεωτική, ο

>>φοιτητής δεν μπορεί να απαιτήσει να περάσει το μάθημα).


Η καταληψη ειναι μια ακραια μορφη πιεσης της κυβερνησης, η αποχη δεν εξυπηρετει κανενα τετοιο στοχο.


Κατα δευτερον:

>>Η κατάληψη είναι πράξη ακραία και βίαιη. Επίσης είναι, φυσικά, και παράνομη. Είναι

>>προφανές ότι οι αγρότες (όπως και όλοι οι άλλοι πολίτες)

>>δεν έχουν δικαίωμα να καταλάβουν ένα δρόμο, ακόμα κι αν το αποφασίσουν με

>>πλειοψηφία. Αντίστοιχα και οι φοιτητές σε καμιά περίπτωση δεν

>>είναι νόμιμο να καταλάβουν περιουσία που δεν τους ανήκει.

>>Αφού τα πανεπιστήμια δεν ανήκουν στους φοιτητές, το κλείδωμα ενός κτιρίου με

>>λουκέτο από φοιτητές είναι επίσης πράξη παράνομη.

>>Παρόλο που οι φοιτητές έχουν δικαίωμα να μην προσέρχονται στο μάθημα, δεν έχουν

>>την αρμοδιότητα να αποφασίζουν αν θα διδαχτεί το

>>μάθημα. Η αρμοδιότητα αυτή, σύμφωνα με το νόμο, ανήκει στη Σύγκλητο


Ο τυπας παραθετει ενα μπαραζ επιχειρηματων, η μαλλον επαναλαμβανει με 3 διαφορετικους τροπους το ΙΔΙΟ επιχειρημα, το οτι δηλαδη η καταληψη ειναι μια πραξη παρανομη.

Συγνωμη για το ειρωνικο υφος εδω, αλλα: ΕΛΑ ΡΕ ΜΕΓΑΛΕ, ΑΛΗΘΕΙΑ, ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ! ΚΑΛΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑΜΕ ΚΑΙ ΣΕΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΜΑΘΟΥΜΕ ΟΤΙ ΚΑΝΑΜΕ ΚΑΤΙ ΠΑΡΑΝΟΜΟ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 3 ΜΗΝΕΣ ΕΚΕΙ ΜΕΣΑ!!!

Επιστροφη στα επιχειρηματα (γιατι και απο αυτα υπαρχουν): Σοβαρα, αν πας και πιασεις εναν οποιοδηποτε καταληψια και του πεις οτι αυτο που κανει ειναι παρανομο και γι’αυτο πρεπει να ληξει την καταληψη, τουλαχιστον μεσα του θα γελαει. Ο καταληψιας ΓΝΩΡΙΖΕΙ οτι η καταληψη ειναι παρανομη, και ΕΝ ΓΝΩΣΕΙ του και ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ επιλεγει να προβει σε αυτην την παρανομη πραξη, γιατι απλα θεωρει οτι αυτα που εχει να διεκδικησει ειναι πιο σημαντικα απο το νομο που του απαγορευει να καταλαβει το κτιριο. Δεν τον ενδιαφερει η νομιμοτητα της πραξης του παρα μονο η αποτελεσματικοτητα. Όπως και τον αγρότη που κλείνει την εθνική. Δηλαδή ουσιαστικά ο φίλος μας εδώ μας λέει ότι εάν έχουμε να διεκδικήσουμε σημαντικά πράγματα ή να διαμαρτυρηθούμε για κάτι με το οποίο διαφωνούμε πρέπει να επιλέξουμε τους νομιμους τρόπους, τους οποίους έχει προβλέψει το σύστημα να οριοθετήσει μέσα σε ακίνδυνα για το ίδιο πλαίσια, και οι οποίοι δεν έχουν κανένα απολύτως αποτέλεσμα διότι δεν πιέζουν (ενοχλούν) κανένα. Δηλ. να στείλουμε γράμμα στον υπουργό και μετά να κάτσουμε σπίτι μας να περιμένουμε να κάνει τη μεταρρύθμιση που θέλουμε, ουάου, γαμάτο!


Τωρα για την ηθικη πλευρα του ζητηματος θα μιλησουμε πιο κατω αλλα ειναι αλλο θεμα απο τη νομιμοτητα.


 >>2. Πώς μπορείτε να υπερασπιστείτε το δικαίωμά σας να κάνετε μάθημα


 Για αυτο το μερος του κειμενου δεν εχω πραγματα να προσθεσω γιατι συμφωνω με την αποψη του γραφοντα. Όχι δηλαδή ότι το δικαίωμά μας να κάνουμε αυτά τα σκατομαθήματα που μας προσφέρουν για να γίνουμε πειθήνιο εργτικό δυναμικό είναι κανένα γαμάτο δικαίωμα που πρέπει να υπερασπιστούμε. Αλλά αντί για απλή γκρίνια, είναι μια περιγραφη τροπων να αυτοοργανωθουν τα ατομα και να περάσουν σε πράξη (μη σεβομενοι βεβαια την αποφαση μιας γενικης συνελευσης αλλα αυτο ειπαμε πιο κατω) και γενικα ειμαι υπερ της πρωτοβουλιας, δηλ ακόμα και αν διαφωνώ με το σκοπό που είναι το σπάσιμο της κατάληψης, συμφωνώ με την πρακτική της αυτοοργάνωσης. Ακομα και αν δεν ηθελα να σπασει η καταληψη, θα αντιμετωπιζα οποιαδηποτε ατομα (εκτος απο κομματικους τραμπουκους οποιουδηποτε χρωματος) επαιρναν την πρωτοβουλια να τη σπασουν με απολυτο σεβασμο, γιατι σεβομαι την πρωτοβουλια πολυ περισσοτερο απο το να καθεσαι στον καναπε σου και να παραπονιεσαι οτι «κανουν καταληψη και δε μας αφηνουν να κανουμε μαθημα». Αφηνεις αλλους να αποφασιζουν για σενα δηλαδη? Αυτοι που κανουν καταληψη παιρνουν μια πρωτοβουλια για καποιους λογους, ε παρε και συ μια αφου διαφωνεις.


>>Όταν λοιπόν εξηγήσετε ότι οι φοιτητές είναι αναρμόδιοι να αποφασίζουν ότι δεν θα

>>γίνει μάθημα, θα σας πουν ότι κάνετε λάθος και πως στην

>>τάδε διάταξη του τάδε κανονισμού αναφέρεται το αντίθετο.


Ναι μπορει να το πουν αυτο οσοι ειναι σε καποια παραταξη, γνωριζοντας βεβαια οτι λενε μαλακιες.


>>Όταν λοιπόν οι συμφοιτητές σας αποφασίσουν ή πρόκειται να αποφασίσουν

>>«κατάληψη», εξηγήστε τους ότι δεν έχουν την αρμοδιότητα να

>>αποφασίσουν κάτι τέτοιο


 Ειπαμε, κατι μας ειπες. Το γνωριζουν ήδη οι καταληψιες. Αυτο δεν προκειται να αποτελεσει επιχειρημα που να τους πεισει.


 >>Συχνά ερωτήματα


 >>Ο σύλλογός μου λειτουργεί με δημοκρατικές διαδικασίες. Όσοι διαφωνούν ψηφίζουν

>>εναντίον, αλλά τελικά πλειοψήφισε η «κατάληψη». Δεν

>>πρέπει να σεβαστούμε αυτή την απόφαση;

>>Αν νομίζετε ότι το να γίνεται ψηφοφορία αρκεί για να ονομάσουμε μια διαδικασία

>>δημοκρατική, κάνετε λάθος.


 κλπ κλπ. Στο συγκεκριμενο αμφισβητειται γενικα η γενικη συνελευση και οχι η καταληψη ειδικα, οποτε δεν αποτελει επιχειρημα κατα της καταληψης. Αν αμφισβητεις γενικα τον τροπο με τον οποιο διεξαγεται μια συνελευση και θεωρεις οτι δεν ειναι δημοκρατικος, τωρα το θυμηθηκες με την καταληψη? Τοσο καιρο δεν ειχες προβλημα?

Αλλα εστω οτι τωρα το θυμηθηκες (καθενας με τους ρυθμους του). Τοτε κανε κατι για να αλλαξει αυτο και να γινει η διαδικασια δημοκρατικη, και μετα με τη νεα διαδικασια με την οποια θα συμφωνεις κινησου εναντιον της καταληψης, μη χρησιμοποιεις ομως αυτο το επιχειρημα εναντιον της καταληψης. Αν δηλαδη αυτη η μη δημοκρατικη διαδικασια αποφασιζε οχι καταληψη, τοτε εισαι ενταξει με την αποφαση ακομα κ αν δεν ειναι δημοκρατικη διαδικασια? Τι ειναι αυτο, οπορτουνισμος? Αν εισαι οπορτουνιστης, τοτε μην το ριχνεις στην ιδεολογια, χρησιμοποιωντας αναλογα επιχειρηματα που δε σε εκφραζουν. Και μπορεις ανετα να καθεσαι να κλαιγεσαι απο μακρια οτι δεν ειναι δημοκρατικη η διαδικασια και εσυ δε συμφωνεις μαζι της, δεν ειναι κατι παρανομο να το κανεις αυτο, το σεβασμο μου ομως δεν τον κερδιζεις. Η κανε κατι για να αλλαξει, η σκασε με τη γκρινια, η πες «δε γουσταρω τη διαδικασια, αλλα ειμαι και πολυ τεμπελης/χεστης/αδιαφορος για να την αλλαξω».

>>Σύμφωνοι, οι «καταλήψεις» είναι παράνομες. Όμως μεγάλο μέρος της κοινωνικής

>>προόδου έχει έρθει από επαναστάσεις, και οι επαναστάσεις

>>είναι πάντα παράνομες. Αφού λοιπόν ο σύλλογός μου αποφάσισε να κάνει μια τέτοια

>>μικρή επανάσταση, δεν έχω την ηθική υποχρέωση να σεβαστώ την απόφασή του;


 >>Πρέπει να διαλέξουμε:

>>Ή θα κάνουμε επανάσταση

>>Ή θα κάνουμε δημοκρατικές και νόμιμες διαδικασίες

>>Επανάσταση και δημοκρατία δύσκολα συμβαδίζουν. Αυτά τα πράγματα είναι αστεία.

>>Επανάσταση σημαίνει βία.


 Σωστο στην πολιτικη βαση του το επιχειρημα περί επανάστασης και βίας (τωρα το τι σημαινει δημοκρατια ειναι αλλουνου παπα ευαγγελιο).

Τώρα βέβαια που κολλάει η ηθική υποχρέωση…

Πουθενά. Ο καθένας επιλέγει αυτό που θέλει και θεωρεί ηθικό. Η λέξη «ηθική υποχρέωση» μπηκε από το πουθενά και είναι αυτό που σας έλεγα στην αρχή ότι ο συγγραφέας χρησιμοποιεί γλωσσικά τεχνάσματα. Έβαλε μέσα το ρητορικό ερώτημα «έχω την ηθική υποχρέωση?» για να μπορέσει να απαντήσει μόνος του (φυσικά) «όχι, δεν έχεις την ηθική υποχρέωση». Κάτι μας είπες, και πάλι.


>>Αν δηλαδή γινόταν μια κατάληψη (άνευ εισαγωγικών), θα ήσουν υπέρ; Παρόλο που

>>θα ήταν παράνομη, βίαιη, και αντιδημοκρατική;


>>Αν γινόταν μαζική κατάληψη και συμφωνούσα με τα αιτήματα, και κατά τη γνώμη

>>μου τα αιτήματα ήταν τόσο σοβαρά ώστε να δικαιολογείται να

>>προβώ σε βίαιες και παράνομες πράξεις, τότε θα σκεφτόμουν σοβαρά το ενδεχόμενο

>>να συμμετάσχω στην κατάληψη. (…) Τελικά όμως οι

>>αρμόδιοι θα αναγκάζονταν να πάρουν σοβαρά τα πράγματα.


 Να που ερχεται στα λογια μου. Στη συγκεκριμένη φάση λοιπόν, οι καταληψίες που προέβησαν σε αυτήν την πράξη, αυτό θεωρούν. Ότι τα αιτήματα είναι αρκετά σοβαρά ώστε να δικαιολογείται η πράξη αυτή. Τα αιτήματα βέβαια εννοείται ότι δεν προβλήθηκαν από τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης, αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν υπήρχαν. Όσο για το αν ήταν η κατάληψη μαζική, αυτό το ξέρουν όσοι συμμετείχαν, όχι όσοι βλέπαν από την τηλεόραση.


>>Σε μια τέτοια περίπτωση, θα πρότεινα εναλλακτικά μια κατάληψη της Πλατείας

>>Συντάγματος. Να κατασκηνώναμε δηλαδή εκεί και να μην

>>φεύγαμε, χωρίς όμως να παρεμποδίζουμε την κίνηση στους δρόμους ή στο μετρό. Με

>>αυτό τον τρόπο, και δεν θα καταπατούσαμε τα

>>δικαιώματα των συνανθρώπων μας (εκτός μόνο ότι θα βλάπταμε την αισθητική της

>>πλατείας), και η διαμαρτυρία μας θα γινόταν πιο αισθητή.


 Πολυ αποτελεσματικη η ιδεα αυτη ως προς τον επικοινωνιακο της στοχο. Ελαχιστοποιειται η αποτελεσματικοτητα ως προς το «μεσο πιεσης» ομως. Επίσης η κατάληψη ενός πανεπιστημίου προσφέρει και κάποιες αλλες δυνατότητες στους καταληψίες (ας αναφέρω μόνο τη στέγαση για παράδειγμα), τις οποίες η πλατεία Συντάγματος δεν προσφέρει.


 >>Ας αφήσουμε τα εισαγωγικά κατά μέρος, και ας πούμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους.

>>Ο σύλλογός μου αποφάσισε αποχή από τα μαθήματα

>>(πράγμα που είναι νόμιμο). Δεν πρέπει να σεβαστώ αυτή την απόφαση; Όταν η ΓΣΕΕ

>>αποφασίζει απεργία, δεν είναι υποχρεωμένοι οι

>>εργαζόμενοι να απεργήσουν;


 >>Όχι! Κανείς δεν είναι ποτέ υποχρεωμένος να απεργήσει. Καθένας είναι ελεύθερος

>>(σύμφωνα με το νόμο και την ηθική) να αποφασίσει αν θα πάει στη δουλειά του ή όχι.


 Οκ αυτο το σημειο με εξοργισε γιατι ειναι ενα πολυ φτηνο τρικακι χρησης της γλωσσας. Αρχικα μιλαει για σεβασμο (εσωτερικα κινουμενο) και μετα για υποχρεωση (εξωτερικη επιβολη) και μετα απανταει ΜΟΝΟ στο δευτερο, επομενως οχι στην ερωτηση που εθεσε! Προφανως και κανεις δεν ειναι υποχρεωμενος να κανει τιποτε και αποφασιζει παντοτε ζυγιζοντας τις θετικες και αρνητικες συνεπειες καθε πραξης του, ειτε μιλαμε για νομιμες ειτε για παρανομες πραξεις.


>>Αν αυτό που σας ανησυχεί είναι μήπως φάτε ξύλο ή μήπως στιγματιστείτε από τους

>>συμφοιτητές σας, αυτό είναι άλλο πράγμα. Ηθική

>>υποχρέωση να σεβαστείτε την αποχή δεν έχετε.


Δηλ το επιχειρημα ειναι «δε θα σεβαστω την αποφαση επειδη δεν εχω υποχρεωση»? Και αλλα πραγματα δεν εχεις υποχρεωση να κανεις, αλλα τα κανεις, και δη απο επιλογη, αρα δεν αποτελει πειστικο επιχειρημα. Αν θες τωρα να εξηγησεις τους λογους για τους οποιους δεν επιλεγεις να σεβαστεις την αποφαση, θα ηταν λιγο πιο αρτιο το κειμενο, η αλλιως μια απαντηση αντιστοιχη στην ερωτηση που τεθηκε, γιατι τωρα ειναι απλα ασχετη.


>>Αντί να μπούμε σε όλη αυτή τη διαδικασία μποϋκοταρίσματος της «κατάληψης»,

>>γιατί δεν έρχονται οι διαφωνούντες στη συνέλευση να ψηφίσουν,

>>για να λήξει εκεί το θέμα;


>>Δεν θα ήμουν διατεθειμμένος να δεχτώ απόφαση για «κατάληψη», ανεξαρτήτως του

>>αποτελέσματος της ψηφοφορίας. Έχω το νόμιμο και ηθικό δικαίωμα να πάω στο

>>μάθημα και καμιά πλειοψηφία δεν μπορεί να μου το στερήσει.


 Εδω εχουμε αμφισβητηση της δημοκρατιας δηλαδη, η οποια βασιζεται στην αρχη της πλειοψηφιας. Φυσικα δεν μπορεις να χρησιμοποιεις το επιχειρημα οτι δε δεχεσαι μια καταληψη επειδη δεν ειναι δημοκρατικη (πραγμα που σημαινει οτι πιστευεις στις δημοκρατικες διαδικασιες και στα δημοκρατικα μεσα) και μετα να λες οτι δεν αναγνωριζεις μια αποφαση πλειοψηφιας (δηλ απαξιωνεις τη δημοκρατια στην οποια πριν λιγο πιστευες). Η πιστευεις στη δημοκρατια ως συστημα η οχι. Με την ιδια λογικη μπορω εγω να πω οτι εχω το νομιμο και ηθικο δικαιωμα πχ να θελω να ζω στην Ελλαδα αλλα να μην εχω πρωθυπουργο τον Καραμανλη πανω απο το κεφαλι μου, αλλα τι θα πω, οτι η πλειοψηφια που τον ψηφισε ερχεται σε αντιθεση με αυτο το νομιμο και ηθικο μου δικαιωμα και αρα ειναι παρανομος ο Καραμανλης? Για να μη μιλησω για το τι πλειοψηφια τον ψηφισε: 3.359.682 ψηφοι το 2004 (http://national04.ekloges.dolnet.gr/index.php?lang=en). Δηλαδη εχω για πρωθυπουργο μου ενα ατομο που ψηφισε περιπου το 1/3 των κατοικων της χωρας οπου ζω. Αυτη ειναι η πλειοψηφια που τον αποφασισε και πρεπει να σεβαστω? (στο ιδιο κλιμα αμφισβητησης του τροπου που διεξαγονται οι συνελυσεις). Η μηπως η πλειοψηφια ειναι τα 2/3 που ΔΕΝ τον ψηφισε? Δεν ακουσα ομως κανενα να διαμαρτυρεται για τον τροπο διεξαγωγης των εκλογων, τη δημοκρατικοτητα τους, την εγκυροτητα των αποτελεσματων τους και το κατα ποσον θα πρεπει να τα δεχτουμε.

Αν αμφισβητεις τη δημοκρατια ως συστημα, η τον τροπο που ασκειται, κανε το σε συνολικη βαση και οχι μονο οταν το αποτελεσμα δε σε συμφερει. (τροφη για σκεψη).


>>Αν λοιπόν ψήφιζα Α, η πλειοψηφία ψήφιζε Β, και μετά δεν αποδεχόμουν την

>>απόφαση, θα μπορούσε δικαίως κάποιος να με κατηγορήσει για

>>υποκρισία· από τη μια ψηφίζω, που σημαίνει πως αναγνωρίζω την εγκυρότητα της

>>ψηφοφορίας, και από την άλλη δεν αποδέχομαι το αποτέλεσμα.


 Επιτέλους και κάτι σωστό. Επομενως ειτε καταληγεις να γκρινιαζεις απο μακρια οπως αναφερθηκε και πιο πανω, ειτε προχωρας σε πρωτοβουλιες για να αντιταχθεις στο αποτελεσμα μιας ψηφοφοριας την οποια εσυ δεν αναγνωριζεις, επειδη δεν πιστευεις στη δημοκρατια ως συστημα, η γιατι δεν πιστευεις οτι ο τροπος διεξαγωγης της ψηφοφοριας αυτης ειναι πιο δημοκρατικος απο την πρωτοβουλια σου.

insomniac#2 17/4/2007

Published Απρίλιος 7, 2009 by yvris

Αλλη μια νυχτα χωρις να κοιμηθω…

Δεν ηρθες τελικα αποψε… και ηθελα πολυ να σε δω σημερα.

Εκανες καποτε μια προσπαθεια να με προσεγγισεις και κατι κερδισες, καπου το πηγες. Τωρα διεκδικω εγω μια θεση στη ζωη σου, λιγο περισσοτερο απο το χρονο σου, και τιποτε αλλο.

Γιατι επιμενω σ’αυτο? Γιατι θεωρω οτι περναμε καλα παρεα, και γιατι μου αρεσει να περναω καλα. Δεν ειναι οτι αν δεν εισαι μερος της ζωης μου θα μου λειψεις. Ειναι οτι ειμαι μια χαρα οπως ειμαι, αλλα γιατι να μην υπαρχει και κατι εξτρα σε αυτο?

Οποτε κανω μια προσπαθεια προκειμενου αυτο να το κερδισω.

Το μονο που θελω απο σενα ειναι να ειμαι σιγουρη οτι η επικοινωνια μας ειναι αδιαμεσολαβητη και αμεση.

Θελω να ξερω οτι σου μιλαω, και δεν ψαχνεις κρυμμενα νοηματα πισω απο τις λεξεις.

Θελω να κανω πραξεις για σενα και να σου δινομαι, χωρις εσυ να νομιζεις οτι κατι κρυβεται πισω απο τις πραξεις.

Θελω απλα να τις απολαμβανεις.

Θελω να κανεις πραξη αυτα που μου ελεγες.

Θελω να ειμαι ελευθερη να εκφραζομαι ακριβως οπως νιωθω, χωρις να πρεπει να περιοριζομαι απο το φοβο οτι εσυ μπορει να νομιζεις κατι αλλο. Γιατι τοτε η επικοινωνια δεν ειναι ειλικρινης.

Θελω να επικοινωνω μαζι σου με διαφορους τροπους, χωρις να περιοριζομαι μονο σε εναν, γιατι για μενα ολα ειναι αλληλενδετα και προκυπτουν, οχι μονοπλευρα. Αν σε ενδιαφερει μονο ενας συγκεκριμενος τροπος τοτε μαλλον εχουμε προβλημα και θα πρεπει ο καθενας να ψαχτει αλλου.

Γιατι υπαρχουν τοσα πραγματα που θα ηταν ωραια να καναμε μαζι… διαφωνεις? γιατι παντα με παρεα ειναι καλυτερα, αν η παρεα ειναι καλη. Γιατι με σενα περναω καλα.

Ειμαι γενικα απλο κοριτσι και αν θελω κατι το λεω. Ειμαι πολυ διεκδικητικη για να μην το πω. Οποτε αν εννοουσα κατι αλλο θα το ελεγα. Και αν θελησω θα το πω. Αλλα οταν λεω οτι πχ θελω να παμε μαζι μια βολτα στο Θησειο, εννοω πολυ απλα αυτο. Οτι θελω να παμε μια βολτα στο Θησειο. Τιποτε αλλο.

Σου ειπα καποτε οτι παντα ημουν χομπιστρια σε ολα, εκτος απο ενα.

Αυτο το ενα ειναι οι σχεσεις.

Με αποτελεσμα να εχω μεινει πολυ πισω σε πολλα πραγματα που ηθελα να κανω, επειδη τα εδινα ολα καπου αλλου.

Πραγμα που με εχει κανει τωρα να ΖΩ, τοσο εντονα που να αναρωτιεμαι φωναχτα: ΠΟΥ ΗΜΟΥΝ ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ???

Αυτο ειναι ενα πολυ μεγαλο προνομιο για να το χασω.

Αλλωστε εχω τοσα σχεδια…

Αυτο ομως δε σημαινει οτι δεν εχω χωρο στη ζωη μου για επικοινωνια σε διαφορα επιπεδα (ναι, ισως και σε φιλικο, γιατι να σε εκπλησσει αν σε βλεπω ετσι;), οτι δε θελω να απολαμβανω τον ερωτα οπως απολαμβανω το καθε τι, οτι δε θελω να εκφραζομαι αυθορμητα, οτι θα πρεπει να αντιμετωπιζω καθε σχεση ψυχρα…

Μου αρεσει η ζεστασια.

ο μικροαστισμος βλαπτει σοβαρα την επικοινωνια 13/4/2007

Published Απρίλιος 7, 2009 by yvris

Γιατι οταν εγω σου λεω κατι τελειως ανθρωπινο, και εσυ καταλαβαινεις κατι τελειως μικροαστικο, τοτε υπαρχει προβλημα! Βεβαια δε φταις μονο εσυ, ειναι και οι λεξεις που διαλεξα για να επικοινωνησω. Γιατι οταν επιλεγω καποια λεξη που αλλοι εχουν διαμορφωσει το νοημα της αλληλενδετο με καποια μικροαστικα κλισε, τοτε λογικο ειναι αντι για την ουσια της λεξης, εσυ να λαμβανεις τα κλισε. Αντι να σου πω «εχω τσιμπηθει μαζι σου» και εσυ να ακουσεις «εχουμε προβλημα, αυτη θα ζηταει παραπανω», μπορουσα να διαλεξω αλλες φρασεις, πολυ πιο ακριβεις, πολυ πιο ειλικρινεις. Μπορουσα απλα να σου πω «Νιωθω πολυ ομορφα οταν ειμαι μαζι σου». «Με κανεις να χαμογελαω». «Δεν μπορω να παρω τα χερια μου απο πανω σου». «Θελω να μοιραζομαι μαζι σου ομορφες στιγμες». «Υπαρχουν νυχτες που σε σκεφτομαι και μου λειπεις, αλλα δε θελω να σε παρω, γιατι και αυτο το συναισθημα του οτι μου λειπεις ειναι τοσο ομορφο». Αυτα. Απλα και ειλικρινη, χωρις κανενα αλλο νοημα κρυμμενο πισω απο τις λεξεις.

 

Το να μοιραζομαι μια βολτα μαζι σου στο Θησειο, και εκεινη τη στιγμη εγω να νιωθω ενα συναισθημα ηρεμης ευτυχιας να με πλημμυριζει, δε σημαινει οτι αφου φυγουμε απο κει και παει ο καθενας σπιτι του θα θελω να ειμαι «η κοπελα σου», ουτε οτι θα θελω να με παρεις το βραδυ και να μιλησουμε, ουτε οτι θα θελω να βγουμε και αυριο, ουτε οτι θα θελω να με παρεις να μου πεις «θα βγω σημερα με τους φιλους μου, θα τα πουμε αυριο εμεις, εσυ τι θα κανεις;» Σημαινει απλα οτι εκεινη τη στιγμη περναω ομορφα, οτι περναω καλυτερα απο οτι θα περναγα αν απλα περπατουσαμε και ενιωθα αδιαφορα. Εκεινη τη στιγμη το να ξερω οτι θα υπαρξει και καποια αλλη στιγμη (σε μια βδομαδα? σε δυο βδομαδες?) που θα μοιραστουμε ομορφες και επομενως αληθινες καταστασεις (αδιαμεσολαβητης?) επικοινωνιας θα με κανει να αισθανθω ωραια, χωρις ομως αυτο να συνεπαγεται οτι και σε μια βδομαδα θα θελω οντως να σε δω.

 

Ξερεις, γενικα μου αρεσει στη ζωη μου να ενθουσιαζομαι με ολα και ακομα και στα πιο απλα να δινω αξια, γιατι απλα ετσι περναω καλυτερα (τι θυμηθηκα τωρα, κατι που μου ελεγε μια σχεση που ειχα στο πρωτο ετος!!). Περναω καλυτερα οταν βγαινω βολτα και ρουφαω βαθια τη μυρωδια απο τα ανθισμενα εσπεριδοειδη, παρα οταν απλα περπαταω προς το σταθμο. Περναω καλυτερα οταν το πρωι ανοιξω το παραθυρο μου και κοιταξω τον ουρανο και δω «τι ωραιο που ειναι σημερα αυτο το μπλε!», παρα οταν απλα ανεβασω τα ρολα και παω να πλυθω. Περναω καλυτερα οταν ακουω ενα τραγουδι και λεω «τι κομματαρα ειναι αυτη», παρα οταν ειναι απλα στο background και παιζει. Περναω καλυτερα οταν χτυπιεμαι σε ενα ροκαδικο παρα οταν απλα κοιταζω τη μπαντα. Ετσι, περναω καλυτερα οταν ενθουσιαζομαι και χοροπηδαω σα βλεπω το νουμερο σου να χτυπαει στην οθονη του κινητου μου, παρα αν πω «α, αυτος ειναι» και το σηκωσω. Περναω καλυτερα αμα εισαι ξαπλωμενος διπλα μου και χανομαι στη μυρωδια της αγκαλιας σου, παρα αν απλα σε πηδαγα. Περναω καλυτερα αν σου χαιδευω τα μαλλια, παρα αν απλα καθομαι. Περναω καλυτερα να σε σκεφτομαι και να χαμογελω, παρα να σε σκεφτομαι και να αδιαφορω. Περναω καλυτερα αν ενα βραδυ μου λειπεις, παρα να μη μου λειπει κανενας.

Και ναι, ολο αυτο ειναι επιλογη, γιατι ετσι επιλεγω να βλεπω τα πραγματα, απο αυτην την οπτικη γωνια. Και εσυ μπορει να διαφωνεις, αλλα για μενα τα πραγματα ΕΙΝΑΙ οπως τα βλεπουμε, και εφοσον εγω ετσι τα βλεπω, σημαινει οτι για μενα ετσι ειναι. Και επιλεγω να τα βλεπω ετσι, και αρα να ειναι ετσι, γιατι ετσι περναω καλυτερα.

 

Κατι που δεν καταλαβα ειναι οταν ειπες οτι «σε αυτη τη φαση προτιμας να περνας καλα με τους φιλους σου παρα να επικοινωνεις μαζι μου». Ειλικρινα δεν καταλαβαινω (και δεν προλαβα να σε ρωτησω) για ποιο λογο αυτα τα δυο λειτουργουν αντιφατικα το ενα προς το αλλο. Καταρχας προφανεστατα και βρισκομαστε αν και οι δυο μας εχουμε χρονο, αν και οι δυο μας νιωθουμε την αναγκη για τετοιου ειδους επικοινωνια, σεβομενοι παντα την κατανομη του χρονου, τις ασχολιες και τις προτεραιοτητες του αλλου. Κατα δευτερον, δεν καταλαβαινω γιατι τα διαχωριζεις αυτα τα δυο μεταξυ τους. Επικοινωνια ειναι η μια, επικοινωνια και η αλλη, ανθρωπινη σε καθε περιπτωση, και τα λοιπα ειναι ταμπελες. Οι φιλοι μου, η παρεα μου, η γκομενα μου. Οχι, εγω δεν το βλεπω καθολου ετσι. Οπως μοιραζομαι μαζι σου καποια πραγματα (οπως μια βολτα, μια συζητηση, μια αγκαλια οταν ειμαι down), ετσι μοιραζομαι και καποια αλλα πιο προσωπικα, χωρις να  τα διαφοροποιω, χωρις να σημαινει οτι δεν τα μοιραζομαι και με αλλα ατομα. Για μενα δεν εισαι «το ατομο που πηδαω αυτον τον καιρο». Εισαι ενα ατομο που ειναι στη ζωη μου, που δεν ξερω ποσο καιρο θα συνεχισει να ειναι και ποσο καιρο θα θελω να συνεχισει να ειναι, αλλα τη δεδομενη χρονικη στιγμη επικοινωνουμε σε διαφορα επιπεδα περνωντας καλα. Αν εσυ το βλεπεις ετσι, τι να πω, τοτε ο,τι εχω ακουσει απο σενα το τελευταιο εξαμηνο ειναι απλα μουφο-θεωριες που στην πραξη πνιγονται σε ενα καζανακι αδυσωπητου σεξισμου. Αλλα δε θεωρω οτι εισαι ετσι.

 

Αφου λοιπον υποτιθεται οτι σιχαινεσαι τις ταμπελες τοσο πολυ, ξεγυμνωσε την επικοινωνια μας απο τα μικροαστικα κλισε και αστην ελευθερη στο χωροχρονο!