Αρχείο

All posts for the month Ιουλίου 2009

Σκέψεις πάνω στο χρόνο…

Published 23 by yvris

«Χρόνος είναι η μουσική που πηγάζει από μέσα σου βαθιά..» έχουν τραγουδήσει οι Kill the Cat. Κι εγώ, σε μια ψιλοαπογοητευμένη φάση, το ομολογώ, πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται διάφορα σχετικά με το χρόνο.

Γιατί έχουμε ασχοληθεί τελικά τόσο πολύ μαζί του; Μάλλον γιατί είναι το μόνο πράγμα που δεν μπορούμε να ορίσουμε. Και κατ’ επέκταση το μόνο πράγμα που έτσι και το χάσουμε δεν μπορούμε με τίποτα να το ξαναβρούμε / αναπληρώσουμε. Εξ ου και κάτι παλιότερες δημοσιεύσεις μου περί κατανομής του χρόνου και κόστους ευκαιρίας.

Τελικά ένα από τα μεγαλύτερα κακά που μπορεί να συμβεί σε κάποιον (και παράλληλα ο ένας από τους δύο μεγαλύτερούς μου φόβους) είναι να χάσει το χρόνο του. Δηλ. να τον σπαταλήσει. Να γυρίσει να κοιτάξει πίσω και να πει «Μαλακία έκανα». Ακόμα και να ξεκάνεις τη μαλακία δεν μπορείς να ξαναγυρίσεις πίσω και να ζήσεις «σωστά». Και όπως έχει ειπωθεί ξανά,  η ζωή είναι μια συλλογή εμπειριών, οι οποίες όμως στο τέλος θα μας είναι τελείως άχρηστες αφού θα τις έχουμε μεν μαζέψει αλλά δε θα έχουμε μια δεύτερη ζωή να τις αξιοποιήσουμε. (Προς όσους πιστεύουν στη μετεμψύχωση: ΟΚ, ίσως να έχουμε, αλλά στην τωρινή ζωή σας θυμάστε τίποτα από την προηγούμενη ώστε να το αξιοποιήσετε;)

Γι’αυτό κι εγώ (to quote myself as well) προσπαθώ να περνάω κάθε στιγμή με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, δηλ. με τον τρόπο που θα με κάνει να περάσω καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη εναλλακτική. Αν βρω κάτι ή κάποιον που με κάνει να περνάω όμορφα επιδιώκω να βρίσκομαι εκεί – τώρα το αν είναι η εκάστοτε επιλογή σωστή, ο χρόνος θα δείξει.

Όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος, λένε. Αλήθεια. Η στιγμή είναι πιο σημαντική από τη γενική έννοια «χρόνος», καθότι αυτή ζεις κι ευχαριστιέσαι – τα άλλα είναι αναμνήσεις ή όνειρα, και καλό είναι να είναι όμορφα και αυτά αλλά θα είναι μόνο εάν το φροντίζεις αυτό τη στιγμή που ακόμα είναι στιγμές.

Ο χρόνος είναι σχετικός, έχουνε πει. Κι αυτό αλήθεια. Τείνει να περνάει πιο γρήγορα όταν κάνεις κάτι ευχάριστο. Όλα τα ωραία κρατάνε λίγο.

Πάντως ένα είναι το σίγουρο. Ο χρόνος είναι πολύτιμος.

Σε ένα παλιότερο ποστ είχα πει πως δε ζητάω δεσμεύσεις, υποσχέσεις, παραμύθια, μονογαμίες και λοιπές ιστορίες όταν θέλω κάποιον – το μόνο που θέλω είναι ένα κομμάτι του χρόνου του. Για να έχω τη συντροφιά του σε ένα κομμάτι του δικού μου χρόνου, αφού με κάνει να νιώθω όμορφα όντας δίπλα του και άρα να περνάω καλά.

Μήπως τελικά ζητάω πολλά;

ps: πάρτε και τους στίχους των Kill the Cat γιατί μου έχει κολλήσει το τραγούδι τώρα:

Κάθε σου ώρα είναι μοναδική
Μα οι κλέφτες του χρόνου δε σου χαρίζουν ούτε μια στιγμή

Κάθε σου ώρα κι ένα λουλούδι σου τραγουδάει μέσα στην καρδιά
Ο χρόνος σου είναι η μουσική που πηγάζει από μέσα σου βαθιά
Σου ξεριζώνουν τα λουλούδια, σου βάφουνε τις νότες γκρι
Τα γκρίζα δόλια ανθρωπάκια σου κλέβουν της ζωής τη μουσική

Μην περιμένεις ούτε μια στιγμή
Οι κλέφτες του χρόνου σου κλέβουν τη ζωή
Ξυπνήστε! Η ώρα δεν προσμένει
Κάποιος την κλέβει, πάει χαμένη

Το χρήμα είναι χρόνος, και ο χρόνος μυστικό
Φυλακισμένο σε σχέσεις που μετρίουνται με ευρώ.

Σπάσε όλα τα ρολόγια που έχουνε κουρδίσει αυτοί
Με βάση τα δικά τους μέτρα και σε χορεύουν σε φάλτση μουσική
Της δικής σου της κλεψύδρας την άμμο αρπάζουν σαν τρελή
Με ανταλλακτικές αξίες σταμάτα ν’ανταλλάζεις τη ζωή

Μην περιμένεις ούτε μια στιγμή
Οι κλέφτες του χρόνου σου κλέβουν τη ζωή
Ξυπνήστε! Η ώρα δεν προσμένει
Κάποιος την κλέβει, πάει χαμένη

(Μόμο)

There are places I remember…

Published 20 by yvris

Παει κι αυτό…

Τις τελευταιες μερες τριγυριζω την Αθηνα με ένα νέο βλεμμα – το βλεμμα του ανθρωπου που φευγει. Τα μερη αποκτουν μια νεα, διαφορετικη οψη όταν ακουμπα πανω τους το βλεμμα του ανθρωπου που προκειται να τα αφησει πισω και να γυρισει σελιδα (και αυτό όχι επειδη καποιος το ειπε η επειδη πρεπει, αλλα επειδη εγω νιωθω ετσι. καιρος για κατι νέο. Για ενα ταξιδι που δεν ξερω αν με παει εκει που θελω, αλλα ισως με βοηθησει να το βρω. Ποιος ξερει. Maybe one day I’ll be special..).

Γνωριμα μερη από οπου εχεις περασει πολλες φορες ξαφνικα γινονται ζωντανα, καθως ξαναζεις στιγμες που εχεις περασει εκει. Κάθε μερος εχει και μια μικρη ιστορια να σου διηγηθει και σου τη θυμιζει όταν περνας από μπροστα του ακομα και αν την εχεις ξεχασει. Εκει εκανες βολτες με τις φιλες σου. Εκει εκανες προπονησεις. Εκει πηγες το βραδυ που το εσκασες από το σπιτι τσακωμενη με τους γονεις σου.  Εκει ειχες αραξει ενα βραδυ που’χες μοναξιες. Εκει πηγαινες για μπασκετ και μπουγελο με τα παιδια της γειτονιας σου.  Εκει επαιξες μια φορα χιονοπολεμο μπατσοι vs κουκουλοφορων! Εκει ειχες δωσει ενα κρυφο ραντεβου, μακρια απο τα βλεμματα.. Εκει τον ειδες τυχαια στο δρομο.. Εκει εδωσες το πρωτο σου φιλι, εκει περπατησες χερι χερι με καποιον που ερωτευτηκες…

Μα φυσικα. Ο ερωτας.

Ένα συναισθημα τοσο ευτελες.

Τιποτε άλλο. Μονο αυτό. Ευτελες.

Εγωιστικο, εγωκεντρικο, μικροπρεπες. Ασοβαρο. Ελαχιστο, σε συγκριση με αλλα πραγματα που τρεχουν.

Κι όμως, τοσο δυνατο το γαμημενο!

Πως είναι δυνατον από το πουθενα να μη σου ανεβασει απλα τη διαθεση, μα να δωσει νοημα στη ζωη σου, να είναι μια κινητηρια δυναμη στη μερα σου..!

Εχετε παρατηρησει πώς αλλαζουν και γινονται πιο εντονα τα χρωματα όταν ειμαστε ερωτευμενοι;

Πώς μια ασχημη πολη ομορφαινει, όταν υπαρχουν γωνιες που είναι γεμισμενες με ερωτες; Και η ιστορια αυτης της πολης είναι η ιστορια των ερωτων σου στις γωνιες της. Ερωτες παλιοι κι ερωτες νεοι. Ερωτες που σε εκαναν να φτασεις στα ουρανια, κι ερωτες που σε εκαναν να πιασεις πατο. Ερωτες που σε εκαναν να φτασεις ακομα πιο χαμηλα. Ερωτες που μαραθηκαν, κι ερωτες που δεν ανθισαν ποτε. Ερωτες ολοκληρωμενοι. Ερωτες απωθημενοι. Ερωτες κρυφοι, στην πυλωτη μιας πολυκατοικιας, από πισω. Ερωτες ορμητικοι σε καποιο υπαιθριο παρκινγκ καποιο ξημερωμα. Ερωτες αστεγοι στα παρκακια. Ερωτες καταπιεστικοι κι ερωτες ελευθεροι. Ερωτες εφηβικοι κι ερωτες ενηλικοι. Ερωτες πλατωνικοι. Ερωτες σαρκικοι – μονο. Ερωτες απληστοι. Ερωτες της μιας βραδιας, ερωτες για επιβεβαιωση. Ερωτες φιλικοι, οι καλυτεροι.

Ερωτες απαιτητικοι, ερωτες που ζητουσαν, ερωτες που ζητιανευαν. Ερωτες που δεν εδιναν. Ερωτες που εδιναν. Ερωτες που κρατησαν. Ερωτες καλοκαιρινοι. Ερωτες σε συναυλιες σε καποιο ανοιχτο θεατρο. Ερωτες με σκαμπανεβασματα. Ερωτες βιαιοι, ερωτες που τους ζηλεψαν, ερωτες που μπηκαν αναμεσα και προσπαθησαν να τους διαλυσουν. Ερωτες απομακροι. Ερωτες αιωνιοι. Ερωτες πιο αληθινοι από αλλους. Ερωτες σχολικοι, στα καθισματα ενός λεωφορειου, στο διαλειμμα, σε μια καφετερια της Κηφισιας τα Χριστουγεννα του ’98. Ερωτες γρηγοροι στο πισω καθισμα ενός αυτοκινητου ένα βραδυ σε ένα βουνο. Ερωτες απροσμενοι. Ερωτες μεσα σε μια καταληψη. Ερωτες στο λοφο του Στρεφη. Ερωτες πρωτογνωροι, κάθε φορα. Ερωτες παρθενοι κι ανεξερευνητοι. Ερωτες που ξεκινησαν με ένα ανεκδοτο. Ερωτες στα Εξαρχεια, πινοντας, περιμενοντας να δεις αν θα ερθει. Ερωτες στο Μαρουσι που φτιαχνουν τη μερα σου και σε κανουν να αδημονεις.

Ερωτες που ξεφυγαν απ’τον ελεγκτη του λεωφορειου και χωθηκαν σε ένα διαμερισμα στου Γκυζη. Ερωτες μεσα στα σινεμα, όταν τα φωτα σβηνουν. Ερωτες το ξημερωμα στο λοφο της Πνυκας, ερωτες που καναν βολτα το βραδυ στο Θησειο. Ερωτες που αγναντευαν τη θεα της νυχτερινης Αθηνας από καποιο λοφο. Ερωτες μεθυσμενοι, καποια βραδια σε καποιο παρτυ. Ερωτες που δε φερθηκαν καλα. Ερωτες που ειχες ερωτευτει περισσοτερο τον ιδιο τον ερωτα απ’ο,τι το αντικειμενο του ποθου – εκτος από έναν. Ερωτες που ηθελαν κυνηγι. Ερωτες ντροπαλοι κι ερωτες τολμηροι. Ερωτες ακορεστοι. Ερωτες παντου. Ερωτες στις γωνιες.

Ερωτας ειναι η νυχτα που πεφτει.

Ερωτας ειναι το αερακι που σου φερνει μυρωδιες απο τα γιασεμια και τα νυχτολουλουδα.

Ερωτας ειναι το κυμα που σκαει στα ποδια σου.

Ερωτας ειναι η προσμονη..!

Ερωτας ειναι μια ωραια βραδια για κρασια με τους φιλους σου.

Ερωτας ειναι οταν ειστε μαζι 24/7 και παρολα αυτα σου λειπει!

Ερωτας ειναι κατι που σε κανει να σκας στα γελια χωρις λογο.

Ερωτας ειναι μια συναυλια.

Ερωτας ειναι όταν ειναι πολυ ωραια για να πας για υπνο οσο κι αν νυσταζεις.

Ερωτας ειναι ενα τραγουδι που σε κανει να ονειρευεσαι.

Ερωτας ειναι να δημιουργεις μουσικη.

Ερωτας ειναι η στιγμη εκεινη που η μπαντα σου παιζει κατι για πρωτη φορα, αυθορμητα, και..δεν μπορω να το περιγραψω.

Ερωτας ειναι μια μυρωδια – φυσικα!

Ερωτας ειναι μια μπυρα στα Εξαρχεια, μεσημερι Ιουλιου.

Ερωτας ειναι η εξεγερση.

Ερωτας ειναι η ορεξη για ζωη.

Ερωτας ειναι η αμηχανια στο τηλεφωνο.

Ερωτας ειναι ενα ονειρο με ανοιχτα τα ματια.

Ερωτας ειναι η στιγμη που το βλεμμα σου συνανταει το δικο του..και δε χρειαζονται λογια.

Ο ερωτας. Ένα συναισθημα με το οποιο θα ειμαι παντα ερωτευμενη.

.

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΗΣ ΚΟΥΚΟΥΛΑΣ – Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΑΝΤΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ

Published 20 by yvris

( ή τα νέα μέτρα )

Μετά την πρωτοφανή, σε έκταση και απήχηση, εξέγερση του Δεκέμβρη, το κράτος -αυτό το καρκίνωμα στο σώμα της κοινωνίας- νιώθει ακόμα στο σβέρκο του την καυτή ανάσα των εξεγερμένων. Απόδειξη η σπασμωδική του αντίδραση : εξαγγέλει έκτακτα, σκληρά μέτρα καταστολής με σκοπό τη τρομοκράτηση και καταστολή των αγωνιζόμενων κομματιών της κοινωνίας. Ταυτόχρονα καλεί σε συσπείρωση τα απανταχού συντηρητικά στοιχεία – αγανακτισμένους πολίτες και αναβαθμίζει το νομικό του οπλοστάσιο. Επιχειρεί έτσι να διασώσει το γόητρό του, να επιδιορθώσει τη βιτρίνα του, που ράγισαν «μια χούφτα κουκουλοφόροι» μπροστά στα έκπληκτα μάτια των υπάκουων υπηκόων. Το στοίχημα που πρέπει να κερδίσει, πάση θυσία, το κράτος σε επικοινωνιακό επίπεδο είναι αν θα κατορθώσει (εν μέσω οικονομικής κρίσης που ενδεχομένως θα φέρει κι άλλες κοινωνικές συγκρούσεις) να αποπροσανατολίσει την κοινωνία από τα πραγματικά της προβλήματα και να την πείσει ότι το Κακό, η πηγή όλων των δεινών της,, δεν είναι αυτό το ίδιο αλλά το ανταγωνιστικό κίνημα : Αυτοί οι άτιμοι κουκουλοφόροι, που επειδή δεν έχουν τι να κάνουν στη ζωή τους και επειδή τους καβάλησε ο Διάολος, βγαίνουν αφηνιασμένοι στους δρόμους και καταστρέφουν ό,τι βρουν μπροστά τους! Βάζει σε κίνηση λοιπόν ο μηχανισμός όλα του τα γρανάζια και αρχίζει να έρχεται καταπάνω μας… Πρώτα βάζει πλυντήριο. Όλα αυτά τα βρώμικα μυαλά που σκέφτηκαν, έστω και για μια στιγμή ,ότι όταν ο κόσμος κατεβαίνει στο δρόμο για να πάρει πίσω τη ζωή που του κλέβουν μπορεί και να το πετύχει, πρέπει να συνετιστούν. Όλα ανεξαιρέτως τα κανάλια, όλος ο τύπος ουρλιάζουν συνεχώς απαιτώντας επιβολή του νόμου και της τάξης, περισσότερη αστυνομία, κατάργηση του ασύλου,απέλαση ή με το ζόρι αφομοίωση των μεταναστών κ.ά. Μέσα απ’ τις στημένες τους δημο(σ)κοπήσεις, το μόνιμο αποτέλεσμα είναι το «αίτημα της κοινωνίας για ασφάλεια». Το αίτημα αυτό δεν αργεί να εισακουστεί. Νέα σώματα καουμπόιδων με παπιά, κάμερες, παρακολουθήσεις, η Scotland Yard να αλωνίζει στην Αθήνα, αλλά και νέες νομοθετικές ρυθμίσεις….
Ας δούμε όμως αναλυτικά τα νέα μέτρα που ανακοίνωσε αυτός ο καραφλός μαϊντανός με τη μούρη του ποντικού (Δένδιας) και κάποια νεότερα που προτείνουμε εμείς για να φτάσει επιτέλους το μαχαίρι στο κόκκαλο!

l Ποινικοποίηση της κουκούλας.
Αυτή η διάταξη αποσκοπεί σε βαρύτερες ποινές για τους διαδηλωτές που «προβαίνουν σε έκνομες ενέργειες με απόκρυψη των χαρακτηριστικών του προσώπου τους». Είχε προηγηθεί από τα Μ.Μ.Ε.
εδώ και χρόνια η ευρεία προώθηση του όρου «κουκουλοφόρος» ώστε να δοθεί στους αγωνιζόμενους ανθρώπους, κατά μεταφορά, η αρνητική χροιά αυτού του χαρακτηρισμού των συνεργατών των Γερμανών επί κατοχής. Η απόκρυψη του προσώπου εξυπηρετεί την αυτοπροστασία των διαδηλωτών από το χημικό πόλεμο που εξαπολύουν τα ΜΑΤ, από τους ρουφιάνους των Μ.Μ.Ε. και το άγρυπνο μάτι του μεγάλου αδερφού (κάμερες). Στη συγκεκριμένη συγκυρία το δίλημμα ή με τις κουκούλες ή με τις γραβάτες φαντάζει πιο αληθινό από ποτέ. Γιατί εγκληματίες δεν είναι οι άνθρωποι που βγαίνουν στο δρόμο και ζητούν τα αυτονόητα καλύπτοντας τα πρόσωπά τους, αλλά αυτοί που βγαίνουν στα τηλεπαράθυρα εισβάλλοντας καθημερινά στα σπίτια και στα μυαλά μας, μοστράροντας ξεδιάντροπα τις αφεντομουτσουνάρες τους, κουκουλώνοντας τα εγκλήματά τους με τη σοβαροφάνεια της γραβάτας. Εισηγούμαστε, λοιπόν, κι εμείς με τη σειρά μας ένα αναγκαίο πλέον μέτρο: να γίνει η γραβάτα ιδιώνυμο αδίκημα. Καλούμε την κοινωνία να καταδικάσει τους γραβατοφόρους και τις πρακτικές τους, από όπου κι αν προέρχονται!

l Άρση του Πανεπιστημιακού Ασύλου
Διακαής πόθος κάθε κυβέρνησης που ήθελε να απαλλαγεί δια παντός από το αγκάθι της ελεύθερης διακίνησης ιδεών στα πανεπιστήμια. Ο νόμος-πλαίσιο που πέρασε η Ν.Δ., παρόλο το δυναμικό φοιτητικό κίνημα του 2006-’07, περιόρισε σημαντικά το άσυλο, αλλά είχε μείνει ως τώρα στα χαρτιά, καθώς η εικόνα του τανκ που εισβάλλει στο Πολυτεχνείο είναι βαθιά χαραγμένη στη συλλογική μνήμη. Το απαραίτητο έργο της διαμόρφωσης της «κοινής γνώμης» αναλαμβάνουν τα Μ..Μ.Ε. που ξαναβάζουν το θέμα στο τραπέζι με σκοπό να παρουσιαστεί το άσυλο ως άσυλο εγκληματιών κουκουλοφόρων και όχι ελεύθερης διακίνησης ιδεών. Πράγματι οι μεγαλύτεροι εγκληματίες καλύπτονται από το άσυλο. Αλλά, όχι το πανεπιστημιακό. Οι γραβατοφόροι εγκληματίες καλύπτονται από το περιβόητο βουλευτικό άσυλο που επιτρέπει απρόσκοπτα την ελεύθερη διακίνηση μιζών. Προτείνουμε, λοιπόν, την κατάργηση του βουλευτικού ασύλου ώστε να συλληφθούν επιτέλους όλοι αυτοί οι γνωστοί-γνωστότατοι γραβατοφόροι που δρουν σε καθεστώς ατιμωρησίας εις βάρος της κοινωνίας. Έφτασε ο κόμπος στο χτένι!

l Περιύβριση της αρχής
«Αυτεπάγγελτα θα διώκεται όποιος έχοντας καλυμμένα τα χαρακτηριστικά του θα υβρίζει τους αστυνομικούς». -Σημειωτέον ότι η φοβερά πρωτότυπη αυτή διάταξη καταργήθηκε το 1978 – Διευκρινίζοντας ο γραβατοφόρος ποντικός δήλωσε με παρρησία περισσή ότι «αν τμήμα πορείας διαπράξει αυτό το φοβερά κολάσιμο έγκλημα θα συλλαμβάνονται άπαντες».(Θαρρούν πως θα μας κόψουν το δικαίωμα στο μπινελίκι; Χα! Γαμώ τα υπουργεία σας!)
Σαν απάντηση σ’ αυτό το μεγαλοφυές μέτρο απαντάμε σε κάθε ευκαιρία με το σύνθημα που όλους μας ενώνει :
ΜΠΑΤΣΟΙ – ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ – ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

l Ποινικοποίηση της ελεύθερης έκφρασης στο Διαδίκτυο (indymedia, indy, blogs).
Για το κράτος φαίνεται πως δεν αρκεί να κάνει προπαγάνδα και πλύση εγκεφάλου απ’ όλα τα Μ.Μ.Ε. Πρέπει να τους εξασφαλίζει και το μονοπώλιο. Δεν μπορεί να σου χαλάει τη σούπα ο καθένας που βγαίνει στο internet και λέει ατιμώρητα όλα όσα πάσχισες να αποκρύψεις ή να διαστρεβλώσεις. Πρωταγωνιστές στην επιχείρηση φίμωσης όλων των παρεκκλινόντων μέσων αντιπληροφόρησης είναι ο θίασος των εθνικοσοσιαλιστών εν Ελλάδι Καρατζαφύρερ, Βελλόπουλος, Μπουμπούκος και Σία. Το μέτρο που πρέπει να ληφθεί άμεσα – για το πολύ σοβαρό, πράγματι, θέμα της πληροφόρησης που πρέπει να πάρουμε στα χέρια μας- είναι να κλείσουν όλα τα αστικά Μ.Μ.Ε., ώστε να σταματήσει αυτή η συστηματική πλύση εγκεφάλου που κινδυνεύει να λοβοτομήσει ολοκληρωτικά μεγάλο μέρος της κοινωνίας.

l Άρση του απορρήτου τηλεπικοινωνιών
Η μεθόδευση από τα Μ.Μ.Ε. αυτή τη φορά επιχειρείται με τρόπο έντεχνο που χτυπάει κατευθείαν στο συναίσθημα του «δημοκρατικού οικογενειάρχη». Πρόσφατο «έγκυρο ρεπορτάζ» παρουσιάζει την υπόθεση βιασμού μιας 14χρονης που παρόλο που έστειλε sms στον πατέρα της, δεν κατάφερε να σωθεί από τους ιππότες της ασφάλειας καθώς η «γραφειοκρατική αγκύλωση περί απορρήτου τηλεπικοινωνιών» δεν επέτρεψε τον εντοπισμό της μέσω gps. Μετά και την απόδραση Παλαιοκώστα – Ριζάι (ώρα τους καλή) άνοιξαν και το θέμα της ταυτοποίησης των ανώνυμων καρτοκινητών, καθώς η ανωνυμία δυσκολεύει κατά πολύ το έργο των διωκτικών αρχών στην παρακολούθηση υπόπτων. Στην ίδια λογική, λοιπόν, συμφωνούμε και επαυξάνουμε με την άρση του απορρήτου, την παρακολούθηση και δημοσίευση των τηλεπικοινωνιών κάθε λογής γραβατοφόρων, ώστε να γνωρίζει ο κόσμος ανά πάσα στιγμή πως και με ποιους αυτοί οι επικίνδυνοι εγκληματίες διαχειρίζονται τις ζωές μας και καταστρώνουν τα σκοτεινά τους σχέδια. Να χυθεί άπλετο φως!

l (Επίσημη) Χρήση των καμερών διαχείρισης της κυκλοφορίας
Όταν πριν τους Ολυμπιακούς του 2004 (αυτού του υπέροχου τσίρκου μίζας, ντόπας, τσιμέντου και αστυνομοκρατίας), όλοι μας διαβεβαίωναν ότι οι κάμερες στους δρόμους θα επιτελούν αποκλειστικά το έργο της διαχείρισης της κυκλοφορίας, φυσικά δεν τους πιστέψαμε. Και να λοιπόν που η Ντόρα επιβεβαιώνει τους φόβους μας, δηλώνοντας ότι ήρθε ο καιρός να χρησιμοποιηθεί (και επισήμως) εναντίον του εσωτερικού εχθρού, ο εξοπλισμός αυτός που τόσο ακριβά κόστισε στον φορολογούμενο. (Μην παν χαμένα και τα λεφτά!). Ως αναγκαίο μέτρο προτείνεται να μεταφερθούν όλες οι κάμερες απ’ τους δρόμους στα γραφεία και στα σπίτια των γραβατοφόρων εχθρών του λαού και να λειτουργήσουν επιτέλους υπέρ της ασφάλειας μας!

l Καταστολή των καταλήψεων
Από τους στόχους των διωκτικών αρχών που εργάζονται για την ασφάλειά μας φυσικά δε θα μπορούσαν να λείπουν τα σημεία αναφοράς του ανταγωνιστικού κινήματος: οι καταλήψεις πανεπιστημιακών, δημόσιων ή ιδιωτικών κτιρίων. Το κράτος που αντιλαμβάνεται τις καταλήψεις ως «ορμητήρια των κουκουλοφόρων» και «προπύργια του αναρχικού-αντιεξουσιαστικού χώρου» έχει προσπαθήσει πολλές φορές με εκδικητική μανία να τις ξεριζώσει, αλλά μάταια. Αυτή τη φορά ενορχηστρώνει μεθοδικά την απόπειρα «αποβολής των καταληψιών». Στις 17.03.09 με αισχρό ασφαλίτικο δημοσίευμα στον Ελεύθερο Τύπο «μπαίνουν στο μικροσκόπιο έξι καταλήψεις ως πιθανά ορμητήρια» και τονίζεται ότι η ΕΛ.ΑΣ. δηλώνει αδυναμία να παρέμβει χωρίς εισαγγελική εντολή. Ως δια μαγείας εμφανίζεται ο πανταχού παρών τιμωρός αρχιεισαγγελέας Σανιδάς – που σε τρανταχτά σκάνδαλα είτε δεν παρενέβη ή το καθυστέρησε όσο χρειαζόταν – και αμέσως η κραυγή αγωνίας των μπάτσων εισακούγεται. Μόλις τρεις μέρες μετά ο Ε.Τ. δημοσιεύει άρθρο σύμφωνα με το οποίο ο Σανιδάς παραγγέλνει στους εισαγγελείς πρωτοδικών να διενεργήσουν προκαταρκτική εξέταση για να διερευνηθεί ποια κτίρια, από ποιους και από πότε τελούν υπό κατάληψη. Επιπλέον, ζητά να ερευνηθεί εάν διαπράττονται ποινικά αδικήματα εντός των καταλήψεων όπως διακίνηση ναρκωτικών, κατοχή και κατασκευή όπλων και αν προκύπτουν ποινικές ευθύνες στους υπεύθυνους για τα κτίρια (πανεπιστημιακούς, ιδιώτες). Η καλύτερη απάντηση σε αυτήν την προσπάθεια καταστολής ήταν οι νέες καταλήψεις που ξεπήδησαν στην Αθήνα (Σκαραμαγκά & Πατησίων) και σε διάφορα άλλα σημεία της χώρας. Όσον αφορά το Κτήμα Πραποπούλου δηλώνουμε ότι πράγματι διακινούμε σκληρά εθιστικά ναρκωτικά όπως αντιπληροφόρηση, αντιεμπορευματικότητα και αντιιεραρχία και κατέχουμε και κατασκευάζουμε όπλα μαζικής κρατικής καταστροφής όπως αλληλεγγύη, αξιοπρέπεια και αντίσταση. Επίσης, σημειώνουμε πως κλείνουμε όχι 3, όπως αναφέρεται ανακριβώς στο κατά παραγγελία της ΕΛ.ΑΣ. δημοσίευμα, αλλά 2 (για την ακρίβεια 2,5) χρόνια στο «χορό των καταλήψεων».

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ – ΒΡΕΓΜΕΝΗ σανίδα ΓΙΑ ΚΑΘΕ Σανιδά

ΤΑ ΝΕΑ ΜΕΤΡΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΣΑ ΤΟΥΣ!

 

 

(ηθελα να γραψω ενα κειμενο σχετικα με τον κουκουλονομο.. ο συντροφος ομως με καλυψε πληρως οποτε αναδημοσιευω)

Δε σε ειδα…

Published 20 by yvris

Δε σε ειδα…

 

…στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας για το παρκο Κυπρου και Πατησίων εξω από το δημαρχείο τη Δευτέρα 2/2, όπου τρεις διαδηλωτές τραυματίστηκαν σοβαρα από χειροβομβιδες κροτου-λάμψης…

 

…στις εκδηλώσεις του τριημέρου αλληλεγγύης στους συλληφθεντες της εξεγερσης, που διοργανωθηκε σε διαφορες περιοχές της Αθηνας από τις συνελεύσεις γειτονιων το ΠΣΚ 30-31/1 και 1/2…

 

…στην πορεια αποχωρησης από την κατειλλημένη λυρική σκηνή προς το παρκο Κύπρου και Πατησίων την Κυριακή 1/2…

 

…στην εκδήλωση – συζήτηση για την Κ. Κούνεβα στο Χαλανδρι την Παρασκευή 13/2, όπου έγινε ενημέρωση από τις συναδελφισσες της Κωνσταντίνας…

 

…στην πορεία αλληλεγγύης στους συλληφθέντες του Δεκεμβρη στο κεντρο το Σάββατο 14/2…

 

…στην πορεία επανοικειοποίησης των δρόμων και των πλατειών από την πλατεία Ψυρρη στο σταθμο Κεραμεικού το Σάββατο 14/2 στις 12.00 τα μεσανυχτα…

 

…στην αυθόρμητη πορεία στο Da Vinci στην Αγια Παρασκευη που προεκυψε από την ανοιχτή συνέλευση κατοικων Αγιας Παρασκευης την Κυριακη 15/2…

 

… στην πορεία αλληλεγγύης στην Κ. Κούνεβα στο κέντρο της Αθηνας την Πεμπτη 19/2…

 

…στο ρεμπέτικο γλέντι και το συλλογικο φαγοποτι για την επανοικειοποιηση του κτηματος Δουζενη και την προστασια του από το χτίσιμο πολυτελών κατοικιών, στο Χαλάνδρι το Σάββατο 21/2…

 

…στην πορεία στο κέντρο την Πέμπτη 26/2, που έγινε με αφορμη την επιθεση από παρακρατικους με χειροβομβιδα στο στεκι μεταναστων στα εξαρχεια, την ωρα που γινοταν ανοιχτη εκδηλωση κατά των στρατιωτικων εξοπλισμων από το συνδεσμο αντιρρησιων συνειδησης…

 

…στη μικροφωνικη αντιπληροφορησης για τους συλληφθέντες της εξεγερσης το πρωι του Σαββάτου 28/2…

 

…στη δευτερη πορεια στο κεντρο την Πέμπτη 5/3 για το περιστατικο με τη χειροβομβιδα στο στεκι μεταναστων…

 

…στην πορεια στο Περαμα το Σαββατο 7/3 που εγινε με αφορμη το πορισμα για το θανατο 8 εργατων τον Ιούλιο του 2008, το οποιο ριχνει την ευθυνη στους νεκρους και αθωωνει τους εργοδοτες και το κρατος…

 

… το Σάββατο 7/3 στη μετατροπη του parking στα Εξαρχεια στη Χαριλαου Τρικουπη σε παρκο, που ξεκινησε με το ξηλωμα της ασφαλτου και συνεχιστηκε με τη φυτευση δεντρων και με συλλογικο γλέντι και φαγοποτι…

 

…στην πορεια εναντια στην υπαρξη του πολυτελους κεντρου – καφετεριας Da Vinci στην Αγια Παρασκευη το Σαββατο 16/3…

 

δεν παιζει να μην ηξερες

βγαλαμε αφισες, φτιαξαμε πανώ, μοιρασαμε κειμενα,

καναμε μικροφωνικές, τα ανεβάσαμε στο Indymedia

τι διαολο; μονο free press διαβαζεις;

και στο δρομο; δε μας ειδες ποτε;

ή μηπως δε σε αφορουν όλα αυτά;

σου αρκει ένα μπλουζακι του Τσε για «την επανασταση σου»;

βασικα παιζει και να σε ειδα τωρα που το ξανασκεφτομαι…

…για καφεδακι στον Κεραμεικο και για ποτακι στο Bios…

…για ρακομελα στου Ψυρρη και για ψωνια στα Pull and Bear…

…για μεζεδακι στην Πλακα…

…ή στην Πανεπιστημιου να ψαχνεις απεγνωσμενα τα stand της Lifo και της Athens Voice…

…μονο που εμεις τα ’χαμε κανει οδοφραγματα!

…καπου εκει ημασταν κι εμεις, αλλα στο δρομο…

…εσυ όμως ησουν απεναντι…

Αυριο πού θα ‘σαι;

 

 

(κειμενο ενος συντροφου απο την καταληψη κτηματος Πραποπουλου που δημοσιευτηκε στο πρωτοβουλιακο εντυπο Brigada)

Μνημόσυνο

Published 15 by yvris

Όλα άρχισαν πριν μερικές μέρες, όταν κάποιοι συγγενείς που δεν ξέρω πήραν τηλ τη μάνα μου να την καλέσουν στο μνημόσυνο μιας συγγενούς που επίσης δεν ξέρω. Η έξυπνη λοιπόν απάντησε «Αααα, πολύ λυπάμαι! Θα λείπουμε το Σαββατοκύριακο. (αλήθεια). Θα έρθει όμως η κορούλα μου!»

γκρρρρρ

Δε θα σας περιγράψω τη σχέση μου με τους συγκεκριμένους συγγενείς τους οποίους δεν έχω ματαδεί ποτέ μου, διότι είναι ανύπαρκτη. Μπορώ όμως να σας δώσω κάποια στοιχεία για τη σχέση μου με τα μνημόσυνα. Τα μνημόσυνα έχουν δύο πολύ βασικούς λόγους για να τα αποφεύγω. Πρώτον, γίνονται σε εκκλησίες. Η σχέση μου με την εκκλησία είναι τόσο στενή, που δεν πάτησα καν στην προηγούμενη Ανάσταση! Δεύτερον, γίνονται πρωί. Η σχέση μου με το πρωινό ξύπνημα διακόπηκε βίαια με το τέλος της 3ης λυκείου και έκτοτε δεν έχει υπάρξει επανασύνδεση, όσο και αν εκείνο το προσπάθησε. Ειδικά όταν μιλάμε για Κυριακή, ούτε καν στην 3η λυκείου ξυπνούσα πρωί! (Ήταν εκείνη η ωραία εποχή που όλη η οικογένεια με είχε στο επίκεντρο, μου φτιάχναν πορτοκαλάδες και ειδική διατροφή για «να μην κουράζεται το παιδί», «να αντέξει την πίεση το παιδί» και εγώ περνούσα ζάχαρη. Ε στα πλαίσια αυτά είχα διεκδικήσει και κατακτήσει το δικαίωμα να κοιμάμαι τις Κυριακές μέχρι τις 4 το απόγευμα, αφού όλη τη βδομάδα ξύπναγα 7 για να πάω στο σχολείο, οπότε κάνανε όλοι τουμπεκί ψιλοκομμένο στο σπίτι μην ξυπνήσω, «να ξεκουραστεί το παιδι»).

Αμ πάνε αυτές οι εποχές. Τώρα που 24 έφτασε το παιδί και πτυχίο δεν πήρε, το χουν του πεταματού και το στέλνουν αντιπρόσωπο σε μνημόσυνα. Τα οποία θεωρώ τελείως άχρηστα και επιφανειακά (βλέπε ψεύτικα) για τον εξής λόγο: Αν είναι να τον θυμάσαι, το μακαρίτη, τον θυμάσαι έτσι και αλλιώς καθημερινά ή μια στο τόσο. Εγώ ας πούμε πολλές φορές φέρνω στη μνήμη τη γιαγιά μου, και λέω «α ρε γιαγιά, που να’σαι..», δε χρειάζομαι κάποιο μνημόσυνο για αυτό. Αν τον ξέχασες, τον ξέχασες. Τι να το κάνεις το μνημόσυνο? Χώρια που σήμερα ήμασταν ένα καρο άσχετοι σαν και του λόγου μου, που δεν την είχαμε ποτέ γνωρίσει τη μακαρίτισσα, άρα τι ακριβώς να θυμόμαστε? Όσο για το θέμα της συμπαράστασης στο πένθος, αφού δεν είχα δει ποτέ τους πενθούντες, τι συμπαράσταση περιμένουν από μένα?! Ένα μόνο συγγενή ήξερα από όσους ήταν εκεί, και αυτός δεν τα πήγαινε και πολύ καλά με τη μακαρίτισσα.. Αλλά τέλος πάντων, μια που έκανα την υποχώρηση και πήγα (κατά βάση όχι τόσο για να μη γίνει ρόμπα η μάνα μου που με έστειλε αδιάβαστη, όσο γιατί λυπόμουν τη γιαγιάκα μου, όχι αυτή που πέθανε, την άλλη που ζει, φτου φτου!, να τρέχει μόνη της στο Μεταξουργείο στα 80 της), λέω να περιγράψω την εμπειρία μου, καταγράφοντας όσες από τις ατάκες που μου ήρθαν στο μνημόσυνο κατάφερα να συγκρατήσω. ήταν και πολλές οι άτιμες, αλλά δεν είχα τι να κάνω εκεί πέρα.

Λοιπόν. Το μνημόσυνο ήταν στις 10. Ώρα που εγώ συνήθως είμαι στο 4ο όνειρο περίπου. Πράγμα που σήμαινε ότι όχι μόνο έπρεπε να χάσω το 4ο αυτό όνειρό μου, αλλά και 1-2 άλλα πιο πριν διότι για να είμαι στις 10 εκεί έπρεπε να ξυπνήσω πριν από τις 10 προφανως! Λέει λοιπόν η γιαγιά μου να με ξυπνήσει 7.30 (!?!?!?!?!?!?!) Όχι, της λέω, 8.30. Μα δε θα προλάβουμε να πάμε, λέει, θα κάνουμε 2 ωρες να φτάσουμε! Γιαγιά, της λέω, 20 λεπτά θα κανουμε και πολύ σου λέω, οπότε οκ, συμφωνούμε να με ξυπνήσει 8.30.

Εννοείται ότι 7.30 μου χτύπαγε μανιασμένα το κουδούνι!
Εννοείται ότι ξανακοιμήθηκα στο λεπτό!
Αυτό που δεν εννοείται, είναι που ήρθε μετά από μια ώρα, την ώρα δηλαδή που υποτίθεται ότι τότε θα με ξύπναγε, και μου έκανε ολόκληρη ιστορία γιατί δεν ήμουν έτοιμη ακόμη!!
Έχετε ακούσει μια παροιμία που λέει ….μας ήρθαν κι απ’ την Πέργαμο?

Τεσπα σηκώθηκα κατεβάζοντας καντήλια, μόνο και μόνο γιατί απειλούσε ότι θα φύγει μόνη της και ήταν ικανή να το κάνει, και τώρα που να την ψάχνω τη γιαγιούλα στο μετρό που δε σηκώνει και το κινητό της γιατί δεν ξέρει να το χειρίζεται!
9.00 ήμουν έτοιμη.
9.05 ξεκινήσαμε γιατί την περίμενα και 5 λεπτά να ετοιμαστεί.
9.20 ήμασταν στο ****μνημόσυνο που άρχιζε στις 10.00!
Όχι μόνο δεν είχε αρχίσει… Δεν είχαν έρθει καν οι συγγενείς που το έκαναν!

Έφαγα όλη τη λειτουργία στη μάπα (μ’αρέσει που βιαζότανε κιόλας η γιαγιά μου.. μη χάσει τον καινούργιο ψαλμό που θα ήταν διαφορετικός από όλους τους υπόλοιπους?). Εκεί ανακάλυψα το μύθο που μου είχαν πει, ότι και καλά θα διαρκούσε ένα τέταρτο. Αμ δε. Μια ατελείωτη ώρα, αμήν. Ευτυχώς βρήκα σε μια γωνία πίσω μια κενή καρέκλα και άραξα. Δύσκολο, διότι η εκκλησία ήταν γεμάτη, κυρίως με γιαγιές οι οποίες ξεροστάλιαζαν όρθιες αλλά είχαν καπαρώσει τις καρέκλες για να κάτσουν όταν τελείωνε το σημείο της μεγάλης ευσέβειας. Αναρωτήθηκα αν άραγε αυτές οι όρθιες ευσεβείς γιαγιούλες είναι οι ίδιες που στο τρένο ορμάνε να πιάσουν τη θέση για να μην κουραστούν όρθιες, ενώ κράζουν τη νεολαία όταν δεν σηκώνονται. Τεσπα μια που βρήκα τη μόνη ελεύθερη καρέκλα έλεγα να τον ψιλοέπαιρνα και λίγο, αλλά η καρέκλα ήταν άβολη, οπότε για να μη σκυλοβαριέμαι άρχισα να διαγράφω παλιά και άχρηστα μηνύματα από το κινητό μου, σιχτιρίζοντας που είχα βγάλει από την τσάντα μου εκείνη την Athens Voice που είχα βουτήξει χτες βράδυ από το BIOS.

Σε κάποια φάση πρέπει να γινόταν ένα τελετουργικό κάποιου είδους γιατί όχι μόνο σηκώθηκαν πάλι όλες οι γιαγιούλες, αλλά πέρασε και ο παπάς με την ακολουθία του κάνοντας το γύρο της εκκλησίας. Δεν θα το είχα πάρει καν χαμπάρι, αλλά η γιαγιούλα (γιαγκούλα) που στεκόταν πίσω μου άρχισε να κανει το γνωστό αποδοκιμαστικό «τς τς τς» (αχ αυτή η νεολαία..). Για κάποιο λόγο ψυλλιάστηκα ότι απευθυνόταν σε μένα, σήκωσα τα μάτια και είδα πρώτα την εμφανή αηδία στο πρόσωπό της που είχε μπροστά της ένα απόβρασμα σαν κι εμένα, και στη συνέχεια την ακολουθία του παπά. Από το ένα μάτι μπήκε, από το άλλο βγήκε, και συνέχισα να ασχολούμαι με το κινητό. Η γιαγκούλα που πιθανότατα ήταν έτοιμη να μου δωσει άφεση, διότι προφανώς δεν είχα καταλάβει βρε ότι έπρεπε να σηκωθώ, όταν είδε ότι τα αγνοούσα όλα παντελώς και επιδεικτικά, άρχισε δεύτερο και δυνατότερο γύρο «ΤΣ ΤΣ ΤΣ». Σήκωσα πάλι τη ματιά μου προς το μέρος της με ύφος «υπάρχει κάποιο πρόβλημα?» έτοιμη να αρχίσω καβγά, αλλά φαίνεται ότι το βλέμμα μου ήταν τόσο δολοφονικό που η γρια λούφαξε και δεν ξαναασχολήθηκε.

Κάποια στιγμή το θέμα έμοιαζε να πλησιάζει προς το τέλος του γιατί εκεί κοντά στην είσοδο που καθόμουν άρχισαν να βγάζουν κάτι χυμούς και αναψυκτικά (!?) . Αλλά πριν πει το πολυπόθητο Διευχών ο πατήρ έπρεπε να κάνει κήρυγμα. Ψιλοστήνω λοιπόν αυτί γιατί κάτι μου τράβηξε την προσοχή και μου φάνηκε ότι έλεγε για την οικονομική κρίση. Έλεγε λοιπόν ο άγιος πατέρας «Ζούμε σε δύσκολους καιρούς. Αλλά όποιος είναι ακόλουθος του Ιησού πρέπει να κουβαλάει και αυτός το σταυρό του. Η ζωή είναι ένας γολγοθάς.. αλλά γολγοθάς χωρίς σταυρό δε γίνεται! Άλλος έχει να αντιμετωπίσει αρρώστιες, άλλος οικονομικά προβλήματα, άλλος την κακία του ή της συζύγου.. αλλά πρέπει όλα αυτά να τα υπομείνει! να κουβαλήσει το σταυρό του και να μην τον αποχωριστεί ποτε! Γιατι στο τέλος του δρόμου είναι η ανάσταση!»
…μάλιστα. Δηλ. αν εμένα ο άντρας μου με κακοποιεί και με σπάει στο ξύλο, αντί να τον στείλω στον αγύριστο πρέπει να το υπομείνω αδιαμαρτύρητα, αλλιώς δεν είμαι γνήσιο τέκνο του Θεού, και δεν πειράζει μωρέ, στο τέλος θα αναστηθώ και όλα καλα… :-S

Μετά από όλο αυτό, που κράτησε 1 ώρα και κάτι, έπρεπε να ακολουθήσει ο καφές και παξιμαδάκι.. με τους συγγενείς που εγώ δεν ήξερα, αλλά ήξερε η γιαγιά μου, η οποία με επιδείκνυε με μεγάλη περηφάνεια λες και ήμουν μουσειακό είδος. Στην πορεία ακολούθησε catch-up με μερικές ακόμα γιαγιούλες που είχαν να συναντηθούνε περίπου από τον Β’ Παγκόσμιο, οι οποίες κάνανε τρελές χαρές που με γνωρίζανε! Η πιο μεσα-σ-όλα απ’αυτές ήταν η αδελφή της μακαρίτισσας, πολύ βαρυπενθούσα, διότι κυκλοφορούσε συνεχώς και έλεγε τα πάντα με μια κλαψιάρικη φωνή, ακόμα και το «πάρε ένα παξιμαδάκι να φας, *λυγμ*!» Λέω ότι το ψιλοέπαιζε μάλλον, διότι εκτός του ότι δε σκούπιζε τα δάκρυά της ενώ είχε ένα χαρτομάντηλο στο χέρι, σε κάποια φάση μιλώντας με τη γιαγιά μου ξεχάστηκε και μίλησε με κανονική φωνή, αλλά 2 ατάκες μετά το θυμήθηκε και το διόρθωσε.

Στη διάρκεια των συζητήσεων αυτών έμαθα μερικά πολύ σημαντικά νέα πράγματα, κάποια από αυτά μαθήματα ζωής!

1. Είναι πολύ άσχημη η εικόνα μιας γριας με τσιγάρο.

2. Η γιαγιά μου έχει επιλεκτική ακοή. Άκουγε τα πάντα που της έλεγε η φιλενάδα της πεντακάθαρα, αλλά όταν της φώναζα εγώ στο αυτί «γιαγιά, πάμε να φύγουμε σιγά σιγά» όλως τυχαίως η αντίδραση ήταν μηδενική. Λέτε το αριστερό να είναι το κακό της αυτί?

3. Δεν είναι πολύ καλή ιδέα να ουρλιάζεις «Δε θέλω να φάω! Να κοιμηθώ θέλω!» όταν σου προσφέρουν κόλλυβα.

4. Είναι λόγος να περηφανεύεσαι όταν έχεις ένα παιδί/ανίψι/εγγόνι που δουλεύει σε τράπεζα (ή μάλλον «ΣΤΗΝ τράπεζα»).

5. Έχω ΚΑΙ εγώ στο σόι μου έναν μακρινό ξάδερφο αστυνομικό! Πράγμα που χαροποίησε ιδιαιτέρως τη γιαγιά μου.

6. Ότι η γιαγιά μου με τις άλλες γιαγιούλες που ήταν εκεί, ήταν πολύ καλές και πολύ κοντινές φίλες! Τόσο κοντινές, που χαίρονταν πάρα πολύ που έβλεπαν ξανά η μιά την άλλη… μετά από 20 χρόνια. Και φυσικά έπρεπε να τα πουν όλα εκείνη την ώρα οι φίλες, διότι είναι τόσο κοντινές που δεν κανόνιζαν έναν καφέ ή έστω ένα τηλέφωνο να τα πουν με την ησυχία τους.

7. Αα! και ότι οι εκκλησίες παρέχουν εκπτώσεις στα ακουστικά βαρηκοΐας! βγαίνοντας από την εκκλησία είδα ένα χαρτί κολλημένο στην πόρτα που το έλεγε!

Τελικά φύγαμε στις 12 παρά 20, ενώ αυτό που με διαόλιζε ήταν ότι εγώ ξύπνησα πρωί πρωί και έφαγα όλη τη διαδικασία στη μάπα, ενώ αν ήταν η μάνα μου εδώ, που έτσι και αλλιώς ξυπνάει πρωί, θα είχε πάει στην εκκλησία γύρω στις 11 και θα είχε απολαύσει ενα ωραίο καφεδάκι με τον μοναδικό συγγενή που ήξερα (που παρεμπιπτόντως ήταν και αυτός που την πάλευε και πιο πολύ τελικά).

Επιστρέφοντας δε στο σπίτι συνειδητοποίησα ότι υπάρχουν πολλοί, πάρα πολλοί οδηγοί στο δρόμο, για Κυριακή πρωί. Μα πού στο καλό πήγαιναν!? Κυριακή είναι, αράχτε μέσα να δείτε λίγο την οικογένειά σας! Πού να ανοίξουν και τα καταστήματα δηλαδη!

Πάω επιτέλους για ύπνο.


Αϋπνιες και αποριες (και ενα μπονους)

Published 15 by yvris

οκ το προσπαθησα πολυ φιλοτιμα σημερα. ξαπλωσα απο τις 2.30, διαβασα λιγακι και εσβησα το φως… ματαια! ειναι 6.00 και ακομα ξυπνια ειμαι. ας γραψω λοιπον καποια υπαρξιακα ερωτηματα που μου τριβελιζουν το μυαλο.

1) Ποσο παραλογο ειναι το γεγονος οτι στα αεροπλανα εχουν σωσιβια και οχι αλεξιπτωτα; Μα που θα βρεθει το νερο μεσα στο αεροπλανο;!;!; Και σε περιπτωση που αυτο πεσει στη θαλασσα, που απο τετοιο υψος η μονη διαφορα με το να πεσει σε τσιμεντο θα ειναι τα σκυλοψαρα, ποιος θα παραμεινει ζωντανος για να χρησιμοποιησει το σωσιβιο…; Σοβαρα, σκεφτειτε το. Ενα αλεξιπτωτο κατω απο καθε καθισμα. Η αεροσυνοδος στην αρχη που κανει αυτη την εξυπναδα επιδειξη μας δειχνει πανω κατω πως λειτουργει. Σε περιπτωση βλαβης ο πιλοτος μας καθοδηγει ποτε να πηδηξουμε και σε ποση ωρα να το ανοιξουμε. Οκ, καποιοι θα χαθουν, δε λεω. Αλλα απο το να εισαι σε ενα αεροπλανο που παει για προσκρουση και θα χαθουν ολοι, δεν ειναι καλυτερα?

2) Συνεχιζοντας συνειρμικα την ιδια σκεψη (ειδες οταν δεν μπορεις να κοιμηθεις…), εαν οντως εχουν εξαφανιστει τοσα πλοια/αεροπλανα στο τριγωνο των Βερμουδων, τοτε γιατι συνεχιζουν να πηγαινουν απο κει; Δεν μπορουν να χαραξουν ενα δρομολογιο γυρω γυρω, εστω και μεσω Λαμιας;

3) Αυτη η ερωτηση με τυρανναει εδω και ΧΡΟΝΙΑ και ακομα δεν εχω βρει την απαντηση! Για ποιο σατανικο λογο οι καδοι για τα κωλοχαρτα, και ιδιαιτερα αυτοι που εχουν πενταλ, τοποθετουνται ΠΛΑΪ και ΠΙΣΩ απο τη χεστρα; Στο σημειο δηλαδη που μονο τα ορθια αγορακια μπορουν να φτασουν για να πατησουν το πενταλ, ενω τα περισσοτερα δε χρησιμοποιουν καν κωλοχαρτο στο κατουρημα; Πως ακριβως θα το φτασει ο μεσος καθιστος χρηστης; Τι ακριβως ακροβατικο πρεπει να κανω, για να πατησω τη μαλακια και να ριξω μεσα το κωλοχαρτο; να σηκωθω ορθια και να χοροπηδαω με τα παντελονια κατεβασμενα, η να κραταω τα κωλοχαρτα στο χερι μεχρι να σηκωσω το παντελονι και να τακτοποιηθω; Ειλικρινα, γιατι ταλαιπωρειτε τους εαυτους σας και τους αλλους ετσι; Δε θα ηταν πιο βολικο αν το κωλοκαλαθακι το βαζατε απο τη μπροστινη μερια της χεστρας;

4) Αυτη η ερωτηση επισης με τυρανναει χρονια, αλλα να πω την αληθεια ειναι πιο προσφατη. Λοιπον. Αντι να γυριζουν τα ρολογια μπρος-πισω μια ωρα καθε εξαμηνο, γιατι δεν τα γυριζουν μιση ωρα στη μεση, και να τα αφησουν μονιμα εκει; Δε λεω, τον οκτωβρη δε με χαλαει που πεφτω για υπνο στις 5 και ξυπναω φρεσκια φρεσκια στις 12! (χαραματα..!) Αλλα την ανοιξη μου τη δινει ιδιαιτερως που χανω μια ωρα απο τον υπνο μου!

5) Και επισης τι μαζοχιστικο ειναι αυτο να το γυρνανε επειδη θελουν να ειναι νωρις οταν ξημερωνει; Εμας τους ξενυχτηδες δε μας σκεφτονται καθολου πια; Πολυ θα ηθελα οταν πεφτω για υπνο στις 6.30 να ειναι ακομα πισσα σκοταδι. 9.00 ειναι μια πολυ καλη ωρα για να ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ να χαραζει, τι λετε;

6) Εβλεπα μια εκπομπη την ωρα που ετρωγα (δεν εχω τηλεοραση αλλα εχει η γιαγια μου και την εχει ανοιχτη οταν παω εκει για φαι) και ελεγε για την ελλειψη υπνου στους νεους (επικαιρο), ποσο ειναι επικινδυνη, ποσο συνηθισμενη κλπ κλπ. Ως αιτιες ανεφερε το ιντερνετ (μην πει κανεις τιποτα), τις βραδινες εξοδους, το αγχος για το αν θα καταφερεις να κοιμηθεις και αλλα διαφορα που μας κανουν να ξενυχταμε. Και μου την εδωσε εμενα ρε παιδια! Γιατι να πιανονται σαν αιτιες ελλειψης υπνου αυτα που μας κανουν να ξενυχταμε, και οχι αυτα που μας κανουν να ξυπναμε το πρωι πριν προλαβουμε να συμπληρωσουμε τις φουλ ωρες υπνου, αφου ετσι και αλλιως ξενυχτησαμε? Δηλαδη γιατι να μην πιανονται στις αιτιες ελλειψης υπνου η δουλεια, το σχολειο, οι δημοσιες υπηρεσιες που κλεινουν αξημερωτα κλπ κλπ? Εγω προσωπικα δεν εχω κανενα προβλημα με το ξενυχτι, αλλα εχω με το νωρις ξυπνημα. Αποδειξη: ξενυχταω καθημερινα, αλλα προβλημα ελλειψης υπνου αντιμετωπιζω ΜΟΝΟ οταν εχω να κανω το πρωι καποιο απο τα παραπανω. Αρα δε φταιει το ξενυχτι, ουτε το ιντερνετ ουτε η εξοδος.

Γιατι λοιπον να μην υπαρχει ενα ωραριο βαση του οποιου θα πηγαινουμε γα δουλεια οταν ξυπνησουμε και οχι καποια υποχρεωτικη ωρα? Ετσι οι πρωινοι τυποι θα πηγαινουν το πρωι (και αντιστοιχα θα εξυπηρετουνται και το πρωι) ενω οι λιγο αργοτερα πρωινοι (πρωι ειναι η ωρα που ξυπναμε και οχι αυτο που μας επεβαλλαν) θα πηγαινουν λιγο αργοτερα.

Για την ακριβεια, μια πολυ καλη ιδεα θα ηταν να φευγουμε κιολας την ωρα που θα κουραστουμε/βαρεθουμε, και οχι καποια συγκεκριμενη! Ποσες φορες σας εχει τυχει να κανετε οτι δουλευετε ενω το μονο που κανετε ειναι να κοιτατε το ρολοϊ περιμενοντας να παει ακριβως?…

7) Αυτοί που εφτιαξαν την Εθνικη Οδο, εκει λιγο πριν φτασεις στον Πειραια που εχει μια γεφυρα και την εκαναν σε κομματια που ενωσαν μετα με μεταλλικες ενωσεις ΤΗΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΙ ΠΟΤΕ ΜΕ ΜΗΧΑΝΗ ΝΑ ΔΟΥΝΕ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΤΟΥ ΠΕΡΗΦΑΝΟΥ ΚΑΒΑΛΑΡΗ? ΑΟΥΤΣ!!

σκατα. ξημερωσε, εγραψα τη βλακεια μου, και ακομα ουτε ιχνος νυστας.. ουφ!

το μπονους: 18 ομοια μηχανηματα χρειαστηκαν 40 μερες για να ολοκληρωσουν μια δουλεια. Ποσες λιγοτερες μερες θα απαιτουνταν για την ιδια δουλεια, εαν δουλευαν εξ αρχης 6 μηχανηματα επιπλεον;
εχετε 1.5 λεπτο για να υπολογισετε την απαντηση χωρις κομπιουτερακι. οσοι απαντησουν σωστα συμμετεχουν αυτοματα στην κληρωση και ενας υπερτυχερος θα κερδισει μια παλια athens voice που εχω διπλη και μια πλαστικη σακουλα σουπερ μαρκετ.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟΝ: +1 στην καφετερια Καφεδρα στο Μαρουσι που εχει τον καδο για τα κωλοχαρτα ΜΠΡΟΣΤΑ απο τη χεστρα!! (μαυρη διαφημιση τωρα αλλα δεν τα πηρα απο τον ιδιοκτητη, αληθεια!)