Αρχείο

All posts for the month Σεπτεμβρίου 2012

Λιγη χολη… (ετσι, για να βγει απο μεσα μας)

Published 29 by yvris

Η μια περιγραφεται απο την εταιρια της και οσους την προωθουν ως και καλα το «κατι διαφορετικο» και «κατι καινουργιο». Πας να ακουσεις λιγο την και καλα καθαρη jazz μουσικη, και ειναι αλλη μια -καθολου πρωτοτυπη- ποπ μπαλαντα, ηχογραφημενη με κακης ποιοτητας φωνητικα και ξεκαθαρα φαλτσα. Η τελικη παραγωγη, οχι καποιο ντεμο ή προβα! Αλλα φανταζομαι με το λεγε-λεγε καπου ο αλλος αρχιζει και το πιστευει, γιατι η παιδεια του μεχρι εκει φτανει.

Η αλλη αυτοπροσδιοριζεται ως jazz τραγουδιστρια. Πας να την ακουσεις, και οχι jazz… κονσερβοδιασκευουλες σε jazz standards ακους, παιγμενα σαν εντεχναδικα, εκτελεσμενα κυριολεκτικα εν ψυχρω. Τα φαλτσα βροχη, καμια εμπειρια στη χρηση του μικροφωνου και της φωνης γενικοτερα, με αποτελεσμα να σου τρυπανε τα αυτια. Να υποθεσω ο,τι δηλωσεις εισαι;

Η παραλλη εχει το υφακι του φωτεινου παντογνωστη, συνοδευομενο φυσικα με τη σνομπ απορριψη των παντων οσων δεν γουσταρει. Αλλο ομως το «δε μ’αρεσει το ταδε», κι αλλο το «ειναι χαλια το ταδε» ή το «ετσι ειναι, παει και τελειωσε». Και φυσικα αποψαρα για τα παντα, για τα ΠΑΝΤΑ ομως! Κοπελια κουλαρε, τραγουδιαρα εισαι, οχι πολιτικη αναλυτρια, ουτε κοινωνιολογος, ουτε οικονομολογος, ουτε ψυχολογος. Δεν ξερεις τα παντα. Ξερεις να κανεις κατι καλα, καντο και κρατα το στοματακι σου κλειστο για τα υπολοιπα αν ειναι να πετας κοτσανες, και κατσε και διαβασε. Η μορφωση δεν εβλαψε ποτε κανεναν που την απεκτησε. Αλλα, ειπαμε, οι αποψεις ειναι σαν τις κωλοτρυπιδες…

Αλλη παλι δεν μπορει να τραγουδησει, και το πλασαρει ως και καλα «εναλλακτικο ηχο» και αποψη. Με τραγουδια απο βαρετα εως ανυποφορα. Παλι, πιανει.

H αλλη βγαινει με τραγουδι καρακλεμμενο και γινεται τραγουδι του μηνα. Καλα, αυτια δεν εχουν αυτοι που τα κρινουν αυτα; Ή απλα δεν εχουν καθολου γνωσεις μουσικης; Τοτε γιατι κανουν αυτη τη δουλεια; Ή μας περνανε για ηλιθιους; Καλα, δεν τους αδικω, αμα τα τρωμε τα αξιζουμε κιολας. Αλλα για το σωστο και το δικαιο, πες το τουλαχιστον οτι ειναι διασκευη ή απο πού πηρες τα samples. Μη μου βαζεις «μουσικη-στιχοι ταδε», αν η μουσικη ειναι ξεκαθαρα απο αλλου!

Το κλασικο, ολες οι τραγουδιαρες εχουν ηχογραφησει καποια στιγμη και μια dance/house ΜΑΛΑΚΙΑ (με τιτλο «feat.ΚαιΚαλαΠολυΚουλΟνομαDJ» και καταληξη «Mπλαμπλαhouse (re)mix») που προσβαλλει το τυμπανο και το ακουστικο νευρο και οσα εγκεφαλικα κυτταρα δεν αυτοκτονουν ή δεν καιγονται.

Αλλες να παιζουν δεξια και αριστερα, να χωνονται σε gigs και να συνεργαζονται με πολυ σωστους μουσικους, χωρις να εχουν τα φοντα. Ρε πουστη, δεν τις ακουει κανεις; Γαμα το κοινο, οι μουσικοι που παιζουν μαζι τους; Τοση πεινα εχει πεσει;! Εγω θα ντρεπομουν να βγω να κανω κατι που δεν ειναι καλο, μονο και μονο για να πω οτι το’κανα! Δουλεψε το πριν το παρουσιασεις, δουλεια, δουλεια, δουλεια, προβες επι προβων. Και το χειροτερο ειναι καποιες που νομιζουν οτι ειναι καλυτερες απ’ο,τι ειναι, και δεν ξερεις αν απλα δεν εχουν συναισθηση ή αν δεν ειναι ειλικρινεις (και ποιο ειναι χειροτερο απο τα δυο). Δεν ειναι ολοι φτιαγμενοι για τραγουδιστες, οσο κι αν γουσταρεις δυστυχως. Βγαλτο προς τα εξω αν ειναι κατι καλο, αλλιως forever hold your peace.

Ενας -μαλακας κατα τ’ αλλα- πρωην μου ειχε πει το εξης σωστο: Η μιση Ελλαδα τραγουδαει, κι η αλλη μιση τραγουδαει μαζι της. Oλοι ξαφνικα εχουν γινει καλλιτεχνες, τραγουδιστες και συνθετες κατω απο τη μεγαλη ομπρελα του και καλα εναλλακτικου/και καλα καινουργιου. Το εναλλακτικο ειναι το νεο ποπ. Αλλα δεν το αναγνωριζουν οτι ειναι mainstream, το παιζουν και καλα του περιθωριου, και καλα κατα του συστηματος (βεβαια σε πορειες… ουτε λογος! επαναστατες του πληκτρολογιου ολοι), αλλα μετα γινονται οι ιδιοι το συστημα που κραζουν και επιδεικνυουν τις ιδιες σνομπ συμπεριφορες που υποτιθεται πως κατακεραυνωνουν. Τουλαχιστον το σκυλαδικο ειναι πιο ειλικρινες για το τι ειναι.

Και καπου εκει απογοητευεσαι για τη δουλεια που εχεις ριξει, για τα ποιοτικα standards που προσπαθεις να κρατησεις, για το χαμηλο προφιλ και για την ειλικρινεια που προσπαθεις να βαλεις στη δουλεια σου.

Τι να πω. Απ’οτι φαινεται, οντως οι φελλοι επιπλεουν.

Και καποια σκατα επισης.

(Αντιθετα, η γιαγιακα εδω τα αξιζει τα λεφτα της:)

Γιατι, ρε φιλε…

Published 27 by yvris

Tις τελευταιες μερες ο καρκινος αποτελει ενα συχνο θεμα συζητησης μεταξυ μας… Η γυναικα του κολλητου σου εμφανισε καρκινο στο μαστο (Ηλικια: 30κατι χρονων) και με αφορμη τη συναντηση μαζι του συζηταμε διαφορες σκεψεις που μας ερχονται στο μυαλο. Πχ η χημειοθεραπεια ειναι βοηθεια ή δηλητηριο; Και τι κανεις σε τετοια περιπτωση, τι αφηνεις πισω απο τη ζωη σου και τι συνεχιζεις;

Γυριζεις σπιτι, ανοιγεις τον υπολογιστη, πεφτεις πανω στην ιστορια του #TolisLovedMaria. Ηλικια: 30 χρονων παρα κατι. Το ιδιο βραδυ, ανοιγουμε την τηλεοραση, παιζει μια ταινια παλι με θεμα τον καρκινο.

Πριν απο 6 μηνες, εμαθα για τον κιθαριστα μας, ηλικια 37 χρονων. Με ενα παιδι δυο χρονων κι αλλο ενα νεογεννητο.

Θα αφησεις κανεναν, δηλαδη;

Γιατι, ρε φιλε….

Δε γουσταρω τα μωρα!

Published 24 by yvris

Ειναι εδω το μικρο ανιψακι του φιλου μου, και νιωθω οτι το εχω γλωσσοφαει ρε παιδια, αλλα τι να κανω, θα το φτυσω φτου φτου φτου να μην πιανει το ματι και θα βγαλω τα σωψυχα μου εδω μεσα! Δε συμπαθω τα μωρα, λοιπον! Για την ακριβεια, μου τη σπανε! Κλαινε και τσιριζουν και ουτε που ξερεις για ποιο λογο (πειναει; οχι. χεστηκε; οχι. νυσταζει; αφου το βαζεις για υπνο και δεν κοιμαται. τοτε τι σκατα θελει;), αφου δεν μπορουν να σου πουν. Αλλα και οταν δεν κλαινε, μηπως μπορεις να συννενοηθεις; Οχι. Αγκου, μπου, γκα γκα μπα, φεξε μου και γλιστρησα. Γι’αυτο μου τη σπανε τα μωρα: δεν μπορω να επικοινωνησω. Φερτα μου απο 6 χρονων και πανω που εχουν μαθει και μιλανε, και τοτε τα λατρευω τα παιδακια, αληθεια, τα λατρευω! Αλλα οταν ειναι μικρα, δεν αντεχω, σορι. Η σκυλιτσα μου ηταν 2,5 μηνων οταν την πηρα, και στις 3 μερες που την ειχα ειχε ηδη μαθει να χεζει εξω. Ξερεις εσυ κανενα μωρο 2,5 μηνων που σου δειχνει να του ανοιξεις την πορτα οταν θελει να χεσει; Αν το βρεις, δειξτο μου και να κατσω να με χεσεις! Μητρικο φιλτρο, βιολογικο ρολόι, εγω ποτε θα γινω μανα; Νo, thanx!

Αλλα δε μου τη σπανε τοσο πολυ τα ιδια τα μωρα, οσο οι ανθρωποι που τα περιτριγυριζουν. «Αααααα ενα μωρααααακι, τι γλυκουυυυυλι, ωωωω!» και αηδιες! Μωρο ειναι, οχι το 8ο θαυμα του κοσμου! Οι ανθρωποι γαμιουνται και βγαινουν μωρα, αυτο ειναι που κανουμε, τι το καταπληκτικο εχει ενα πραγματακι που δεν μπορει καν να συννενοηθει και κανουν ολοι σα λοβοτομημενοι; Να πεις οτι ηταν ενα μωρο που σου δειχνει την πορτα για να το πας να χεσει, ή που ξερει να κανει προσθαφαιρεση η να παιξει πιανο, να καταλαβω τα ωωω και τα ααα. Τι χασκεις σα χανος μπροστα σε εναν αλλο ανθρωπο; γιατι δεν το κανεις με πιο μεγαλης ηλικιας ανθρωπους; Τι το τοσο συναρπαστικο εχει ενα μωρο τελος παντων;

Για να μην πιασω τους γονεις… Που απο εκει που ηταν φυσιολογικοι ανθρωποι, τωρα γινονται Γονεις. Που σε κοιτανε λιγο συγκρατημενα αφ’ υψηλου που εσυ δεν εχεις συμμετασχει σε αυτο το θαυμα και δεν εισαι μελος της μυστικης κοινωνιας των Εχοντων Μωρα. Αλλα που οι ιδιοι χεζονται απανω τους καθε φορα που το μωρο κανει κατι εντελως φυσιολογικο. «Αααα, το μωρο εκανε αγκου!» «Ααααα, το μωρο γελασε!» «Ααααα, το μωρο εχεσε!» «Ααααα, το μωρο κανει γκριματσες!» Ε μωρο ειναι! Θα γελασει, θα κλαψει, θα κανει αγκου, θα κανει γκριματσες, θα χεσει. Δεν ειναι κομοδινο για να ειναι ειδηση οταν χεσει! Που ενθουσιαζονται με τα παντα, και ακομα χειροτερα, ΑΠΑΙΤΟΥΝ ΝΑ ΕΝΘΟΥΣΙΑΖΕΣΑΙ ΚΙ ΕΣΥ! Και αν δεν ενθουσιαστεις με το μωρο τους το παιρνουν προσωπικα και προσβαλλονται κιολας! Παιδες, καποιοι ανθρωποι απλα δεν το χουμε με τα μωρα, ελεος!

Λεγοντας ολα αυτα, πρεπει να παραδεχτω οτι το συγκεκριμενο ζευγαρι ειναι πιο νορμαλ, αν εξαιρεσουμε τα γκου γκου γκου και τα μπρρρρ που κανουν – τουλαχιστον μεχρι στιγμης δεν εχουν δειξει προσβεβλημενοι που εχω δειξει μια σχετικη ψυχραιμια εως αδιαφορια στη θεα του, ομολογουμενως οχι εκνευριστικου, μωρου τους. Παω λοιπον να ασχοληθω λιγο με το μωρακι, κι ελπιζω να επιβιωσουμε κι απ’αυτο. Παντως προσωπικα τα μονα μωρα που μου κανουν κλικ ειναι καπως σαν αυτα:

 

Τι μωρο εισαι συ, μανα μου!

Λεβεντογρια!

Published 22 by yvris

Σε ενα απο τα σπιτια που μεναμε στο Αμστερνταμ, εμενε απο πανω μας μια γιαγιουλα 67 χρονων. Γιαγιουλα τροπος του λεγειν, γιατι η κοπελια ηταν υπερδραστηρια. Πχ βγαιναμε εξω να παμε να παρουμε ψωμι, και τη βλεπαμε να επιστρεφει απο τη δουλεια της με το ποδηλατακι.

Μια φορα μας ειχε πει το αμιμητο: «Παιρνετε με τηλεφωνο οποτε θελετε, αλλα μετα τις 8 το πρωι, γιατι πιο πριν ειμαι στο γυμναστηριο».

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Μια αλλη φορα, ερχεται και μας χτυπαει την πορτα και μας λεει: «Αυριο συγχωρηστε μου τη φασαρια, θα κανω ενα παρτακι».

Ξεκωλωνομαστε εμεις στα γελια που η γιαγια θα κανει παρτυ. Την αλλη μερα αρχιζουν σε καποια φαση να καταφτανουν καλεσμενοι – κατα τις 5 το απογευμα.

Δεν ξερω τι ειδους παρτυ ηταν, παντως μεχρι τις 9 που φυγαμε για μια δουλεια, φασαρια δεν ειχε ακουστει. Κατα τις 11, δε, που γυρισαμε, τα φωτα ηταν ολα σβηστα κι επικρατουσε ησυχια.

Να ‘σαι καλα, βρε γιαγιουλα μας!

Welcome, πρωτοβροχι

Published 21 by yvris

*(Βαλτε τα κομματια να παιζουν καθως διαβαζετε το ποστ)

To εχω ξαναπει, και το ξαναλεω.. Η ανοιξη μπορει να ειναι η αγαπημενη μου εποχη, ομως το φθινοπωρο το λατρευω. Εχει κατι ξεχωριστο στην ατμοσφαιρα.. Μπορει να ειναι η μυρωδια της βροχης που ποτιζει το χωμα ή ο νοτισμενος αερας, μπορει να ειναι το γεγονος οτι το εχουμε ολοι συνδεσει με την αρχη του σχολειου –> την αρχη της χρονιας και ολα τα καινουργια σχεδια που θα κανουμε πραγματικοτητα μεχρι το επομενο καλοκαιρι. Ο,τι κι αν ειναι, εγω καθε χρονο αυτη την εποχη δεν αισθανομαι θλιψη που τελειωνει το καλοκαιρι, αλλα αντιθετα εμπνεομαι. Και νιωθω μια ανυπομονησια να βαλω σε ροτα ολα αυτα τα οποια σχεδιαζω μεσα στο κεφαλι μου. Και ονειρευομαι, πολυ ονειρευομαι… τα χρυσοκιτρινα πεσμενα φυλλα που θα εχουν πλημμυρισει αυτη την εποχη τους δρομους του Αμστερνταμ… τη μυρωδια του φρεσκοψημενου εσπρεσο που σε αγκαλιαζει οταν μπαινεις σε μια καφετερια… ή το να χουχουλιαζω, κοιταζοντας τη βροχη εξω απο το παραθυρο μου, καθως ακουω παλια swing με lo-fi ηχο στο πικαπ και πινω ενα φλιτζανι ζεστη σοκολατα, ή ενα τσάι με άρωμα μηλο-κανελα…

Καλη σχολικη χρονια, λοιπον!

υγ. θυμαμαι, ποια ηταν η πρωτη φορα που ενιωσα οτι αγαπαω το φθινοπωρο. Ηταν το καλοκαιρι τεταρτη προς πεμπτη δημοτικου. Ειχαμε περιεργως ξεμεινει στο χωριο και τις πρωτες 3-4 μερες του Σεπτεμβρη… Επιασε μια βροχη, μα τι βροχη! Τοτε ειχαμε ακομα την τεντα απο το καραβοπανο να σκεπαζει τη βεραντα, αναρωτιεμαι τι να εχει απογινει εκεινη η τεντα. Η τεντα οσο πηγαινε μαζευε νερο και λυγιζε, λυγιζε.. και ξαφνικα αρχιζει απο το κεντρο της τεντας να τρεχει το νερο σα βρυση πανω στη βεραντα. Δεν ειχα ξαναδει ποτε κατι τετοιο, νομιζα οτι η τεντα θα συγκρατουσε, θα προστατευε τα παντα. Ειχα μεινει μαγεμενη να κοιταζω το νερο που ετρεχε και να συνειδητοποιω για πρωτη φορα τη μυρωδια της βροχης. κι αυτη η αισθηση μενει ακομα, παντα συνοδευει αυτη τη μυρωδια.

Check again, mate! pt II

Published 19 by yvris

Σε κουβεντα με τον ιδιο Αμερικανο φιλο που ειχε πει αυτη εδω την ατακα, συζηταμε για την πολυπολιτισμικοτητα του Αμστερνταμ.

Φιλη απο την παρεα: -Ειναι απιστευτο εδω περα που μιλας με εναν Ασιατη ή μαυρο εδω περα, και σε ρωτανε απο πού εισαι, τους απαντας «Ελλαδα, εσυ;» και σου λενε «Εγω ειμαι απο δω!» Τι «απο δω», ακομα κι εδω να μεγαλωσες, απο καπου αλλου μαλλον προερχεσαι, οι Ολλανδοι ειναι ξανθοι, όχι Ασιατες ή μαυροι!

Ντερεκ: – Εμμ.. δεν πρεπει να χρησιμοποιεις τη λεξη «μαυρος», ειναι ρατσιστικο!

Εγω: – Και τι να λεμε, βρε Ντερεκ; Αφου μαυροι ειναι, περιγραφικα το λεμε οπως το «ξανθος», δεν το λεμε ρατσιστικα σα να ειναι κακο!

Ντερεκ: – Να λες «Αφρο-αμερικανοι»!

Εγω: – Εμμ, Ντερεκ, δεν ειναι Αμερικανοι. Ειναι Ολλανδοι..!

Ρομπιες pt.ΙI: Τηλεφωνησε μου

Published 13 by yvris

Σε συνεχεια της χτεσινης αναρτησης, σημερα δυο φορες που εγινα ρεζιλι στο τηλεφωνο:

Σκηνικο 1: Γυμνασιο, φαση με τον πρωτο μου γκομενο, ο οποιος ειχε ηδη φωνη πολυ αντρικη για παιδακι γυμνασιου. Παιρνω τηλεφωνο στο σπιτι, το σηκωνει, λεω «Ελα, μωρο μου!»

Αμηχανη απαντηση: «Εεεμ, μαλλον τον Ηρακλη θα θελετε…»

Γκλουπ! Μολις ειπα «μωρο μου» τον μπαμπα του :-/

Σκηνικο 2: Γ’ Λυκειου, σε φαση τρελου διαβασματος-προετοιμασια για Πανελληνιες. Παιρνω τηλ τον κολλητο μου, ο οποιος ειχε και μια μεγαλυτερη αδερφη, ιδια η μανα τους. Το σηκωνει (νομιζα) η αδερφη.
-Ναι, καλησπερα, μπορω να μιλησω στο Σακη;
-Α, ελα Υβρις μου, εσυ εισαι; Πώς εισαι, καλα; Πώς παει το διαβασμα;
-Ε, πώς να παει, πιπα-κωλο.
-…! συγνωμη?!

Γαμωτο!!!!!!! Ηταν η μανα του!!