Αρχείο

All posts for the month Ιουνίου 2011

1 χρόνο πριν…

Published 27 by yvris

και μετα απο το αποψινο παρτυ το Αμστερνταμ το νιωθω ακομα πιο πολυ σπιτι μου… το ενιωθα απο την αρχη δηλαδη απο την πρωτη μερα που πατησα το ποδι μου εδω το 2005 αλλα ΣΑΝ το σπιτι μου, ενω αποψε ειναι ΣΠΙΤΙ μου, και ειμαι ο εαυτος μου και οχι η «προσωρινη» κοπελα που σπουδαζει εδω.. το παρτυ ηταν σε σε καταληψη 🙂 και μυριζε οπως ..εκει και εμοιαζε οπως εκει και ο κοσμος ηταν χαλαρος και διασκεδαζε οπως εκει. (ξερουν οι του εκει ποιο ειναι το εκει). και γνωρισα ενα απο τα μελη και ειναι ελληνιδα, οεο!! κινουμε τα πραγματα παντου ρε ***στη! και μεχρι αυριο το πρωι που θα σηκωθω και θα ειμαι ξεμεθυστη θα σκεφτομαι αυτες τις μικρες συμπτωσεις που συμβαινουν και καθοριζουν τη ζωη σου εκει που δεν το περιμενεις, οπως εκεινο το πρωινο (μεσημερι) κυριακης που κατεβηκα να φαω πρωινο με τους δικους μου (για εκεινους θα ηταν μεσημεριανο) και ειχαν την τηλεοραση και επαιζε μια απο εκεινες τις ταξιδιωτικες εκπομπες και οι παρουσιαστες ειχαν παει στο Αμστερνταμ, και ειδα την πολη στην οθονη και ειπα στον εαυτο μου: «Εγω μια μερα εκει θα ζησω».-

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Είπες «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μιά καταδίκη είναι γραφτή
Κ’ είν’ η καρδιά μου – σαν νεκρός – θαμένη.
Ο νους μου ως ποτέ μες στον μαρασμόν αυτόν θα μείνει.
Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
Ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
Που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα»

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς
Και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις.
Για τα αλλού – μη ελπίζεις – Δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
Στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γην την χάλασες.

In the middle somewhat elevated*

Published 17 by yvris

03.08.2004

          Ξημερωνει. Εξω ηδη ο ουρανος εχει αρχισει να παιρνει αυτο το γαλαζιο-σκοτωμενο χρωμα. Ομως εδω, στο μικρο μου δωματιακι, εχω κατεβασει τα στορια και προσπαθω να παρατεινω οσο μπορω, στην πραγματικοτητα και οχι στο μυαλο μου, την ομορφοτερη ωρα της ημερας: τη νυχτα. Την ωρα αυτη, πριν το ξημερωμα, που ειναι αρκετα αργα ωστε να μην κυκλοφορει πλεον κανενας στο δρομο, αλλα και αρκετα νωρις ωστε να μην εχει προλαβει η πολη να δειξει την ασχημια της στο πρωτο πρωινο φως.
          Την ωρα αυτη, που η πολη ειναι δικη μου. Ειλικρινα, δεν ξερω πώς και αν θα μπορουσα ποτε να μεταδωσω σε καποιον το ποσο γαληνια νιωθω εκεινη την ωρα, που περπατω μονη μου, αναμεσα στα δεντρα, και μπορω απο πανω να κοιταζω τ’αστερια, και να διακρινω αστερισμους. Νιωθω ηρεμη, και νιωθω παραξενα ολοκληρωμενη…
Παραξενο. Το κειμενο αυτο το εγραψα στο ημερολογιο μου πριν απο 7 ολοκληρα χρονια. 7 χρονια! Κι ομως, θα μπορουσα να το εχω γραψει μολις πριν λιγο. Ολα εκτος απο «την ασχημια της πολης» δηλαδη, γιατι εχω την ευτυχια να ζω σε μια πολυ ομορφη πολη αυτον τον καιρο. Αλλα ειναι αστειο τελικα το ποσο πολυ και ταυτοχρονα ποσο λιγο μπορει να αλλαξει ο ανθρωπος. Και ταυτοχρονα, ειναι εξισου ενδιαφερον κατι που παρατηρησα για πρωτη φορα περυσι: Το πώς η Ανοιξη μπορει να ειναι ακριβως ιδια, σε διαφορετικα μερη του κοσμου. Και ναι, ειναι διαφορετικη ως προς πολλα πραγματα, πχ εδω δεν εχουν νεραντζιες φυτεμενες στο δρομο να σου σπανε τη μυτη, εχουν αλλες μυρωδιες, αλλες διαφορετικες κι αλλες ιδιες. Το «ιδια» αναφερεται στον τροπο που αυτη η γαμημενη εποχη σε κανει να νιωθεις, και αυτος ειναι ο ιδιος. Και γι’αυτο σε κανει να νιωθεις σπιτι σου.

Ε ναι μ’εχει πιασει η Ανοιξη! Ηλιος, λουλουδακια μελισσουλες και τα σχετικα, ανθισμενα λουλουδια, μυρωδιες – κι ας μην ειναι νεραντζιες. Ειναι σαπουνια απο ανθη νεραντζιας σε ενα βιολογικο παζαρι σε ενα παρκο ομως, που σε φερνουν σπιτι.. Απο τελη Μαρτιου μας εκανε εναν υπεροχο καιρο, δε μιλαμε απλα οτι δεν ειχε ψοφοκρυο και μπορουσα επιτελους να βγαινω λιγο απο το σπιτι χωρις να μου παγωνουν αυτια/δαχτυλα/μυτη/ποδια. Μιλαμε για καιρο παραλιας (και φυσικα ηταν και αυτη στο προγραμμα). Αλλα περα απο τη μερα, πλεον ακομα και οι νυχτες ειναι μαγικες. Δηλ βγαινω εξω με το ποδηλατο, πως παλια εβγαινα αυτοκινηταδα στην Αθηνα και ενιωθα στο κορμι μου να χτυπαει ο παλμος της πολης. Ετσι κι εδω.

Ειναι και που μετακομισαμε τελευταια και μενουμε σε μια κ-α-τ-α-π-λ-η-κ-τ-ι-κ-η γειτονια! Αληθεια, αυτη η γειτονια τα σπαει. Ειναι που ζουν εδω διαφορετικης προελευσης ανθρωποι (και πολλοι φοιτητες γιατι εχει φοιτητοσπιτα) και οχι οι καθαροαιμοι ξανθοι Ολλανδοι, και οι εδω γειτονες εχουν τη ζωντανια και την εγγυτητα και τη θαλπωρη των Ελληνων. Γυριζω σπιτι μου το βραδυ και ρε φιλε μου φτιαχνει η διαθεση και μονο που περναω απο το δρομο και βλεπω τα μαγαζια, βλεπω κοσμο εξω να πινει μπυρες και οχι νεκρα και ησυχια και υπνος. Εχει ζωη! Εχει μαγαζια με χυμα λαχανικα και λαικη αγορα, κι εχει κοσμο που ξερει να απολαμβανει τη νυχτα του. Εχει γειτονες που τα βραδια κοιτας απο το παραθυρο που βλεπει στην πισω αυλη, και βλεπεις τα φωτα τους αναμμενα. Κι εχει και φεγγαραδα απο το παραθυρο μου.

Την αλλη φορα γυριζα απο νυχτο-ποδηλατοβολτα-κιθαρα-διπλα-στο-καναλι-υπο-το-φεγγαροφως στις 3 τα μεσανυχτα. Μονη μου. Κι ετσι οπως παρκαρω το ποδηλατο μου, κοιταω και ηταν ενας γειτονας (που δεν τον ξερω) στο παραθυρο του και κοιταζε εξω. Και απολαμβανε τη νυχτα. Και μου μιλησε! Και του μιλησα κι εγω, σα να χαιρετουσα παλιο φιλαρακι, και μου’ρθε να του χτυπησω και να μπω μεσα να αραξουμε για κουβεντουλα και να ενωσουμε τις αϋπνιες μας. Πολυ cozy γειτονια..

Οχι βεβαια οτι η προηγουμενη δεν ηταν ωραια. Ηταν ψιλοαμιγους κατοικιας μεν, αλλα γαμουσε απο πολλες αποψεις. Ειχε μια ησυχια και μια γαληνη τη νυχτα.. ηταν διπλα σε παρκο/δασακι και εδινε την εντυπωση οτι εισαι σε καποιο χωριο, σε καποιο μερος διακοπων. Ψιλοαποκομμενος απο το αστικο κεντρο αλλα σε 5-10 λεπτα βρισκοσουν στο κεντρο των παντων οποτε ηθελες. Πραγματικα πολυ εντονη αυτη η αισθηση διακοπων. Κι ας ειχα να παω στη δουλεια 🙂 Κι αυτη σα διακοπες ηταν!

Το αλλο υπεργαματο που ειχε εκεινο το σπιτι (εκτος απο την κουζινα του.. για πολλες δημιουργιες) ηταν οτι βρισκοταν διπλα σε σταθμο τρενων. Και κατι εχουν οι σταθμοι που με κανουν να νιωθω απιστευτα ρομαντικα. Ισως ειναι που καθε φορα που ταξιδεψα με τρενο ο προορισμος ηταν τοσο γλυκος, που εκανε γλυκο και το ταξιδι. Και φυσικα (για μενα μιλαμε) το 99% απο τα τρενο-ταξιδια μου ηταν παντα μεταμεσονυχτια, και αυτη η αισθηση που εχεις οταν ο καρβουνιαρης εκανε σταση σε καποιον απομακρυσμενο καμενο σταθμο (ξερωγω Λιανοκλαδι), με τις μυρωδιες της νυχτας ανακατεμενες με τις μυρωδιες του τρενου και τις μυρωδιες της εξοχης, την προσμονη σου για να φτασεις στο γλυκο προορισμο και την αγουροξυπνηλα των νυχτερινων ταξιδιωτων, αναβιωνε καθε φορα που ακουγα μεσα στην ησυχια της νυχτας το χαρακτηριστικο «τσαφφφφ» απο ενα τρενο που κανει σταση..

Και σε κεινο το σπιτι απολαυσαμε απιστευτες φεγγαραδες.

Ενα αλλο πραγμα ομως που με εχει συγκινησει πολυ, περα απο την Ανοιξη, ειναι οι ανθρωποι. Μπορω να πω οτι εδω δεν εχω γνωρισει πολλους ανθρωπους. Ειναι ενας σταθερος πυρηνας 5 ατομων, συν η μπαντα. Κι επισης δεν τους ξερω τοσο καιρο, αφου με τα 2/3 εξ αυτων αρχισαμε τη στενη παρεα μετα το καλοκαιρι. Αρα δεν ξερω αν μπορω να πω οτι ειμαστε φιλοι και οχι γνωστοι. Κι ομως ρε φιλε ο τροπος που εχουν σταθει διπλα μου, με πραξεις, και στα δυσκολα και στα ευκολα, και ο τροπος που εχουν παντα προσφερθει απλοχερα να βοηθησουν..! Ειναι κατι που δεν το συναντας ευκολα απο ανθρωπους που ξερεις τοσο λιγο. Και πολλες φορες η καλοσυνη τους μου φερνει δακρυα (ειμαι και λιγο ευσυγκινητη κλαψουλα), γιατι δεν το περιμενω. Οπως το να προσφερουν σπιτι για τους φιλους σου που επισκεπτονται, γιατι στο δικο σου εχεις προβλημα, η να σε βοηθησουν να μετακομισεις, η ακομα και η γιαγιακα απο τη χορωδια που με καλεσε σπιτι της να κανω Πασχα για να μην ειμαι μονη μου μακρια απο την οικογενεια μου.. Speechless.

Κατα τα λοιπα, ειμαι σε πολυ καλη φαση. Τα πραγματα εχουν αρχισει και παιρνουν πια μια πορεια εδω περα. Και αφου την προηγουμενη λιστα στοχων την πετυχαμε ολη, οπως ειπαμε και σε προηγουμενο ποστ, τωρα βρισκομαι στο drafting της επομενης. Δεν την εχω τελειωσει ακομα. Βασικα δεν την εχω αρχισει καν ακομα. Αλλα ειμαι κοντα 😉

η συνεχεια συντομα

*http://www.youtube.com/watch?v=NVWf-JDw8CQ

Walking past the Abbey road

Published 6 by yvris

Ακουσα προσφατα οτι μιλαγες ασχημα για μενα, με κακη διαθεση.

Kαι αναρωτιομουν γιατι. Τι ακριβως σου εκανα εγω για να εισαι εσυ θυμωμενος μαζι μου; Ειναι δυνατον να μη βλεπεις τις μαλακιες που εχεις κανει και να βλεπεις μονο τις δικες μου;

Ναι λοιπον, βρηκα καποιον αλλον πριν να το διαλυσω με σενα. Οταν κατεβηκα για Χριστουγεννα κι εμεις το διαλυσαμε, ημουν ηδη μαζι του 2 μηνες. Αλλα ησουν ηδη αλλου πολυ πριν εγω βρω αλλον. Μπορει να μην ηταν καποια αλλη γυναικα (και στα @@ μου αλλωστε, στο χα πει οτι δεν ειμαι μονογαμικη και ουτε απαιτω απο τον αλλον να ειναι), αλλα το μυαλο σου δεν ηταν σε μενα σιγουρα, και αυτο ειναι που εχει σημασια. Το προσπαθησα οσο μπορεσα, πονεσα, αλλα καλα εκανα και προχωρησα μπροστα γιατι δεν ειχε νοημα. Αλλωστε το ειπες κι ο ιδιος οτι ηθελες να δοκιμασεις κι αλλα πραγματα και δεν ηθελες κατι να σε κραταει.
Και σε καθε περιπτωση, δεν το ηξερες.

Ολα αυτα ομως τα εχω αφησει τελειως πισω. Δεν εχω κανενα απωθημενο απο τη συντομη σχεση μας, δε με αφορα το θεμα και ουτε με απασχολει. Τα εχω διαγραψει αυτα. Τα μιλησαμε, τα συμφωνησαμε, και ειδαμε και οι δυο οτι δεν ημασταν για μαζι.

Τοτε ομως καλε μου ανθρωπε, γιατι εβγαλες ενα τετοιο κομπλεξισμο στη φαση που υποτιθεται οτι ημασταν φιλοι;

Τοση αναγκη ειχες πια για τη δικη μου αποδοχη κι επιβεβαιωση; Γιατι; Για να αποδειξεις οτι παρολο που ειχα προτιμησει καποιον αλλο απο σενα, εσυ αξιζες;

Λυπαμαι αλλα απετυχες. Το ξερω οτι μπορει να σου χτυπησε στον εγωισμο και να ηθελες να δειξεις κατι, αλλα, φιλε μου, με το να μην παραδεχεσαι εσυ τα λαθη σου, αυτο δε σημαινει οτι δεν τα εκανες, ουτε οτι εγω δεν τα βλεπω. Αρα, λαθος τροπος.

Με το να το παιζεις ξερολας δε σημαινει οτι οντως τα ξερεις ολα, ουτε σημαινει οτι εγω δεν μπορω να τσεκαρω την παπαρια που μου εχεις πει και δεν μπορω να βρω αν οντως ισχυει ή οχι. Σε περιπτωση που δεν το ξερω ηδη δηλαδη. Αρα, λαθος στο τετραγωνο.
(Μια μικρη σημειωση εδω, με το να πας στην Ινδια για 3 μερες δε σημαινει οτι εμαθες τα παντα γι αυτην και οτι μπορεις να το παιζεις δασκαλος, ουτε οτι θα με εντυπωσιασεις λεγοντας βλακειες. Ολοι οι Ινδοι φιλοι μου κλανουν στα γελια οταν τους λεω τις βλακειες που μου αραδιασες).

Με το να λες κατι και να επιμενεις σε αυτο ακομα και οταν ο αλλος σου εχει εξηγησει γιατι δεν εφαρμοζεται σε αυτην την περιπτωση, δε σε κανει ειδημονα επι του θεματος. Σε κανει εκνευριστικο ξεροκεφαλο μαλακα που θελει να περασει το δικο του μονο και μονο για να μην τυχει και παραδεχτει οτι αυτο που ειπε στην αρχη ηταν βλακεια.

Δε θα σε μειωσει αυτο, ξερεις. Θα σε τιμησει ισα ισα, και σε κανει και πολυ μεγαλυτερο μαγκα, το να ξερεις να προσαρμοζεσαι στις αναγκες του εκαστοτε περιβαλλοντος.
Βεβαια μπορεις παντα να μεινεις ξεροκεφαλος και αναισθητος. Καλυτερα για σενα, οντως. Οι χοντροπετσοι σαν εσενα δεν επηρεαζονται απο τον κοσμο γυρω και τα σκατα του και περνανε καλυτερα μεσα στην κοσμαρα τους.

Και με το να μιλας ασχημα και να προσβαλεις, δεν ενισχυεις το ανυπαρκτο επιχειρημα σου (αν δεν υπαρχει, δεν το σωζεις οσο κι αν επιμεινεις). Το κανεις χειροτερο. Και το μονο που αποδεικνυεις ειναι οτι δεν ξερεις να συζητας.

Δεν το διαβασα το τελευταιο γραμμα σου με τα βρισιδια. Αληθεια. Δεν το ανοιξα καν. Δεν ηθελα να μου χαλασει η διαθεση, ουτε ηθελα να μπω στη διαδικασια του να θελω να απαντησω στις μαλακιες σου και στο γιατι ειναι μαλακιες, απο τη στιγμη που ειχα αποφασισει οτι δεν ηθελα πλεον επαφες μαζι σου. Και ακομα δεν το εχω διαβασει, και ουτε ξερω αν προκειται ποτε. Ξερω ομως οτι μου εγραφες ασχημα πραγματα και μου απεδιδες πολυ ακομψους χαρακτηρισμους.

Μονο που μου τους απεδιδες για τους λαθος λογους. Γιατι δεν λεω οτι δεν εκανα κι εγω μαλακια, ουδεις αναμαρτητος. Η δικη μου μαλακια ομως ηταν που ενεδωσα στον εκνευρισμο που μου δημιουργουσε ο ανταγωνισμος που εθετες συνεχεια, και αντι να σου εξηγησω (εστω για 200η φορα) ηρεμα που εχεις το λαθος, σου την ειπα ευθεως. Βεβαια, ποσο να αντεξει ενας ανθρωπος τον καταιγισμο αυτοπροβολης του δηθεν παντογνωστη και κατοχου της μοναδικης αληθειας με μαρμελαδα στα αυτια. Της δηθεν επιδειξης γνωσεων, ειδικα της γνωσης της καταστασης που βιωνει ο αλλος καλυτερα απο τον αλλο και καλα (και εχω απειρα παραδειγματα απο αυτο) και της μη παραδοχης ακομα και του πιο οφθαλμοφανους λαθους. Εσπασα.

Αλλα αυτο ηταν και το λαθος μου, γιατι τωρα εχεις μουλαρωσει απεναντι μου και δεν προκειται ποτε να δεις τις μαλακιες σου, απλα και μονο επειδη τις λεω εγω. Θα παραμεινεις ο wannabe ξερολας.

Και ειναι κριμα, γιατι κατω απο ολη αυτη τη μαλακια και την ανασφαλεια σου, δεν εισαι κακο παιδι. Εισαι απλα πολυ εγωιστης για να αφησεις καποιον αλλο να εχει δικιο. Εισαι πολυ εγωιστης για να παραδεχτεις εστω και οτι καποιος αλλος μπορει να γνωριζει κατι, ειτε το γνωριζεις εσυ ειτε οχι. Και πολυ ανασφαλης για να παραδεχτεις το λαθος σου, εκτος αν καποιος σε στριμωξει παρα πολυ για να το κανεις. Και αληθεια, δε σε κανει να φαινεσαι μαλακας κατι τετοιο. Μαγκας σε κανει να φαινεσαι και αρχιδατος, γιατι μονο οι αρχιδατοι δεν εχουν κομπλεξ οτι και καλα ειναι οι αλαθητοι και οι τελειοι.

Δεν εισαι τελειος. Απεχεις πολυ απο αυτο. Και δε μου λειπεις καθολου απο τη ζωη μου. Σε κανενα δε λειπει μια συνεχης ενταση.

Αλλα ρε γαμωτο μου τη δινει μετα απο τετοιο ερωτα, ή ο,τι ηταν τελοσπαντων, να ειμαστε τσακωμενοι. Μου τη δινει να υπαρχει αυτη η αρνητικη ενεργεια στον αερα, μου τη δινει να θεωρεις εσυ οτι εχεις το δικαιωμα να απορριπτεις εμενα μετα απο οσα εχεις κανει, μου τη δινει να θελω να σε χαστουκισω οποτε σε δω. Μου τη δινει να μαθαινω νεα σου και να σκεφτομαι «χρμφ, σιγα τη μαλακια», μου τη δινει να ακουω το Abbey Road Medley και αντι να χαλαρωνω και να γουσταρω τη μουσικη, να σκεφτομαι οτι μου την κλεβεις.

Μου τη δινει που το παιζεις οτι και καλα με εχεις ξεχασει και δε με σκεφτεσαι ποτε. Αν εισαι οντως το ατομο που γνωρισα εκεινο το καλοκαιρι, δεν μπορει να εισαι τοσο γαιδαρος. Τι διαολο, το παιζες ευαισθητος για να πηδηξεις κι εσυ;
Αν εισαι αυτος που μου εδειξες οτι εισαι, τοτε ειμαι σιγουρη οτι θυμασαι καποια πρωινα στο καμπινγκ της Καλογριας, με τις πορτες του αυτοκινητου σου ανοιχτες και απο μεσα να ξεχυνεται αυτο:

Κλεισε τα ματια και θυμησου. Αν εισαι αυτος που μου εδειξες οτι εισαι, θα θυμασαι ενιοτε ενα βραδυ στην παραλια που μας πηρε ο υπνος μεσα στον υπνοσακο κατω απο τ αστερια. Θα θυμασαι μια ενοχη αποδραση στην Ερωτοσπηλια, και ποιος ηταν εκει οταν αδειαζε το διαμερισμα σου. Θα θυμασαι ενα φιλι στο Γκαζι σε μια ταρατσα με θεα την Ακροπολη, ενω επαιζει Kid Rock – All summer long. Θα θυμασαι μια καλοκαιρινη συναυλια και το Firewoman στην επιστροφη. Θα θυμασαι μεθυσμενη οδηγηση και κρυφα μηνυματα στο κινητο και το τι ειναι ερωτας..

Αν εισαι αυτος που μου εδειξες οτι εισαι, ξερω οτι διαβαζεις το μπλογκ μου μια στο τοσο, ακομα κι αν παριστανεις οτι δε σε απασχολει. Δεν ειναι αναγκη να μιλαμε και να εχουμε καποια επαφη. Αλλα ειναι κριμα να υπαρχει αυτη η εχθρα. Δε μου αρεσει η εχθρα, δεν ειμαι κακοψυχος ανθρωπος. Ειμαι ετοιμη να σε συγχωρησω, αν εισαι ετοιμος να παραδεχτεις το λαθος σου.

Εισαι;