Αρχείο

All posts for the month Φεβρουαρίου 2012

Drunken Diaries pt. 1

Published Φεβρουαρίου 24, 2012 by yvris

Κατοπιν επιρροης που δεχτηκα απο το φιλτατο Laburdius, αποφασισα να σας γραφω που και που ιστοριουλες απο εμπειριες του παρελθοντος που εχουν ψιλοπλακα, γιατι το χω γαμησει εδω μεσα με τη μιρλα «Με θελει; Γιατι δε με θελει;» «Τι θελω να κανω στη ζωη μου;» κλπ κλπ – ελεος!

Η πρωτη μου ιστοριουλα λοιπον, που ειναι και η αγαπημενη της κολλητης μου, ειναι η εξης: Πριν μερικα χρονια σκαω σε ενα παρτυ οπου εγινα κωλος, οπου επαιζε το εξης μπακγκραουντ: Εγω γουσταρα ενα παιδι, αλλα ημουν στα τελειωματα τοτε με εκεινη την ιστορια γιατι εκεινος εστελνε mixed signals, που σημαινει μονο ενα πραγμα: δε σε θελει αλλα θελει να σε κραταει και στην καβατζα. Οποτε ειχα κανονισει να παω στο παρτυ με εναν αλλον, με τον οποιο ειχε ξεκινησει και επαιζε μια φαση σχετικα φρεσκια.

Ομως τι τα θες το αλκοολ ειναι κακος συμβουλος, και μερικες ωρες και πολλαααα ποτα αργοτερα, αποφασιζω πως ηρθε η ωρα, αποψε θα ξεκαθαρισω με τον μαλακα, θα του τα πω ολα και ο,τι γινει ας γινει, θελεις ή δε θελεις θα μου πεις αποψε, γιατι δεν ειναι δυνατον να τα κραταω ολα μεσα μου και να μαντευω! Αν ειναι θετικη η απαντηση γαμω, αν ειναι αρνητικη παμε παρακατω κυριος!

Παω λοιπον μια και δυο με τρελη φορα ετοιμη να του τα ξερασω ολα, και που τον ανακαλυπτω; αγκαλια με μια γκομενιτσα ψιλοψυχακι που γαμουσε τοτε, η οποια το επαιζε οτι και καλα ειχε μεθυσει προκειμενου να τη φροντισει αυτος.

Εγω την ειχα αχτι αυτην γιατι ειχε ριξει χυλοπιτα και σε ενα φιλο μου που ηταν στα πατωματα μετα, οποτε δεν ιδρωσε το αυτακι μου, τη γραφω εκει που δεν επιανε και του ανακοινωνω: «Θελω να σου πω κατι!» Αυτος ομως απαντησε κατι του τυπου «νομιζεις πως ειναι τωρα η σωστη στιγμη;» κι εκει οπισθοχωρησα εγω λιγο διοτι αυτην ναι μεν την εγραφα αλλα αυτον οχι!

Εκει λοιπον που καταριεμαι την πουτανα την τυχη μου που μια φορα που βρηκα κι εγω το θαρρος και πηρα την αποφασις να ξεκαθαρισω, ο τυπος μου τα εφερε αλλιως (γενικα ηταν κλασικο αυτο με το μαλακα, πανω που ελεγα «δεν παει αλλο» παντα κατι γινοταν και μου το γυρναγε), πετυχαινω εναν αλλο φιλο της παρεας εξισου λιαρδα με μενα. Αυτος ειχε προσφατα χωρισει με τη γκομενα του με την οποια ηταν τρελος και παλαβος, οποτε ηταν κι εκεινος γαμησε τα. Εκει λοιπον που κλαιμε τη μοιρα μας παρεα, ξαφνικα χωρις να θυμαμαι πως οδηγηθηκαμε εκει (προσωρινο μπλακαουτ λογω ποτου), επομενη σκηνη ειναι οτι βρισκομαστε να φιλιομαστε παθιασμενα ακουμπισμενοι σε ενα δεντρο (α ναι, το παρτυ ηταν υπαιθριο)!

Ξερω τι θα μου πειτε, οτι το ποτο φερνει στην επιφανεια κρυμμενα παθη και πραγματα που δε θα παραδεχοσουν να εκανες αλλιως, καμια σχεση, ειλικρινα δε θυμαμαι τι εγινε και φιληθηκαμε αλλα εγω με αυτο το παιδι ειχα κι αλλες ευκαιριες να κανω κατι αλλα δε γουσταρα. Καθαρα και ξαστερα. Μεχρι και σπιτι του στο κρεβατι του ειχα κοιμηθει ενα βραδυ και δεν εγινε τιποτα, αρα δεν ειναι οτι ηθελα.

Οταν ομως το συνειδητοποιω οτι φιλιεμαι με καποιον που δε θελω, και παω να το κοψω, ξαφνικα συνειδητοποιω οτι ο καημενος μολις εχει χωρισει και ειναι χαλια κι εγω θα του ριξω κι αλλη χυλοπιτα! Οχι δεν μπορω να το κανω αυτο, πρεπει να βρω μια μαλακια να του πω για να του το κοψω στα μαλακα (εξ ου και η μαλακια!), για να μην πληγωθει το παιδι και να παραμεινουμε φιλοι.

Ενοσω ομως κανω εγω αυτους τους φιλοσοφικους στοχασμους εν μεσω εναγκαλισμου με τον αλλο, τι γινεται; Κοιταζω και βλεπω να με κοιταει το παιδι που ειχαμε παει στο παρτυ μαζι, που ειπαμε, επαιζε κατι! Ο οποιος δε σηκωνε και πολλα πολλα και δεν ηταν και στο μυαλο μου για να ξερει πως το εβλεπα, οποτε γυρναει και μου λεει με υφος που πεταγε αστραπες:

«Λοιπον. Εγω Φευγω.»

Και ποια ηταν η δικη μου αντιδραση, αντι να ζητησω συγνωμη και να κοιταξω να επανορθωσω τη μαλακια;

«Μπορεις να μου δωσεις 5 λεπτα?»

………………………………………………………………………………………..

Επρεπε βλεπετε να βρω πρωτα τι θα ελεγα στον αλλον για να μην τον πληγωσω! Αχ η ευαισθησια με εφαγε! Αλλα φανταστειτε να λεω αυτη την ατακα ενω ειμαι αγκαλια με τον αλλο. Σα να λεω «Αγαπη μου, δεν ειναι αυτο που νομιζεις!»

Ρε, αν εξακολουθεις να με διαβαζεις που το αποκλειω, σου ζητω συγνωμη, ειλικρινα ειχα πιει τοσο που δε συνειδητοποιουσα τι εκανα και δεν το λεω για δικαιολογια.

Μετα ειπα οτι δε θα ξαναπιω, αλλα ολοι εχουμε δωσει αυτο τον ορκο καποια στιγμη, ετσι; Οποτε ξερετε τι εγινε!

Advertisements

H γιαγια μου

Published Φεβρουαρίου 22, 2012 by yvris

Ειναι πολλα αυτα που θελω να γραψω τελευταια αλλα αποφασισα τελικα να γραψω για τη γιαγια μου σημερα. Γιατι; γιατι η γιαγια αυτη τη στιγμη βρισκεται σε μια κατασταση που δυσκολα μιλαμε πλεον γι’αυτη σε παροντικο και οχι σε παρατατικο χρονο, αλλα ταυτοχρονα ειναι ευτυχως εδω μαζι μας, οποτε και το ποστ αυτο δε μου ειναι πολυ δυσκολο συναισθηματικα – εχω συνηθισει καπως την κατασταση πλεον ως εχει. Οποτε παμε για ενα τριμπιουτ στη γιαγια σημερα.

Η γιαγια μου δεν ηταν η μακρινη γιαγιακα που τη βλεπεις 1 φορα το μηνα στο οικογενειακο τραπεζι. Ειχε ενεργο ρολο στο μεγαλωμα μου καθοτι οι γονεις μου δουλευαν πολυ για να καταφερουν να μας μεγαλωσουν και η γιαγια εμενε στα 5 λεπτα!

Ξεκινησε τις παραξενιες της πριν ακομα γεννηθω, οπου τρυπαγε τα προφυλακτικα των γονιων μου με μια καρφιτσα μεσα στο κουτι προκειμενου να της κανουν εγγονι…!

Συμφωνα με τον μπαμπα μου, η γιαγια ηταν αυτη που με κακομαθε και δεν μπορω να κοιμηθω τα βραδια, διοτι με κουναγε ολο το βραδυ οταν ημουν μωρο και μετα καλομαθα και δεν κοιμομουν χωρις κουνημα. Απο τοτε βρικολακας ημουνα, πρωτα κοιμοντουσαν οι γονεις μου και μετα εγω!

Η γιαγια μας μαγειρευε αρκετα συχνα, τις περισσοτερες μερες για την ακριβεια. Τα σαββατοκυριακα μαγειρευαμε εμεις. Μας εφτιαχνε «αυγουλι», το οποιο παντα το εκανε με μυξες κι ευχομασταν να τα εφτιαχνε ο μπαμπας ή ο παππους γιατι το εκαναν ωραιο μελατο και χωρις μυξες. Ακομα μας πηγαινε στην παιδικη χαρα (απ’οπου ξαναπερασα προσφατα και τωρα την εχουν κανει εναν παιδοτοπο για τον πουτσο), στο λοφο Φιλοπαππου, στο σπιτι της οπου μας εδινε κραγιονια να ζωγραφιζουμε και μας εδειχνε τη συλλογη της απο γραμματοσημα!

Σε μια απο αυτες τις διαδρομες απο το σπιτι της προς το δικο μας ηταν που με χτυπησε ενα αυτοκινητο οταν ημουν 5 χρονων και ακομα εχω το σημαδι στο ποδι μου. Μας ειχε δωσει ενα χαρτακι απο κατι κοινοχρηστα για να ζωγραφισουμε απο πισω με τα κραγιονια, και καθως γυριζαμε προς το σπιτι φευγει το χαρτακι απο το χερι του αδερφου μου που το κρατουσε και πεταει απαλα μεχρι το απεναντι πεζοδρομιο. Εχοντας εγω απο τοτε οικολογικη συνειδηση, αλλα κι επειδη αυτα τα χαρτια για ζωγραφικη ηταν πολυτιμο ειδος, τρεχω απεναντι να το μαζεψω! Οπως παω να ξαναπερασω απεναντι, ΓΚΝΤΟΥΠ! με χτυπαει ενα αμαξι και περασα 3 μερες στο νοσοκομειο. Απο τοτε ειμαι βλαμμενο! Μετα μου ειπε η μαμα μου οτι η γιαγια μου περασε δικαστηριο για αμελεια καποια χρονια μετα εξαιτιας μου, το οποιο μου ειχε φανει ΕΝΤΕΛΩΣ παραλογο διοτι καθαρα εγω εφταιγα! Ευτυχως που αθωωθηκε η γιαγια γιατι αλλιως ακομα θα το χα τυψεις!

Αλλες φορες μας πηγαινε για σουβλακι κι αυτη ηταν η αγαπημενη μας εμπειρια! Και στη λαικη μας πηγαινε οταν δεν ειχε που να μας αφησει. Μια φορα που γυρναγαμε απο μια τετοια βολτα, της ηρθε να μας μαθει να διαβαζουμε αγγλικα. Μας δειχνει λοιπον ενα παρκαρισμενο αυτοκινητο Suzuki και μας λεει: «Το βλεπεις αυτο εκει; Εκει γραφει Σιζικι! Σιιιι – Ζιιιιι – Κιιι!» το συλλαβισε κιολας! Εμεις ομως ξεραμε ηδη καποιες μαρκες αυτοκινητων και της το παμε «Σουζουκι λεει, γιαγια». «Α, σουζουκι λεει; Α ενταξει, αμα λεει αυτο ενταξει καλωστο μου».

Η γιαγια επισης με εμαθε να κενταω και να ραβω, που ιδιως για το δευτερο την ευγνωμονω ακομα! Επισης με εμαθε να πλεκω, αλλα αυτο το εχω ξεχασει πλεον, καποια στιγμη θα το θυμηθω. Παντα ηθελα να κατσω να με διδαξει τη ραπτομηχανη και ολο το ανεβαλα… και τωρα να… ελπιζω να μπορεσει καποια στιγμη, αν οχι να με διδαξει, να ειναι σε επιπεδο να καταλαβαινει οταν θα φτιαχνω τις εκαστοτε εμπνευσεις μου και να ειναι περηφανη.

Μεσα στις υποχρεωσεις της ηταν πολλες φορες να με παρει απο το σχολειο, τοτε που πηγαινα σχολειο κοντα στο σπιτι. Μετα που αλλαξα σχολειο ερχοταν καμια φορα στη σταση του σχολικου, οταν δεν μπορουσε ο πατερας μου, μεχρι που μεγαλωσα και πηγαινα μονη μου. Μια φορα που ημουν μικρη, πρωτη δημοτικου, ειχα χεστει πανω μου στο σχολειο. Δεν εφταιγα εγω, το φαι ηταν χαλασμενο, και ειχε χεστει και ο αδερφος μου εκεινη τη μερα στο νηπιαγωγειο. Εχοντας την εμπειρια του μικρου που σχολαγε νωριτερα, η γιαγια σκαει στο σχολειο με ενα ανταλλακτικο βρακι. Με παιρνει απο το σχολειο και στο δρομο της επιστροφης περναγαμε μπροστα απο τη Μητροπολη που ειχε κατι θαμνους. Με χωνει πισω απο τους θαμνους, με ξεβρακωνει, μου σκουπιζει το κωλαρακι με το καθαρο μερος του χεσμενου βρακιου και το πεταει στον κηπο της Μητροπολης ενω με ντυνει με το αλλο. Μου ειχε κανει μεγαλη εντυπωση το οτι το πεταξε, διοτι στο παιδικο μου μυαλο δεν πεταγες ρουχα αφου πλενονται και ξαναχρησιμοποιουνται! Χωρια που ηταν το αγαπημενο μου βρακακι διοτι ειχε επανω τυπωμενα κατι γραμματακια, μεταξυ των οποιων και το αρχικο μου! (Ουτε τα 6 δεν ειχα κλεισει και ειχα ηδη αγαπημενο βρακι..!)

Ενα αλλο ΠΟΛΥ κλασικο, ήταν που γυριζοντας σπιτι με το τρενο, οταν βγαιναμε απο το βαγονι επρεπε να ανεβουμε στη σκαλα του σταθμου για να περασουμε απο την απεναντι πλευρα, προφανως πανω απο τις γραμμες. Μια φορα λοιπον, την ωρα που περναγαμε απεναντι και περναγε ενα τρενο απο κατω, μου ειπε η γιαγια οτι «αα τωρα το παταμε το τρενο!». Εγω εκστασιαστηκα! Απο τοτε, καθε φορα που εβγαινα απο το τρενο, ετρεχα πρωτη πρωτη πανω τη σκαλα για να προλαβω να ανεβω προτου ξεκινησει το τρενο, ωστε οταν ξεκινησει και περασει απο κατω να το πατησω! Με τον καιρο το εξελιξα κι εμπαινα με τη γιαγια επιτηδες πρωτο βαγονι για να προλαβω να βγω εξω πρωτη απο την πρωτη πορτα, μην τυχον και μπει κανενας μπροστα μου στις σκαλες και με κλεισει και δεν πατησω το τρενο. Καθε, μα ΚΑΘΕ φορα! Και την εχωνα και τη γιαγια να τρεχει, γρια γυναικα! Ρε παιδια το συνειδητοποιησα σημερα περνωντας παλι απεναντι πανω απο ενα σταθμο, εχει υπαρξει πολυ καλη γιαγια για μας!

Η γιαγια μου τραγουδουσε παντα. Τραγουδουσε συχνα την ανθισμενη αμυγδαλια, της οποιας εγω δεν καταλαβαινα την υποθεση και τσαντιζομουν. Επισης τραγουδουσε ενα μοιρολοι για τη μεγαλη Παρασκευη (σημερα μαυρος ουρανος, σημερα μαυρη μερα), το οποιο ειχα την ευτυχη εμπνευση καποια φορα να της πω να μου δωσει τους στιχους και τους εχω ακομα! Αναθεμα κι αν θα το θυμοταν τωρα! Τωρα πια δεν τραγουδαει. Λεει «εγω ειμαι γιαγια, δεν μπορω να τραγουδησω». Δε θυμαμαι ποτε το σταματησε. Θυμαμαι ομως οτι στην κηδεια του παππου τραγουδουσε αντι να κλαιει και νομιζαμε οτι ηταν τρελη, αλλα αυτα που τραγουδουσε ηταν μοιρολογια. Ακομα αναρωτιεμαι αν το εκανε γιατι οντως πονουσε για την απουσια του παππου η επειδη αυτο περιμενε ο κοσμος απο αυτην να κανει.

Η γιαγια επισης μας πηγαινε στο χωριο τα καλοκαιρια οταν οι γονεις μας δουλευανε ακομα αλλα το σχολειο ειχε τελειωσει. Εχω παρα πολλες αναμνησεις απο το χωριο..! Για παραδειγμα μας ειχε δειξει πως να πιανουμε πεταλουδες, τις οποιες μετα βαζαμε σε ενα πλαστικο μπουκαλι κομμενο μεχρι που ξαναφευγαν. Και μας εδινε να πινουμε κατσικισιο γαλα που επαιρνε απο το γειτονα – ΓΑΜΑΤΟ!

Αλλα το κλασικο κολλημα της γιαγιας, ακομα πιο πολυ στο χωριο απ’ο,τι στην πολη, ηταν η εκκλησια. Εκτος του οτι μας ελεγε ιστοριες τυπου οτι αν βριζουμε θα μπει ο διαολος μες στην κοιλια μας, οπως ειχε γινει σε μιας συγχωριανης και γεννησε ενα δαιμονισμενο γαιδουρακι..! ή οτι αν μεταλαβουμε 3 φορες και δεν πουμε ουτε μια κακη κουβεντα στο ενδιαμεσο, θα βγαλουμε χρυσο δοντακι! (ακομα το περιμενουμε). Εκτος του οτι μας εμαθε το πατερημων… Το βασικο ηταν να πηγαινουμε στην εκκλησια οποτε ειχε λειτουργια. Απο τοτε μου την εδινε το πρωινο ξυπνημα, αλλα γουσταρα γιατι φοραγα τα καλα μου, εκανα τη γιαγια μου χαρουμενη και λεγανε και ολοι στο χωριο τι καλο κοριτσακι που ημουνα! (μετα που μεγαλωσα εγινα…) Ενιοτε η εκκλησια εδινε και μπονους: κολλυβα, αρτο ή χοντρο και φυσικα τη θεια κοινωνια. Η μια αλλη εκκλησουλα που ηταν πιο ψηλα στο βουνο ειχε βατομουρα στη διαδρομη και τα εκανα να..! Επισης η γιαγια με ειχε μαθει να κανω και μετανοιες στην εκκλησια («μα τι καλο κοριτσακι η ‘γγονα σου!») που αναθεμα κι αν ηξερα τι ηταν!

Εννοειται οτι ειχε το δικο της λεξιλογιο, πχ: οταν κατι αρβαλαει, σημαινει οτι κανει θορυβο («αρβαλαει το κουδουνι, ανοιξε την πορτα!»), και οταν καποιος μουλουχριζεται σημαινει οτι εχει πασαλειφτει με κατι, ειτε φαγητο ειτε μπογιες πχ («παρε μια πετσετα και σκουπισου, πως μουλουχριστηκες ετσι παλι!»). Τον αντιχειρα τον λεει «μπούντο» («αααχ εκοψα τον μπούντο μου και τρεχει αιμα!»), και για τα υπολοιπα δαχτυλα εχει διαφορετικα ονοματα αλλα δεν τα θυμαμαι. Και υπηρχαν και καποιες λεξεις που ειχαμε ακουσει απο τη γιαγια και νομιζαμε οτι ετσι λεγονται και στην πολη, πχ το ρόιδο ή ο σουρτης.

Μεγαλωνοντας, οταν παψαμε να ειμαστε τα γλυκουλια παιδακια και μπηκαμε στα δυσκολα χρονια, η γιαγια εγινε λιγο cult. Δεν την κοροϊδευαμε ποτε, την αγαπουσαμε παντα, αλλα καναμε και λιγη καλοπροαιρετη πλακα. Αλλα ειχαμε και πολλες συγκρουσεις – λογικο. Για παραδειγμα εγω ειχα μια φιλη που ειχε πολλες τρυπες στ’αυτια. Της γιαγιας της ειχε στραβοκατσει και τη φωναζε «οι σκουλαρικες» – οταν μιλαγαμε μεταξυ μας, εκεινης δεν της μιλαγε. Καθε φορα λοιπον που ειχα καβγαδες με τη μαμα μου (και ηταν πολλοιιιιιι) πεταγοταν κι η γιαγια σαν την τσουτσου κι ελεγε με υφος διδακτικο: «Αμ δε φταις εσυ! Φταιν οι σκουλαρικες!» (Και καλα η κακη επιρροη!)

Μια αλλη κολλητη μου την πηρε στραβα απο την πρωτη μερα. Ημανε δευτερα λυκειου και μολις ειχαμε τελειωσει πανελληνιες, οποτε οργανωσαμε sleep over σπιτι μου. Το πρωι ομως επρεπε να παω φροντιστηριο (^%!@$#%^!$), οποτε τις αφησα να φανε πρωινο και να ντυθουνε μονες τους. Σκαει η γιαγια εξαιρετικα φορτωμενη που ειχαμε κοσμο στο σπιτι και αρχιζει το ψαλτηρι: «Εσεις σπιτια δεν εχετε; Τι λενε οι μαναδες σας που κοιμαστε στα ξενα σπιτια!» (Αυτο ηταν τελειως κλασικο!)

Η τσουπρα λοιπον που δε μασαγε τα λογια της, απανταει: «Με συγχωρειτε, αλλα νομιζω πως ειστε παρα πολυ αγενης!»

Η γιαγια εκει εχασε τα λογια της διοτι απλα δεν μπορουσε να διανοηθει οτι καποιος μπορουσε να της αντιμιλησει, κι ετσι δεν καταφερε να σκεφτει απαντηση. Ουτε μου ανεφερε το περιστατικο, απλα μετα εβριζε τη συγκεκριμενη φιλη μου. Μεχρι που εμαθε οτι εχει χασει τον εναν απο τους δυο γονεις της («Ορφανουλι ειν το κακομοιρο;») και τοτε τη λατρεψε! Τις λατρεψε ακομα περισσοτερο και τις δυο οταν συνειδητοποιησε οτι διαθετουν μια αλφα προικα – τη δευτερη την προξενευει στον αδερφο μου, αφου εχει και σπιτι στη Λευκαδα…!

Αντιθετως μια αλλη κολλητη που εχουμε πλεον ξεκοψει αλλα τη συμπαθουσε τοτε, τωρα λεει οτι «Για ολα τα κακα που σου εχουν συμβει αυτη φταιει!» Πολυ θα ηθελα να μαθω γιατι! Μακαρι να συνελθει να τη ρωτησω!

Φυσικα υπαρχει και το κεφαλαιο γκομενοι! Για τη γιαγια μου αντρας σημαινει κηφηνας που σου τρωει τα λεφτα! Αρα θεωρουσε πως ολοι οι γκομενοι που ειχα ηταν προικοθηρες. Ειδικα με εναν ειχε πολυ μεγαλο προβλημα, διοτι αραζαμε στο σπιτι μου που ειναι σχετικα ανεξαρτητο, αντι για το δικο του που ειναι διαμερισμα με γονεις. Οποτε θεωρουσε η γραυς οτι αυτος ερχοταν εδω για να τρωει δωρεαν (το ιδιο πιστευει και για τον κολλητο του μπραδερ που λιωνανε στο προ). Του ειχε κανει φοβερους καβγαδες με κορυφαιο μια φορα που πετυχαινονται στη σκαλα, αυτος της λεει «Καλημερα σας!» κι αυτη γυρισε απο την αλλη, λεγοντας απλα «Μφ!»

Αντιθετα εναν αλλον που δουλευε (πολυ) πρωινη δουλεια, οταν τον πετυχε μια φορα στη σκαλα του ειπε «Καλημερα σας, κυριε! Μηπως θελετε να σας φτιαξω καφε?»

Τον γουσταρε τον εργατικο γκομενο η γραυς! Ο τωρινος ειναι αυτος που εχει συμπαθησει πιο πολυ απ’ολους, γιατι τον εχει δει πως διαβαζει (Με εκαψε ο ατιμος!), αλλα τωρα τελευταια δεν τον ειχε και σε μεγαλη υποληψη γιατι συνειδητοποιησε οτι αυτο το «διδακτορικο» που της ειχαμε πει δεν ειναι δουλεια στην τραπεζα αλλα κι αλλες σπουδες, αρα ακομα με φοιτητακο αφραγκο τα’χω. Οποτε μου προξενευε ενα συνταξιουχο φιλο της μανας μου, που ομως εχει «μια σπιταρονα σαν παλατι εκει στο Αστρος!»

Κατα καιρους γενικα μου εχει προξενεψει πολλους ολους πλουσιους, γιατι πρεπει να εχουν σπιτι, γιατι το σπιτι των γονιων μου «εννοειται οτι θα το παρει ο αδερφος μου επειδη ειναι το αγορι»! Αυτο όποτε ειναι υπερ του γαμου, ενω αλλες φορες ειναι εναντιον, αναλογα τα κεφια της. Λογικο αν σκεφτουμε πως παντρευτηκε η ιδια: Την ειχε ζητησει ο παππους μου, εκεινη ειχε πει οχι γιατι δεν ηθελε να παντρευτει, και μετα στη γιορτη του αδερφου της μπροστα σε ολους τους καλεσμενους ανακοινωνουν οι γονεις της τους αρραβωνες της! Ντραπηκε παρα πολυ να πει οχι μετα απο αυτο! Βεβαια ο παππους ηταν τζεντλεμαν και το ψυλλιαστηκε, οποτε τη ρωτησε αν σιγουρα θελει! Η γιαγια προσπαθησε να τον ξεφορτωθει με το γαντι: «Ξερεις, η μανα μου σου χει πει ψεματα οτι εχω προικα 12 ελιες. 6 ειναι». Ατυχησε ομως γιατι ο παππους ηταν αριστερος (εκεινη βασιλικια!) και χεσμενη την ειχε την προικα, και της λεει «Τωρα σ’εκτιμω ακομα περισσοτερο που εισαι ειλικρινης και θελω δυο φορες να σε κανω γυναικα μου!»

Γενικα ειναι με τα κεφια της σε πολλα πραγματα. Πχ μια γουσταρει που τραγουδαω και θελει να με δει στην τηλεοραση, μια χαλιεται και προσπαθει να μου βρει δουλεια στην τραπεζα. Μια θελει να βρω εναν καλο αντρα, μια να μην παντρευτω ποτε. Μια συμπαθει και λατρευει τον πατερα μου που την προσεχει, μια της τη δινει επειδη κανει ο ανθρωπος τη μεσημεριανη του σιεστα, «ο τεμπελης». Μια πεισμωνει που τραγουδαω αντι να κανω μια σοβαρη δουλεια, οποτε το βγαζει στα λεφτα («Δε σου δινω αφου εχεις απο τη δουλεια σου!», «Δανεισε με!»), μια την πιανει ο πονος και με χαρτζηλικωνει! Μια θελει να μαγειρευω και να κανω και καμια δουλεια, μια δε γουσταρει να παταω στην κουζινα «της»! Ειδικα λιγο πριν αρρωστησει, ειχε ενα μεγαλο καβγα με τη μανα μου για το φαι και κατεβηκε σε απεργια μαγειρεματος. Με το που πηρε πρεφα ομως οτι ανελαβα το μαγειρεμα εγω και μου ειχε βγαλει η μανα μου αποβραδις κατι φακες να μαγειρεψω το πρωι, ξυπναω και τις βλεπω ηδη ετοιμες μαγειρεμενες απο τ’αξημερωτα…

Οι δικοι μας μεγαλυτεροι καβγαδες ηταν για το οτι μου πειραζε μονιμως τα πραγματα. Και καλα τα τακτοποιουσε, μονο που καθε φορα που εμπαινε στο διαμερισμα μου ολο και κατι εσπαγε κι ολο και κατι χανοταν. Αλλα τι τα θες..! Ας γυρισει πισω σπιτι καλα τωρα, και δε γαμιουνται ολοι οι καβγαδες.

Γιαγιακα περαστικα. Σ’ευχαριστω για ολες αυτες τις αναμνησεις, και που εκανες το μεγαλωμα μου τοσο πολυχρωμο με την παρουσια σου. Και για τα γραμματα με τις συμβουλες στο Αμστερνταμ. Σιδερενια και γρηγορα κοντα μας.

Γιαγιακα…

Published Φεβρουαρίου 9, 2012 by yvris

Μεσα στο σκοταδι σου ψαχνεις για λιγο φως..

Θελεις κατι να μου πεις, μα δεν ξερεις πως

Το νοημα τους χανουνε οι λεξεις

οσο κι αν θελεις παραμυθια να μου πλεξεις.

Πως γινεται μοναχα σε μια μεσα βραδια

Ν’ αλλαξουν ολα τοσο, μα τοσο ξαφνικα

Ποσο μου λειπουν τωρα συνηθειες σου μικρες!

Θα ‘θελα για μια μερα να γυριζε το χτες..

Μεσα στο σκοταδι σου να βρεις παλι το φως

θελω να σε βοηθησω, μα δεν ξερω πως.

Αλλα θα ειμαι δω, να σου κρατω το χερι

μεχρι μια μερα να ‘ρθει, πισω να σε φερει.

Κρατησου λιγο ακομα και μην τα παρατας, θα το ξεπερασουμε…