humorous

All posts in the humorous category

Αποχαιρετιστηριο party

Published Φεβρουαρίου 13, 2017 by yvris

και εκει που οδηγουσα, out of the blue, δεν ξερω πώς, μου ηρθε στο μυαλο εκεινο το σκηνικο απο το αποχαιρετιστηριο παρτι σου.

Δεν ξερω πώς και γιατι, σε σκεφτομαι πολυ τελευταια, μου λειπεις πολυ, αφανταστα πολυ, δηλαδη δεν ξερεις ποσο, πού εισαι επιτελους, την Κυριακη θα ειμαι στα Βριλησσια, ελα στην πλατεια να σε δω. Κατι θα ειδα στο δρομο και θα μου το θυμισε.

Ηταν 2009 και εφευγες για ερασμους. Η ιδεα ηταν της Ελεναλντας. Δικια μου ηταν η εκτελεση.

Ειχαμε προβα Snoozzz το απογευματοβραδο και επρεπε να σε κρατησω με καποιο τροπο να μη φας. Μαγειρευαμε βλεπεις ολοι απο το πρωι 😉 Βρηκα μια μαλακια και σου ειπα, οτι και καλα επαιζε ενα θεατρο το βραδυ, αλλα μη φας (εχει γλαρο), γιατι ειναι dinner theater και το φαγητο περιλαμβανεται στην τιμη.

Τελειωσαμε την προβα, ΔΕΝ πηγαμε για τα καθιερωμενα σουβλακια, πειναγες σα διαολος, ησουν εξαιρετικα ενοχλημενος! Η προβα ηταν Ηλιουπολη, το σπιτι Μελισσια. Πώς σκατα καταφερα και σου πουλησα οτι υπηρχε dinner theater και οτι το θεατρο ηταν και στα Μελισσια, ουτε εγω δεν ξερω. Μεχρι να φτασουμε κοντευες να φας εμενα απο τα νευρα.

Φτανουμε Μελισσια, το σπιτι χωμενο στη μεση του πουθενα, σου λεω εδω ειναι, παμε μισο λεπτο να παρω κατι. Μπαινουμε μεσα, πεταγονται ολοι SURPRIIIIIIISE!!!

Και συ…

Χαχαχα μικρακι μου εσυ.. Βλεπεις ολους τους φιλους σου μαζεμενους. Βλεπεις ενα τονο φαγητα, μουσικη παρτι και να σου φωναζουν surprise.

Και γυρνας και μου λες «Αντε, θα κατσουμε πολυ ακομα; Να τελειωνουμε να παμε στο θεατρο!»

Advertisements

Ατακες, pt.348

Published Ιανουαρίου 15, 2017 by yvris

Ατάκες των ημερων:

Αδερφός παιρνει τηλεφωνο απο το πατρικο μας σπιτι (απο όπου εχουμε φυγει εδω κ 4 χρονια) να παραγγειλει σουβλακια:
-Ελα, ο Δημητρης ειμαι.

Στο μάθημα τα παιδάκια μπερδευουν μεταξυ τους το improve και το impress.
Εγώ: Όχι παιδια, έχει αλλη σημασια το ένα και άλλη σημασια το αλλο. Ποιος θα μου κανει μια πρόταση με το impress;
Βασιλικη, 9χρ.: I impress my boyfriend with a cake!

Ψυχακιας Πρωην μου που εχει να με δει απο το 2007 μπαίνει στο πατρικό μου και πέφτει πάνω στην 21χρονη ξαδερφη μου, πρωταθλήτρια στίβου στην Αμερικη:
-Ζωή…;!
-Η Αννα ειναι. Άννα.
-Πω πωω… με πήγε πόσα χρόνια πίσω! Εκπληκτικη ομοιοτητα! Ιδιες ειναι! Ενταξει, τωρα που το βλεπω λιγο καλυτερα, εχουν μια διαφορα στο σωμα, γιατι η Ζωη γυμναζοταν, έκανε στίβο…

Ελληναρας γειτονας

Published Αύγουστος 31, 2016 by yvris

Καλοκαιρι 2005 ξερωγω και ανακαινιζουμε το σπιτι στο χωριο. Μέσα σε όλα είναι ένας μαραγκός που εχει κάνει σχεδόν στα πάντα μαλακίες. Στην παρουσα φαση λοιπον επιδιορθωνει το ραφι κατω απο το οποιο προκειται να τοποθετηθει το ψυγειο, διοτι οπως το εχει κανει δε χωραει.

Αδερφος μου ειναι στον πανω οροφο και μαζι με εναν απο τους εργατες στηνουν το διπλο κρεβατι. Φαση ο ενας κραταει τις σανιδες στη θεση τους ενω ο αλλος τις βιδωνει.

Ξαφνικα ακουει μια αγωνιωδη φωνη απο κατω: «Γιάννηηηηηηη…!!!»

-Τι ειναι;

-Ελα λιγο κατω!

-Ειναι αναγκη να γινει τωρα; δε γινεται σε λιγο;

-Τωρα!!!

Τι να κανει, παραταει τα σανιδια, γυρνάει στον εργατη, «με συγχωρεις λιγο, ετσι;», κατεβαινει κατω και αντικριζει την εξης σκηνη:

Ο μαραγκος με το ψυγειο μισοριγμενο επανω του, να αγωνιζεται να κρατησει την ισορροπια του και μαζι και το ψυγειο.

Και ο γείτονας.

Στρογγυλοκαθισμενος στην καρεκλα της κουζινας, 20cm αποσταση απο το μαραγκο.

Με την κοιλουμπα ακουμπισμενη πανω στα αρχιδια του.

Κρατωντας στο ενα χερι το τσιγαρο του, το οποιο, απο τη βαριεστημαρα να τιναξει τη σταχτη σε καποιο τασακι, εσταζε πανω στην κοιλουμπα του.

Κρατωντας στο αλλο χερι και παιζοντας μπεγλερακι

Και με τιγκα μουστακαλιδικη ελληναροφατσα,

Γυρναει, και υψωνοντας το χερι με το μπεγλερακι δείχνοντας τον μαραγκό, λέει:

«Βόηθα τον άνθρωπο!»

Φαρμακερες ατακες vol. 367

Published Αύγουστος 29, 2016 by yvris

Απόσπασμα από γκομενοκουβέντα:

-Φιλενάδα, μήπως να πας να τον βρεις και να του πεις την αλήθεια;
-Οκ, καλη ιδεα! Τι αληθεια να του πω;

😀


 

Παρεάκι δίνει εξετάσεις, και ειναι μια καινουργια στην παρεα κοπελιτσα, τύπου ξανθιά, αισθητική σκυλάδικου/μπουζουκιων αλλα χαμογελαστουλα καλο κοριτσακι. Ας την πούμε Μαριλού.

Στο διαλειμμα απο την εξεταση συζητανε αν εχει κανεις το ταδε βιβλιο, για να ριξουν μια ματια πριν ξαναμπουν, και λεει η Μαριλού: «α, εχω εγω μια επιτομη πολ(ι)υ καλ(ι)η!»

Αδερφός μου σχολιάζει: «Μαριλού to the rescue!»

και απαντάει αυτη:

«Α δεν ξερω ποιανου ειναι αλλα ειναι πολυ καλο βιβλιο»

Του Δερέσκιου…..

Η τρελα δεν παει στα βουνα…

Published Αύγουστος 11, 2016 by yvris

Κορυφαίο σουρεάλ σκηνικό με τη γιαγια που ταΐζει τα αδεσποτα της γειτονιας.

Είμαστε με αλλοδαπό φίλο και έχουμε βγάλει βόλτα το σκυλί. Πετυχαίνουμε τη γιαγιά που ταΐζει τα αδεσποτα της γειτονιας να βαζει νερο και φαΐ για τις γατες. Βλέπει το σκυλί, παίρνει από μόνη της θάρρος και αρχίζει την κουβέντα:

«Ήθελα να ήξερα ποιος έρχεται και μου πετάει το νερό. Γιατί μου το πετάνε δηλαδή; Τα ζωάκια ψυχή δεν έχουν και αυτά;»

«Καλά τα λέτε», της λέω, και με αυτό της δίνω αθελα μου το πάτημα να συνεχίσει την κουβέντα μόνη της.
Προσοχή, το κείμενο που ακολουθεί είναι σοκιν!

«Καρκίνο στα χέρια και στα πόδια να παθουν! Δηλαδή τι, ότι είναι βρώμικα τα ζωάκια; Τα πουλιά που πάνε και βάνουνε στο στόμα τους, πιο βρώμικα είναι! Ή αν είναι άντρες, με συγχωρείς κοπέλα μου, τα μουνιά που πάνε και γλείφουν!

Είναι εδώ παρακάτω μια πουτάνα, πουτάνα! Που έχει κάτι σπίτια στη Σαντορίνη και νοικιάζει και παίρνει τα λεφτά, τι νοικιάζει δηλαδή, τους γκόμενους πάει και βάζει μέσα και πηδιέται. Και την άλλη φορά που είχα σκύψει και έβαζα νερό, ήταν αυτή στο μπαλκόνι της και έτρωγε ένα καλαμποκι, και μου πεταξε το κοτσανι στην πλάτη!
Ευτυχώς ήταν μια Βουλγάρα που μένει απέναντι και την είδε, και μου είπε, γιατί είναι καλύτερες οι Βουλγάρες από εμάς τις Ελληνίδες, να, αυτή το πέταξε. Μωρή πουτάνα, της λέω εγώ, γιατί το έκανες αυτό;

Α ου, μου λέει, εδώ πεινάνε παιδάκια κι εσύ πας και ταΐζεις τα ζώα.
Όποια πάει και γαμιέται, της λέω εγώ, να φροντίζει για το μουνί της! Εγώ δύο παιδιά γιατρούς μεγάλωσα! Εκεί φαίνεται η αξία του ανθρώπου.

Βγαίνει ο γκόμενός της, ένας σκατόγερος 87 χρονών, δεν ξέρω αν την έχει παντρευτεί, με τα βρακιά σκατωμένα. Πάει κι αυτός να μου πει α ου, αντε ρε κωλόγερε, του λεω, κι εσύ μωρη πουτάνα άντε να ξεσκατίσεις του γκομενου σου τα βρακια. Και μαζευτηκανε και μπηκανε μεσα. Δεν πα να μου τα ξαναπεταξουνε; Εδω θα ειμαι να τα ξαναβαζω. Θα πετάνε αυτοι, θα ξαναβαζω εγω. Και θα τους βριζω. Ετσι θα τους λεω. Η πουτανα και ο σκατογερος.

Αλλα ο Καμινης φταιει, αυτός ο πούστης, ο μαλάκας, που να μου το θυμηθεις μια μερα θα τον φανε, οχι τωρα που εχει τη θεση, μετα. Αυτοςαυτος θα επρεπε να φροντιζει τα ζωακια κι αυτος παει και ταΐζει τους ξενους. Την αλλη φορα τους μαγειρεψανε και τους πηγανε κρεας, και αυτοι δεν το φαγανε και το πεταξανε, γιατι λεει ηταν χοιρινο! Θες μοσχαρι, ρε; Να πας στη χωρα σου, τοτε!»

Σε εκείνο το σημείο έχω αρχίσει να σφίγγομαι λίγο εγω,  τι να πω τωρα,»εεε, της λεω, δε νομιζω οτι φταινε οι ανθρωποι, τους παιρνουν τα λεφτα οτι και καλα θα τους βοηθησουν κ τους παρατανε να πνιγονται στη θαλασσα..» Συνεχίζει ακάθεκτη:

«Αλλα ο Ερντογαν, ξέρει ο Ερντογάν τι κάνει! Τους εχει παρει τα λεφτα, εχει κανει εναν ειδικο λογαριασμο που τα βάζει μέσα και δεν τους τα δινει. Ξερει τι κανει ο Ερντογαν. Οχι σαν εδω περα.. που εχουν μαζευτει ολοι οι Αλβανοι, οι Γεωργιανοι και οι Ρουμανοι και δε βρισκουμε δουλεια για τα παιδια μας. Ειναι πολυ βρωμικες φαρες ολοι αυτοι. Και μετά ερχονται οι Αλβανοι και μας σκοτωνουν τις γυναικες τις Ελληνιδες.

Αλλα κι αυτες οι πουτανες, τι πανε και παντρευονται ξενους;»

Για πρώτη φορά γυρίζει στον αλλοδαπό φίλο: «Έτσι δεν είναι, παλικάρι μου;»
Το τέλος δικό σας! 😀

Snow Stories

Published Ιανουαρίου 8, 2013 by yvris

…και ξημερωσε Κυριακη, 17 Φλεβαρη του 2008, και το ειχε στρωσει. Παντου. (ειχαμε ξυπνησει μαζι.) Κοιταζες εξω απο το παραθυρο και ηταν ολα ασπρα!

Και φυσικα επεσε το συρμα: χιονοπολεμος, στην αυλη, στο κτημα.

Φοραμε ο,τι πιο χοντρο βρισκουμε, κι ετοιμαζομαστε να παρουμε το Σαραβαλακι (ηλικια: πανω απο 15 χρονων) και να παμε να παιξουμε με τους αλλους. Λες και ημασταν 10 χρονων! Εχει αυτο το πραγμα το χιονι, που βγαζει απο μεσα μας το κρυμμενο παιδι. Γιατι, θα μου πεις, μηπως οταν ειμαστε παιδια το χαρηκαμε το χιονι, μηπως το ειδαμε και ποτε; Κι ετσι καθε φορα θελουμε να παιξουμε χιονοπολεμο, μπας και ξορκισουμε το απωθημενο!

Η μανα μου ομως ειχε αλλα σχεδια! Με το που με βλεπει να παω να την κανω, αρχιζει: «Πού θα πας τωρα μεσα στο κρυο, θα αρρωστησεις, θα χτυπησεις με το αυτοκινητο, δεν εχεις μαθει να οδηγας σε χιονι, θα τρακαρειιιις και θα τρεχουμε, ειναι σοβαρα πραγματα αυτα παιδι μου;!»

«Θα παω για χιονοπολεμο!»

Οταν βλεπει οτι τα επιχειρηματα δεν πιανουν, βαζει τα μεγαλα μεσα:

«Δε θελω να πας!»

«Οκ, μπραβο, εγω θελω, γεια, τα λεμε το βραδυ!»

Οταν βλεπει οτι ουτε αυτο πιανει, βαζει τα μεγαλυτερα μεσα:

«Πατερα της, πες της να μην παει!»

Πατερας (με υφος «δε με χεζετε τωρα! πφφ αμα δεν της το πω δε θα γλιτωσω τη γκρινια»): «Μην πας για χιονοπολεμο. Που να τρεχεις τωρα, πως θα πας;»

«Καλε, διπλα ειναι, θα μου δωσετε τις αλυσιδες και θα παω!»

«Οχι, τις αλυσιδες δε θα τις παρεις, τις θελω εγω για να παω αυριο στη δουλεια!»

(ΣτΜ: Ποια δουλεια αυριο, εδω ειναι Ελλαδαρα, λιγο χιονι εριξε και ηταν κλειστο το κεντρο για 3 μερες! Κανεις δεν πηγε στη δουλεια αυριο!
Επισης οι αλυσιδες του Σαραβαλακιου δεν κανανε για το δικο του αμαξι διοτι οι ροδες ειναι πιο μεγαλες, αλλα σε εκεινη τη φαση δεν το ξεραμε ακομα.)

«Ε οκ θα στις φερω μεχρι το βραδυ, αυριο θα τις εχεις!»

«Μα δεν ξερεις να οδηγας με αλυσιδες, δεν εχεις ξαναοδηγησει σε χιονι!»

«Ε αν δεν το κανω, πώς θα μαθω!»

«Βρε παιδακι μου, που να τρεχεις τωρα, να σε πεταξω εγω μια με το Καμαρι;» (Καμαρι = το αυτοκινητο του Πατερα, που το προσεχει σαν τα ματια του και δεν το δινει σε κανεναν αλλο να το οδηγησει.)

(Ερχεται το τελειωτικο επιχειρημα!) «Δες… Εγω ετσι κι αλλιως με πανω απο 20 δε θα πηγαινω. Αρα και να μου γλιστρησει και να στουκαρω, εγω δε θα παθω τιποτα, αντε να παθει κανενα τσαλακωμα το αμαξι. Τωρα ποιο θα προτιμουσες να χτυπησει; Το Σαραβαλακι ή το Καμαρι;»

(Χωρις καν να το σκεφτει): «Αντε, καλα να περασεις, και να γυρισεις το βραδυ!»

Και δυσκολευτηκαμε λιγο να βαλουμε τις ατιμες τις αλυσιδες, αλλα τελικα τις βαλαμε! Και πηγαμε! Και ηταν το πιο χορταστικο παιχνιδι με χιονι που ειχαμε κανει ποτε! Και παιξαμε χιονοπολεμο σε ομαδες «κουκουλοφοροι – μπατσοι», μονο που κανεις δεν ηθελε να ειναι μπατσος, και ετσι οποιος εριχνε σε καποιον τον βαφτιζε αυτοματα μπατσο, και οι ομαδες δεν υπηρχανε. (Και ειχες πεσει απανω μου για να με ριξεις κατω, και παλευαμε στο χιονι, και ενιωσα το κορμι σου πανω μου για μια στιγμη… τοσο ζεστο) Και μετα μπηκαμε μεσα και αραξαμε και πιναμε τσαγια και κρασια διπλα στην ξυλοσομπα. Και λεγαμε ιστοριες μεχρι που βραδιασε.

Ωραιες μερες…

Θυμαστε;

Παιδικες Μαλακιες, pt.I

Published Οκτώβριος 12, 2012 by yvris

Λοιπον μου ηρθε μια φαεινη ιδεα και αποφασισα να ξεκινησω μια νεα «στηλη», οπου θα καταγραφω διαφορα πραγματα απο αυτα που πιστευαμε οταν ημασταν μικροι και καμια σχεση δεν ειχαν με την πραγματικοτητα. Ξεκιναω με τα δικα μου, αλλα ελπιζω να συνεισφερει ο αδερφος, κανενας κολλητος/ή, και οποιος θελει στα σχολια!

1) Μια κλασικη μαλακια που πιστευα μικρη ηταν οτι τα ζευγαρια δε φιλιουνται πριν παντρευτουν αλλα πρωτη φορα φιλιουνται στην εκκλησια (you may kiss the bride τυπου). Απο αυτο το γαμηλιο φιλι πιστευα οτι προκυπτουν τα παιδια. Τωρα πώς εξηγουσα τα δευτερα και τριτα παιδια, αφου δεν υπηρχε δευτερος και τριτος γαμος, ιδεα δεν εχω. Μαλλον δε σκεφτομουν τοσο αναλυτικα τοτε 😛

2) Ειχα ψαρωσει πολυ ασχημα με τη διαφημιση «αχου κυριε πρεσβη μας κακομαθαινετε»! Ειχα οντως πιστεψει οτι αυτα ηταν και πολυ λουξ σοκολατακια, με ολο αυτο το χρυσο που ειχε η διαφημιση (το οποιο εννοειται οτι ηταν πραγματικο) και πιστευα οτι ηταν και πολυ ακριβα! Οταν σε καποια φαση τα ειδα σε κουτακι στο ψιλικατζιδικο της γειτονιας μου, ψιλοθαμπωθηκα απο τα πλουσια πραγματα που εχει ο ψιλικατζης που τον ειχα για φτωχομπινεδιαρη, αφου δεν ηταν ντελικατεσεν. Οταν δε σε καποια φαση αγορασε ο αδερφος μου ενα κουτι και συνειδητοποιησα ποια ηταν η τιμη τους, ε πλεον τα απομυθοποιησα. Ως προς το θεμα πολυτελειας, οχι ως προς το θεμα γευσης. Γαμανε.

3) Οταν ημανε μικρουλα και ημανε απο τοτε κολλημενη με τους Beatles αλλα καλα καλα δεν ηξερα αγγλικα: Στο κομματι τους Norwegian Wood απο το δισκο Rubber Soul, εκει που περιγραφει τι εγινε με τη γκομενα, εχει ενα στιχο που λεει «We talked until two». Εγω νομιζα οτι ελεγε «we talked and του-του», οπου με το «του-του» νομιζα οτι υπονοει οτι εγαμηθησαν, και το βρηκα πολυ ρισπεκτ να ‘ουμ’ δικε μ’ που ηταν τοσο απελευθερωμενοι και το βαλανε στο τραγουδι!

Ε, μαλλον ημουν λιγακι μεγαλυτερη απο τοτε που νομιζα οτι τα παιδια γεννιουνται με τα γαμηλια φιλακια.

Για του λογου το αληθες, παρτε το:

Οποιος ψηθει αφηνει καμια δικια του μαλακιτσα σε σχολιο!