Αρχείο

All posts for the month Ιουλίου 2014

Ειδη ανθρωπων που δε θα συναντουσες ποτε αν δε δουλευες

Published Ιουλίου 12, 2014 by yvris

Το καλο που εχει το πανεπιστημιο, καθως και τα πιο ελευθερα επαγγελματα γενικότερα, τα χομπι, ναι και τα social media, και τα στεκια κλπ, είναι ότι*επιλέγεις* τους ανθρωπους που θα ειναι γυρω σου, αυτους με τους οποιους θα συνεργαστεις και αυτους που θα κανεις παρεα εν τελει, και τους υπολοιπους μπορεις απλα να τους αγνοησεις σα να μην υπαρχουν (βλεπε πχ δαπίτες κ.ο.κ.). Αυτό το πράγμα καταστρατηγείται όταν τελικώς ξεκινήσεις δουλεια σε εταιρια/γραφειο. Η δουλεια στην εταιρία μοιάζει για πολλους λογους (σύντομα στα Ημερολογια μιας Νεας Πτυχιουχου!) με το στρατο – ενας απο αυτους τους λογους είναι ότι στο γραφείο, όπως και στο στρατο, αναγκάζεσαι και ερχεσαι σε επαφη με ατομα τα οποια ειναι πολυ ξενα σε σενα, και με αυτα πρεπει να συνυπαρξεις ειρηνικα για τη διαρκεια της θητειας σου. Ας δουμε καποια απο αυτα!

Ο just a normal ordinary guy

Ο ας πουμε απλος κανονικος τυπος. Σκαει στη δουλεια με το πουκαμισακι του, κανει τη δουλεια του, ενιοτε λεει και καμια μαλακια για αστειο, με το οποιο μονο καποιος ηλιθιος θα γελασει, ενω αν κανεις κανενα αστειο ανωτερου πνευματικου επιπεδου (πχ με λογοπαιγνιο, με αναφορα σε καποιο βιβλιο/θεατρικο εργο/ιστορικο γεγονος κλπ) δεν το πιανει καν. Στη ζωη του δεν ασχολειται με τιποτα. Δεν εχει καποιο χομπι, δε διαβαζει βιβλια, δεν ασχολειται με πολιτικη, δεν ξερει απο μουσικη, δεν εχει αγαπημενη μπαντα/καλλιτεχνη/τραγουδι. Ακουει ο,τι βαλει το ραδιοφωνο, βλεπει λιγη μπαλα και καμια σειρα, κανα σ.κ. μπορει να παει για κανα 5×5 με τους φιλους του και that’s it. Πιθανως να εχει βρει μια εξισου βαρετη και αδιαφορη κοπελα και να εχουν μια βαρετη και αδιαφορη σχεση, μεχρι που θα κανουν ενα βαρετο και αδιαφορο γαμο και δυο κουτσουβελα για να ικανοποιηθουν τα σογια, και να καταληξουν να ζουν σα δυο ξενοι μεσα στο ιδιο σπιτι, γιατι δεν εχουν τιποτα κοινο, αφου δεν εχουν ενδιαφεροντα, και κατεληξαν μαζι γιατι ηταν σε ηλικια γαμου κι αυτη ηταν «μια καλη κοπελα» και αυτος «ενα καλο παιδι». Το καλοκαιρι διακοπες οπου εχει σπιτι, ή αν παει καπου που ειναι της μοδας φετος και τον εσυρε η παρεα του, δε θα ψαξει καθολου τα μερη, τη ντοπια κουζινα κλπ, αλλα θα πηγαινει απο το ξενοδοχειο γραμμη στην παραλια κ το βραδυ σε ενα βαρετο και αδιαφορο μπαρ. Γενικως υπάρχει, δε ζει, δεν ξερω γιατι δεν πεθαινει. Αν και για μενα ηταν σοκαριστικη η υπαρξη τετοιων ανθρωπων, τελικα ειναι πολυ περισσοτεροι απο οσο μπορει να φανταζεστε!

φωτια

 

Οι καρακάξες / σουσουραδες / ΚΟΤΕΣ

Ο πληθυντικος γιατι αυτες για να εκδηλωθουν χρειαζονται την υπαρξη η μια της αλλης και απαντωνται παντα σε σμηνη / αγελες. Ειναι οι βαρετες και αδιαφορες γκομενες της παραπανω περιγραφης. Επίσης δεν εχουν στη ζωη τους ενδιαφεροντα, αντε το πολυ πολυ να διαβαζουν κανα βιβλιο (Κοελιο, Δημουλιδου και στα μεγαλα κεφια Dan Brown ή ο,τι ειναι best seller φετος, αρκει να μην ειναι και πολυ βαρυ). Θεμα συζητησης οταν το σμηνος συνευρεθει: γκομενοι, ρουχα, παπουτσια, μακιγιαζ (βρηκα ενα καταπληκτικο μανο, χρυση μου!). Το «πηγα σε μια συναυλια», «διαβασα ενα βιβλιο», «αλλαξε ο ταδε νομος» και οτιδηποτε μπορει να εχει ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ είναι για τις σουσουραδες terra incognita. Επισης ενδεχομενως να κανουν πιλατες ή ζουμπα, και να μαγειρευουν και κατι για το «καλο παιδι» αν δε μενουν με τους γονεις τους – μη φανταστειτε ομως και τιποτα φοβερο. Ο,τι ειπε η Βεφα.

antilalos

 

Τα ανταγωνιστικα δαπιτογλειφτρονια

Βγαίνει και σε αρσενικο και σε θηλυκο, με τη μονη διαφορα οτι το πρωτο ειναι λιγο πιο βλαμμενο και γινεται ενιοτε καρτα, ενω το δευτερο ειναι πιο υπουλο. Στον ελευθερο χρονο του βγαινει σε καγκουρομπαρα ή στα μπουζουκια. Εντος χωρου εργασιας η συμπεριφορα του ειδους αυτου ειναι φιλικη και προθυμη προς τον supervisor ή μπροστά στο supervisor, ενω εσενα που δεν του εισαι χρησιμος ειτε σε αγνοει, ειτε σου απευθυνεται με πολυ ενοχλημενο υφος σπουδαιοτητας. Ο συνηθης τροπος του ειναι να σε καπελωνει και να προβαλλεται. Πχ να παει να αναφερει αυτος στον υπευθυνο προβληματα που εντοπισες εσυ, χριζοντας τον εαυτο του ως εκπροσωπο/υπευθυνο/αρχηγο. Αλλες φορες σου λεει κατι αυτονοητο το οποιο ήδη κανεις, για να φανει ομως οτι σου το ειπε αυτος και οτι το κανεις επειδη σου το ειπε (πχ. σε βλεπει να πλενεις τα χερια σου και σου λεει: Πλυνε τα χερια σου!). Υπάρχουν ομως στιγμες που ο ακρατος ανταγωνισμος του και τα κομπλεξ βγαινουν στην επιφανεια, και κανει το λάθος και γίνεται επιθετικος απεναντι σου – αν ομως ειναι εξυπνος ξερει και το κανει όταν δεν ειναι καποιος ανωτερος. Εν γενει φερεται καθαρα ατομικιστικα, καπελωτικα και ανταγωνιστικα, παρολο που η οδηγια ειναι να δουλευει ομαδικα, και τελικα επιβραβευεται κιολας γι’αυτο (και αυτη ειναι η παρανοια που συμβαινει μεσα στις εταιριες).

υγιης μαλακας

Γενικοτερα η φαση μεσα στην εταιρια ειναι, οσοι εχετε διαβασει το 1984 θα θυμαστε σιγουρα το doublethink. Ή, οπως ειπε και ενας φίλος, η κοινη λογικη καταστρατηγειται καθημερινα με 50 διαφορετικους τροπους. Εχω αρχισει και καταλαβαινω γιατι τρεχουν ολοι στους ψυχολογους και στα αντικαταθλιπτικα, αν δεν εισαι ή ηλιθιος ή αναισθητος δεν υπαρχει περιπτωση να επιβιωσεις εκει μεσα – ευτυχως που εχω τη δικια μου ψυχοθεραπεια. Αλλα περισσότερα είπαμε ερχονται στα επερχομενα Ημερολογια! Προς το παρον σας αποχαιρετω με τη σκεψη ότι για καποιους αυτο εκει μεσα ειναι η δουλεια τους, ενω για καποιους αλλους ειναι η ζωη τους.

Advertisements

Το μανιφεστο της καβλας

Published Ιουλίου 12, 2014 by yvris

αναδημοσίευση από Ερις Λυομενη γιατί το κείμενο ειναι γαματο και το blog στηρίζει (άλλωστε μου θύμισε και λιγο αυτο). Καβλώστε!

Η καύλα είναι αγνή, καθολική και αναμάρτητος. Αγνή γιατί πηγάζει κατευθείαν από την ψυχή χωρίς να μπορούν να την τιθασεύσουν τα ανεριστικά φίλτρα του μυαλού. Καθολική γιατί την νιώθει κάθε ον σε αυτή τη γη. Αναμάρτητος γιατί δε λαθεύει ποτέ, δεν αμφισβητείται και δεν παρεξηγείται: την καύλα πολλοί την περνούν για έρωτα, τον έρωτα δεν τον περνά για καύλα κανείς.

Η καύλα είναι πανταχού παρούσα: στροβιλίζει το μυαλό σου και χορεύει με τα σώψυχά σου. Σε κάνει να περπατάς, να ονειρεύεσαι, να σκέφτεσαι και να δρας.

Η καύλα σε ωθεί να ζεις.

Η καύλα δεν είναι μόνο σεξουαλική· είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής. Η καύλα είναι ενθουσιασμός, μεράκι και δίψα για ζωή. Η καύλα είναι όρεξη, ελευθερία κι ευχαρίστηση.

Η καύλα είναι δύναμη.

Η καύλα είναι παρεξηγημένη. Έχει κατηγορηθεί ως φτηνή, ζωώδης και στιγμιαία. Της φόρεσαν ψεύτικες φορεσιές ρομαντικών ιδεών, την έκαψαν στην πυρά, προσπάθησαν να την τιθασεύσουν με μαστίγια, μετάνοιες και ηθικοκοινωνικούς φραγμούς.

Η καύλα, όμως, δεν είναι εξιδανικευμένη. Βρίσκεται στο εδώ και στο τώρα, χωρίς να αναλώνεται σε υποθέσεις, αναλύσεις και εμμονές. Η καύλα δε γουστάρει να κοιτάει πράγματα κι ανθρώπους με το τηλεσκόπιο, απεχθάνεται τα αδειανά πουκάμισα και τα τινάγματα των πεταλούδων.

Η καύλα δεν είναι φτηνή, γιατί είναι ειλικρινής, ωμή και ατόφια: σιχαίνεται τα ψέματα, το φόβο, τα πρέπει και τις κάθε είδους συμβάσεις. Δε γουστάρει βολέματα, πειθαρχίες και ωχαδερφισμούς. Κάνει πέρα τους δειλούς, τους άτολμους, τους βολεμένους και τους βουτυρομπεμπέδες.

Η καύλα δεν είναι στιγμιαία: η καύλα είναι αθάνατη. Πηγάζει απ’ τη ζωή και χορεύει με το θάνατο. Όσο η γη γυρίζει, θα υπάρχει καύλα, γιατί η γη γυρίζει από καύλα. Η καύλα δεν είναι η πεταλούδα που θα καεί απ’ τη φωτιά· η καύλα ανάβει τη φωτιά. Η καύλα δεν πεθαίνει· χάνεται μόνο όταν πάψει να υπάρχει θέληση.

Η καύλα δεν είναι μία έννοια πολυσύνθετη: απλώς υπάρχει.

Βρίσκεται στα χαμόγελα των ανθρώπων και πίσω από κάθε λαμπρή ιδέα. Βρίσκεται στα κορμιά των εραστών και στις εμπνεύσεις των συγγραφέων. Βρίσκεται στις λέξεις των ποιητών, στις μελωδίες των μουσικών και στο γέλιο των παιδιών. Βρίσκεται στα πινέλα των ζωγράφων, στα “εύρηκα” των εφευρετών και στα χέρια των χτιστών. Βρίσκεται στις ιαχές των πολεμιστών και στο διαλογισμό των μυστών. Βρίσκεται στα πέταλα των λουλουδιών και στο βόμβο των μελισσών, στις στάλες της βροχής, στον κεραυνό, τη βροντή, την ελπίδα και την απελπισία.

Είσαι εδώ λόγω της καύλας και λόγω της καύλας ζεις, υπάρχεις κι αναπνέεις.Κι αφού γεννήθηκες λόγω της καύλας, ζήσε και πέθανε με καύλα.

Περπάτησε με καύλα και όλος ο κόσμος θα γίνει δικός σου.

Χαμογέλασε με καύλα και δε μαλώσεις ποτέ.

Δούλεψε με καύλα και δε θα κουραστείς.

Γέλα με καύλα και θ’ αργήσεις να κλάψεις ξανά.

Κλάψε με καύλα και θα γελάσεις ξανά σύντομα.

Γάμα με καύλα και νιώσε.

Νιώσε με καύλα και ζήσε.

Ζήσε με καύλα και πέθανε ευτυχισμένος.

Τάδε έφη Έρις και αυτός είναι ο νόμος (ή και όχι).