Αρχείο

All posts for the month Μαρτίου 2010

ανοιγμα κι ευθυνη

Published Μαρτίου 22, 2010 by yvris

Λοιπον μετα απο εκεινη την κουβεντα που ειχαμε σκεφτομουν πολλα.. γενικα δεν ειμαι ανθρωπος που παιρνω τις καταστασεις αψηφιστα. Τα γυροφερνα στο μυαλο μου, ξαναδιαβαζα και τη συζητηση για να εχω μπροστα μου αυτα που οντως ειπωθηκαν και οχι αυτα που ενδεχομενως να ηταν στο μυαλο μου αλλα αντι αλλων… και παρολα αυτα ειναι καποια πραγματα που δε μου κολλανε.

Οχι οτι εχεις και καμια υποχρεωση να ακους (διαβαζεις) η να λαβεις υποψη την αποψη μου.. απλα επειδη εισαι ανθρωπος που υποτιθεται οτι την ψαχνει σκεφτομαι οτι ενδεχομενως να σε ενδιαφερει το τι εικονα μπορει να σχηματισει καποιος αλλος (στην προκειμενη εγω) για σενα.

EDIT: Δεν ηξερα τοτε οτι η εικονα του ηταν το μονο που ουσιαστικα τον ενδιεφερε!

Για αρχη θελω να σου πω οτι ειναι πολυ ωριμο εκ μερους σου που δεν παπαρολογεις, δεν υποσχεσαι πραγματα για τα οποια δεν εισαι σιγουρος, δεν παραμυθιαζεις τη γκομενα, δε λες μαλακιες προκειμενου να πεδεξεις. Οπως σου ειχα πει τα Χριστουγεννα εχει συμβει να με παραμυθιασει καποιος επιτηδες για να με ριξει και το θεωρω το μεγαλυτερο κακο που μου εχει κανει ποτε ανθρωπος. Δεν εχω να πω τιποτε παραπανω εδω, απλα να ξερεις ποσο εκτιμω αυτο το χαρακτηριστικο σε σενα και συγχαρητηρια. Θελει αρχιδια για να εισαι αληθινος.

Το να παπαρολογεις, ομως, λεγοντας κενα πραγματα που δεν εννοεις, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ με το να εκφραζεις πραγματα που νιωθεις. Αυτα που σκεφτεσαι, αυτα που αισθανεσαι, αυτα που ονειρευεσαι, αυτα που θελεις ακομα και αν δε βγουν στο μελλον, δεν εμπιπτουν στην κατηγορια «παπαρολογια». Εμπιπτουν στην κατηγορια «εκφραση συναισθηματων». Ναι, οι πραξεις ειναι ενας επισης πολυ σημαντικος τροπος να δειξεις τι αισθανεσαι, αλλα δεν ειναι ο μονος.. το αγγιγμα, το βλεμμα, η γλωσσα του σωματος.. επισης δεν ειναι τα μονα. Αν δεν εκφραζεις ξεκαθαρα τι ειναι αυτο που σκεφτεσαι για το προσωπο που εχεις διπλα σου, μην περιμενεις να το μαντεψει απο μονο του τηλεπαθητικα η μυριζοντας τα νυχια του – πιο πιθανο ειναι να πιστεψει οτι μαλλον δεν… Ναι σιγουρα ολοι εχουμε στο πισω μερος του μυαλου μας αυτην την τελεια, τηλεπαθητικη σχεση που ο αλλος μαντευει τι θελουμε χωρις καν να το πουμε, μη σου πω πριν το σκεφτουμε κι εμεις οι ιδιοι, αλλα δε μιλαω στη γκομενα του Cosmo. Ας ειμαστε ρεαλιστες.

Βεβαια το να υπαρχει κατι τετοιο δεν το αποκλειω. Κι εμενα μου εχει συμβει πολλες φορες, και ειμαι 1000% σιγουρη οτι σου εχει συμβει κι εσενα με την Α… Πραγματι, υπαρχουν κοπελες που θα μπορουν να καταλαβαινουν τις επιθυμιες σου, τις αναγκες σου, τις σκεψεις και τα συναισθηματα σου χωρις να χρειαστει να τα πεις με λογια, και αυτο κυριως θα συμβαινει μεσα απο την εξοικειωση και την παρατηρηση (πολλες φορες και υποσυνειδητη) των αντιδρασεων και της συμπεριφορας σου (πραγμα που γινεται ομως μεσω της επαφης και οχι απο αποσταση…). Θα ειναι ομως λιγο αδικο να μην εκφραζεσαι εσυ και να περιμενεις να το καταλαβαινει η κοπελα απο μονη της, και την ιδια στιγμη να περιμενεις απο αυτη να εκφραζει αυτα που εχει στο μυαλο της και να δυσανασχετεις οταν δεν το κανει.. δε θα πρεπει να μυριζεις τα νυχια σου κι εσυ και να μαντευεις για εκεινη?

«Δεν μπορώ να νοιώθω ότι η ζωή κάποιου άλλου βασίζεται σε δικές μου αποφάσεις. Νοιώθω ευθύνη. Γι αυτό και δεν σε περιλάμβαναν τα σχέδια, γι αυτό και δεν σε κάλεσα στο ταξιδι αλλά έκλασα από τη χαρά μου όταν ήρθες»

Αν τη μαγεια αυτη της επικοινωνιας τη βλεπεις μονο σαν ευθυνη, τοτε την κατσαμε τη βαρκουλα μας.
(Κι αν το μονο που βλεπεις ειναι η ευθυνη, μηπως ειναι γιατι δεν υπαρχει κατι αλλο..?)

Υποθετοντας καλη τη πιστη οτι υπαρχει.. Δε σου το ειπα εκεινη τη στιγμη γιατι δεν ηθελα να γραψω κατι βιαστικο, και σε φορτισμενη ατμοσφαιρα να καταληξει ασχημα, και ηθελα να δωσω χρονο στον εαυτο μου να μπω στη θεση σου, παρολα αυτα η φραση αυτη ειναι το μεγαλυτερο ακυρο που εχω δει ποτε απο σενα. Για την ακριβεια συνοψιζει σε δυο γραμμες την ολη ακυροτητα της καταστασης.

Νιωθεις ευθυνη, ε ωραια, welcome to life. Ετσι ειναι η κατασταση, φιλε μου, ερχομαστε σε επαφη με αλλους ανθρωπους, ερχομαστε κοντα, επηρεαζουμε κι επηρεαζομαστε. Ετσι ειναι, εκτος αν ειμαστε ο «Σοπεναουερ». (Πιστευω πως το ρημα «επηρεαζω» ειναι πιο κοντα στην πραγματικοτητα, μαλλον, γιατι το ρημα «βασιζομαι» εμπεριεχει ενιοτε μια εννοια αποκλειστικοτητας, δηλ «ο μονος παραγοντας που επηρεαζει», το οποιο δεν apply στη δικη μας περιπτωση και εν γενει μπορει να υποδηλωνει και καποιο προβλημα οταν ισχυει).

Και τι θα κανεις, δηλαδη? Θα τα κρατας ολα μεσα σου περιμενοντας ο αλλος να μαντεψει? Δε θα εκφραζεις τις επιθυμιες σου και μετα θα εισαι «αν γινουν εγιναν, αν οχι κριμα αλλα θα το ξεπερασουμε» και καλα αδιαφορια? Δε θα διεκδικεις αυτο που θες? θα το αφηνεις στα χερια της τυχης? Κι αν δεν ειχα αυτοπροσκληθει στο ταξιδι τι θα ειχε γινει? Ειμαι σιγουρη οτι θα ειχες περασει και παλι γαματα, στο κατω κατω ουτε λεω οτι με εχει κανεις αναγκη ουτε οτι ειμαι αναντικαταστατη, αλλα to quote you δε θα ειχες κλασει απο τη χαρα σου. No risk, no fun ελεγε καποιος που ηξερα…
Και επαναλαμβανω, αλλο το παπαρολογω -> παιζω με τα συναισθηματα ανθρωπων, και αλλο το εκφραζομαι, ανοιγομαι. Και το ανοιγμα εμπεριεχει ρισκο, και το πλησιασμα εμπεριεχει ρισκο, και χωρις αυτο no fun. Φυσικα και το «fun» δεν ειναι το μονο μερος της εξισωσης, φυσικα και δεν εννοουμε το fun με την εννοια του «σπαω πλακα με τον αλλο και μετα την κανω χωρις συναισθηματα». Εννοουμε το ριγος αυτο που μονο ο ερωτας μπορει να σου δωσει. Και φυσικα και εμπεριεχει και ευθυνη. Αλλα και μαγεια.

Ναι, ειναι ευθυνη το να ερχεσαι σε επαφη με αλλους ανθρωπους. Ναι, μπορει να τους πληγωσεις. Ναι, μπορει να κανεις ονειρα και να μη βγουν. Τι να κανεις, να απεχεις? Και ο πονος ειναι μερος της ζωης…

(αγαπημενο αποσπασμα απο βιβλιο: «Κι ενω ξερω πως θα απογοητευτω, αφηνω με τη θεληση μου μια πυλη της καρδιας μου ανοιχτη. Αλλα δεν πειραζει, ειναι στο προγραμμα της ζωης. Απ’ την ανασα, αναγνωριζεις αν ζει καποιος. Ο ιδιος, ομως, για να καταλαβεις αν εισαι ζωντανος, τσιμπιεσαι να δεις αν πονας.»)

Advertisements

Επετειακο

Published Μαρτίου 22, 2010 by yvris

Γιοχοοο αυριο κλεινει ενας χρονος απο τη μερα που ξεκινησα να λειτουργω το συγκεκριμενο μπλογκ! (αν και σε 2 βδομαδες περιπου κλεινουν 3 χρονια απο τη μερα που ξεκινησα να μπλογκαρω γενικα, νιωθοντας την αναγκη να εκφρασω καπου αυτα που ενιωθα γιατι αυτος στον οποιο απευθυνονταν δεν ενδιαφεροταν να ακουσει… ε τι θα εκανα, θα’σκαγα?).. Δεν ηταν αυτος ο σκοπος μου ξεκινωντας να γραφω αλλα για να ριξουμε μια ματια τι εχει παιξει σε αυτον τον ενα χρονο (η και στα τρια :Ρ ).

Λοιπον, εχουμε 52 ποστ (με αυτο 53) εκ των οποιων τα περισσοτερα εχουν να κανουν με τον ερωτα. Τα δευτερα περισσοτερα ειναι πολιτικα, πολλες φορες μαλιστα αλληλοκαλυπτονται. Οπως λεει ενας γνωστος μου «το προσωπικο ειναι και πολιτικο».. εγω θα το ελεγα πιο απλα οτι και η πολιτικη μπορει να ειναι ερωτας. Ερωτας του ανθρωπου με το περιβαλλον και ερωτας μεταξυ συντροφων. Επισης εχω δημοσιευσει και αρκετους στιχους, καποιοι απο αυτους ομως δεν ειναι δικοι μου.

52 ποστ, μονο 9 ομως σχολια… γιατι δε μου αφηνετε ενα σχολιακι, αφου μπαινετε που μπαινετε ρε παιδια? Τοσο πολυ τα καλυπτω ολα που δεν αφηνω τιποτε αλλο να ειπωθει? 😦

Στα 3 αυτα χρονια που μπλογκαρω εχουν περασει απο τη ζωη μου 4 αντρες, συν ενας που οταν ξεκινησα εφευγε, συν ενας που ξεκιναει να υπαρχει τωρα. Αυτος που εφευγε αποτελεσε την αφορμη, οχι μονο για να αρχισω να ποσταρω (εξαλλου εγραφα πολυ παλιοτερα απ’το μπλογκ) αλλα για να αρχισω να ψαχνω και να ψαχνομαι. Να μην καταπινω μασημενη τροφη, να κοιταω τριγυρω με κριτικη σκεψη, να αρχισω να αντιλαμβανομαι. Ειχε εναν καταπληκτικο τροπο να με κινητοποιει χωρις να με κατευθυνει, να μου θετει ερωτησεις ωστε να ψαξω να βρω την απαντηση αντι να μου δωσει αυτη που θεωρουσε αυτος σωστη. Δεν ηταν ο μονος που με επηρεασε εκεινη την περιοδο αλλα ηταν σιγουρα ο σημαντικοτερος. Και εχει αφησει ενα βαθυ αποτυπωμα μεσα μου, παρα το λιγο χρονο που υπηρξε στη ζωη μου, και ακομα τον αγαπω.

Ο επομενος ηταν το μεγαλυτερο μυαλο που εχω συναντησει. Ασυλληπτα μεγαλο μυαλο. Πολυ δυσκολο να με συγκινησει καποιος αλλος μετα απο αυτο το μυαλο… Υπαρχει ακομα στη ζωη μου, αλλα οχι με την ιδια μορφη σχεσης. Αν με ρωτησετε γιατι, δεν το ξερω, η απαντηση ειναι καπου αναμεσα στο «γιατι ημουν ηλιθια» και στο «γιατι δε γινεται να ταιριαζουν ολοι με ολους, δυστυχως». Τον αγαπω πολυ ξεχωριστα.

Πολυ μελανι εχει ηδη χυθει για το καθικι που ακολουθησε και βασικα οσο συνεχιζω αυτο το ποστ μου τη δινει στα νευρα που το επετειακο μου ποστ για το ΔΙΚΟ ΜΟΥ μπλογκ ειναι τοσο πολυ αντροκεντρικο. Τι να κανουμε, ο ερωτας εχουμε πει ειναι η κινητηρια μας δυναμη και λογικο ειναι οσοι εχουμε διπλα μας να μας επηρεαζουν… αλλα αποφασιζω να επανελθω στο αρχικο θεμα και να συνεχισω να σχολιαζω το ιδιο το μπλογκ. Αυτοαναφορικο ποστ δηλαδη.

Στα 3 αυτα χρονια που γραφω εζησα 2 «κινηματα». To πρωτο ηταν το φοιτητικο κινημα του 2006-7, εναντια στη συνταγματικη αναθεωρηση (που δεν περασε) και στο νομο-πλαισιο (που περασε). Εχω αρκετα ποστ εδω περα που καταγραφουν καποιες απο τις αποψεις και τις εμπειριες μου.. το γεγονος ειναι ομως πως το «κινημα» εκεινο αποτελεσε φυτωριο στο οποιο «ζυμωθηκαν» πολλοι, που ενδεχομενως πριν να ηταν απολιτικ η εστω υποψιασμενοι αλλα χωρις δραση και πρακτικη.

Το δευτερο ηταν το κινημα του Δεκεμβρη, στο οποιο ριζοσπαστικοποιηθηκε μεγαλο κομματι της κοινωνιας και συνειδητοποιηθηκαν πολλοι απο τους μαθητες. Οι μερες του Δεκεμβρη ηταν μια μικρη επιδειξη του τι μπορει να γινει αμα ξυπνησουμε και βγουμε εξω και αφησε μια υπεροχη παρακαταθηκη και νεες κινησεις και δρασεις μεσα στην πολη.

Λοιπον, κοιτωντας στα στατιστικα του μπλογκ τωρα! Τις περισσοτερες παραπομπες μου τις εχει στειλει το τραγουδι των Kill The Cat, Moμο, για το οποιο πολλοι εψαχναν στιχους. Δευτερη στις αναζητησεις ερχεται η παροιμια «οσα φερνει η ωρα δεν τα φερνει ο χρονος», της οποιας πολλοι ψαχνουν την ερμηνεια (και τωρα που τη γραφω και με ευγνωμονειτε ριξτε μια ματια και στο ποστ μου εκεινο: σκεψεις πανω στο χρονο ). Σημαινει αγαπημενα μου παιδια χοντρικα οτι οσο και να περιμενεις κατι (ο χρονος…) αν δεν ερθει η καταλληλη στιγμη (ωρα) δε γινονται.. η σημαινει οτι μπορει μεσα σε μια στιγμη να γινουν τοσα που δεν εχουν γινει συνολικα τα προηγουμενα χρονια (οσο κι αν περιμενες, η οχι).

Πολλες αναζητησεις ειναι για τον ερωτα. Αναμενομενο. Το μπλογκ αυτο ειναι ερωτοκεντρικο. Οι πιο πολλες για ανεκπληρωτους ερωτες (γραψτε τους στα τετοια σας, καντε τους τραγουδι και προχωρηστε στον επομενο, ειτε ειναι ανθρωπος ειτε κατι αλλο. Σιχτιρι!). Πολλες αναζητησεις επισης ειναι πολιτικες, σχετικα με αντιφασισμο η με καταληψεις και στεκια. Κι αυτο αναμενομενο και με τιμα 🙂 Πολλες αναζητησεις επισης ειναι για την ποιητικη συλλογη «Ταξιδι στο χωροχρονο, Ποιηματα δρομου σε ασπρομαυρο φοντο», που βρεθηκε στα χερια μου απο ενα συντροφο που συμμετειχε στην εκδοση και απο την οποια εχω δημοσιευσει δυο ποιηματα εδω

Τελος υπαρχουν καποια κουλα στα οποια θελω να κανω ιδιαιτερη μνεια 😀
1) νεφελη τσοντα —-> …..?
2) μακιγιάζ για μελαχρινές —-> γιατι το μπλογκ αυτο ειναι τοσο υπερ του μακιγιαζ που η κατοχος του ποτε δε φοραει, και αρα ειναι το καταλληλο μερος για συμβουλες
3) skrampl osa kommatia exei —-> ε?
4) ΒΓΑΖΩ ΛΕΦΤΑ —-> Αμα βρεις τον τροπο πες μου κι εμενα! (αν τον βρεις με αναζητηση στο γκουγκλ γραψε μου…)
5) αισιοδοξια μινορε ματζορε —-> ουαου! ποιητες κατευθυνονται στο ταπεινο μου μπλογκ!
6) dam τελειωσα —-> και ειμαι η Πετρουλα!

Κι επειδη μαλλον ειμαι ψιλοβαρετη σημερα και σας τα επρηξα με την αυτοαναφορικοτητα, ακολουθει κανονικο ποστ, ενα τροποποιημενο για να μη φαινονται ονοματα πραγματικο γραμμα.

ανθρωπιά

Published Μαρτίου 17, 2010 by yvris

Μου φτιαχνει εκπληκτικα τη διαθεση οταν οι ανθρωποι ειναι απλα ευγενικοι και καλοδιαθετοι ετσι, «χωρις λογο». (Αναρωτιεμαι τι σημαινει αυτο το «χωρις λογο». δηλ το «με λογο» τι θα ηταν? αμα ηθελαν να κερδισουν κατι απο σενα ας πουμε? λες και χρειαζομαστε λογους για να προσφερουμε ενα γλυκο λογο η ενα χαμογελο…). Σε ολους εχει συμβει και φανταζομαι καταλαβαινετε τι εννοω.. οταν για παραδειγμα πας στο ταχυδρομειο και η υπαλληλος σου λεει κατι ομορφο αντι να κανει ξερα τη δουλεια της, οταν ανεβαινεις στο λεωφορειο και ο οδηγος σου χαμογελαει την ωρα που χτυπαει το εισιτηριο σου, οταν μια γιαγια στην ουρα του σουπερ μαρκετ σου δινει μια συμβουλη που δε ζητησες απο την καλη της την καρδια… η περιγραφη μου ρουφαει (sucks) αλλα πιστευω το πιασατε το νοημα.

Με αφορμη την μερα εθελοντισμου που κοντοζυγωνει εδω στας Ολλανδιας, και ενα περιστατικο που εγινε σημερα με εναν πολυ ευγενικο και συμπαθητικο γειτονα, θα σας διηγηθω δυο παλιοτερα περιστατικα που ξεπερνουν αυτο το «ευγενικος χωρις λογο» και δειχνουν αυτο που παλιοτερα καποιοι ονομασαν «ανθρωπια». Μακαρι να ημασταν λιγο περισσοτερο ετσι, λιγο μονο.

Το πρωτο περιστατικο συνεβη προ αμνημονευτων, τοτε που ειχα κι εγω μια μακροχρονια σχεση. Η σχεση μου αυτη εκτος απο μακροχρονια ηταν και απο αποσταση, καθως αυτος σπουδαζε σε αλλη πολη. Ηταν λοιπον μια φορα που ειχε κατεβει Αθηνα για το σουκου η κατι τετοιο και ηταν να παρει το τρενο για να επιστρεψει στην πολη που σπουδαζε. Εγω αποφασισα να του κανω εκπληξη και να εμφανιστω στο σταθμο φαντης μπαστουνι και να παρω μαζι του το τρενο ωστε να περασουμε τις επομενες μερες μαζι! Δυστυχως ομως για καποιο λογο που δεν καταλαβα ο ηλεκτρικος εκεινη τη μερα εκανε συνεχεια στασεις στη μεση της διαδρομης, με αποτελεσμα να κινδυνευω να χασω το τρενο!!! (και ξερετε δεν καθυστερει ο ΟΣΕ). Φτανοντας με τον ηλεκτρικο στο σταθμο Αττικη και ενω το τρενο ηταν να φυγει σε 5-10 λεπτα, κανω ενα ραλι-σλαλομ αναμεσα στους επιβατες και καταφερνω να φτασω στην αποβαθρα του μετρο…ενα εκατοστο του δευτερολεπτου αφου εκλεισαν οι πορτες του καταραμενου συρμου που ηταν εκει. Με τη φορα που ειχα παρει για να μπω μεσα -ΓΚΟΥΠ- κοπαναω πανω στην πορτα του συρμου, την οποια το καθικι ο οδηγος δεν αφησε ανοιχτη για να μπω παρολο που κοντεψα να σπασω το παγκοσμιο ρεκορ στο κατοσταρι απο το τρεξιμο, με αποτελεσμα το κουμπωμα απο το ρολογακι που φοραγα στο χερι μου να σπασει, και το ρολογακι μου να πεσει στις ραγες… =(

Παρενθεση: Το ρολογακι αυτο ηταν δωρο απο το -τοτε- μωρο μου, με το οποιο -τοτε- ημουν πολυ ερωτευμενη. Μεσα στο μυαλο των 19 μου χρονων οπου ολες οι καταστασεις μετατρεπονταν σε ιδιαιτερως δραματικες (αν και η συγκεκριμενη ψιλοηταν) διαδραματιζοταν η εξης παλη: Δεν ηθελα να χασω το ρολογακι μου, αλλα αν βουταγα στις ραγες να το πιασω το πιθανοτερο ειναι οτι θα βουταγαν εμενα. Αν απο την αλλη φωναζα τον υπαλληλο να μου το ψαρεψει, θα ειχα το ρολογακι μου αλλα θα εχανα τον επομενο συρμο προς σταθμο Λαρισης, που ηταν η τελευταια μου ελπιδα να προλαβω το τρενο (αν το προλαβαινα, που διαφαινοταν χλωμο). Συνειδητοποιωντας αυτες τις συνιστωσες σε κλασματα δευτερολεπτου απο τη στιγμη του -ΓΚΟΥΠ-, εφαρμοσα την αποτελεσματικοτατη λυση που ακολουθουσα τοτε στα παιδικα μου χρονια οταν ξυπναγα τις νυχτες απο εφιαλτη: Εκατσα κατω και ξεσπασα σε γοερα κλαματα.

Με πλησιαζει τοτε μια κυρια (ΑΓΙΑ! Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΤΗΝ ΕΧΕΙ ΚΑΛΑ, ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ) και μου λεει με τονο της καλης μου θειας «ελα, ησυχασε, θα παρεις το επομενο». Της λεω με αναφιλητα οτι το ρολοι μου επεσε στις ραγες και ειναι δωρο απο πολυ αγαπημενο προσωπο και δε θελω να το χασω. Μου λεει «ε γι’αυτο κανεις ετσι? θα φωναξουμε τον υπαλληλο να σου το πιασει». Μη μπορωντας να κρατησω τους λυγμους, της εξηγω την κατασταση με το τρενο, ενω ο επομενος συρμος του μετρο διαφαινοταν στον οριζοντα. Και μου λεει η αγια θεια: «Μην ανησυχεις γλυκια μου. Παρε εσυ το μετρο και πηγαινε στο αγορι σου και θα παω εγω να πω στον υπαλληλο να σου μαζεψει το ρολοι. Και οταν γυρισεις στην Αθηνα με το καλο θα πας να το παρεις απο το γραφειο».

Και ετσι ακριβως εκανε, και το τρενο το προλαβα, και το ρολοι δε δουλευει πια αλλα το εχω ακομα… Μπορειτε να μου πειτε τωρα τι λογο ειχε να το κανει αυτο..?
Μακαρι να μπορουσα με καποιο τροπο να τη βρω, αλλα αφου δεν μπορω της εκφραζω αλλο ενα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ μεσα απο αυτο το μπλογκ…

Το αλλο περιστατικο πρεπει να συνεβη το 2008, μετα απο μια συνελευση η εκδηλωση της καταληψης. Εκεινη τη μερα ειχε παρευρεθει και η (ας την πουμε) Δημητρα. Η Δημητρα ειναι μια γυναικα απροσδιοριστης ηλικιας αλλα δε θα την ελεγες και στην πρωτη νιοτη της. Δεν εχει εισοδημα απο οσο γνωριζω, εχει μεγαλα οικονομικα προβληματα, εχει δεχτει πολυ δυνατα χτυπηματα στη ζωη που καλυτερα να μην ξεκινησω να περιγραφω, και παρολα αυτα εχει το κουραγιο να φροντιζει γυρω στα 7 σκυλια και γατες…!

Εκεινη τη μερα ρωτουσε διαρκως απο τη στιγμη που εφτασε αν υπηρχε κανεις με διαθεσιμο αυτοκινητο. Στη γειτονια της λεει ειχε χτυπησει ενα αμαξι ενα σκυλι, και ηθελε να το παει στο γιατρο να δει αν σωζοταν, να το υιοθετησει. Εννοειται πως δεν ειχε λεφτα για τον κτηνιατρο, απλα ηξερε εναν που μπορουσε να τον βρει ανοιχτο κι εκεινη την ωρα (Σαββατο βραδακι) και μπορουσε να κανει κι ενα σκοντο στα λεφτα. Εγω επρεπε να ειμαι στη δουλεια γυρω στις 9.30, αλλα μη ξεροντας τι με περιμενει, εχω και μια αδυναμια στα σκυλια, προσφερθηκα.

Παμε λοιπον πρωτα στον κτηνιατρο, απο Χαλανδρι στο Αιγαλεω, να δουμε αν θα δεχοταν το σκυλι. Η Δημητρα δεν ηξερε ακριβως τη διευθυνση και παιζει να καναμε κανα 45λεπτο κυκλους γιατι νομιζε οτι δεν ηταν Αιγαλεω αλλα ξερω γω Περιστερι. Τον βρισκουμε τελικα κ βγαινει ψιλοσπασμενος με τη ρομπα αλλα λεει αντε φερτε το.
Επομενη σταση ηταν το σπιτι της, για να παρουμε μια κουβερτα να μεταφερουμε το σκυλι, σα φορειο δηλαδη γιατι στανταρ ειχε πολλα κοκαλα σπασμενα… το σπιτι της Δημητρας ηταν στου διαολου τον κωλο, σε μια περιοχη που δεν ηξερα καν οτι υπηρχε. Δε μιλαμε για Λιοσια, μιλαμε περναααας τα Λιοσια και κανεις αλλη τοση διαδρομη και βρισκεσαι καπου στη μεση του πουθενα! Τεσπα παιρνουμε την κουβερτα και παμε να βρουμε το σκυλι που ηταν καπου στο κεντρο του δημου? της κοινοτητας? εκει τελος παντων.

Παιδια αυτο που αντικρισα δεν ηταν σκυλι.. ηταν το μεγαλυτερο ΚΑΪΚΙ που εχω αντικρισει ποτε μου. Ενα κακομοιρικο πλασματακι, που δεν του ειχε μεινει δυναμη οχι να γαβγισει αλλα ουτε να σιγοκλαψει, ενα κουταβακι με τα γλυκα ματακια του να αντικατοπτριζουν ολο τον πονο που πρεπει να ειχε νιωσει οταν εκεινο το αμαξι του συνεθλιψε τα κοκαλακια του και τον παρατησε εκει…

Με μεγαλη προσοχη τον βαλαμε πανω στην κουβερτα, το γλυκο μου ΠΟΝΟΥΣΕ αλλα καταλαβαινε οτι ειμαστε φιλοι, οτι θελουμε το καλο του. Ειναι απιστευτο το ποσα καταλαβαινουν… Και παμε να κανουμε ολη τη διαδρομη μεχρι το Αιγαλεω ξανα και αφηνω το κουταβακι με τη Δημητρα στο γιατρο…

Το κουταβακι δυστυχως δεν επεζησε.. ισως αν καποιος το ειχε παει πιο νωρις… Εγω εφτασα στη δουλεια 2 ωρες καθυστερημενη. Η Δημητρα εμεινε εκει να βοηθησει το γιατρο. Τη βλεπω που και που σε καταληψεις η στα Εξαρχεια. Ειναι μια ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΡΔΙΑ και εκεινη η τριωρη-τετραωρη βολτα μαζι της με αλλαξε σε μεγαλο βαθμο.. με εκανε να συνειδητοποιησω τι μπορει να κρυβει καποιος ανθρωπος μεσα του, κι εγω κι εσυ που διαβαζεις.

2 τελευταια λογια για σημερα. Το πρωτο ειναι για τα σκυλακια. Δεν αγαπουσα παντα τα σκυλακια μεχρι που καποιος μου εδειξε πως ειναι.. ποσο ανθρωπινα μπορουν να φερθουν, πως μπορουν να επικοινωνησουν. Και χτες διαβαζα στην ιστοσελιδα του ΚΑΖ (Καταφυγιο Αδεσποτων Ζωων) πως φερονται οι ανθρωποι στα σκυλακια, και ειδα καποια αποτροπαια πραγματα… Πως μπορουν?

Το δευτερο ειναι για τον εθελοντισμο. Πριν καποια χρονια ειχα μια κουβεντα με ενα φιλο που μου ειπε οτι ειναι εναντιον. Δε μου ειπε γιατι αλλα κατοπιν σκεψης κατεληξα σε διαφορα συμπερασματα (και αυτο μου αρεσε παντα σε αυτον τον ανθρωπο, το πως με εκανε να σκεφτομαι). Λοιπον ο εθελοντισμος ειναι ενας τροπος να τη βγαζουν φτηνα οι εταιρειες μη προσλαμβανοντας κανονικα ατομα που θα μπορουσαν να εχουν μια κανονικη δουλεια. Το πιο χτυπητο παραδειγμα ειναι οι Ολυμπιακοι Αγωνες της Αθηνας (μη χεσω) με τη γνωστη προπαγανδα που εγινε. Εθελοντης, ναι, να τα βγαζουμε εμεις χοντρα κι εσεις να μην παιρνετε τιποτα, φορολογουμενοι που πληρωσατε για να γινετε τσαμπα εργατικα χερια. Αλλα και εδω στην Ολλανδια υπαρχουν καποιες αθλητικες λεσχες ας πουμε που αντι να προσλαβουν κανονικα εμμισθους εργατες για maintenance των εγκαταστασεων τους, ψαχνουν εθελοντες. Σταδιαλα. Μια αλλη πλευρα, σκεφτομαι εγω τωρα, ειναι οτι πολλοι νιωθουν να «ξελασπωνουν» οι ιδιοι αφου καποια πραγματα εχουν «ανατεθει» στους εθελοντες, πχ της Greenpeace η των Γιατρων Χωρις Συνορα η αλλων ΜΚΟ, που προσπαθουν να θεραπευσουν με ασπιρινες τον καρκινο που το ιδιο το συστημα προκαλει και που δεν επρεπε να εχει προκαλεσει, αντι να αντιμαχονται το ιδιο το συστημα. Δηλ πολλες φορες ενισχυουν την απολιτικ σταση και την απαθεια. Αυτες ειναι και οι δυο σωστες ενστασεις και δεν ειμαι εναντιον.

Οπου ομως δεν υπαρχει δυνατοτητα κανονικης προσληψης και το βλεπουμε οτι ειναι καθαρα εθελοντικα η ακτιβιστικα κινηματα, και μπορουμε να προσφερουμε καποια ανακουφιση με καποιο τροπο η μια επιπλεον δυναμη… με λιγο απο το χρονο μας… δεν ειναι εκμεταλλευση. Ειναι ανθρωπια. Η καλη θεια την εχει, η Δημητρα την εχει, ο γειτονας μου την εχει, ολοι την εχουμε μεσα μας. Γιατι την ξεχναμε ετσι? Ολοι μας εχουμε κατι μοναδικο να προσφερουμε – ειτε με πολιτικη βαση ειτε απλα για την προσφορα – ας μην το κραταμε για την παρτη μας. Ας περασουμε απο τη σκεψη στη δραση, ο κοσμος δεν αλλαζει ουτε με λογια, ουτε με προσευχες, ουτε με αϋπνιες. Μεσα απο τη δραση ερχεται η συνειδητοποιηση και η αλληλεγγυη και αυτο το εχω δει εμπρακτα. Ευκαιριες για ακτιβισμο υπαρχουν παντου, στη γειτονια, στη διπλανη καταληψη, στο ιντερνετ. Δυνατοτητες εχουμε ΟΛΟΙ και το κινητρο ειναι μεσα μας. Ας το ακουσουμε.