Αρχείο

All posts for the month Μαΐου 2009

Περι ανθρωπινων σχεσεων… και καποια αλλα εξωτερικα – 24/11/2007

Published Μαΐου 11, 2009 by yvris

Ασχετο, αλλα τις προαλλες πηγα στο περιπτερο να παρω εφημεριδα. Ο περιπτερας ηταν εκει, ο μεγαλος απο τους 2, ο ιδιος που ειναι τοσα χρονια. Αλλα συνειδητοποιησα οτι πλεον δεν ακουει καλα, με ρωτησε αρκετες φορες να επαναλαβω αυτο που του ελεγα. Και λεω, κοιτα να δεις, 11 χρονια ηδη στο Μαρουσι, ουτε που καταλαβα πως περασαν… εκει που νομιζεις οτι ο χρονος εχει σταματησει γυρω σου και κινειται μονο η δικη σου λωριδα, ξαφνικα συνειδητοποιεις οτι τα πραγματα γυρω σου δεν ειναι τα ιδια, και μεσα σε μια μερα ο περιπτερας εχει γερασει…
Τελος παντων.

Ενα περιστατικο στο θεατρο:

Ενα αγόρι και ενα κορίτσι δίνουν πεταχτα φιλια καθισμενοι σε μια σειρα στο θεατρο λιγο πριν χτυπησει το τριτο κουδουνι και αρχισει η παρασταση. Η απο πισω παρεα, και ειδικοτερα ενας κουλης και μια ξυνη ανοργασμικια ενοχλουνται και αρχιζουν ευγενεστατα σχολια του τυπου «σπιτι δεν εχετε», «τσοντα ηρθαμε να δούμε» και «η κουλτουρα του καθενος φαινεται απο το σπιτι του» (Σημαντικη σημειωση: Το έργο ηταν η μεταφορα της ταινιας «Η σαρανταρα και ο πρωταρης» με τη Βανα Μπαρμπα στο ρόλο της mrs Robinson). Σε ερωτηση του τυπου «συγνωμη, για ποιο λογο ακριβως σας ενοχλει η εκφραση ενος τοσο φυσιολογικου, ανθρώπινου και πανω απο ολα ομορφου συναισθηματος;», οι απαντησεις (που εκρεουν απο μια λογικοτατη συνεπεια και συνεχεια) ειναι οι εξης: «κοιτα, μη με κανεις να το χοντρυνω, γιατι αμα θελω μπορω να το χοντρυνω πολυ και δε θες», «ρε αντε γυρνα μπροστα σου» κλπ.

Μετα απο λιγη ωρα η παρασταση ξεκινα και ηδη στην πρωτη σκηνη του εργου η πρωταγωνίστρια μένει στη σκηνή με τα (προστυχα τα μαυρα) εσώρουχά της, ενω κατοπιν στη δευτερη σκηνη με την ιδια αμφιεση βρισκεται πάνω σε ένα φούξια κρεβάτι οπου ο πρωταγωνιστης με μια τελειως ακομψη κινηση της χουφτωνει το στηθος. Για να μην μιλησουμε για τη χυδαιοτητα μιας ακομα παρακατω σκηνης, οπου ο πρωταγωνιστης, ξεπερνωντας καθε οριο των χρηστων ηθων, τολμα να φιλησει την κορη της mrs Robinson στο στομα!

Ομως οι ιδιες πραξεις που ενοχλουσαν στα καθισματα του θεατρου, πανω στη σκηνη δεν ενοχλησαν! Ο λογος? Με μια πρωτη ματια η απαντηση μοιαζει ειρωνικα εμφανης: γιατι αυτο ειναι ψεματα, ειναι θεατρο. Το οποιο ομως γεννα με τη σειρα του αλλους προβληματισμους. Γιατι αυτο που ειναι θεατρο δεν ενοχλει, ακομα και αν οι κινησεις καθαυτες ειναι πολυ πιο προκλητικες, ενω το αληθινο, αυτο που πηγαζει απο μεσα απο την ψυχη μας, ενοχλει? Μηπως γιατι πλεον στη ζωη εχουμε συνηθισει τοσο πολυ στο ψεμα που μονο το «θεατρο» γινεται αποδεκτο?  Μηπως γιατι οι ανθρωπινες σχεσεις εχουν καταντησει τοσο ψευτικες που οποιαδηποτε εκφραση αληθειας και τρυφεροτητας, που πηγαζει απο εσωτερικη αναγκη και πρωτογενη ενστικτα που αποτελουν κομματι της φυσης του ανθρωπου, γινεται ενοχλητικη? Μηπως γιατι, συνηθεια στη συνηθεια, το ψεμα εγινε τελικα δευτερη φυση και ο ανθρωπος το εχει τοσο αναγκη που πρεπει να απαρνηθει την υπαρξη καθε τι αληθινου γιατι τον τρομαζει η πιθανοτητα να μην το αντεξει?

Σε καθε περιπτωση, οπως ειπε και ο Κουντερα, «Δεν μπορει κανεις, ετσι κι αλλιως, να υποστηριξει οτι τα σκατα ειναι ανηθικα! Η ασυμφωνια με τα σκατα ειναι μεταφυσικη. Η στιγμη της αφοδευσης ειναι η καθημερινη αποδειξη του απαραδεκτου χαρακτηρα της Δημιουργιας. Η το ενα η το αλλο: η τα σκατα ειναι παραδεκτα (οποτε μην κλειδωνεστε μεσα στους καμπινεδες!), η ο τροπος με τον οποιο δημιουργηθηκαμε ειναι απαραδεκτος».

Ειναι καποια βραδια που ακομα μου λειπεις, ειναι καποια βραδια που δεν παλευονται, καποια βραδια που θα ευχομουν να εχω τη συντροφια καποιου αντρα διπλα μου απλα και μονο για να μη σκεφτομαι την απουσια σου. Η απουσια σου. Κατι που δεν αντεχω. Κατι που δεν μπορω να φερνω στο μυαλο μου γιατι νιωθω να μου ξεσκιζουν με ενα μαχαιρι μια πληγη που ακομα αιμορραγει. Αν ηξερα που γυριζεις, οπου και να ηταν αυτο, αυτη τη στιγμη θα ερχομουν και δε θα σταματουσα μεχρι να σε φερω πισω, και μετα θα φροντιζα ωστε να μην νιωσεις ποτε δυστυχισμενη. Θελω τοσα αλλα να σου πω, μα δεν αντεχω αλλο να γραφω.
Ραλλου, που εισαι?


Περι ζηλειας…

Πιστευω οτι δυο ειναι οι λογοι για να ζηλευει καποιος.
Στη μια περιπτωση, ζηλευεις καποιον γιατι νιωθεις ανεπαρκης ο ιδιος, οποτε φθονεις οποιονδηποτε νιωθεις να ειναι ικανοτερος απο εσενα σε κατι που σε ενδιαφερει.
Στη δευτερη περιπτωση, ζηλευεις οταν νιωθεις οτι απο εναν ανθρωπο δεν παιρνεις το feedback που θες, οποτε οποιοσδηποτε η οτιδηποτε νιωθεις να παιρνει αυτο που για σενα δε φτανει, αποτελει για σενα απειλη.
Σε αυτη την περιπτωση νιωθεις οτι αυτο που παιρνεις απο τον αλλο δεν ειναι αρκετο, ενω στην πρωτη περιπτωση ειναι ο εαυτος σου.
Τι μπορει να αποτελεσει λυση σε αυτα τα προβληματα?
Στην πρωτη περιπτωση απλα προσπαθεις να γινεις πιο ικανος σε αυτο που σε ενδιαφερει ωστε να φτασεις ενα επιπεδο που θα σε ικανοποιει, οποτε και ικανοτερος να ειναι καποιος απο εσενα δε θα σε ενδιαφερει.
Στη δευτερη, προσπαθεις να επικοινωνησεις με το ατομο απο το οποιο νιωθεις οτι δεν παιρνεις αρκετα και να το εκφρασεις ωστε να βρεθει καποια λυση.
Επειδη ομως δεν περνανε ολα απο το χερι μας, και δεν ειναι ολα εφικτα παντα, στην περιπτωση του ανεφικτου εχεις δυο επιλογες.
Η μια ειναι να καθεσαι να λυσσας σκεπτομενος αυτο που δεν εχεις και ευχομενος οτιδηποτε αλλο να ψοφησει,και να τρελαινεις τον εαυτο σου φτανοντας στην υπεροχη ψυχολογικη κατασταση του πρωταγωνιστη στο Υπογειο του Ντοστογιεφσκι.
Η αλλη ειναι απλα η αντιθετη.

Advertisements

Διαγωνισμος: βρειτε τον καταλληλο τιτλο για το entry γιατι εγω δε βρισκω – 16/11/2007

Published Μαΐου 11, 2009 by yvris

Σηκώνεται απο το κρεβατι και μπαινει στο μπανιο. Στο κεφαλι της σφυροκοπανε ακομα τα καταλοιπα της χθεσινοβραδινης (η σημεροπρωινης?) κραιπαλης. Κοιταζεται στον καθρεφτη – αν και αγουροξυπνημενη, αυτο που βλεπει της αρεσει. Μια ομορφη, μελαχρινη γυναικα, γυρω απο τα ματια της ακομα το μακιγιαζ απο χτες βραδυ, οσο για τα ιδια τα ματια της, την κοιτανε με τη σιγουρια μιας γυναικας ικανοποιημενης, σε πολλα επιπεδα, χωρις ωστοσο να χανουν τη γλυκυτητα και την αθωοτητα τους.

Επιστρεφει στην κρεβατοκαμαρα. Στο στερεο βαζει να παιζει απαλα Chopin, για ηρεμο ξυπνημα. Σηκωνει τα στορια και κοιταει εξω – αυτο που βλεπει τη μαγευει. Τι ομορφη φθινοπωρινη εικονα! Ενας χλωμος ουρανος – ταιριαζει με το ονομα της! – σκορπα ενα γκριζο γλυκο φως τριγυρω, που αγκαλιαζει τρυφερα τις γυρω πολυκατοικιες και τα δεντρα, των οποιων εχει τελεια θεα απο το ρετιρε της. Ενα ησυχο Κυριακατικο πρωινο – σχεδον μπορει να διακρινει (με τη φαντασια της) τις οικογενειες στα διπλανα διαμερισματα να χαλαρωνουν, και να κανουν αυτα που μπορει να κανει μια οικογενεια μια Κυριακη πρωι. Παντα η ιδεα μιας οικογενειακης Κυριακης (πρωι) της φερνει μια νοσταλγικη διαθεση καθως θυμαται τα κυριακατικα πρωινα με τη δικια της οικογενεια οταν ηταν παιδι, με καλη μουσικη στο πικαπ (η επιλογη γινοταν με σειρες ανα εβδομαδα απο το καθε μελος), ετοιμασια του τραπεζιου και ατελειωτα απογευματα να παιζει επιτραπεζια με τον αδελφο της και τη μαμα. Τι ευτυχισμενες αναμνησεις! τα παιδικα της χρονια δεν ειναι η μονη της πατριδα, αλλα σιγουρα η πιο δικια της.

Η Νεφελη παρατηρει στον εαυτο της οτι αναπολει πολυ εντονα παλιες, ευτυχισμενες στιγμες, χωρις πονο ομως – σχεδον τις ξαναζει. Καταλαβαινει οτι αυτο σημαινει οτι ειναι πλεον ετοιμη να ζησει καινουργιες. Μετα απο σχεδον δυο χρονια τοσο εξοντωτικα γι’αυτην, συνειδητοποιει οτι ειναι εδω και ενα μηνα περιπου που νιωθει *ηρεμη*. Νιωθει ερωτευμενη παλι, αν και αυτη τη φορα δεν ειναι ερωτευμενη με εναν αντρα. Καταλαβαινει στο επακρο και αισθανεται μεσα της την ενεργεια και επιρροη αυτου που οι ψυχολογοι ονομαζουν libido, και νιωθει αυτη την ενεργεια να ρεει στο κορμι και στην ψυχη της απο ακρη σε ακρη, σαν αναζωογονητικο ροφημα, και να της δινει ωθηση και φτερα να εκμεταλλευτει την καθε της στιγμη, να μην την αφησει να της φυγει απο τα χερια, και πανω απο ολα να την απολαυσει, οσο μπορει.

Οσο απολαμβανει αυτη τη στιγμη τωρα. Η Νεφελη συνειδητοποιει οτι αυτη η στιγμη που ζει αυτη τη στιγμη θα ειναι μια απο αυτες που θα αναπολει στο μελλον. Οπως τωρα αναπολει εναν περιπατο ενα πρωινο σε ενα δασος, μια συναυλια, μια εκδρομη στο Πηλιο, κυριακατικα πρωινα με μουσικη και σκραμπλ. Ετσι καποτε θα αναπολει μια στιγμη που, υπο τις απαλες πιανιστικες μελωδιες του Chopin, κοιταζει απο το παραθυρο της το συννεφιασμενο ουρανο και το γκριζο φως της Θεσσαλονικης. Μιας πολης φτιαγμενης για να περιπλανιεσαι το χειμωνα. Η χειμωνιατικη ατμοσφαιρα εχει αρχισει για τα καλα να πεφτει στην πολη – σε λιγο καιρο θα αρχισουν να βαζουν και τα στολιδια για τα Χριστουγεννα αλλα ευτυχως δεν τα εχουν βαλει ακομη, και δε χρειαζεται, γιατι η Θεσσαλονικη βαζει ετσι και αλλιως τα καλα της το χειμωνα, ειναι η ιδια στολιδι.

Η Νεφελη κανει μια νοερη βολτα στην πολη – ακολουθει τη διαδρομη που περπατησε χτες (γιατι, ποιος χρειαζεται αμαξι στη Θεσσαλονικη). Νωχελικο πρωινο, συναντηση με τη Βασιλικη στην Καμαρα, στο Μικρο Μπλε, με τα χαρουμενα τιτιβισματα των φοιτητων, κατω απο τα δεντρα που γυμνωνονταν απο τα φυλλα τους. Βολτα στην πολυβουη Τσιμισκη, σταση στην ομορφη Αριστοτελους (το χοιροστάσιο μονο να μην της χαλαγε τη θεα) για μια δουλεια, φαι: Φινο η Αράβικο? σκληρο διλημμα. Το απογευμα περιπλανηση στους χαλαρους ρυθμους της Ναυαρινου, βολτα με τον αγαπημενο της αδερφο (πηγη μεγαλου μερους απο τα ομορφα συναισθηματα της) στην παραλια οταν αρχισε να πεφτει το σκοταδι. Και στη συνεχεια στη ζεστασια των ταβερνειων της πολης: Αθωνος, Ροτοντα, Μουχαμπετι. Να περασει και απο το Ημαρ για ενα κρασι με ηχους live jazz?

Και πισω (νοητικα και σωματικα) στο ρετιρε της, που μυριζει κανελα και πορτοκαλι απο τα αρωματικα της κερια, και τζιντζερ απο το πρωινο της τσαι. Να ζει τη στιγμη, ευτυχισμενη, πλημμυρισμενη απο ενα χειμαρρο συναισθηματων, μεθυσμενη απο ενεργεια! Μονο αγκαθι που την τσιμπα μια απουσια, δυο ματιων που την κοιταζαν τις Κυριακες τα πρωινα με βαθια αγαπη, που περιμεναν απο αυτην τα παντα (γιατι ηταν ικανη για τα παντα γι αυτα τα ματια, ηταν η θεα τους), αλλα μια απουσια που δεν εχει συνηθισει ακομα και γι αυτο δεν αντεχει να τη σκεφτεται.

Τον ακουει να χαρχαλευει στο κρεβατι. Οποιοσδηποτε αλλος να ηταν θα ενιωθε την παρουσια του ενοχλητικη, οτι παραβιαζει τον προσωπικο της χωρο, δεν την αφηνει να ζησει τη στιγμη της, να απολαυσει τη μοναξια της. Οχι ομως αυτος. Αυτος ειναι παντα διακριτικος, και ταυτοχρονα τοσο ζεστος. Στρεφει το βλεμμα της απο το παραθυρο πανω του, και του χαμογελαει γλυκα: «Καλημερα. Ξυπνησες;.» Αλλαζει τη μουσικη, βαζει ενα ραδιοφωνικο σταθμο με απαλα μεν τραγουδια αλλα λιγο πιο ζωηρα.

Της γνεφει να παει κοντα, περναει το χερι της στα μαλλια του και του αγγιζει απαλα το μαγουλο καθως του φιλαει τα χειλη. Την τραβαει κοντα του, την αγκαλιαζει, χαιδευει τις καμπυλες του κορμιου της. Κανουν ερωτα.

Το ραδιοφωνο αλλαζει, παιζει με επιτυχια μεταξυ κιθαριστικων μπλουζ, παλιων ιταλικων, κουβανεζικων, παιχνιδιαρικης jazz και brit μπαλαντων.

«Σε γουσταρω», του λεει καθισμενη διπλα του, το χερι της μεσα στο δικο του. «Σε γουσταρα μαλλον απο την πρωτη μερα που σε ειδα, μου ειχε περασει απο το μυαλο πολυ πριν το εκδηλωσω. Αλλα στην πορεια σε γνωρισα καλυτερα, και πλεον οχι μονο σε γουσταρω, αλλα σε εκτιμω και σε αγαπαω – και σου το ειχα πει πριν γινει κατι μεταξυ μας.
Οταν εγινε, μετα φοβηθηκα. Φοβομουν να σε προσεγγισω, γιατι φοβομουν πως αν εδειχνα κατι, εσυ θα νομιζες οτι θελω κατι αλλο, κατι παραπανω. Δε θελω να ειμαστε μαζι, δε θελω να εισαι το αγορι μου. Δεν εχω το χρονο για κατι τετοιο, ουτε τη θεληση να το κανω προτεραιοτητα. Και να σου πω την αληθεια, δε με νοιαζει καν αν θα ξαναπεσουμε στο κρεβατι μαζι, αν και ειναι υπεροχα. Αυτο που με ενδιαφερει τωρα ειναι να ημουν αναμεσα στα ατομα που υπολογιζεις. Εισαι απο τους ανθρωπους που μου τραβηξαν το ενδιαφερον, και δεν υπαρχει λογος να φοβαμαι να το πω αυτο. Θα ηθελα να βρω τον τροπο να μπορεσω να φτασω σε ενα παραπανω επιπεδο επικοινωνιας μαζι σου. Δυσκολευομαι πολυ να σε καταλαβω και να δω μεσα απο τη δικη σου ματια, και συ δεν ανοιγεσαι ποτε. Θελω να το ξεπερασω αυτο, και θελω να υπολογιζεις και συ σε μενα οπως εγω σε σενα. Αυτα ειναι ολα μου τα χαρτια ανοιχτα μπροστα σου, και χωρις κανενα νοημα κρυμμενο πισω απο τις λεξεις. Ξερω πως η λεκτικη επικοινωνια δε χρησιμευει σε κατι σε αυτην την περιπτωση, θελει κατι αλλο για να γινει αυτο που θελω, οποτε το μονο που μου μενει να σου πω λεκτικα ειναι»

«Θα ειμαι εδω», του λεει.

Αυτος δεν ειπε τιποτα, αλλωστε δεν ανοιγεται ποτε. Απλα χαμογελασε.
Σηκωθηκε, ντυθηκε και πηρε το κρανος του. Η Νεφελη τον πηγε μεχρι κατω και εκλεισε την πορτα πισω του. Ανεβηκε τα σκαλια και ετοιμασε ενα μπωλ δημητριακα για να φαει στη βεραντα της. Βγηκε εξω χορευοντας στους ρυθμους του Michael Jackson που επαιζε εκεινη τη στιγμη το ραδιοφωνο της. Χαμογελασε. Μια καινουργια μερα ξεκινα!

Σκορπιες σκεψεις καποια βραδια του φθινοπωρου

Published Μαΐου 11, 2009 by yvris

Εχει πια αρχισει να μπαινει το φθινοπωρο. Τα πεσμενα φυλλα χορευουν στους ρυθμους που φυσα το απαλο, δροσερο αερακι που χαιδευει τα μαλλια μου παιχνιδιαρικα καθως περπαρταω προς τη σταση το λεωφορειου. Προορισμος: Παρεα. Η αναγκη μου για επικοινωνια και η αναγκη μου για επαφη με τη φυση ηταν παντα οι δυο πιο εντονες μη σωματικες μου αναγκες. Δυστυχως, με τους ρυθμους που εξελισσεται το περιβαλλον γυρω μου, προβλεπω καμια από τις δυο να μην μπορει να ικανοποιειται στο μελλον…

τι ησυχη που ειναι η αθηνα αποψε… ποσο ηδονικο το αερακι πανω στο δερμα μου. πρωτη φορα απολαμβανω τοσο μια βολτα με το λεωφορειο. βυθισμενη στις σκεψεις μου – στιγμη εσωστρεφειας.

Προορισμος: Εξαρχεια. Γιατι εχω βαρεσει μπιελες την τελευταια βδομαδα. Γιατι η ενασχοληση με κατι σε κανει να ξεχνας, και γω, παγιδευμενη αναμεσα σε στοχους που δεν κανουν για μενα, βλεπω τη ζωη μου να περναει μπροστα μου σα να μην ειναι δικη μου και γω να μην ασχολουμαι με τιποτα. Τι με γεμιζει, τι μου αρεσει, και πως μπορει αυτο να χωρεσει στους περιοσισμους που θετει ο συγχρονος τροπος ζωης? μεχρι ποιο σημειο φτανει η αρνηση μου, και ποτε τελειωνει η βασικη εκπαιδευση?

Προορισμος: Παρεα. Η παρεα σε κανει να ξεχνας – τι? τη συνεχη αναζητηση και απουσια νοηματος. Περα απο την ανθρωπινη επικοινωνια και ζεστασια που σου προσφερει (και που αποτελει ανθρωπινη αναγκη), η παρεα ειναι ενας τροπος να απασχολεις το μυαλο σου για να μη σκεφτεσαι αυτα που μας βασανιζουν ολους στο πισω μερος του μυαλου μας. Αυτο ειναι στο τελος τελος η ζωη και η καθημερινοτητα: ενα συνεχες σερφαρισμα απο τη μια ασχολια στην αλλη – διαβασμα, φιλους, μουσικη, δουλεια και πραγματα που μας ευχαριστουν η οχι και τοσο – για να μη μενουμε μονοι με τις σκεψεις μας. (Οταν μας τρομαζει η μοναξια, σημαινει οτι εχουμε προβλημα?  Τα ορια αναμεσα στη φυσικη αναγκη για επαφη και σε ενα εξαρτημενο ατομο ειναι ακομη πολυ απροσδιοριστα μεσα στο κεφαλι μου).

Τελος παντων. Τιποτα δεν εχει νοημα και το ξερουμε (πειτε με μηδενιστρια). Το ζητημα ειναι απο κει και περα τι κανουμε. Μπορουμε να μην κανουμε τιποτα, αφου ετσι και αλλιως κενο νοηματος θα ειναι. Μπορουμε να κατσουμε να μιζεριασουμε, να το επαναλαμβανουμε στον εαυτο μας και να αντλουμε ηδονη απο τη μιζερια μας. Μπορουμε να το αρνηθουμε. Μπορουμε να αρνηθουμε τα παντα και να αποχαιρετησουμε το ματαιο τουτο κοσμο!.  Και μπορουμε να γεμισουμε το χρονο μας με πραγματα που μας κανουν να αισθανομαστε ομορφα, ωστε διανυοντας αυτο το πεπερασμενο χρονικο διαστημα που μας εχει δοθει πανω σε αυτη τη γη, να μπορουμε να πουμε οτι – εστω και χωρις καποιο αλλο νοημα – περναμε καλα! Πανω απο ολα, να περναμε καλα.

Αυτη τη συμπραξη μηδενισμου και ηδονισμου που περιεγραψα παραπανω την ονομαζω «Μηδονισμο» και ειναι ο βασικος τροπος με τον οποιο συμπεριφερομαι – και τη βγαζω τζαμι : )

ΣΤΙΧΟΙ ΠΟΥ ΤΡΑΒΗΞΑΝ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΜΟΥ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥΣ ΜΗΝΕΣ

Ah! pour nous, malheureses vieilles femelles, l’age est passe de plaire, meme aux innocents, et nous faisons horreur aux petits enfants que nous voulons aimer!

Dans l’ardent foyer de ta chevelure, je respire l’odeur du tabac mele a l’opium et au sucre; dans la nuit de ta chevalure, je vois resplendir l’infini de l’azur tropical; sur les rivages duvetes de ta chevalure, je m’enivre des odeurs du gourdon, du muse et de l’huile de coco.
Laisse-moi mordre longtemps tes tresses lourdes et noires. Quand je mordille tes cheveux elastiques et rebelles, il me semble que je mange des souvenirs.

Il faut etre toujours ivre. Tout est la. C’est l’ unique question. Pour ne pas sentir l’horrible fardeau du Temps qui brise vos epaules et vous penche vers la terre, il faut vous envirer sans treve.
Mais de quoi? De vin, de poesie ou de vertu, a votre guise. Mais envirez-vous.

Charles Baudelaire

Το ξέρω γκόμενα εσύ με τ’ άγριο ύφος

μετράς γι αδυναμία           την ηδονή

για ’σένανε σημαίνει        υποταγή

Ζητάς να κατακτάς χωρίς να κατακτιέσαι

μα κάποιος κοίτα που ξαφνικά

δήθεν χωρίς να θες σε ξάπλωσε γυμνή

Έξω απ’ το σπίτι σου είπε κάτι για καφέ κι είπες το ναι

εντάξει του ’πες θα ’ναι μόνο για καφέ

μπαίνοντας σου ’κλεισε το φως

κι έτσι βρεθήκατε γυμνοί κι εσύ κι αυτός

ούτε το περίμενες, ξέρω, σ’ έγδυσε με το ζόρι

κι ήταν βιτσιόζικο αγόρι

Ήθελε να στο κάνει από πίσω

σε τόσες χάρες, άντε στη κάνω-του ’πες-και τη χάρη αυτή

κι ήταν αδιάφορη κι άκρως φλεγματική

ακόμα και την ύστατη στιγμή

Κι ήταν αργά όταν σε βρήκα να τα πίνεις

τώρα το σώμα σου ζητούσε τη δικιά του πληρωμή

Χαμένη μες στο ίδιο το δικό σου το παιχνίδι

κρατώντας πάντα με τ’ αρσενικά την ίδια πισινή

έψαχνες τώρα στα τυφλά   για λίγη   ηδονή

χμ… προπάντων για την ύστατη στιγμή
Παυλος Σιδηροπουλος

Εισηγηση της Καταληψης Πραποπουλου στο Διημερο Εκδηλωσεων στο Πολυτεχνειο της Συνελευσης του Λοφου Στρεφη – 19-20/10/2007

Published Μαΐου 11, 2009 by yvris

Η ΑΝΑΠΛΑΣΗ ΔΕ ΜΑΣ ΕΞΑΠΑΤΑ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

 

Τι σας έρχεται στο μυαλό όταν ακούτε τη λέξη «ανάπτυξη»;

 

Μήπως το να οδηγείτε το νέο σας cabrio στον ευρωπαϊκών προδιαγραφών αυτοκινητόδρομο, πηγαίνοντας για γρήγορα ψώνια στο υπερπλήρες εμπορικό κέντρο; Το υπερσύγχρονο καζίνο-ξενοδοχείο στην κορυφή των καμένων βουνών; Το να πίνεις τον καφέ σου στη νέα μοδάτη καφετέρια που χτίστηκε στην πλατεία, στη θέση της παιδικής χαράς που έπαιζες μικρός;

 

Οι άνθρωποι συνήθως ευφραίνονται να ακούν ότι η χώρα έχει το μεγαλύτερο ρυθμό ανάπτυξης στην Ευρώπη, ή ότι θα αναπτυχθεί η περιοχή τους.

Στην πραγματικότητα θα έπρεπε να γυαλίζουν τα τουφέκια τους, διότι οι φράσεις αυτές δηλώνουν απερίφραστα την εκμετάλλευση του ανθρώπου και της φύσης από το κεφάλαιο. Η χώρα με το μεγαλύτερο ρυθμό ανάπτυξης στην Ευρώπη, με την καλπάζουσα ακρίβεια αλλά τα στάσιμα ημερομίσθια, ένα οξύμωρο σχήμα. Από πού πηγάζει αυτή η ανάπτυξη; Γιατί σφίγγουν τα χέρια τους αυτοί οι κουστουμαρισμένοι στην τηλεόραση, ενώ ο κόσμος διακατέχεται από μια βασική ανασφάλεια για το μέλλον;

Μεγαλύτερος ρυθμός ανάπτυξης σημαίνει μεγαλύτερος ρυθμός εκμετάλλευσης. Η δομή της κοινωνικής πυραμίδας θα δείχνει πάντα ποιος ωφελείται από την ανάπτυξη. Ο αριθμός των ψηφίων των προϋπολογισμών των δημοσίων έργων θα είναι πάντα ένα άπιαστο όνειρο για τις μάζες όπως το τζακ ποτ στο τζόκερ. Για αυτά τα ποσά σφίγγουν τα χέρια τους στην τηλεόραση, αλλά το ποσό που εισρέει στη τσέπη μας μηνιαίως είναι σταθερό, και δεν είναι εικοσαψήφιο, όπως ίσως είναι το δικό τους.

Η ανάπτυξη μιας περιοχής σημαίνει το χορό των μηδενικών που θα στηθεί στην κεντρική της πλατεία από τους εργολάβους και τους πολιτικούς. Το κράτος παρεμβαίνει σε ολόκληρες περιοχές και τις αναπλάθει, καταστρέφοντας συχνότατα τον ιστορικό και πολιτιστικό τους χαρακτήρα, μετατρέποντάς τες σε ομοιόμορφα τσιμεντένια κακουργήματα, απαράλλακτα από γειτονιά σε γειτονιά, επιβάλλοντας επίσης μια νέα, στεγνή, χρηστική αισθητική.

 

Η ανάπτυξη ως εξέλιξη είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής. Ο άνθρωπος ως οργανικό μέρος του οικοσυστήματος δε θα μπορούσε να μη συμμετέχει σε αυτή τη διαδικασία. Είναι το φυσικό επακόλουθο της επιθυμίας για άμεση ικανοποίηση των αναγκών. Μια ιδέα ουσιαστικά, για μια πιο εύρωστη γνώση και ευκολία στην επιβίωση και στην επικοινωνία.

Ωστόσο, χαρακτηριστικό της εκάστοτε εξουσίας είναι η ρητορική με την οποία περιβάλλει τα ίδια πανάρχαια αιτήματα – της κυριαρχίας και του πλούτου – ώστε να τα παρουσιάζει ως ‘κοινό καλό’. Στην εποχή μας η λειτουργία αυτή επιτελείται από τη λέξη ‘ανάπτυξη’.

 

Σε παλαιότερες κοινωνίες το χρήμα εφευρέθηκε για να διαμεσολαβεί συναλλαγές που ως τότε γίνονταν με αντιπραγματισμό ή οικονομία δώρων, δηλαδή άμεση χρονικά ανταλλαγή προϊόντων στην πρώτη περίπτωση ή σε βάθος χρόνου στη δεύτερη. Στη σύγχρονη εποχή, όμως, με την άνοδο της αστικής τάξης, μιας τάξης εμπόρων, εφοπλιστών και εισοδηματιών, το χρήμα αρχίζει να έχει την ικανότητα να αυτοαναπαράγεται, μέσω τοκισμού, ή μέσω της αύξησης της αξίας των μετοχών μιας επιχείρησης. Τα προϊόντα είναι πλέον που βοηθούν στη διακίνηση του χρήματος, και αυτό φαίνεται στο γεγονός ότι μεγάλο μέρος της βιομηχανικής παραγωγής του περασμένου αιώνα απαρτίζεται από άχρηστα αλλά επιθυμητά προϊόντα. Είναι σαφές ότι αυτή ακριβώς η δημιουργία ακόρεστης καταναλωτικής επιθυμίας για πράγματα που ο κόσμος δεν έχει πραγματικά ανάγκη αποτελούν ρητό αντικείμενο ψυχοτεχνολογιών όπως το μάρκετινγκ και η διαφήμιση. Σε συνδυασμό με τον παραδοσιακό ανθρωποκεντρισμό που πρεσβεύει ότι ο άνθρωπος ως κορωνίδα της δημιουργίας έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί τη φύση για το δικό του καλό, η αναγωγή του κέρδους σε αυταξία μας οδηγεί στην πεποίθηση ότι ο άνθρωπος μπορεί να χρησιμοποιεί τη φύση για τον ακόρεστο πλουτισμό του, κι αυτή είναι βασικά η σύγχρονη ιδεολογία της ανάπτυξης.

Παράλληλα η βιομηχανική επανάσταση είχε δώσει πλέον στον άνθρωπο τα μέσα να προκαλεί μεγάλης έκτασης καταστροφή της φύσης κυρίως μέσω της βαριάς βιομηχανίας αλλά και μέσω της εκτεταμένης υλοτομίας. Ωστόσο η τεχνολογική ανάπτυξη από μόνη της δεν είναι η αιτία του κακού. Ουσιαστικότερο ρόλο παίζει η μεταβολή του αξιακού συστήματος κάθε κοινωνίας, και πιο συγκεκριμένα η αναγωγή του κέρδους σε αυταξία, σε αντίθεση με τη μέριμνα για την κάλυψη των αναγκών. Όταν οι άποικοι είχαν μεταδώσει την τεχνογνωσία τους στους ιθαγενείς της Αμερικής, οι τελευταίοι την χρησιμοποίησαν, όχι για να παράγουν τριπλάσιο όγκο αγαθών, αλλά για να παράγουν την ίδια ποσότητα αγαθών σε τρείς φορές μικρότερο χρόνο, ώστε να ξεκουράζονται περισσότερο. Αυτό το παράδειγμα δίνει μια ουσιαστική περιγραφή του πώς το αξιακό σύστημα της κοινωνίας καθοδηγεί τη συμπεριφορά των μελών της, ακόμα κι αν έχουν πιο ανεπτυγμένη τεχνολογία στην κατοχή τους.

 

Κάτι τέτοιο δείχνει, από μια άλλη όψη, και η ληστρική κατασπατάληση μη ανανεώσιμων πόρων στη σημερινή κοινωνία. Από πολιτικής τώρα απόψεως, το μεγαλύτερο ψέμα που μας κληροδότησαν οι προηγούμενοι δύο αιώνες είναι ότι ο φιλελευθερισμός θα επιτρέψει την απελευθέρωση της οικονομίας από τον κρατικό παρεμβατισμό. Απεναντίας το κράτος ωφελεί στην ουσία επιλεκτικά το μεγάλο κεφάλαιο και δίνει τη δυνατότητα σε επιχειρηματίες να καρπώνονται κέρδος από την εκμετάλλευση της φύσης.

Αποτελεί το δεκανίκι των εταιρειών, κάνοντας πρόσφορο το έδαφος για την αντιμετώπιση «εμποδίων» και αντιστάσεων. Έτσι χρησιμοποιεί τους κατασταλτικούς του μηχανισμούς για να εκκενώσει μια κατάληψη (πχ. Μεταξουργείο) και για να διώξει τους ελεύθερους κατασκηνωτές (προς τιμή των απανταχού ξενοδοχειακών μονάδων), παραπλανεί κάνοντας προπαγάνδα υπέρ των έργων για να αποτρέψει αντιδράσεις κατοίκων (πχ. εκτροπή Αχελώου) ή ρυθμίζει τη νομοθεσία κόβοντας και ράβοντας τους νόμους στα μέτρα των κατασκευαστικών. Το τελευταίο επιβεβαιώνεται από τη νομική ασυλία που τόσο απλόχερα προσφέρει στις εταιρείες, με τα εκατοντάδες παραδείγματα εργατικών ατυχημάτων (όπως στα εργοτάξια-κάτεργα των Ολυμπιακών Αγώνων).

 

Σε ένα μικροεπίπεδο αυτή η λογική αντικατοπτρίζεται στον ατομικισμό της κοινωνίας μας, ότι δηλαδή οι άνθρωποι αναμένουν από το κράτος να τακτοποιεί όλες τις δημόσιες υποθέσεις, ώστε ο καθένας να μπορεί απρόσκοπτα να ασχολείται με τη δουλειά του και την οικογένειά του. Ας μην ξεχνάμε ότι η Μ. Θάτσερ θριαμβολογώντας για τη βίαιη επιβολή του ‘φιλελευθερισμού’ της οποίας ήταν πρωταγωνίστρια, δήλωσε ‘Η κοινωνία δεν υπάρχει. Υπάρχουν μόνο άτομα και οικογένειες’.

 

Ομοίως υποθέσεις που αφορούν τη συλλογική ζωή όπως δημόσιοι χώροι και πλατείες ή η προστασία του πρασίνου και των δασών, έχουν ανατεθεί σε εκλεγμένους αντιπροσώπους και εξειδικευμένες υπηρεσίες, επομένως η εκάστοτε μαζική καταστροφή είναι μια ευθύνη την οποία όλοι μετά προσπαθούν να αποποιηθούν, οι πολίτες φορτώνοντάς την στην κυβέρνηση, και αυτή με τη σειρά της στην προηγούμενη. Αυτός είναι ο φαύλος κύκλος της πολιτικής ανευθυνότητας.

 

Αυτοοργάνωση και ακτιβισμός

 

Δική μας απάντηση σε αυτό αποτελεί η ουσιαστική επανασύνδεση της συλλογικής ζωής με το άτομο, την οποία καλούμε αυτοοργάνωση. Πιστεύοντας ότι η αποτελεσματική και φυσική αυτορρύθμιση του κοινωνικού συστήματος επιτελείται  χωρίς το διαχωρισμό του κοινωνικού σώματος σε εξουσία και υπηκόους, αλλά απεναντίας με την κατανόηση των σκοπών και των μέσων από το σύνολο της κοινότητας και τη συνειδητή ενεργοποίηση του ατόμου, θεωρούμε άμεσα σχετιζόμενο το οικολογικό ζήτημα με το ζήτημα της εξουσίας. Όπως γράφει και ο θεωρητικός και ακτιβιστής Μ. Μπούκτσιν, ‘Η ιδέα της κυριαρχίας του ανθρώπου πάνω στη φύση πηγάζει ευθέως από την ιδέα της κυριαρχίας του ανθρώπου πάνω σε άνθρωπο’.

 

 

ΑΝ ΔΕΝ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ –

ΟΙ ΠΟΛΕΙΣ ΜΑΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΜΟΝΤΕΡΝΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ

τελικα καποια πρωινα ειναι ωραιο να ξυπνας μονη – 29/9/2007

Published Μαΐου 11, 2009 by yvris

Καλημερα. Hangover.

γυρνας απο το αλλο πλευρο. το δερμα σου καιει

πετας τα σκεπασματα τι ζεστη ειναι αυτη. και απο που στο διαολο μπαινει τοσο φως

σαπιλα.

σηκωνεσαι. παλι αυτος ο καταραμενος πονοκοιλος.

τα αναθεματισμενα ουζακια καναν παλι τη δουλεια τους χτες βραδυ

πιεζεις τον εαυτο σου να φαει ενα γαλα με δημητριακα, ενα τσαγακι για να στρωσει στομαχι

σαπιλα

καλα περασαμε μωρε

σερνεις το πτωμα του χτεσινου σου εαυτου απ τη μια ακρη του δωματιου στην αλλη

σε κοιταει απο τον καθρεφτη. εισαι ομορφη.

στο στερεοφωνικο χασμα στο κρεβατι burroughs

ποιος διαβαζει τωρα

δροσερο αερακι

ειναι δυσκολο αλλα σ ευχαριστω που με κανεις να ονειρευτω ξανα

τελικα καποια πρωινα ειναι ωραιο να ξυπνας μονη

καθεσαι στον υπολογιστη

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΛΥΤΗΣ ΗΔΟΝΗΣ

Κατοπιν μακροχρονιων μελετων της ανθρωπινης ψυχολογιας καταληξαμε στα εξης:

Παρα την υποτιθεμενη συνεχη αναπτυξη του συγχρονου «πολιτισμου» μας, οι μεγαλυτερες απολαυσεις της ζωης εξακολουθουν να βρισκονται οχι σε καποιο παραγομενο προιον αλλα στα πιο απλα πραγματα, δηλαδη αυτα τα οποια μας φερνουν σε επαφη με τον εαυτο μας, τους αλλους ανθρωπους (τα αλλα ζωα του ειδους μας δηλαδη) και τη φυση, ητοι:

1) Φαι – Χεσιμο

2) Sex -Ερωτας

3) Υπνος

4) Ζωη στο φυσικο περιβαλλον

5) Δημιουργικότητα & Αναπαυλα (Μουσική, Παιχνιδι, Διακοπες, Αραγμα κ.ο.κ..)

6) Μασαζ (my personal touch)

Συμπερασματικα, μια ιδανικη μερα περιλαμβανει: μετα απο ενα μεγαλειωδες, ηδονικο χεσιμο, sex με τον/την εκλεκτο/η σε ενα παραθαλασσιο δασος (φυσικο περιβαλλον ειπαμε), ακολουθουμενο απο ενα λουκουλλειο γευμα και απειρο παιχνιδι με τη Ραλλου μεχρι τελικης πτωσης, τζαμάρισμα, μασαζ και υπνο. Οι παραπανω ενεργειες μπορουν να επαναληφθουν παραπανω απο μια φορες κατα τη διαρκεια της ιδιας μερας – επισης η σειρα δεν ειναι δεσμευτικη, αρκει το χεσιμο να προηγειται του sex!