mid 20s crisis

All posts tagged mid 20s crisis

Μεγαλωνοντας…

Published Ιουλίου 27, 2013 by yvris

…και αρχιζεις να μην προλαβαινεις να κανεις τιποτα πια απο αυτα που θελεις…

…και αρχιζουν να σου τη δινουν και να σε ενοχλουν πραγματα που παλιοτερα ουτε καν…

…και αρχιζει να σου τη σπαει πχ ο αλλος που πιανει κουβεντα στο κινητο ενω εχει βγει μαζι σου, που οταν ημασταν μικρα και ειχαμε πρωτοανακαλυψει τα κινητα, το θεωρουσαμε νορμαλ να μιλαμε ολη την ωρα. «Αφου τωρα με βρισκουνε οπου και να ειμαι, δεν μπορω να μην το σηκωσω!» Και αρχιζεις να μην το σηκωνεις, και πλεον το συγχωρεις ΜΟΝΟ σε εφηβους…

…και αρχιζει να σου τη σπαει το να σε παιρνουν τηλ και να βαραει το τηλεφωνο οσο εισαι στο γραφειο (και το ξερουν!), ΑΦΟΥ ΕΧΩ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ; ειναι και ο συναδελφος στο διπλανο γραφειο, και δουλεια να μην εχεις, αμα πιασεις την κουβεντα 1ον σ’ακουει και 2ον τον ενοχλεις. Δεν μπορεις ολη την ωρα να πιανεις ψιλη κουβεντουλα λες και εισαι σπιτι σου..

…και αρχιζει να σου τη δινει να σε παιρνουν τηλεφωνο για να βγαινεις, σα να μην μπορουν να καταλαβουν οτι α) δεν εχεις φραγκο, β) εχεις δουλεια και προβες, γ) εχεις γαμημενο ξυπνημα το πρωι, δ) εισαι ηδη πτωμα και ε) αν δεν ειχες τα χρεη να σε κυνηγανε δε θα πηγαινες καν στο γαμημενο το γραφειο, θα αραζες κι εσυ σπιτι και ο,τι λεφτα εβγαζες απο τα live θα τα ετρωγες βγαινοντας και πινοντας! Δεν ειναι οτι δε θελεις, ειναι οτι δεν μπορεις, και νιωθεις σαν ο αλλος να στο τριβει στη μαπα, και να μην το καταλαβαινει κιολας, και σου τη δινει που σαπιζει και που θελει να σαπισεις κι εσυ. Και συγνωμη κιολας, βεβαια, δε σου φταιει ο αλλος, φιλος σου ειναι, θελει να σε δει, (κι εσυ θελεις να σαπισεις), αλλα δεν μπορεις γαμωτο, και αρχιζει, παραλογα, να σου τη δινει οταν στο προτεινει…

…και αρχιζεις να τη βρισκεις με το δικο σου νοικοκυριο, με το να ειναι το σπιτι σου καθαρο, βαζεις σκουπα καθε βραδυ μην εχει σταχτες στο χαλι και ειναι βρωμικο, αρχιζεις να τη βρισκεις με το να εχει το καθε πραγμα τη θεση του, να απολαμβανεις το χωρο τακτοποιημενο, να θυμωνεις με το συγκατοικο που τα παραταει ολα οπως να ναι και να του βαζεις τις φωνες, να γουσταρεις με το μικρο γυαλινο μπουκαλακι για το λαδι με τα φυλλαρακια ελιας πανω ζωγραφισμενα και με το καινουργιο ραφι που εγκατεστησες χτες…

…και αρχιζεις σιγα σιγα να γινεσαι σαν τη μανα σου…

Advertisements

Παιχνιδια του μυαλου

Published Μαΐου 4, 2013 by yvris

Ξερεις αυτη τη φαση που δεν εισαι και πολυ καλα, και μετα ολα σου φταινε…;

Που σε εχει παρει απο κατω για 1-2 πραγματα, εισαι και κουρασμενος και ολα τα βλεπεις αρνητικα. Τα παιρνει ολα η μπαλα της negativity, γινεσαι απαισιοδοξος, δε θες να κανεις τιποτα γιατι σκεφτεσαι πως ο,τι και να κανεις τιποτα δεν εχει νοημα, ενω τελικα ειναι ολα μεσα στο κεφαλι σου.

Και μετα απο το πουθενα φαντασματα απο το παρελθον σου που νομιζες οτι ειχες ξεπερασει και ειχες αφησει πισω εμφανιζονται και δε σε αφηνουν να κοιμηθεις τη νυχτα. Και οταν κοιμασαι σου γαμανε και τα ονειρα.

Γαμω το στανιο μου. Πρεπει να παρω μπρος και να κανω αυτα που θελω, γιατι εχω ΜΙΑ ζωη μονο και τη θελω για μενα!

Θελω στον ταφο μου να γραφει: «Εζησε τη ζωη της. Εξαντλησε τις δυνατοτητες της. Δεν της ειχε μεινει τιποτα αλλο που δεν ειχε κανει, και γι’αυτο αποχωρησε».

Και αμα ειμαι καλα εγω δε θα με νοιαζει τι λεει κανενας πουστης. Προφανως μονο οταν δεν αισθανεσαι καλα εσυ με τον εαυτο σου σε νοιαζει και η γνωμη των αλλων.

Οχι αλλη γκρινια. Ξυπνα.

(Παλι με διαβαζες… σε φιλω!)

Trapped in myself

Αλλαγες.

Published Νοέμβριος 11, 2012 by yvris

Παράξενο, το χω ξαναπει, το πως αλλαζουν οι διαθεσεις για το ιδιο πραγμα αναλογα το λεπτο. Αλλη στιγμη, αλλη διαθεση.

Εγω, που τοσο ημουν σιγουρη οτι θελω να παιξω δεξια-αριστερα, οταν παρουσιαζεται η ευκαιρια να μην εχω ορεξη.

Που ημουν σιγουρη οτι ηξερα με ποιους ηθελα, και οταν τους βλεπω να μη μου κανει κλικ.

Που γουσταρω τοσο τα παρτυ και μου λειπουν, και να ξερω οτι ειναι εκει κι ομως να βαριεμαι να τρεχω. Που νιωθω οτι δεν τα εχω χορτασει, ρε γαμωτο!

Και απλα να θελω να γυρισω σπιτι να χουχουλιασω, εκει που νιωθω ηρεμια και ασφαλεια. Αγαπη και γαληνη.

Να ειναι που ενοχληθηκα με το μαγειρεμα, που ενιωσα σα να θελω να αποδειξω τι ειμαι, και να επεστρεψα εκει που με ξερουν και μ’αγαπουν και δεν εχω να αποδειξω τιποτα;

(Ειδα κι εσενα, μου φανηκες κουρασμενος, στενοχωρημενος, τοσο μονος. Σα να ζητουσες απεγνωσμενα ενα φιλο, καπου λιγο να ακουμπησεις να ξεκουραστεις. Μεγαλωσες. Λες και μεγαλωσες 5 χρονια μεσα σε 5 μηνες. Σχεδον σε λυπηθηκα.. αλλα και παλι, οπως παντα, ειμαι αμφιθυμη.)

Να ειναι που ηταν τοσο κουρασμενοι…; Τοσο απογοητευμενοι, απαισιοδοξοι… Τοσο απομακροι, τοσο πολυ χαθηκε αυτο που ειχαμε καποτε; Που δεν ειχα πια την αισθηση της ομαδας και του «ανηκω»;

Να ειναι που ηταν ολο νεα προσωπα που δεν ηξερα κανενα;

Να ειναι που σε ενα χωρο που αγαπω δεν ειχε μεινει τιποτα απο αυτα που αγαπησα;

Ή μηπως ειναι οτι μεγαλωνω, αλλαζω και καποια πραγματα δε με εκφραζουν πια; Αλλα δεν τα εχω χορτασει, ρε γαμωτο… Aλλα τι γινεται οταν ερχονται αλλαγες που δεν εισαι ακομα ετοιμος να δεχτεις; Οταν περνας απο τη μια φαση της ζωης σου σε μια αλλη, για την οποια δεν εισαι ετοιμος ακομα… Οταν πρεπει να αφησεις πραγματα πισω που δεν εισαι ακομα ετοιμος να αφησεις.

Το κανεις; Κι αν τελικα ειναι η λαθος αποφαση και δεν εισαι για εκεινη την κατευθυνση, αν το μετανιωσεις μετα; Ποια απο τις δυο φωνες μεσα σου ειναι η σωστη; Πώς διαλεγεις;

Κι αν απλα ειναι μονο μια κουρασμενη νυχτα;…

Πραγματα που μ’αρεσουν…

Published Ιουλίου 17, 2012 by yvris

οι παραλιες

να κοιταζω τη θαλασσα

να πλατσουριζω στο νερο και να κανω βουτιες

η καλογρια και ολα οσα εχει

το χωριο και η μυρωδια χωριου

και η μυρωδια σουπερμαρκετιλας χωριου

η θεα ενος ηλιοβασιλεματος

οι κρυες σοκολατες

η μυρωδια απο τα πευκα

η μυρωδια της ψαθας και της αμμου

οι παρεες που μαζευονται τα βραδια στα μπαλκονια

να οδηγαω στα Βριλησσια το βραδυ

η πλατεια των Βριλησσιων

η ρεματια του Χαλανδριου

η καταληψη

οι καταληψεις

η αισθηση ελευθεριας που σου δινει το να πινεις μια μπυρα σε μια πλατεια

τα καλα παρτυ

η ωραια μουσικη

τα λαηβ

να τραγουδαω

η μυρωδια απο λουλουδια νεραντζιας

η μυρωδια απο τα γιασεμια

να βλεπω ταινιες και σειρες με την κολλητη μου

να πινουμε μαζι τσαι και ζεστη σοκολατα

η μυρωδια φρεσκοψημενου καφε οταν μπαινεις σε μια καφετερια

η σοκολατα

το παγωτο

η ατμοσφαιρα σε ενα πανεπιστημιο

να κανω ονειρα

η ζεστη το καλοκαιρι

ενα δικο μου σπιτι

το ινδικο φαγητο

να ειμαι μεσα και να κοιταζω εξω τη βροχη, ακουγοντας μουσικη

η μυρωδια της βροχης

η μυρωδια του κουρεμενου γκαζον

το καρπουζι

η ριγανη

το αερακι

η μυρωδια της θαλασσας

να οδηγαω

να ειμαι μεσα στο μετρο μονη με τις σκεψεις μου, και να φτανω στον προορισμο καλυτερος ανθρωπος.

η αθηνα τη νυχτα

η ησυχια της νυχτας

οι υπαιθριες παραστασεις και συναυλιες

τα εξαρχεια

η γνωριμη μυρωδια της πολης

τα φυλλα που πεφτουν το φθινοπωρο

ο χειμωνας μεσα στο ζεστο σου σπιτακι

η μυρωδια φρεσκοστυμμενης πορτοκαλαδας

ενα δωματιο με τονους του κοκκινου

τα pin-ups και οτιδηποτε ρετρο

οι κουνιες-καναπεδες στις βεραντες

οι καραμελες τσαρλεστον

ενας δισκος στο πικαπ, παλια τζαζ, beatles ή floyd

το να απολαμβανω τη μοναξια μου.

Beautiful days

Published Ιουνίου 22, 2012 by yvris

Πριν απο ενα χρονο περιπου, πηρα την αποφαση να εγκαταλειψω την Ολλανδια, μετα απο περιπου 2 χρονια διαμονης εκει, και να γυρισω πισω στην Αθηνα.

Η αποφαση αυτη ουσιαστικα ειχε ηδη παρθει ενα χρονο νωριτερα, με σκοπο να γινονταν καποια αλλα πραγματα στο ενδιαμεσο, τα οποια δυστυχως δεν καταφερα τελικα να γινουν. Ετσι, χωρις να εχω τελειωσει με τις υποχρεωσεις μου εκει, μια ωραια πρωια πηρα τα πραγματα που μου ειχε φυγει ο κωλος να μαζευω την προηγουμενη εβδομαδα, εκανα μια ενδιαμεση σταση για δυο μηνακια στην Ινδια (ονειρο ζωης) και εν συνεχεια επεστρεψα στην Ελλαδαρα μας.

Γυρισα γιατι μου ελειπαν καποια πραγματα απο δω, και εβλεπα μερα με τη μερα οτι οσο δεν ημουν εδω απλα δεν ημουν ευτυχισμενη. Μου ελειπε ο ηλιος μας και ο καλος μας καιρος, μου ελειπαν οι μυρωδιες απο τις ανθισμενες νεραντζιες και τα γιασεμια στα μπαλκονια. Μου ελειπαν τα ιδια τα μπαλκονια και οι παρεες που καθονταν σε αυτα και πινανε μπυρες το καλοκαιρι, γιατι στην Ολλανδια δεν ειχε ουτε καλοκαιρι, ουτε μπαλκονια. Μου ελειπαν οι μπυρες στις πλατειες, και μου ελειπαν οι παρεες μου. Εκανα καταπληκτικες φιλιες στην Ολλανδια, αδερφικες. Αλλα μου ελειπε το να βγω καπου χωρις να εχω κανονισει με καποιον, και παλι ομως να μην ειμαι μονη. Και μου ελειπε και η μουσικη, και οσα μπορουσα να κανω σ’αυτην. Και παρολο που ειχα εκει την υπεροχη ζωη μου, το διαμερισμα με το φιλο μου, τις αδερφικες μου φιλιες, τη δουλιτσα μου και ολες τις ευκαιριες να απλωνονται μπροστα μου, εδωσα μια στην καρδαρα με το γαλα και γυρισα.

Λοιπον, δεν ηταν ευκολο. Στην αρχη ημουν εντελως numb. Ειχε προηγηθει και η Ινδια, που με τους εντονους ρυθμους και ολες τις αλλαγες, δε με αφησε να συνειδητοποιησω τι γινεται. Ενιωθα σα να πηγα για λιγο διακοπες και μετα θα ξαναγυρνουσα. Μετα δεν ξαναγυρισα αλλα και παλι δεν το ειχα συνειδητοποιησει εντελως. Σα να συνεβαιναν πραγματα στη ζωη μου και στο χωρο γυρω μου κι εγω να τα παρακολουθουσα στην τηλεοραση και να μην τα ζουσα.

Στη συνεχεια ξεκινησαν τα flashbacks. Δυο ειδων flashbacks. Φλασιες απο τη ζωη στην Ολλανδια, οπως «τι θα γινοταν αυτη τη στιγμη αν ημουν εκει», ή «περυσι τετοια εποχη γινοταν αυτο», ή εστω και «πριν λιγους μηνες γινοταν αυτο». Φλασιες τυπου «ποση αγαπη σε εκεινο το σπιτι διπλα στις ραγες, ποση αγαπη…» ή «θελω να παω για ενα τσαι με την κολλητη μου. οh wait…» Kαι καθε φορα που ερχονταν, εφευγαν αφηνοντας με τσακισμενη απο πονο.

Το δευτερο ειδος ηταν φλασιες απο το 2007. Αυτες παλι ακομα τις εχω. Και να γινονται ολο και πιο εντονες. Δεν ξερω γιατι απο το 2007. Ισως γιατι ηταν μια παρομοια στιγμη στη ζωη μου: χωρις καποιον διπλα μου, με παρομοιες υποχρεωσεις και χωρις να ξερω ποιο θα ειναι το επομενο μου βημα. Ισως γι’αυτο να ερχονται φλασιες απο εκεινη τη συγκεκριμενη χρονια, και οχι απο αλλες, παρολο που δεν ηταν η τελευταια μου χρονια εδω προτου φυγω. Ισως παλι ο λογος να ηταν το οτι ηταν η πιο εντονη. Αλλα οι φλασιες απο τοτε δεν εσκαγαν με τη μορφη εικονων, οχι. Εσκαγαν με deja-vu, πολυ εντονα deja-vu συναισθηματικων καταστασεων της χρονιας εκεινης. Υπηρξαν στιγμες παλινδρομησης που ηθελα να βρεθω κοντα σε ατομα εκεινης της περιοδου, προκειμενου να νιωσω οτι τα πραγματα ειναι στη θεση τους. Αραγε ποτε θα ξεπερασω εκεινη τη χρονια που με σημαδεψε, και ολα οσα εγιναν;

Οι φλασιες συνεχιζουν να σκανε, αν και λιγοτερο εντονα πλεον, αλλα νομιζω οτι θα ακολουθησουν κι αλλες λογω της μουσικης, μολις αλλαξω το στερεο στο αμαξι. Αλλα δεν εχει να λεει αυτο. Παταω γερα στα ποδια μου, κοιταω μονο μπροστα και ειμαι καλα. Ειμαι ηρεμη. Δεν ξερω που θα με παει ο δρομος μου, αλλα θα τον βρω. Οπου κι αν με παει για καλο θα ειναι.

Ηρθα στην Αθηνα για καποια συγκεκριμενα πραγματα. Η μουσικη, παει καλα, αργα αλλα καλα, και θα παει εκει που ειναι να παει.

Οι παρεες, δεν υπαρχουν πια. Δυστυχως διαλυθηκαν. Αλλοι δουλευουν, αλλοι αποσυρθηκαν, αλλοι φαγωθηκαν μεταξυ τους. Αλλοι παλι δεν αποτελουν πλεον για εμενα σημειο αναφορας και δεν εχω δουλεια, ουτε κοινα πια μαζι τους. Κατεβαινω στα Εξαρχεια και μου ειναι σχεδον ξενα. Αλλα δε με πειραζει και τοσο η διαλυση της παρεας. Γιατι εχω ΦΙΛΟΥΣ. Εχω φιλους καλους, που με κανουν να χαζογελαω σαν ερωτευμενο γυμνασιοκοριτσο, οταν φερνω στο μυαλο μου σκηνικα που εχουμε ζησει μαζι και το ποσο αγαπιομαστε. Και ειμαι πολυ περηφανη που ειναι αυτοι οι ανθρωποι στη ζωη μου.

(Και γι’αυτο δεν ψαρωνω με τις ψευτοκουλτουριαρικες μαλακιες που μου λες εσυ, Τολακο. Δε θα σου πω για το Shakespeare γιατι χεστηκε η φοραδα στο αλωνι. Αν ειχες ομως παρακολουθησει, εστω και ΜΙΣΗ απο τις κουβεντες που κανω με τους ΦΙΛΟΥΣ μου… Που δε θα ειχες καταλαβει Χριστο με το στενο, κολλημενο μυαλο σου, που οσο κι αν λες οτι εχεις διαβασει δυστυχως δεν ανοιγει. Θα καταλαβαινες, οτι οταν εχω τετοιους ανθρωπους στη ζωη μου, οταν εχω συνηθισει να κανω τετοιες κουβεντες, να παιρνω τετοια ερεθισματα, να μοιραζομαι τετοια συναισθηματα και να κανω ερωτα με το μυαλο προτου κανω με το σωμα… θα καταλαβαινες οτι οι παπαριες σου δε μου λενε τιποτα. Δε με συγκινουν, ουτε καν με αγγιζουν. Εχω γνωρισει ανθρωπους σαν εσενα… ο πρωτος μου ηταν ετσι. Σας εμαθα. Σας βαριεμαι. Δεν προκειται να πεσω οταν ο αλλος προσπαθει να με ριξει προκειμενου να ανυψωθει στα ματια μου. Δε μου λες κατι. Το παιζεις μουσικαρα, αλλα αναθεμα κι αν θα μπορουσες να καταλαβεις τιποτα απο τη συναυλια που ημουν προχτες και που ειχα φτασει στην απολυτη εκσταση. Δε θα μπορουσες ποτε να το νιωσεις αυτο, δε θα μπορουσες ποτε να νιωσεις πραγματα που εχω νιωσει, γιατι εισαι απορροφημενος στον εαυτο σου οσο δεν παει, ψωναρα. Δε με αγγιζουν αυτα που λες. Οπως ειπε και η φιλη μου, εχω κανει πολλα πραγματα και οι βενταλιες που ανοιγουν πολυ ειναι κι αυτες που κανουν τον περισσοτερο αερα. Τι να μου πεις εσυ.)

Η αισθηση ασφαλειας που υποτιθεται οτι μου δινει το να ειμαι στη χωρα μου, στο δικο μου περιβαλλον… Αυτο κι αν ειναι ενα μεγαλο ανεκδοτο. Η χωρα μου παει κατα διαολου. Αορατα γκριζα δολια ανθρωπακια μου κλεβουν τα ονειρα, μερα με τη μερα. Γιατι εχω ζησει εξω, εχω δει πώς ειναι να εχεις ευκαιριες και δρομους ανοιχτους μπροστα σου. Εδω, μας τους κλεινουν στα μουτρα, επειδη ειναι μαλακες. Μας στερουν το μελλον μας, μας στερουν τις ελπιδες και τα ονειρα. Ομως εγω δε σταματω να ονειρευομαι, κουφαλες.

Ο ηλιος ομως… ο ηλιος… Την προηγουμενη εβδομαδα, βγηκα απο το σπιτι καποια στιγμη το μεσημεροαπογευμα. Εσκαγε ο τζιτζικας, η απολυτη χαυνωση. Ο ηλιος κυριολεκτικα με εκαιγε, απλα και μονο το να στεκομαι με εκανε σωματικα να υποφερω, τοση καψα. Θα μπορουσε να ηταν μαρτυριο. Κι ομως εκεινη τη στιγμη, ξερεις τι ηταν αυτο που ενιωσα;

Δικαιωση. Ενιωσα δικαιωμενη.

Ο ηλιος εκαιγε τα παντα γυρω μου, η ασφαλτος αχνιζε απο τη ζεστη, το δερμα μου τσουρουφλιζοταν, σε καμια περιπτωση δεν ηταν ενα ευχαριστο συναισθημα. Κι ομως εγω εκεινη τη στιγμη ενιωθα δικαιωμενη, για την επιλογη μου να ερθω εδω.

Γιατι τετοιο ηλιο δε θα εβρισκα πουθενα αλλου, ενω ολα τα αλλα μπορω να τα φτιαξω.

Ειμαστε στην ομορφοτερη χωρα του κοσμου, στο οικοπεδακι που κραταει ο Θεος για τη συνταξη. Προχτες, οταν βγηκαν τα αποτελεσματα που βγηκαν στις εκλογες, και ειδα για αλλη μια φορα τα ονειρα μου να πετανε μακρια απο μενα και να ισοπεδωνονται κατω απο μια τεραστια χοντρη σολα που λεγεται καπιταλισμος και υποδουλωση, οταν για αλλη μια φορα ενιωσα να τρωω την πορτα σα χαστουκι στα μουτρα μου, ηταν η πρωτη φορα που απο οταν γυρισα αναρωτηθηκα μηπως εκανα λαθος. Μηπως οι ευκαιριες που αφησα πισω ηταν πολυ καλες για να τις χασεις, αφου εδω δεν προκειται να μου προσφερθουν αντιστοιχες.

Οσο και να αναρωτιομουν ομως, βαθια μεσα μου ηξερα οτι εδω ειναι αυτο που ζηταω, και που με κανει να ειμαι ηρεμη.

Θα ηθελα να μπορουσα να σας παρω ολους, να σας φερω να ζησετε εδω. Να πηγαινουμε για σουβλακια και μεζεδες, να μαζευομαστε στο σπιτι μου για επιτραπεζια ή ξερωγωτιαλλο και να τα πινουμε και να χασκογελαμε, να παμε ολοι μαζι στη Μανη. Μου λειπετε πολυ.

Αλλα ξερεις τι; Τιποτα δε με εμποδιζει να φυγω οποιαδηποτε στιγμη στο μελλον το θελησω. Αλλα μεχρι τοτε, Ελλαδα, κλεινε μου εσυ την πορτα στα μουτρα οσες φορες θελεις. Εγω ειμαι εδω για να κανουμε την αλλαγη μαζι.

Γιατι εγω δε γυρισα για κανενα Σαμαρα και για κανεναν αλλο μαλακα. Γυρισα για τα γιασεμια, τις νεραντζιες και τις παρεες στα μπαλκονια.

Αυτη ειναι η Ελλαδα μου, και οσο και να προσπαθειτε να με διωξετε, δε φευγω.

Σ’αγαπω, Ελλαδα. Σ’ευχαριστω για τον ηλιο σου, τη θαλασσα, τα νησια και για αυτες τις ομορφες μερες.

Δε θελω να παω σχολειο…

Published Απρίλιος 23, 2012 by yvris

Τι σου ειναι ομως η ζωη… Απο τη μια στιγμη στην αλλη μπορει να αλλαξουν ολα. Ειτε λιγακι, ειτε να ερθουν τα πανω κατω. Ετσι ειναι. Τη μια στιγμη ας πουμε εχεις δουλεια.. την αλλη βρισκεσαι ξαφνικα με χρεη και χωρις εισοδημα. Τη μια στιγμη εχεις μια ευτυχισμενη οικογενεια, με τα καλα της και τα κακα της, την αλλη εχεις απο το πουθενα ενα κοντινο σου προσωπο κατακοιτο, με ο,τι αυτο συνεπαγεται.

Τη μια μερα ζεις στο Αμστερνταμ σε ενα ομορφο σπιτακι με το φιλο σου, γεματο ζεστασια. Την αλλη βρισκεσαι μονος σου στην Αθηνα κουβαλωντας μεσα σου ενα καρο αναμνησεις.

Τη μια στιγμη εισαι 14 και δυσανασχετεις τα πρωινα που σε ξυπναει ο μπαμπας σου αξημερωτα για να κουβαλιεσαι στο κωλοσχολειο. Το αλλο πρωι ξυπνας και εισαι 27. Ή, για να το διατυπωσω πιο σωστα, ενα πρωι ξυπνας και νιωθεις σαν καποιος να σου εχει κρεμασει μια ταμπελα οτι εισαι 27. Κι εσυ νιωθεις το ιδιο οπως τοτε που ησουν 14. Και τοσο διαφορετικα συναμα.

Ετσι ειναι. Ολα ειναι ρευστα. Τιποτα δεν πρεπει να παιρνουμε για δεδομενο τελικα. Ουτε τα νιατα μας, ουτε την ομορφια μας, ουτε την υγεια μας, ουτε τους ανθρωπους γυρω μας. Παντως τις περισσοτερες φορες τελικα ισχυει ενας γνωστος απλος κανονας: Ο,τι προσεχεις, το κρατας.

Το πιο ομορφο πραγμα στη ζωη τελικα ειναι οι ομορφες στιγμες με καλους, δικους σου ανθρωπους.

Βασιλικη. Νικο. Αγγελε. Κωστα. Ειρηνη. Ελενη. Γιαννη. Γιωργο. Μιχαλη. Gracia. Κατερινα. Δημητρη. Κωνσταντινα. Fai. Κατερινα. AJ. Οδυσσεα. Χρηστο. Μιλυ. Γιωργο. Ηρακλη. Swasti. Γιαννη. Νικο. Ελλη. Στρατη. Γιαννη. Blaz.

Σας ευχαριστω.