Αρχείο

All posts for the month Μαρτίου 2011

Αυτο το γνωριμο συναισθημα…

Published Μαρτίου 22, 2011 by yvris

Πώς ειναι δυνατόν να σου λείπει καποιος, ενώ περνάτε σχεδόν 24 ώρες το 24ωρο μαζί;…

Advertisements

Black tulips

Published Μαρτίου 11, 2011 by yvris

Λενε οτι ματια που δε βλεπονται γρηγορα λησμονιουνται, οτι οσο πιο πολυ καιρο περνας μακρια απο καποιον, τοσο σιγα σιγα τον ξεχνας.

Τοτε μπορει να μου εξηγησει καποιος πως ειναι δυνατον εμενα να μου λειπεις ολο και περισσοτερο;!

Οσο καιρο κανουμε να μιλησουμε, οσο περναει καιρος χωρις να σε δω, αντι να σε ξεχναω και να σε βγαζω απο τη ζωη μου, αντι να ξεθωριαζεις μεσα μου, τοσο πιο εντονη γινεται η επιθυμια μου να ξαναβρεθουμε, να σε αγγιξω, να σε δω! Αλλες φορες με τη μορφη της νοσταλγιας για τις μερες που περνουσαμε μαζι ενω αλλες σαν oνειροποληση για τις καινουργιες στιγμες που θα ζησουμε μαζι στο μελλον..

Πριν μερικες μερες τσακωθηκε η Γ. με τον Μ., το ζευγαρι αυτο που το πρωτο τους ραντεβου κρατησε 5 μερες. Και ο τσακωμος τους μου θυμισε τους ηλιθιους τσακωμους εγωισμου που ειχαμε στις αρχες μας. Δεν περιμενα ποτε οτι θα το ζουσα αυτο τοσο εντονα, τον τσακωμο ενος αλλου, οτι θα μου δημιουργουσε τοσο δυνατα συναισθηματα! Οτι θα πονουσα τοσο πολυ, με την αδυναμια τους να το χειριστουν και με την σφοδρη μου επιθυμια να τους βοηθησω να το ξεπερασουν, αφου εγω ξερω! Ξερω πως ειναι να αγαπιεσαι τοσο δυνατα και ομως να αναλωνεσαι σε καβγαδες επιβεβαιωσης. Για δυο μερες δεν περπατουσα, μαλλον πετουσα, ή ακομα καλυτερα αιωρουμουν σαν πνευμα σε αυτον τον κοσμο ενω το μυαλο, η καρδια και ολο μου το ειναι βρισκονταν 4 χρονια πισω, σε εκεινες τις μερες που πρωτογνωριστηκαμε. Που δεν ειχαμε καταλαβει ακομα ο ενας για τον αλλο οτι ειναι φιλος και οχι εχθρος η αντιπαλος. Που προσπαθουσαμε και οι δυο μεσα στην ελξη μας και το φοβο μας για απορριψη να κανουμε επιθεση, την καλυτερη αμυνα, για να μην αφησουμε τον αλλο να δει τα σημεια μας που θεωρουσαμε αδυναμα. Προβολες των δικων μας ανασφαλειων πανω στον αλλο, λες και ηταν καθρεφτης.. Εσυ φοβοσουν οτι ησουν ανεπαρκης, οτι δεν μπορουσες να σχετιστεις με μια γυναικα. Εγω φοβομουν οτι θα με βρεις ασχετη και αδαη σε πολλα θεματα, οτι θα με θεωρησεις ηλιθια και οτι δε θα μπορω να εξαπτω το ενδιαφερον σου, οτι θα με βαρεθεις και φυγεις. Με αποτελεσμα εσυ να με διωχνεις ενω εγω να προσπαθω να υποβιβαζω τις γνωσεις και τις αποψεις σου, χτυπωντας ετσι στο μονο σημειο που νομιζες οτι ειχες, κανοντας σε να με διωχνεις ακομα περισσοτερο. Κοκορομαχιες. Κι ομως μια ελξη να μας τραβαει τον ενα πανω στον αλλο σα μαγνητες. Ηταν δυνατον να κρατησει αυτο για πολυ;

Κι ομως το ξεπερασαμε, αγαπη μου, ενα βραδυ σε ενα παγκακι, που ανοιξαμε τις καρδιες μας, ευθραυστες σαν κρυσταλλα, ο ενας στον αλλο και ξεγυμνωσαμε τους φοβους μας μιλωντας με ειλικρινια. Που αναγνωρισαμε στο προσωπο του αλλου το συμμαχο, που νιωσαμε ανακουφιση κι ενα καινουργιο δεσιμο καθως μοιραστηκαμε τους φοβους μας και που διστακτικα ενωσαμε τα χειλη μας σε ενα καινουργιο φιλι. Και που δωσαμε, εμπιστευτηκαμε τα κρυσταλλακια αυτα ο ενας στα χερια του αλλου, τα κρατησαμε και τα ζεσταναμε στην αγκαλια μας με προσοχη να μη σπασουν. Για τους επομενους μηνες.

Για τους επομενους μηνες συγκατοικησαμε. Στο σπιτι σου και στο δικο μου. Κοιμομασταν μαζι, ξυπνουσαμε μαζι, βαλαμε τις αλυσιδες στο αμαξι μου για να παμε να παιξουμε χιονοπολεμο μαζι. Μοιραστηκαμε τις στιγμες μαζι, τον ερωτα, τη χαρα μαζι, το γελιο και τα ανεκδοτα και τα κομικς μαζι, τη χαλαρωση μαζι, τις νεες γνωσεις κι εμπνευσεις μας μαζι, τις γαμημενες φρικες μας και τα αγχη μας μαζι! Τις δημιουργιες μας γαμωτη μου μαζι, ξερεις τι εμπνευση ησουν (και εισαι!) για μενα; Ξυπνουσαμε μαζι και πηγαιναμε στο στουντιο μαζι για να παιξουμε μουσικη μαζι. Κι ομως δεν πνιγαμε ποτε ο ενας τον αλλο, δεν ασφυκτιουσαμε απο την παρουσια του γιατι ειχαμε τη ζωη μας, τις ενασχολησεις μας και το χρονο για τον εαυτο μας. Ακομα και τις μερες που δεν τις περνουσαμε μαζι ομως, ημασταν μαζι, οπως εισαι μαζι μου και τωρα.

Ειναι αστειο γιατι τοτε που ζουσα τις υπεροχοτερες στιγμες μαζι σου σκεφτομουν κι εγραφα σ’αυτο το μπλογκ για καποιον αλλο και δε μου περασε ποτε απο το μυαλο οτι θα μπορουσα να γραψω κατι σε σενα, ισως γιατι παντα τα λεγαμε ολα ακομα και χωρις να μιλαμε. Κι ομως να τωρα που γραφω κατι για σενα, σε σενα που πιστευα οτι δε θα γραψω ποτε! Δεν ηξερα τοτε ποσο και αν σε πονουσα, κι αν αυτο ειχε να κανει με μενα η με σενα, ησουν βλεπεις παντα τοσο δυνατος μεσα στα μπερδεματα σου. Αλλα δεν ξερω αν θα ξερεις ποτε, η αν θα ξεχασεις, ποσο με αλλαξες. Και ποσο εισαι μεσα μου. Δεν ειναι μονο οι γνωσεις που απεκτησα κοντα σου και οι καινουργιες συνηθειες που μου κολλησες γιατι μου αρεσαν. Ειναι οι συζητησεις μας με την εγκεφαλικη επικοινωνια σε αλλο επιπεδο. Ειναι ο τροπος που μου εμαθες πολλες φορες να σκεφτομαι. Να αναζηταω την πηγη και να κοιταζω τη μεθοδολογια. Και καθε φορα που βλεπω τον κοσμο μεσα απο το νεο αυτο μου βλεμμα νιωθω την παρουσια σου εκει. Μεσα μου.

Και καταλαβαινω και βιωνω εντονα, οσο πιο βαθια και εντονα γινεται, αυτο που λενε «εισαι κομματι μου».

Το δευτερο βραδυ με βρηκε εξω απο το σπιτι του Μ., να τον κοιταζω απο το παραθυρο του και να νιωθω την επιθυμια να τον βρω, να τον παρω αγκαλια και να του εξηγησω πως ειναι τα πραγματα, πως τα βλεπει αυτη απο την πλευρα της και ποια ειναι τα λαθη που κανει αυτος. Να του εξηγησω οτι τον αγαπαει οπως ειναι και γι αυτο που ειναι, και οτι δε χρειαζεται να της αποδειξει τιποτα, ποσο μαλλον με τον τροπο που προσπαθει να το κανει. Να τη δει σαν το συμμαχο που θα παρει απο το χερι και θα αντιμετωπιζουν τη ζωη μαζι και οχι σαν τον αντιπαλο που θα τον κρινει. Οτι δεν τον βρισκει ανεπαρκη.

Ομως δεν εκανα τιποτα. Δεν νομιζω οτι θα εκτιμουσε η Γ. το να ανακατευτω στον καβγα τους. Δεν ξερω αν θα το εκτιμουσε και ο Μ. οτι εκεινη μου τα εχει πει, ουτε και νομιζω να με θεωρουσε αντικειμενικο παρατηρητη εφοσον ειμαι φιλη της. Εμεινα λοιπον να τον κοιταζω για λιγο ακομα απο το δρομο, βλεποντας τον απο το παραθυρο του να καθεται μπροστα στον υπολογιστη, προφανως περιμενοντας μηνυμα της..

Δεν ξερω αν αυτο που αναπολω ειναι αυτο που ειμαι εγω οταν ειμαι διπλα σου, η αν απλα θελω να ξαναζησω εκεινες τις μερες.. Ξερω ομως οτι μου λειπεις εσυ. Και ξερω οτι αν βρεθουμε εχουμε ακομα εκεινη την επικοινωνια. Και ξερω οτι σ’αγαπω. Και οτι μ’αγαπας κι εσυ.

Sτις καινουργιες στιγμες, λοιπον, που μας περιμενουν μαζι!

Mad world

Published Μαρτίου 2, 2011 by yvris

Θελω μερες τωρα να το γραψω αυτο το ποστ αλλα μια οι υποχρεωσεις, μια δεν ειχα το καταλληλο mood… και τωρα οπως καθομουν εδω γυρω στις 5 το πρωι τελειωνοντας ενα μεηλ, εβαλα να ακουσω λιγο μουσικη. Και επαιξαν τραγουδια που ειχα καιρο να τα ακουσω και που με εκαναν να χαθω μεσα τους εστω και για ενα λεπτο και να θυμηθω πως ενιωθα τις μερες που τα πρωτοακουγα. Οταν τελικα επαιξε ενα τραγουδι το οποιο τοτε δεν το ειχα και σε μεγαλη υποληψη κι ομως καταφερε να με παραλυσει τελειως, με την καλη εννοια αυτο, αποφασισα οτι παρολο που εχω να κοιμηθω πανω απο 24 ωρες κι εχω πεθανει στη δουλεια ηρθε επιτελους η ωρα να γραψω.

Ποσο καιρο ειχα αραγε να κατσω να ακουσω μουσικη; Οχι να παιζει στο μπακγκραουντ, να την ακουσω, οπως εκανα τοτε που ημουν πιτσιρικα που χωνωμουν στα τραγουδια με ολο μου το ειναι και γινομουν ενα μαζι τους.. Ολο βιασυνη κι αλλες υποχρεωσεις που ποτε δε γινονται, ποτε δεν τελειωνουν. Κι ομως σημερα το πρωι, ενα τραγουδι που μου εχει κολλησει αυτες τις μερες με συνεπηρε (αυτη τη λεξη εψαχνα ρε γαμωτο!) και εκατσα και το βγαλα στην κιθαρα, και με αρπεζ δηλαδη (αληθεια λεγονται αρπεζ και στην κιθαρα η μονο στο πιανο;) και τραγουδωντας δηλαδη γαμησα η γκομενα, ποσο τα σπαω!

Και σκεφτομαι ρε γαμωτο οτι αυτες τις μερες η ζωη μου κανει σχεδον καθημερινα μικρα μεγαλα δωρα κι εμενα μ εχει πιασει μια μιρλα. Δηλαδη ποσο παραπανω να μου δωσει, τη μια μερα περναω μια καταπληκτικη συνεντευξη που με φερνει πιο κοντα στο ονειρο μου, στην Ινδια. Την αλλη κανουμε μια καταπληκτικη συναυλια με την μπαντα, ειλικρινα αυτο το λαηβ, το 2ο μισο ειδικα ειναι απο τα καλυτερα της ζωης μου. Με φιλους και παρεες περναμε καταπληκτικες στιγμες, μια απιστευτη Τσικνοπεμπτη με θαλπωρη, διασκεδαση, αγαπη, γευσεις, σωστο αλκοολ και εκλεκτους φιλοξενουμενους απο την πατριδα. Παρολο που εδω με τη συννεφια και τις χαμηλες θερμοκρασιες δε νιωθουμε την ανοιξη, ειναι λες και τη νιωθουμε στην καρδια μας κι εχει ανθισει κι αυτη με λιακαδα. Και τα ξημερωματα μου ανοιξε αλλη μια πορτα στο ονειρο, το μεγαλυτερο μουσικο πανεπιστημιο της Αμερικής και του κοσμου με εκανε δεκτη.

Και με αυτα κι αυτα δεν εχω πεσει γιατι ειμαι πολυ ευγνωμων, καθε μερα παω να πεσω και τσουπ γινεται κατι διαθεσοφτιαχτικο! Αλλα κατι κρισουλες τις παθαινω τελευταια, λιγο το οτι νιωθω να μην εξελισσομαι τελευταια, νιωθω στασιμη, λιγο το οτι ειμαστε πλεον λιγο πιο κοντα στα 30 απ’ο,τι στα 20 και οι σχετικοι φοβοι του σιτεματος ως προς τη μουσικη.. Ομως απο την αλλη περασα μια εξαιρετικα δημιουργικη, ανθηρη και εξελιχτικη περιοδο πριν ερθω εδω οπου ειλικρινα εγινα αλλος ανθρωπος, τελειως αλλος. Βρηκα τον εαυτο μου, για να τον ξαναχασω μετα και να τον ξαναβρω, αλλα τον βρηκα. Εγινα σε μεγαλο βαθμο ο ανθρωπος που ηθελα να ειμαι, βρηκα απαντησεις σε πολλα, εθεσα ερωτησεις, ψαχτηκα. Σχετιστηκα με καταπληκτικους ανθρωπους που μου εδωσαν τρελα ερεθισματα, εμπνευση και ωθηση. Αλλα ας μην προτρεχω..!

Το ποιντ αυτης της παραγραφου παραγραφος ειναι να μην ειμαι πολυ σκληρη με τον εαυτο μου. Δηλαδη σε συγκριση με αυτα τα χρονια 2007-2008, τα τοσο εντονα και πυρετωδη, πιθανοτατα και ολοκληρες ζωες θα φαινονταν υποτονικες, οχι μονο μια χρονια στην οποια στην τελικη μαθαινω και σκληραγωγουμαι σε αλλα πραγματα. Αλλα – ασε τα υπολοιπα για τωρα- οταν εχεις σχετιστει με ενα Στ., με εναν Α., με ενα Ν., δυσκολα θα σου πει κατι καποιος αλλος. Πολυ δυσκολα. Και αυτη τη στιγμη ειμαι με καποιον που ισως να μη με βοηθαει να εξελισσομαι, ισως και να με βοηθαει, δεν το βλεπω απο δω που ειμαι τωρα. Αλλα τουλαχιστον εχει κατι να μου πει. Και με εχει κανει για ενα χρονο και βαλε να μη θελω να κοιταξω για κατι νεο.. και ξερετε κατι ρε παιδια, βαριεμαι κιολας. Αφου εμενα δε μ αρεσει το μια κι εξω απ την πορτα και θελω με τον αλλο ενα καλο επιπεδο επικοινωνιας για να σχετιστω και σεξουαλικα, που να καθομαι τωρα να μαθαινω καινουργια χουγια και καινουργιες συνηθειες, και να μου προκυψει και κανας μαλακας σαν τον τελευταιο. Προσφατα που μου εκανε προσεγγιση ενας  (που παντα ψιλογουσταριζομασταν) μου βγηκε μια τετοια βαρεμαρα και μια τετοια αγαπη για εδω που βρισκομαι που αμφισβητησα προσωρινα την πολυγαμικη μου φυση 🙂 Απο την αλλη βεβαια υπαρχουν ατομα που εχουν περασει απο τη ζωη μου με τα οποια ευχαριστως θα εκανα κατι και τωρα γιατι τους αγαπω. Δε θελω κατι καινουργιο. Θελω να μοιραζομαι την ψυχη μου και αν μας βγαινει και το κορμι μου με ανθρωπους που αγαπω και μ αγαπουν, και αυτοι υπαρχουν.

Σκεφτομουν προσφατα οτι παντα ασυνειδητα χωριζα τη ζωη μου σε περιοδους κοιτωντας στο παρελθον αναλογα με το πως ενιωθα ανα περιοδο, και οτι κοιτωντας πισω ειναι πολυ ευκολο να διαχωρισω το που τελειωνει η μια περιοδος κι αρχιζει η αλλη. Χοντρικα αυτες ειναι:

Η περιοδος εφηβεια

Η περιοδος Ακατανομαστος

Η περιοδος το καλο κοριτσι (μονιμη σχεση, συνεπης φοιτητρια, πολλα εξωσχολικα/καλλιτεχνικα)

Η περιοδος Ερασμους/καταθλιψη (το ερασμους μπλεκει λιγο με τιν προηγουμενη

Η περιοδος καταληψεις/μουσικη

Η περιοδος μεταπτυχιακο οπου ειμαστε τωρα

Απο αυτες οι πιο αγαπημενες μου ειναι δυο: η περιοδος καταληψεις μουσικη στην πρωτη θεση και η περιοδος εφηβεια στη δευτερη. Γιατι και στις δυο γαμουσα κι εδερνα! Κι ας πονουσα. Ειχα ομως μια ελευθερια να κανω αυτο που θελω, κι οντως εκανα αυτο που ηθελα! Στην εφηβεια μου με πολυ περισσοτερο τσαμπουκα απ’ο,τι τωρα. Δηλ «θελω αυτο» και τσαφ το εκανα, το επαιρνα για δεδομενο οτι θα γινει. Στην περιοδο καταληψεις η ελευθερια πηγαζε απο την οικονομικη ελευθερια μεσω της μουσικης και απο την απελευθερωση απο παλιους τροπους σκεψης. Και πολυ δημιουργικη περιοδος. Μεγαλες αναταραξεις, μεγαλη πειθαρχια, πολλη μουσικη να πλημμυριζει την καθε μερα μου. Μεχρι χτες μου ελειπε.

Και φτανουμε στην τωρινη περιοδο. Αυτη ξεκινησε με τις αιτησεις για τα μεταπτυχιακα.. το μπερδεμα, την αμφιβολια, τον πονο. Και συνεχισε με το βαλτωμα και τη mid-twenties crisis που σας εχω πρηξει σε παλιοτερα ποστ. Ομως απο το καλοκαιρι και μετα κατι αρχισε να αλλαζει.. Πολλα μικρα εμπνευστικα μαζι. Αλλαγη σπιτιου κι εγκατασταση σε ενα φανταστικο και φανταστικα εμπνευστικο διαμερισμα. Το οτι εδιωξα απο τη ζωη μου εναν ανθρωπο που με γεμιζε με αρνητικη ενεργεια (εγω που δεν εδιωχνα ποτε ατομα απο τη ζωη μου, κι ομως ενιωσα τοσο υπεροχα, μια φοβερη ανακουφιση με τον ξερολα!). Μια καταπληκτικη καινουργια συγκατοικος… (το οτι η σχολη παει τοσο σκατα που δε γινεται χειροτερα αρα αναγκαστικα θα παει καλυτερα).

Και μεσα σε ολα αυτα, ετυχε κι επεσε στα χερια μου μια λιστα που ειχα κανει στα πρωτα ετη της σχολης, οπου ειχα καταγραψει τους στοχους μου για τα επομενα χρονια, τι ηθελα να κανω και ποτε. Ειχα να δω αυτη τη λιστα απο το 3ο ετος. Και συνειδητοποιησα οτι τους εχω πετυχει ολους! ΟΛΟΥΣ! Εναν εναν! Αλλους νωριτερα απ’ο,τι υπολογιζα, αλλους αργοτερα, με αλλους ασχοληθηκα παραπανω απ’ο,τι περιμενα και με αλλους λιγοτερο. Λογικο ειναι. Αλλαζει ο ανθρωπος, αλλαζουν οι επιθυμιες του, αλλαζει και η λαχταρα σου για κατι οσο το γνωριζεις. Αλλα τους πετυχα. Καλα λενε οτι αν εχεις γραψει καπου τους στοχους σου εχεις ενα μπουσουλα και σου αποθηκευονται στο μυαλο καλυτερα υποσυνειδητα ακομα και αν δεν κοιτας το χαρτι. Καιρος για νεες λιστες λοιπον!

Και αρχισα να ξεκουνιεμαι – δουλεια, μπαντα, σαλσα, τραγουδι. Και ειδικα αυτες τις μερες εχω φτιαξει επιτελους μια υπεροχη ζωη. Και επιτελους κοιταω μπροστα και οχι πισω, γιατι μπροστα μου εχω πολλα ομορφα πραγματα να περιμενω! Yeah baby!

I’m back 🙂

If you don’t know where you are going, any road will take you there -Lewis Carroll

*Αγγελε παντα θυμαμαι εκεινη τη συναυλια των CocoRosie σα μια απο τις πιο ομορφες μου αναμνησεις

*Νικο σ’αγαπω, σ’αγαπω σε σημειο που νιωθω την καρδια μου καποιες φορες ετοιμη να σπασει

*αυτο το τελευταιο ηταν το τραγουδι που δεν εχω σε υποληψη