Αρχείο

All posts for the month Μαΐου 2013

Ξερεις να το ανοιξεις…

Published 24 by yvris

Ισως δε θα επρεπε να τα γραψω αυτα τωρα που ξερω οτι με διαβαζεις… αλλα χεσε με, αμα δεν μπορω να ανοιγομαι και να αδειαζω και εδω μεσα, γι’αυτη τη δουλεια το εχω το ρημαδι. Διαβαζεις με δικη σου ευθυνη.

Τις τελευταιες μερες κατι εχει αλλαξει, το βλεπεις, το ξερεις, κι ας μη το νιωθεις. Λες να φταιει που μυριζεις καλοκαιρι..;

Μικρό κοχυλακι, κλειστο σα στρειδι, ανοιγεις λιγακι, μου δειχνεις το μαργαριταρι σου, κλεινεις παλι και με αφηνεις με τη λαμψη του στα ματια μου. Ποσα μαργαριταρια κρυβεις ακομα μεσα σου να ανακαλυψω; και αραγε θα με αφησεις ποτε να κρατησω ενα απο αυτα στα χερια μου..;

Φοβαμαι μη με απογοητευσεις, ξερεις, οπως οι πολλοι. Οι πολλοι που δε μενουν στη ζωη μας και περνανε και φευγουν, αντιθετα με τους λιγους που μενουν. Και φοβαμαι μη σε απογοητευσω κι εγω. I am far from perfect.

Εχει νοημα να το γραψω; Θελω να μεινεις.

Με τη γευση της καβλας σου στα χειλη, αλμυρη, σαν το νερο της θαλασσας…
…με τη μυρωδια σου στα χερια μου, στο λαιμο μου…
…με τη θυμηση της ηδονης, εκει χαμηλα, να ερχεται και να φευγει, οπως το κυμα στην αμμο, oπως κι εσυ…
…με το κεφαλι και την καρδια μου γεματα μουσικες…

…τι όμορφος τροπος να ξεκινησει η μερα μου!

You’re fucking amazing. Just the way you are.

υγ. This is as far as I can go. For now. Δεν ανοιγομαι αλλο.
Θα σου ελεγα συγνωμη αν σε κατακλυζω… Αλλα αν ηθελα να σου τα πω αυτα, δε θα τα εγραφα εδω.

Ο Μικρος Πριγκηπας και η Αλεπου

Published 17 by yvris

– Ναι, βέβαια, είπε η αλεπού. Για μένα εσύ δεν είσαι ακόμη παρά ένα αγοράκι όμοιο με εκατό χιλιάδες άλλα μικρά αγόρια. Και δεν έχω την ανάγκη σου. Κι εσύ το ίδιο δεν έχεις την ανάγκη μου. Για σένα, δεν είμαι παρά μια αλεπού όμοια με εκατό χιλιάδες άλλες αλεπούδες. Μα, αν εσύ με εξημερώσεις, θα ‘χουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο. Θα ‘σαι για μένα μοναδικός στον κόσμο. Θα ‘μαι για σένα μοναδική στον κόσμο…
– Αρχίζω να καταλαβαίνω, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Υπάρχει ένα λουλούδι … Nομίζω πως μ’ έχει εξημερώσει …

[…]

– Αν με εξημερώσεις, η ζωή μου θα μοιάζει σαν να την πλημμύρισε ο ήλιος. Θα γνωρίσω ένα θόρυβο από βήματα διαφορετικά απ’ όλα τ’ άλλα. Τα άλλα βήματα με κάνουν να καταχωνιάζομαι μέσα στη γη. Το δικό σου θα με φωνάζει να βγω έξω από την τρύπα μου, σαν να ‘ναι μια μουσική. Κι ύστερα, κοίταξε! Βλέπεις εκεί κάτω τα σταροχώραφα; Εγώ δεν τρώω ψωμί. Για μένα, το σιτάρι δεν χρησιμεύει σε τίποτε. Κι αυτό είναι θλιβερό! Μα εσύ έχεις χρυσαφένια μαλλιά. Θα ‘ναι υπέροχα όταν θα μ’ έχεις εξημερώσει! Το στάρι που είναι χρυσαφένιο, εσένα θα μου θυμίζει. Και θ’ αγαπώ το θόρυβο του ανέμου καθώς θα περνάει ανάμεσα από τα στάχυα του σταριού.
Η αλεπού σώπασε και βάλθηκε να κοιτάζει το μικρό πρίγκιπα για πολλή ώρα.
– Σε παρακαλώ, εξημέρωσέ με, είπε!

[…]

– Πρέπει να είσαι πολύ υπομονετικός, απάντησε η αλεπού. Στην αρχή θα πρέπει να καθίσεις κάπως μακριά από μένα, όπως κάνω τώρα εγώ, πάνω στο χορτάρι. Θα σε κοιτάζω με την άκρη του ματιού μου και συ δεν θα λες τίποτε. Η κουβέντα γίνεται αιτία να δημιουργηθούν παρεξηγήσεις. Όμως, κάθε μέρα, θα μπορείς να ‘ρχεσαι και να κάθεσαι κάπως πιο κοντά σε μένα …
Την άλλη μέρα, ο μικρός πρίγκιπας ξαναγύρισε.
– Θα ‘ταν καλύτερα να ‘ρχεσαι την ίδια ώρα, είπε η αλεπού. Αν, για παράδειγμα, πρόκειται να έρθεις στις τέσσερις το απόγευμα, από τις τρεις κιόλας εγώ θ’ αρχίσω να ‘μαι ευτυχισμένη. Όσο θα προχωρεί η ώρα, τόσο περισσότερο ευτυχισμένη θα νιώθω. Στις τέσσερις κιόλας θ’ αρχίσω να εκνευρίζομαι και ν’ ανησυχώ. Θα ‘χω ανακαλύψει το τίμημα της ευτυχίας! Μα όταν εσύ θα ‘ρχεσαι μια οποιαδήποτε ώρα, δεν ξέρω ποια, ποτέ δεν θα ξέρω πότε να φορέσω στην ψυχή μου τα καλά της … Χρειάζονται ορισμένα τυπικά.

[…]

Έτσι ο μικρός πρίγκιπας εξημέρωσε την αλεπού. Κι όταν πλησίαζε να ‘ρθει η ώρα του αποχωρισμού:
– Αχ! είπε η αλεπού … Θ’ αρχίσω τα κλάματα.
– Δικό σου είναι το λάθος, είπε ο μικρός πρίγκιπας.
– Ναι, σωστά, είπε η αλεπού.
– Μα συ θα βάλλεις τα κλάματα, είπε ο μικρός πρίγκιπας.
– Και βέβαια, είπε η αλεπού.
– Τότε, από αυτό, δεν κερδίζεις τίποτε!
– Κάτι κερδίζω, είπε η αλεπού είναι το χρώμα του σταριού.

[…]

– Γεια σου, είπε η αλεπού. Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό:
Δεν βλέπει κανείς πολύ καλά παρά μονάχα με την καρδιά. Ότι είναι σημαντικό, δεν το βλέπουν τα μάτια.

– Ότι είναι σημαντικό δεν το βλέπουν τα μάτια, επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.
– Είναι ο χρόνος που έχεις χάσει για το τριαντάφυλλό σου και που το κάνει τόσο σημαντικό.
– Είναι ο χρόνος που έχω χάσει για το τριαντάφυλλό μου … έκανε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.
– Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει αυτή την αλήθεια, είπε η αλεπού. Όμως εσύ δεν πρέπει να την ξεχάσεις. Να γίνεις υπεύθυνος για πάντα εκείνου που έχεις εξημερώσει. Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου …
– Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου … επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας, για να μην το ξεχάσει.

******************************************

Θελω τοσο πολυ να σε αγαπησω….

…που στιγμες μου έρχεται να σου το φωναξω, κι ας ξερω οτι ακομα δεν ισχυει.

Ο,τι γινει…

(και να φανταστεις οτι ποτε δεν ειχα αυτο το βιβλιο σε εκτιμηση.)

Γαληνη (?)

Published 15 by yvris

Σε ειδα ξανα σημερα, μετα απο πολυ καιρο, μικρακι μου.. Αληθεια ποσο καιρο ειχαμε να τα πουμε, πραγματικα; Και τοσα χρονια που σε ξερω, και καθε φορα μου γκρινιαζεις, σημερα ηταν η πρωτη φορα που σε ειδα και δεν ησουν καλα. Και αυτο που με σκοτωνει ειναι οτι, αυτη τη φορα, δεν μπορω να βοηθησω· εσυ, μονος σου, πρεπει να το κανεις.

Δεν ξερω τι ακριβως θελω να γραψω σημερα, ειναι πολλα μαζεμενα και ολα διαφορετικα μεταξυ τους. Ειναι συναισθηματα μαζεμενα σε σχεση με την εποχη, και σε σχεση με την επιστροφη σε καποια εδαφη που σε πανε αλλου.

Το εχω ξαναπει, υπαρχουν φασεις που δημιουργεις αναμνησεις, και φασεις που βουλιαζεις στις παλιες. Για μενα αυτη ειναι μια περιοδος δημιουργιας, ειναι μια νεα φαση. Νεο σπιτι, νεες παρεες και δουλειες κλπ, νεα αντιμετωπιση και διαθεση για δημιουργικοτητα και για κατι καινουργιο και οχι πια φοιτητικη σαπιλα. Τις νιωθω τις αναμνησεις που δημιιουργουνται τωρα. Ξερω την ενεργεια τους, ξερω ποιο τραγουδι που ζω τωρα θα με κανει να αναπολω ποιο συναισθημα στο μελλον, ξερω ποιες καινουργιες φασεις θα μου δημιουργουν deja vu οταν περασει η φαση τους και αλλαξει. Το περπατημα προς το σπιτι, ας πουμε, στη νεα γειτονια. Τα αρωματα αυτου του δρομου αυτη την εποχη του χρονου. Η μυρωδια της βροχης στη νεα γειτονια και το να την περπατας με βροχη πηγαινοντας στη δουλεια.

Ομως μια μικρη βολτα στα λημερια των ΒΠ, τα οποια νιωθω οτι εχω να δω ΧΡΟΝΙΑ, καθως με το τρεξιμο της μετακομισης κοπηκα απ’ολους και ολα και εχω καιρο να δω αγαπημενα μερη…

…το σπιτι των γονιων, που μεχρι πριν 1 βδομαδα ηταν το σπιτι «μου», και ερχομενη σημερα ενιωθα οτι παω για «επισκεψη»…

…το λατρεμενο Χαλανδρι…

αληθεια, ΓΙΑΤΙ το αγαπω τοσο πολυ το Χαλανδρι; να ειναι το πράσινο, και τα αρωματα των δεντρων και της ρεματιας τη νυχτα;… να ειναι το οτι νιωθεις σα να εισαι σε εξοχη; οι μυρωδιες απο τα γιασεμια, τις πασχαλιες, το αγιοκλημα, τα πλατανια..; να ειναι η καταληψη ή να ειναι οι ανθρωποι που γνωρισα εκει και οι αναμνησεις που εχω; της αυτο-ανακαλυψης, της ελευθεριας, της αγαπης;

(Ή μηπως σε ερωτευτηκα γιατι το Χαλανδρι σε κανει να ερωτευεσαι και οχι το αντιθετο;)

τεσπα ηταν ομορφα να ειμαι ξανα μετα απο καιρο σε γνωριμα λημερια. ηταν αναμνησεις και φλας μπακ, που θα ηθελα να αποφυγω πλεον αλλα ειναι ομορφες μια στο τοσο. Ολα ειναι βεβαια ομορφα στην Αθηνα την ανοιξη· την ανοιξη ερωτευεσαι την Αθηνα, καθε της μικρη γωνια. Το εχουμε ξαναπει, ειναι η εποχη μου. Με την εμπνευση και την ορεξη για ζωη, ειδικα και αν υπαρχει και κατι που σε κανει να «βλεπεις τα χρωματα πιο εντονα» τελευταια….

Αλλα, αγαπη μου, δεν εισαι εσυ καλα. Πώς να ειμαι εγω;…

Purple rain

Published 5 by yvris

Για σενα, μικρουλι…

I never meant to cause you any sorrow
I never meant to cause you any pain
I only wanted to one time to see you laughing
I only wanted to see you laughing in the purple rain

Purple rain, purple rain…
I only wanted to see you bathing in the purple rain

Για ολα αυτα που θελω να σου πω, και που μαλλον δε θα καταφερω να σου πω ποτε, γιατι πού να πρωτοχωρεσουν… και τι να πρωτοκαταλαβεις…

Για ολα αυτα που με εχεις κανει να νιωσω τις μερες αυτες… για το οτι με εκανες να κοιταζω τα μηνυματα μου με αδημονια, για το οτι με εκανες να νιωσω αποδοχη και ζεστασια 🙂

Σ’ ευχαριστω. Δεν υπαρχει περιπτωση το τραγουδι αυτο να μου θυμισει κανεναν αλλο πια, παρα εσενα.

I never wanted to be your weekend lover
I only wanted to be some kind of friend

Μέχρι η μωβ βροχη να μας ξανατυλιξει, αν μας ξανατυλιξει, και να νιωσουμε τα ριγη χαμηλα…

Να περνας ομορφα 🙂

Παιχνιδια του μυαλου

Published 4 by yvris

Ξερεις αυτη τη φαση που δεν εισαι και πολυ καλα, και μετα ολα σου φταινε…;

Που σε εχει παρει απο κατω για 1-2 πραγματα, εισαι και κουρασμενος και ολα τα βλεπεις αρνητικα. Τα παιρνει ολα η μπαλα της negativity, γινεσαι απαισιοδοξος, δε θες να κανεις τιποτα γιατι σκεφτεσαι πως ο,τι και να κανεις τιποτα δεν εχει νοημα, ενω τελικα ειναι ολα μεσα στο κεφαλι σου.

Και μετα απο το πουθενα φαντασματα απο το παρελθον σου που νομιζες οτι ειχες ξεπερασει και ειχες αφησει πισω εμφανιζονται και δε σε αφηνουν να κοιμηθεις τη νυχτα. Και οταν κοιμασαι σου γαμανε και τα ονειρα.

Γαμω το στανιο μου. Πρεπει να παρω μπρος και να κανω αυτα που θελω, γιατι εχω ΜΙΑ ζωη μονο και τη θελω για μενα!

Θελω στον ταφο μου να γραφει: «Εζησε τη ζωη της. Εξαντλησε τις δυνατοτητες της. Δεν της ειχε μεινει τιποτα αλλο που δεν ειχε κανει, και γι’αυτο αποχωρησε».

Και αμα ειμαι καλα εγω δε θα με νοιαζει τι λεει κανενας πουστης. Προφανως μονο οταν δεν αισθανεσαι καλα εσυ με τον εαυτο σου σε νοιαζει και η γνωμη των αλλων.

Οχι αλλη γκρινια. Ξυπνα.

(Παλι με διαβαζες… σε φιλω!)

Trapped in myself