Αρχείο

All posts for the month Ιανουαρίου 2011

last night’s dream

Published Ιανουαρίου 2, 2011 by yvris

Ειδα ενα ονειρο χτες το βραδυ και θελω να το γραψω γρηγορα για να μην το ξεχασω, οι ερμηνειες αργοτερα (αν και εχω ηδη στο μυαλο μου την ερμηνεια).

Ειδα λεει οτι ημασταν αδερφια με αυτο το (ψιλοαφωνο) πιπινι απο το x factor, το δημητρη. Και οχι μονο οτι ημασταν αδερφια αλλα οτι ημασταν κ αδερφες ψυχες. Οτι ημασταν πολυ αγαπημενα και οτι οποια ζευγαρια και αν ειχαμε παντα ημασταν εμεις πιο κοντα, σα να ημασταν ερωτευμενα αδερφια μεταξυ μας. Μιλουσαμε για τα παντα, αστειευομασταν και τελειωνε ο ενας τη φραση του αλλου και ειχαμε και μια πολυ ισχυρη σωματικη ελξη αλλα παντα ξεραμε οτι απαγορευοταν να κανουμε σεξ. και ημασταν ολο χαμογελα και πλησιασματα και βλεμματα που «ξεραμε» τι ημασταν ο ενας για τον αλλο χωρις να μιλαμε.

μετα για καποιο λογο που δε θυμαμαι εγω πεθανα. Θυμαμαι οτι ηταν να πεθανω σε χ δευτερολεπτα η κατι τετοιο και θυμαμαι οτι γινοταν ενα countdown σα να ηταν σε οθονη τηλεορασης. Θυμαμαι οτι ενιωθα πολυ ηρεμη, ειτε γιατι ημουν στα χερια του πιπινιου μου ειτε γιατι ημουν στην καρδια του κι ενιωθα την παρουσια του γυρω μου. Θυμαμαι οτι δε με ενοιαζε να πεθανω και ισα ισα το περιμενα με ενα πολυ γλυκο συναισθημα σα να ειμαι πολυ νυσταγμενη απο ενα ομορφο παρτυ και να με παιρνει σιγα σιγα ο υπνος στα χερια του αγαπημενου μου. Το τελευταιο που σκεφτομουν ηταν οτι δεν πειραζει γιατι ακομα και να ερθει ο θανατος εγω και το πιπινι μου δε θα παυαμε να επικοινωνουμε. Οτι θα μπορουσα να πηγαινω εκει σε αιθερια μορφη και να τον αγκαλιαζω οταν κοιμαται, να τον προσεχω.

Μετα πεθανα. Και το σκηνικο αλλαζε σιγα σιγα καθως πεθαινα, ηταν σα να κοιμαμαι σιγα σιγα και απο τον πραγματικο κοσμο βρισκομουν σε ενα ασπρο κρεβατι με ασπρα σεντονια και πολλα πολλα μαξιλαρια τα οποια αρχισαν να μεταμορφωνονται σε συννεφα. Και μετα ημουν πεθαμενη και βρεθηκα κι εγω ντυμενη σε ασπρα και ηταν κ οι αλλοι γυρω μου ντυμενοι σε ασπρα. Και αναμεσα στους αλλους ηταν και η Βασιλω.

Και θυμαμαι οτι καπου εκει αρχισα να ξυπναω οχι στην πραγματικοτητα αλλα απο το γλυκο συναισθημα του θανατου γιατι καπου εκει συνειδητοποιησα οτι δεν μπορουσα να επικοινωνω με το πιπινι μου! Γιατι οι κανονες ηταν οτι οι νεκροι απο τους ζωντανους χωριζονταν σε δυο διαφορετικα επιπεδα και απαγορευοταν η επικονωνια, και θα ειχε τιμωρια αυτο. Η επικοινωνια απαγορευοταν ακομα και με τους αλλους νεκρους γιατι εκει ηταν τοπος αναπαυσης. Οτι εφοσον εισαι νεκρος πλεον εισαι πνευμα και δεν μπορεις να μιλας και να βγαζεις ηχο. Αυτα μου ειπε η Βασιλω με πολυ αυστηρο υφος σε στυλ «στα λεω να τα μαθεις αλλα σταματα να μου μιλας κι εμενα γιατι θα τιμωρηθω κι εγω».

Ομως θυμαμαι οτι βρηκα ενα κολπο για να επικοινωνησω με το πιπινι μου, και το κολπο ηταν οτι ανακαλυψα οτι μπορουσα να μιλαω μαζι του χωρις ηχο, τηλεπαθητικα! Σκεπτομενη μονο αυτα που ηθελα να του πω, κι αυτος μπορουσε να καταλαβει και να μου απαντησει με τον ιδιο τροπο. Και στη συνεχεια περασε πολυ γρηγορα ο καιρος που δεν ξερω ποσα χρονια ηταν αλλα στο ονειρο ηταν σα μια στιγμη αφου πλεον υπηρχα στην αιωνιοτητα, και το πιπινι μου πεθανε και αυτο και ανεβηκε και αυτος στο αναπαυτηριο και πλεον μπορουσαμε να επικοινωνουμε με τα ματια και με τη σκεψη απο κοντα και οχι παρανομα. Και με ξαναγεμισε αυτο το γλυκο συναισθημα ευτυχιας που ειχα και στην αρχη του ονειρου καθως ελιωνα στην αγκαλια του, ανακαλυπτοντας οτι αφου πλεον ημασταν πνευματα δεν ειχε σημασια το γεγονος οτι ημασταν αδερφια και μπορουσαμε να κανουμε και σεξ.. και με ενα γλυκο φιλι στα χειλη του που σημαινε την αρχη απο αυτα που θα ακολουθουσαν ξυπνησα.

Fuck αυτο το ονειρο ειναι τελειως obvious. Τι γινεται οταν συναντας καποιο ατομο ιδιαιτερο για σενα μετα απο πολυ καιρο, και ανακαλυπτεις στην πρωτη επαφη μαζι του οτι το σωμα θυμαται..?

Οτι η καρδια θυμαται, ακομα κι οταν η σκεψη δε θυμαται?…

Σ’αγαπω, μην το ξεχνας.

Ανασκοπηση της χρονιας που περασε coming soon.

Advertisements