Αρχείο

All posts for the month Σεπτεμβρίου 2015

χρρρρ

Published 22 by yvris

μ αρεσει που μονο κοιτας τα αρνητικα. τοσα πραγματα εχω γραψει για σενα ομορφα. θες να στα ξαναπω; τοσα σου πα παρακατω. τοσα τραγουδια σου ανεβασα, εκατσα και τα ξεδιαλεξα ενα ενα.

εντελως γουρουνι; οχι. Αρκετα γουρουνι ναι. Με μενα ησουν αρκετα γουρουνι (και νταξει, οχι παντα), σου είπα όμως, ήταν επειδή δε νοιαζόσουν. Οταν νοιάζεσαι για κάτι εισαι γαμώ. Ελπίζω κάποτε να βρεις μια που να συνεχίσεις να νοιάζεσαι και μετά τους 6 μήνες. Ή που να της αρκεί η γουρουνίσια σου πλευρα 🙂

Σ’ αγαπαω.

Ανοίγει διάπλατα η πόρτα μου όταν έρχεσαι
Και πλημμυρίζει μουσικές η κάμαρά μου… τι όμορφοι στίχοι.

Το ζήσαμε αυτό. Το ζήσαμε, κυριολεκτικά. Θυμάσαι; πώς γέμιζε το δωμάτιο από τις αγκαλιές μας;

Υπάρχει κάτι πιο όμορφο;

να τι παίρνουμε μαζί μας, λοιπόν.

Δε χρειάζονται λοιπόν κακίες, ουτε βαρυσημαντες δηλωσεις. Σ’ αγαπώ. Μ’ αγαπας. Αγαπιόμαστε.

Αγαπηθηκαμε.

Ο,τι και να ναι, ξέρεις ότι θα είμαι πάντα εδώ για σένα. Και να μη με χρειαστείς ποτέ, το ξέρεις. Ότι παντα θα μπορείς να βασιστείς. Ότι οποιαδήποτε στιγμή έχεις κάπου να κρατηθείς, να πατήσεις. Το ξέρεις. Ξέρεις τι ασφάλεια και τι σπρώξιμο μπορεί να σου δώσει αυτό;

Να ξέρεις ότι αγαπιέσαι. Φυλαχτό.

υγ. Αν καποτε θελησεις κι εσυ να κάτσεις να μου πεις, μόνο καλό θα μου κάνει.

Καλό σου ταξίδι αγάπη μου.

it’s such a pretty world today…

Published 21 by yvris

Κοίταζα τα παλιά μου ποστ.

Τι όμορφα που πέρναγα..!

Πότε μου καρφώθηκε η ιδεα οτι χρειαζομαι κάποιον δίπλα μου για να ειμαι καλα;

Πότε σταμάτησα να περνάω καλά με τη μοναξιά μου;

Φθινόπωρο… πρωτοβρόχια… από τις πιο όμορφες εποχές

(όλες οι εποχες ειναι ομορφες)

μυρωδια απο βρεγμενο χωμα και πεσμενα πλατανόφυλλα στην άσφαλτο

τόσο όμορφα…

τόσο ομορφα!

καιρός για ανασύνταξη, οργάνωση και εφαρμογή!

και τέρμα οι τοξικοί άνθρωποι από τη ζωή μας!

(με πείραξε η απόρριψη λες… και ποιον δεν τον πειράζει, μάτια μου, που είναι αυτα τα ψυχολογικά μου;

σοβαρα τωρα, που πιστευεις ότι εχεις απορρίψει *εσύ*, *εμένα*;

μάλλον έχεις απορρίψει ήδη τον εαυτό σου και you chickened out… πού να αντέξεις να μπεις στον ανταγωνισμό που προκαλούσες… καλά τα λέγαν οι φίλοι σου…

πάντως θυμάμαι που έλεγες ότι ήθελες μια κοπέλα να περπατάς δίπλα και να λένε οι άλλοι τι κάνει αυτή μ’αυτον το μαλάκα

μάντεψε τι! 😀

κάτσε εκει να σαπίζεις και να κοζαρεις ανήλικες,

καλή βόλτα!)

χρόνος και ενέργεια στα σημαντικά και όχι στο βρόντο 🙂

welcome, fall…

welcome, my new life!

υγ. τι μου έχεις κάνει εσυ, παιδί μου;

τι παιδί είσαι συ!

Τι παιδι είσαι συ!

Μαγικό άγγιγμα.

Κι όμως ( 😉 ), δε μου λειπεις..

Και οι ατάκες σου..! Και οι εκφράσεις στα μάτια σου όταν προβληματίζεσαι… Και αυτά που μου λες 😀

και ο τρόπος που σιγά σιγά με βάζεις μέσα, καρδιά μου

Στις φθινοπωρινες βραδιές, και στα χαμόγελα που έρχονται 🙂

υγ. καποιες φορες θυμωνω. καποιες φορες χρειαζεται να το εκφρασω. Καποιες φορες εχω πολυ ασχημες σκεψεις για σενα. Όχι όλες. Δε σε μισω παντα… Διαβαζεις με δικη σου ευθυνη.

missing you

Published 17 by yvris

Στενοχωριεμαι πολύ για οσα σου ειπα σημερα… Καλα εκανες και δε μου ειπες εσυ. Για σενα, οχι για μενα. Γλιτωσες καποια πολυ ασχημα συναισθηματα που θα ενιωθες τωρα.

Δεν τα εκανες ολα σκατα, ξερεις… Εχω να θυμαμαι πολλα ομορφα πραγματα απο σενα 🙂

Ξερεις ποια. Εχεις να τα θυμασαι κι εσυ.

Ουτε εισαι ολα σκατα. Σου το ειπα, εισαι εξυπνος. Πολύ. Και εχεις πολυ πραμα να δωσεις μεσα σου. Αρκει να βρεις τη συνδεση καποτε. Που θα τη βρεις.

Εισαι γλυκος και τρυφερος. Μην κοιτας που με εμενα δεν. Με εμενα απλα δε νοιαζοσουν. Οταν νοιαστεις, θα ειναι πολυ ομορφα για τον ανθρωπο που θα ειναι διπλα σου τοτε.

Ειναι λιγο περιεργα και μοναχικα αποψε. Ειναι περιεργα να ξερω οτι δεν μπορω πια να σου στειλω ουτε ανεκδοτα. Δε νομιζω οτι θα κρατηθω.

Τοσες φορες που το εχουμε πει, ειναι πλεον η πρωτη φορα που δεν υπαρχει οντως η επιλογη να σου μιλησω;

Ειναι λιγο μοναχικο το facebook οταν ξερω οτι δε θα εισαι εκει πια να κοιτας και να προσεχεις τα οσα ποσταρω.

Λειπεις.

Και παρα τα οσα ειπαμε, το πιστευω, δεν εχουμε τελειωσει.

Μπορει να μην ξανακανουμε ποτε τιποτα. Μπορει να μη θελουμε. Αλλα δεν εχουμε τελειωσει. Αυτο που ηταν, ειναι παντα εκει, και το ενιωσες κι εσυ σημερα.

Τη χημεια μας.

Μου λειπει το κορμι σου, η αγκαλια η απιστευτη, τα γαμησια μας τα θεικα που γινονταν τα παντα μουσκεμα. Μου λειπει η γευση σου απο το στομα μου.

Εισαι παντα το κουταβι μου.

Καληνυχτα, λοιπον, περιεργη και μοναχικη, κουταβι μου. Ειμαι παντα μαζι σου.

Κουρνιαζω και βολευομαι, και μη με ενοχλεις τωρα, κοιμομαστε :*

υγ. Δες το παρακατω. Επρεπε!

once in a blue moon

Published 9 by yvris

έχω μείνει με ένα χαμόγελο στο στόμα

κάθε φορά που σε σκέφτομαι

και την ανάμνηση από τα χέρια σου πάνω στο σώμα μου

και όλο ψάχνω αφορμές να μιλώ για σένα

για να χαμογελώ ξανά

(γιατί μου χει λείψει να χαμογελώ)

και να λεω το όνομά σου

δυνατά, να το ακούω,

να το αισθάνομαι στο στόμα μου, στη γλώσσα μου,

να μου γεμίζει το στόμα και την καρδιά χαμόγελα.

δεν ξέρεις πώς με κράτησες…

σ’ ευχαριστώ

γι’ αυτές τις 2 μέρες