Αρχείο

All posts for the month Ιανουαρίου 2013

Snow Stories

Published 8 by yvris

…και ξημερωσε Κυριακη, 17 Φλεβαρη του 2008, και το ειχε στρωσει. Παντου. (ειχαμε ξυπνησει μαζι.) Κοιταζες εξω απο το παραθυρο και ηταν ολα ασπρα!

Και φυσικα επεσε το συρμα: χιονοπολεμος, στην αυλη, στο κτημα.

Φοραμε ο,τι πιο χοντρο βρισκουμε, κι ετοιμαζομαστε να παρουμε το Σαραβαλακι (ηλικια: πανω απο 15 χρονων) και να παμε να παιξουμε με τους αλλους. Λες και ημασταν 10 χρονων! Εχει αυτο το πραγμα το χιονι, που βγαζει απο μεσα μας το κρυμμενο παιδι. Γιατι, θα μου πεις, μηπως οταν ειμαστε παιδια το χαρηκαμε το χιονι, μηπως το ειδαμε και ποτε; Κι ετσι καθε φορα θελουμε να παιξουμε χιονοπολεμο, μπας και ξορκισουμε το απωθημενο!

Η μανα μου ομως ειχε αλλα σχεδια! Με το που με βλεπει να παω να την κανω, αρχιζει: «Πού θα πας τωρα μεσα στο κρυο, θα αρρωστησεις, θα χτυπησεις με το αυτοκινητο, δεν εχεις μαθει να οδηγας σε χιονι, θα τρακαρειιιις και θα τρεχουμε, ειναι σοβαρα πραγματα αυτα παιδι μου;!»

«Θα παω για χιονοπολεμο!»

Οταν βλεπει οτι τα επιχειρηματα δεν πιανουν, βαζει τα μεγαλα μεσα:

«Δε θελω να πας!»

«Οκ, μπραβο, εγω θελω, γεια, τα λεμε το βραδυ!»

Οταν βλεπει οτι ουτε αυτο πιανει, βαζει τα μεγαλυτερα μεσα:

«Πατερα της, πες της να μην παει!»

Πατερας (με υφος «δε με χεζετε τωρα! πφφ αμα δεν της το πω δε θα γλιτωσω τη γκρινια»): «Μην πας για χιονοπολεμο. Που να τρεχεις τωρα, πως θα πας;»

«Καλε, διπλα ειναι, θα μου δωσετε τις αλυσιδες και θα παω!»

«Οχι, τις αλυσιδες δε θα τις παρεις, τις θελω εγω για να παω αυριο στη δουλεια!»

(ΣτΜ: Ποια δουλεια αυριο, εδω ειναι Ελλαδαρα, λιγο χιονι εριξε και ηταν κλειστο το κεντρο για 3 μερες! Κανεις δεν πηγε στη δουλεια αυριο!
Επισης οι αλυσιδες του Σαραβαλακιου δεν κανανε για το δικο του αμαξι διοτι οι ροδες ειναι πιο μεγαλες, αλλα σε εκεινη τη φαση δεν το ξεραμε ακομα.)

«Ε οκ θα στις φερω μεχρι το βραδυ, αυριο θα τις εχεις!»

«Μα δεν ξερεις να οδηγας με αλυσιδες, δεν εχεις ξαναοδηγησει σε χιονι!»

«Ε αν δεν το κανω, πώς θα μαθω!»

«Βρε παιδακι μου, που να τρεχεις τωρα, να σε πεταξω εγω μια με το Καμαρι;» (Καμαρι = το αυτοκινητο του Πατερα, που το προσεχει σαν τα ματια του και δεν το δινει σε κανεναν αλλο να το οδηγησει.)

(Ερχεται το τελειωτικο επιχειρημα!) «Δες… Εγω ετσι κι αλλιως με πανω απο 20 δε θα πηγαινω. Αρα και να μου γλιστρησει και να στουκαρω, εγω δε θα παθω τιποτα, αντε να παθει κανενα τσαλακωμα το αμαξι. Τωρα ποιο θα προτιμουσες να χτυπησει; Το Σαραβαλακι ή το Καμαρι;»

(Χωρις καν να το σκεφτει): «Αντε, καλα να περασεις, και να γυρισεις το βραδυ!»

Και δυσκολευτηκαμε λιγο να βαλουμε τις ατιμες τις αλυσιδες, αλλα τελικα τις βαλαμε! Και πηγαμε! Και ηταν το πιο χορταστικο παιχνιδι με χιονι που ειχαμε κανει ποτε! Και παιξαμε χιονοπολεμο σε ομαδες «κουκουλοφοροι – μπατσοι», μονο που κανεις δεν ηθελε να ειναι μπατσος, και ετσι οποιος εριχνε σε καποιον τον βαφτιζε αυτοματα μπατσο, και οι ομαδες δεν υπηρχανε. (Και ειχες πεσει απανω μου για να με ριξεις κατω, και παλευαμε στο χιονι, και ενιωσα το κορμι σου πανω μου για μια στιγμη… τοσο ζεστο) Και μετα μπηκαμε μεσα και αραξαμε και πιναμε τσαγια και κρασια διπλα στην ξυλοσομπα. Και λεγαμε ιστοριες μεχρι που βραδιασε.

Ωραιες μερες…

Θυμαστε;