Αρχείο

All posts for the month Ιανουαρίου 2010

Στον Γ.

Published 23 by yvris

Αυτες τις μερες αισθανομαι προδομενη, δεν ξερω αν το αισθανομαι δικαιως η αδικως. Εγιναν καποια πραγματα που πολυ απλα δεν τα περιμενα ποτε απο εναν συγκεκριμενο ανθρωπο. Θελω να πω, ειναι καποιοι ανθρωποι ρε παιδι μου που ποτε δεν περιμενεις οτι θα φερθουν σκατα, σε σενα. Και μετα πανε και το κανουν. Και νιωθω ξεκρεμαστη, λιγο οτι δεν ξερω απο που να πιαστω, λιγο οτι εχει γαμηθει ο Διας. Σου ανατρεπεται ολο το σκηνικο και ερχεται ολος ο κοσμος σου αναποδα ρε πουστη μου. Απογοητευση, αυτη ειναι η λεξη που εκφραζει (οσο μπορει κι αυτη) αυτο που νιωθω σχετικα με εκεινο το θεμα. Και μαζι ενα τεραστιο «ΜΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ?!»!! Ε ναι οντως ακομα δεν το εχω πιστεψει, μα γινεται να ειναι ποτε δυνατον αυτος ο ανθρωπος που δεν ειναι ο οποιοσδηποτε να μου φερθει εμενα ετσι? και να αγνοει ολη τη σχεση αυτη που υποτιθεται οτι ειχαμε? να τη γαμαει ολη, σα να μην υπηρξε τιποτα ποτε?

Ε οχι ρε πουστη δεν το δεχομαι γιατι φευγει η γη κατω απο τα ποδια μου. Τι να πω, ντροπη σου να φερθεις ετσι. Ειλικρινα εγω θα ντρεπομουν, και ναι το ξερω εχω κανει κι εγω τα λαθη μου σε ολη αυτη την ιστορια (και το μεγαλυτερο ηταν οτι δεν αφεθηκα, γαμω την προσωρινιλα μου γαμω). Αλλα εγω ποτε δεν ελεγα αλλα και αλλα εκανα. Εχω αυτο το καλο, να ξερεις παντα τι να περιμενεις απο μενα και οχι να υποσχομαι και μετα να ψαχνεσαι. Αλλα ειναι ταυτοχρονα και απαιτηση. Θελω να ξερω τι μου γινεται και που βαδιζω. (κι αν εσυ προτιμας να κοροϊδευεις τον εαυτο σου και να σε κοροϊδευουν δε σημαινει οτι ειμαστε ολοι ετσι). Γιατί να με κοροϊδεψεις, ρε πουστη? Γιατι να μου πεις κατι που δε σκοπευες να κανεις? Και να φανταστεις οτι αναρωτιομουν τι σκατα φιλοι ησασταν με τον αλλο μεγαλο παπαρα αφου -και καλα- δεν ειχατε κοινα, ε να τα κοινα. Φοβομαστε να πουμε αυτο που σκεφτομαστε, λεμε μια παπαρια για να ξεφυγουμε απο τη δυσκολη κατασταση γιατι δεν εχουμε αρχιδια και μετα αφηνουμε τον αλλο να ψαχνεται σα μαλακας. Αν αυτο που θες ειναι να εχεις ενα μουνι να τρεχεις απο πισω και να κανεις οτι σου λεει γιατι δεν μπορεις να μεινεις μονος σου, καντο! μην το βαφτιζεις ομως αγαπη, γιατι δεν ειναι. Τα μεγαλα λογια μπορεις να τα βαλεις εκει που ξερεις.

Δεν ξερω αν ειναι δυνατοτερος ο θυμος που αισθανομαι η ο πονος. Μαλλον ο πονος… Αλλα παρολα αυτα, παρα την απογοητευση, τον πονο και το θυμο μου (και ολα αυτα με μια παραλληλη αρνηση να δεχτω το τι εγινε) καπου μεσα μου και κατω απο ολα αυτα σ’αγαπω και θελω να εισαι καλα (εδω βρισιδι πηγα να γραψω στο ΔΙΚΟ ΜΟΥ μπλογκ που ξεσπαω ο,τι σαπιλα μπορει να εχω μεσα μου και ΔΕ ΜΟΥ ΒΓΗΚΕ! Στο δικο μου μπλογκ! στο προσωπικο μου ημερολογιο, ακομα κι εκει δεν μπορω να σε βρισω!!). Ευχομαι να εισαι καλα, καποτε στο μελλον γιατι τωρα δεν εισαι (και να πω την αληθεια μεχρι να μου φυγει ο θυμος δε θα με λυπει και ιδιαιτερα). Στο πλάι σου ο άνθρωπος που διάλεξες βιτρίνα στη ζωή σου, τριάκοντα αργύρια αντίτιμο σιωπής – αν με πιανεις. http://www.youtube.com/watch?v=XxBO_yeHdmY

ΜΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΕ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ

Αν δεν μπορειτε να live up to them μη δημιουργειτε προσδοκιες, απλα. Μην υποσχεστε κατι που ξερετε οτι δεν προκειται και δεν εχετε σκοπο να το κανετε. Ποτε δεν καταλαβα γιατι να κανει κανεις κατι τετοιο.

Καλα να περνας με τη βιτρινα σου.

ΥΓ: Ειναι κωμικοτραγικο τελικα το ποσο ασχημα προβλεψιμοι ειναι οι ανθρωποι. Στελνεις σε καποιον ενα μηνυμα αγαπης και εννοιας, και το γραφει εκει που δεν πιανει μελανι.  (Γιατι εισαι ηλιθια και δε θες να δεχτεις οτι απλα ΔΕ ΘΕΛΕΙ να σε παρει τηλεφωνο, ασχετο που σου ειπε οτι θα σε παρει, και περιμενεις το τηλεφωνο και λες γιατι δεν ερχεται; και μετα διαβαζεις στις ειδησεις για ενα σκηνικο που εγινε κοντα στο σπιτι του και φοβασαι μην επαθε κατι. και λες «μηπως εχει παθει κατι κι εγω η ηλιθια λεω γιατι δε με πηρε»).  Και σε γραφει. Γραφεις τοτε ενα μηνυμα το οποιο δεν του το στελνεις ποτε, μονο και μονο για να βγαλεις τον πονο απο μεσα σου (αυτη ειναι η δουλεια αυτου του μπλογκ οπως εχω ηδη πει) και μετα ο αλλος ξαφνικα επικοινωνει μαζι σου απο 50 διαφορετικες μεριες! Και σου τη λεει γιατι δεν του το ειπες. Ενω ο ιδιος εχει κοψει την επικοινωνια!!!

Και τα ακομα πιο αστεια σκηνικα ποια ειναι? 1. οτι πουθενα δεν ανεφερες το ονομα του, οποτε καπου προφανως αναγνωρισε τον εαυτο του σε ολη αυτη τη σαπιλα, οποτε το προβλημα του ειναι ο εαυτος του και οχι εγω και 2. προφανως εννοειται οτι δεν ειχε τιποτα να πει σε αυτα που ειπα. Οποτε ως κλασικος αντρας, εκανε αυτο που καθε αληθινος αντρας κανει οταν ερχεται η ωρα να αντιμετωπισει τις ευθυνες του: Εριξε την ευθυνη πανω μου και μετα λακισε. (Αααααααχ, καλα δεν ηταν τοτε που πηδαγαμε?)

Ναι, προφανως και με ποναει για να καθομαι να ασχολουμαι. Εννοειται πως με ποναει. Αν δε με ποναγε τι θα καθομουν να εγραφα για κατι που δε με νοιαζει;  Με ποναει γιατι αγαπησα και αγαπω ακομα. Με ποναει γιατι με κοροϊδεψαν. Καθενας στη θεση μου θα ποναγε.

To pattern σε περιπτωση που το χρειαστετε για μελλουσα χρηση: Θελω να σε ξεφορτωθω -> Δεν εχω τα αρχιδια να σου το πω ευθεως -> Σε ξεφορτωνομαι προσωρινα με ενα ψεμα -> Κανω μια μαλακια -> Τη φορτωνω πανω σου -> Problem solved! (Ουτε πρωτοτυπος δεν ησουν καημενε…)

Αλλα πες μας, τι θα γινει αν καποτε αγγιξεις το κορμί σου, Γ.; Τι θα παθεις αν αντιμετωπισεις τα συναισθηματα σου αντι να κρυβεσαι απο αυτα πισω απο το δαχτυλο σου; Ξερω οτι κατα βαση φοβασαι. Και γι’αυτο, παρα τα οσα ακουσα (οτι αξιζω μόνο για τον πουτσο;! Στην κοπελα που ησουνα για 1.5 χρονο μαζι;;!!!), δε σου κρατω κακια. Τα’πα εδω και ξεθυμανα, να ‘ναι καλα το μπλογκ. Εσυ μακαρι να μην ειχες πει αυτα που μου ειπες, και εξακολουθω να πιστευω και να ελπιζω η (εντελως) ηλιθια οτι δεν τα εννοουσες. Ας πουμε οτι δεν καταχωριστηκαν ποτε. Μπορεις να κοιμηθεις ησυχος αποψε.

Στο καλο.

(Πόση απογοήτευση πια;)

(Γιατί?…)

Nostalgia pt. II

Published 20 by yvris

Δύο κομμάτια, και τα δύο γραμμένα απο ένα φίλο μου, τα οποία κατά καιρούς με έχουν εκφράσει σε βαθμό να νομίζω ότι τα έγραψε έχοντας στο μυαλό του εμένα! (να που φαίνεται το ταλέντο του καλού τραγουδοποιού 🙂 )

Δυο κεριά (ακούστε το εδώ)

Δυο κερια αναμμενα αλλα απ’το βραδυ αφημενα
Ξυπνα μοναχη ενα ακομα πρωι
Δεν περιμενει, τον καφε ζεσταινει και στο μπανιο μπαινει
Για κεινη τη μερα ειναι ακομα αρχη

Βγαινει στο δρόμο κι ενα κρυο τη χτυπαει στον ωμο
Και τοτε θυμαται μια στιγμη μακρινη
«Σου ειπα κρυωνω κι εσυ μου εδωσες ενα φιλι μονο
Μα τοτε μου φανηκε πως αυτο μου αρκει»

Ειναι αληθεια παραξενο να θελεις κατι μα ποτε το χερι να μην απλωνεις
Να μενεις σ’ενα ονειρο, μ’αυτο να ζεις
και μ’αυτο καθε μερα τον εαυτο σου να σκοτωνεις..

Μα εκεινη δεν τον ξεχναει, ο κοσμος γυρνα κι ισως ακινητη αυτη
αφηνει σαν αμμο τις στιγμες να γλιστρουν
Σε καποια στροφη πιο μπροστα ισως να ερθει και σιγα μη συμβει
Και μεσα πια ας ξερει πως ο κοσμος γυρνα..

Η μερα περναει κι η σκεψη απο κεινον δεν το κουναει
Κι αυτη η οθονη αδειανη συνεχως
Σχολαει το βραδυ, οσο κι αν ψαχνει δεν υπαρχει σημαδι
Ο ουρανος της ειναι πια σκοτεινος

Αυτο το σημερα ειναι το χτες που αυριο θα σκεφτεις πως εχεις χαρισει
Κρατα την ανασα σου, οσο κι αν το θες
ο χρονος για σενα δε θα σταματησει

Μα εκεινη δεν τον ξεχναει, ο κοσμος γυρνα κι ισως ακινητη αυτη
αφηνει σαν αμμο τις στιγμες να γλιστρουν
Σε καποια στροφη πιο μπροστα ισως να ερθει και σιγα μη συμβει
Και μεσα πια ας ξερει πως ο κοσμος γυρνα..

Λιγο πριν πεσει προσπαθει σε ενα χαρτι να χωρεσει
Οσα δεν μπορεσε ποτε να του πει
Με δυο κερια, το μονο φως που εδω και μηνες κρατα
Μεχρι ο υπνος να την παρει αγκαλια..

Στα δικα μας τα μερη

Στην αδεια πολη σα φαντασμα ξαναγυρναω
Στο βημα σου παταω κι ολο κατι ζηταω
Κατι απο σενα που με κανεις και ποναω αποψε
Που οι δρομοι μ’οδηγουν στα δικα μας τα μερη

Ηταν γλυκο μεσημερι κι ο ηλιος σε ζωγραφιζε σκυφτο
να μου κρατας το χερι, μα τωρα ποιος ξερει
Που χανεσαι, ποιος ανεμος ξανα θα σε φερει, αποψε
που οι δρομοι με γυρνουν στα δικα μας τα μερη

Ησουν στα ασπρα ντυμενος και χορευες μαζι μου ολη τη βραδια
Και σα θεος ξεπεσμενος μ’ερωτα φορτισμενος
Σου φωναζα να με κρατας μα εσυ ησουν χαμενος
κι αποψε οι δρομοι μ’οδηγουν στα δικα μας τα μερη

Μα καποτε ηρθε το βραδυ και χαθηκες μες στη νυχτια
Και σαν του κοσμου ψεγαδι ν’αναζηταω το χαδι
Κατι που να θυμιζει το δικο σου σημαδι αποψε
Που οι δρομοι με γυρνουν στα δικα μας τα μερη…

Καλή χρονιά…

Published 8 by yvris

και γράφω αυτό το πρώτο ποστ για τη νέα χρονιά στο αεροδρόμιο, μόνη μου, περιμένοντας να φύγω. Έχω καιρό να γράψω. Μία τα μαθήματα, μια το άγχος, μια οι άνθρωποι που προτιμώ να βλέπω αντί να κάθομαι μπροστά στον απρόσωπο υπολογιστή… έχω παραμελήσει το μπλογκ μου όσο ακριβώς έχω παραμελήσει εμένα. Τον εαυτό μου και τις προτεραιότητές μου. Δεν είναι ότι δεν έχω πράγματα να γράψω. Απλά δεν έχω κάτσει να βάλω σε σειρά τις σκέψεις μου, και πολλές φορές δεν ήθελα κιόλας. Για πολύ καιρό αισθανόμουν χαμένη… Και ακόμα αισθάνομαι, απλά τώρα δεν με πονάει τόσο όσο πριν, και επίσης κάπου έχω αρχίσει να βλέπω ένα φως στο τούνελ.

Μεγαλώνουμε… Δεν είμαστε πια τα πιτσιρίκια που ήμασταν. Ναι έχουμε ακόμα όλη τη ζωή μπροστά μας, αλλά κάπου πρέπει να σταματήσουμε τις βλακείες και να κάνουμε και κάτι. Ή έστω να έχουμε ήδη κάτι στα χέρια μας να πορευτούμε με αυτό προς κάποια κατεύθυνση. Δεν έχουμε πια τα ίδια περιθώρια. Κάπου αρχίζει να σε ενοχλεί το να κάθεσαι, θες να γίνεις δημιουργικός, να προσφέρεις. Αλλά τι να προσφέρεις, προς ποια κατεύθυνση? Με τι να πρωτοασχοληθείς από τις τόσες ευκαιρίες και επιλογές που υπάρχουν? Τι να ακολουθήσεις, ή μάλλον προς τα πού να χαράξεις το δρόμο σου για να αισθάνεσαι γεμάτη?… βλέπεις όλες σου τις δυνατότητες κι επιλογές να χορεύουν μπροστά σου σα να σε κοροϊδεύουν και ζαλίζεσαι, χαώνεσαι. Δεν παίρνεις καμιά πρωτοβουλία, δεν κάνεις τίποτα και τελικά κάθεσαι εκεί άπραγος και παρατηρείς τα καλύτερα χρόνια της ζωής σου να περνάν από μπροστά σου και να χάνονται. Αντι να τα αξιοποιεις με τον καλυτερο τροπο. Και το θεμα ειναι οτι κανεις δε θα σου τα δωσει πισω.

Κάποτε είχα πει ότι ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι να γυρίσω μια μέρα να κοιτάξω πίσω και να πω «Μαλακίες έκανα. Ξόδεψα άσκοπα το χρόνο μου. Θα μπορούσα να έχω κάνει κάτι πολύ καλύτερο τότε.» Ο χρόνος είναι το μόνο πράγμα που δεν μπορεί ο άνθρωπος να ελέγξει, να κατευνάσει, να αγοράσει, να σταματήσει. Και αχ αυτό το καταραμένο το κόστος ευκαιρίας… Και εδώ και 3 μήνες παρατηρώ τον εαυτό μου να είναι σε αυτήν την κατάσταση απραξίας που είναι ό,τι χειρότερο. Εκτός αν πούμε ότι είναι κάτι σαν hibernation – ανακτώ δυνάμεις και ετοιμάζομαι για την επόμενή μου κίνηση. Ποια όμως θα είναι αυτή? Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να ιεραρχήσω και να τακτοποιήσω το χρόνο μου για να μπορέσω να τα κάνω όλα..? και πόσο ακόμα έχω περιθώρια να κάθομαι?

Η κατάρα και το κλισέ του ξενιτεμένου είναι το ότι αισθάνεται παντού ξένος. Και υπήρχαν στιγμές που το ένιωσα αυτό. Είχα την τύχη και την ατυχία να γεννηθώ καβλοτάξιδη αλλά όχι αρκετά άπατρις, και είμαι από τους ανθρώπους που έχουν την τάση να προσκολλώνται στο παρελθόν. Δύσκολο αυτό για μια ταξιδιάρα ψυχή, όταν ομως πιστευεις οτι το μελλον μονο χειροτερο θα ειναι λογικο ειναι να κοιτας πισω. Συν η μηδενική επιβολή στον εαυτό μου, συν το άγχος και τα συναισθήματα ανικανότητας, συν το ότι κάποιες φορές νιώθεις σα να έχεις κάνει μια τρύπα στο νερό που έφυγες αναλογιζόμενος όλα όσα έχασες. Έχασες όμως ή απλά άφησες πίσω? Πονάει πολύ η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι όσα άφησες φεύγοντας λειτουργούν μια χαρά και χωρίς εσένα. Ότι ο κόσμος προχωράει και δε σε χρειάζεται, ότι το ίδιο θα έκανε κι αν δεν υπήρχες. Ότι κάποια πράγματα που θεωρούσες ταυτότητά σου δεν τα έχεις πια – νιώθεις σα να έχεις χάσει τον εαυτό σου. Και δε μιλαμε για ενα πραγμα, ενα ατομο ή μια ασχολια απο αυτες που απαρτιζουν την ταυτοτητα σου, γιατι αμα εχεις δημιουργησει και χτισει τη ζωη σου γυρω απο κατι και το χασεις τοτε χανεις ενα μεγαλο κομματι της, αλλα τουλαχιστον εχεις αλλα πραγματα να κρατηθεις. Μιλαμε να τα χανεις μονομιας ΟΛΑ. Τη σχεση σου, τις ασχολιες σου, τη δουλεια σου, τα χομπι σου, τους φιλους σου, το αμαξι σου, τις παρεες σου, το σπιτακι σου, τα αγαπημενα σου μερη, ΟΛΑ. Ολα αυτα που απαρτιζουν το ατομο που εισαι οπως το ξερεις και οπως σε ξερουν και οι υπολοιποι και εχεις ενσωματωσει και εχεις διαμορφωσει μια ταυτοτητα. Τοτε δεν εχεις τιποτα για να κρατηθεις και νιωθεις την ατομικοτητα σου χαμενη.

Κάποια στιγμή όμως συνειδητοποιείς ότι αυτά είναι πράγματα που καλλιεργούνται. Όσο τα καλλιεργείς τα έχεις. Και αν ποτέ αποφασίσεις να εγκατασταθείς κάπου μπορείς να τα χτίσεις εκεί, και τα παλιά δεν τα χάνεις, απλά προσαρμόζονται. Το να νιώθεις παντού προσωρινή είναι κάτι που πονάει, όντως. Να μην μπορεις να αφιερωσεις τον εαυτο σου σε καποιον η σε κατι, να κρατιεσαι να μη δεθεις, να μην αφηνεσαι, γιατι ξερεις οτι αυτα οπου να ναι θα τα αφησεις και θες να αποφυγεις τον πονο. Ζεις ετσι ομως η απλα περνας και δεν ακουμπας; Ζεις την καθε μερα στο επακρο αν εισαι παντου προσωρινος; Κοιτωντας πισω τωρα αντιλαμβανομαι καποιες μαλακιες που εκανα στο παρελθον γι’αυτο το λογο, και δεν εζησα, δε δοθηκα οσο μπορουσα, δεν εκτιμησα αυτο που ειχα. Δυστυχως καποια πραγματα ειναι αργα να τα παρεις πισω.. Τουλαχιστον ομως είναι ωραίο να μη νιώθεις ότι έχεις αφήσει κάτι στη μέση πίσω σου. Να νιώθεις ότι εκεί που έφυγες υπάρχει αγάπη για σένα και όχι κάποιο άσχημο συναίσθημα. Αυτό σου δίνει τα φτερά να προχωρήσεις παρακάτω – η αγάπη είναι αυτό που χρειαζόμαστε.

Υπήρξαν στιγμές που ένιωσα ότι δεν μπορώ να αγαπήσω πια, ή μάλλον ότι δεν μπορώ να ξαναερωτευτώ. Και πίστευα ότι έφταιγες εσύ για αυτό, ότι κατέστρεψες την πίστη μου στον έρωτα. Ότι δε θα μπορούσα ξανά να δοθώ πλέον σε κάποιον μετά από μια τέτοια κοροϊδία – γιατί όταν παίζει κάποιος με τα συναισθήματα και το μυαλό σου ΕΠΙΤΗΔΕΣ (όχι όταν απλά δεν προκύπτει να ταιριάζουν δυο άτομα) τότε ο πόνος είναι πολύ μεγαλύτερος. Γιατί εκτός από την απόρριψη έχεις να αισθάνεσαι κιόλας ότι έχεις πιαστεί μαλάκας – γιατί? Γιατί ερωτεύτηκες, που είναι το πιο φυσιολογικό συναίσθημα. Αλλά δε γαμιέσαι κι εσύ, δε σου κρατάω κακία πλέον. Δε σε συγχωρώ αλλά σε λυπάμαι, γιατί μέχρι εκεί φτάνεις. Εμένα πλέον πρέπει να είναι κάτι ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ για να με ξανασυγκινήσει. Αλλά θα ξαναερωτευτώ. Δεν έχω πεθάνει μέσα μου, είμαι ζωντανή κι έχω ακόμα πολλή αγάπη να δώσω, και να πάρω.

Ε ναι λοιπόν μεγαλώνω. Κι έχω βαρεθεί να αισθάνομαι τα χέρια μου δεμένα. Έχω βαρεθεί να κοιτάζω τη ζωή μου να περνάει από μπροστά μου σαν απλός θεατής, χωρίς να συμμετέχω. Ήρθε η ώρα να δράσω – προς τα πού δεν ξέρω αλλά θα το βρω. Πραγματοποιώντας το. Και υπάρχουν ακόμα πράγματα που με δένουν με τον τόπο μου – δε με κρατάνε όμως πίσω. Είναι η κινητήρια δύναμή μου – η αγάπη και η αίσθηση ότι υπάρχει κάτι στο οποίο μπορώ να ξαναγυρίσω. Ευχαριστώ γι’αυτή την αγάπη, την έχω ανάγκη. Την κρατώ σφιχτά μέσα μου, κλείνω τα μάτια και πάμε! Βουτιά στο κενο!