Αρχείο

All posts for the month Σεπτεμβρίου 2009

Nights in Amsterdam

Published 25 by yvris

Ειναι καποιες στιγμες που ευχομαι να ειχα μια καμερα.. για να μπορω να απαθανατιζω και να μοιραζομαι μαζι σας εικονες οπως αυτες της αποψινης νυχτας. Οπως τα φωτα που καθρεφτιζονται στα νερα της προβλητας του Stavangerweg, ροζ πρασινα, λευκα, δημιουργωντας μια μυστηριακη ατμοσφαιρα διπλα απο τα φοιτητικα σπιτια. Οπως μια νυχτερινη βολτα με το ποδηλατο διπλα στο νερο, γυρω απο το λιμανι με τα καραβακια και το ενα και μοναδικο ιστιοφορο που το λενε Thalassa, με τους ηχους των σκοινιων που τριζουν καθως το κυματακι λικνιζει τα καραβακια.. Οπως μια βολτα γυρω απο το Dam, με τους μεθυσμενους τουριστες στην πλατεια, ενα μεθυσμενο Ολλανδο που τσακωνεται στο τηλεφωνο με τη γκομενα του, ενα ερωτευμενο ζευγαρακι που δινει ενα φιλι στη μεση της πλατειας γυρνωντας προς το σπιτι μετα απο μια νυχτα διασκεδασης. Οπως μια εγκυος γατα που περναει τρεχοντας απεναντι πανω απο τις ραγες του τραμ και γλιστραει και σκονταφτει, οπως τα πρεζακια που εχουν ξεμεινει στην πλατεια να αραζουν και να μιλανε μια γλωσσα που μονο αυτοι ξερουν.

Τα φωτα του Αμστερνταμ τη νυχτα, τοσο διαφορετικα απο της Αθηνας, τοσο ζεστα και τοσο φιλοξενα. Το Αμστερνταμ εχει ανοιξει την αγκαλια του για να με υποδεχτει. Φιλία; δεν ξερω αν τη βρηκα, ειναι πολυ νωρις ακομα. Αλλα υπαρχουν οι προοπτικες, και αυτο ειναι τοσο ομορφο..!

Βολτα στην πολη μια νυχτα σαν κι αυτη, μια ξαστερη νυχτα με κατι στην ατμοσφαιρα, μια νυχτα γεματη ερωτα… Παω για υπνο, αλλα δε θα δω καποιο ονειρο αποψε. Το ονειρο το ζω!

(για καποιο λογο αυτο μου ειχε κολλησει και το τραγουδουσα ολη την ωρα στο ποδηλατο μεχρι να γυρισω σπιτι)

Rain

Published 7 by yvris

Βρέχει λες και κλαίει ο ουρανός

που δεν είσαι κοντά μου

μα όπως πέφτει το νερό

ξεπλένει την καρδιά μου

Σε κοίταζα να φεύγεις

με βήματα αργα

κι εγώ μονάχη έμεινα

στην αστροφεγγιά

και όσα δεν ειπώθηκαν

με τον αγέρα σκόρπισαν

όπως σκορπάν τα φύλλα

μα το κλάμα είναι λυτρωτικό

κι απο σένα θα λυτρωθώ

βαρέθηκα πια να κλαίω

αγάπη μου, αντίο.

Στίχοι που είχα γράψει κάποτε παλιοτερα.. πριν κάποιους μήνες. Για την ακρίβεια πιο πολύ προσχέδιο στίχων, με την προοπτική να το δουλέψω κάποτε  (και όπως είδατε δεν το έχω κάνει ακόμα, χεχε). Αλλά σήμερα ένιωσα να με εκφράζουν, με κάποιο περίεργο τρόπο. Οχι σα συνέχεια αλλά κάθε στίχος ξεχωριστά χτυπάει και σε μία διαφορετική μου σκέψη, ένα διαφορετικό συναίσθημα από αυτά που έχω νιώσει τις τελευταίες μέρες.

Νεα πόλη, νέα σχολή, νέα μέρη, νέα κατάσταση… Ε ναι λοιπον, είναι ωραία. Μαγικά. Κάθε στιγμή που περνάει είναι ξεχωριστή, γιατί όταν είσαι στο Αμστερνταμ, και μόνο που περπατάς τριγύρω σε κανει να γουσταρεις. Ειναι τοσο ομορφα εδώ! Τα κανάλια, τα σπίτια, τα δέντρα. Ο αέρας! Η ατμόσφαιρα αυτής της πολης, της τόσο πολλυσυλλεκτικης και τόσο πολυπολιτισμικης.. Οι μυρωδιές απο τα κεμπαπτζιδικα αναμειγνυονται με τη σχεδον θαλασσινη μυρωδια απο τα καναλια και συνθετουν ένα αρωμα σε νοτες τζαζ! Οι ανθρωποι τριγυρω σου δινουν την ιδεα οτι ειναι μονιμα σε διακοπες – εδω δεν ειναι πολη, μονο ενα τεραστιο κεντρο. Τα σχεδια σου, οι οριζοντες, οι δυνατοτητες που σου προσφερονται εδω..

Αυτα που ανακαλυπτεις για τον εαυτο σου παρατηρωντας τις αντιδρασεις σου σε  νεες συνθηκες.

Και πανω απο ολα η ιδεα οτι υπαρχουν κι αλλοι εδω που βρισκονται στη φαση σου. Ισως δεν τους εχεις βρει ακομα, αλλα εδω ειναι, και σε περιμενουν να πας απο κει, στη ζεστη και ομορφη εστια τους, οταν νιωσεις νταουν γιατι μπορει να το εχουν νιωσει και αυτοι.

Γιατι ναι λοιπόν, είναι και δύσκολα εδώ.

Είναι δύσκολα να είσαι μακρια απ’την ασφάλεια που είχες συνηθίσει.

Είναι δύσκολα να μην έχεις κάποιον να σε πάρει αγκαλιά όταν πονάς.

Είναι δύσκολα να μην έχεις αγάπη γύρω σου.

Είναι δύσκολα να μην έχεις κάποιον να πας για μπύρες.

Είναι δύσκολα όταν έχεις να τα βγάλεις πέρα με μια τεράστια ύλη.

Είναι δύσκολα οταν προσπαθεις να τα καταφερεις μονάχη.

Είναι δύσκολα όταν νιώθεις ότι κανείς δε σε καταλαβαίνει.

Είναι δύσκολα όταν έχεις συνηθίσει αλλιώς.

Είναι δύσκολα όταν σκέφτεσαι όλα αυτά που άφησες πίσω.

Είναι ΠΟΛΥ δυσκολα για την ακριβεια όταν σκεφτεσαι αυτα που αφησες πισω  😦

Είναι δύσκολα όταν είσαι μονος.

Αλλά πρέπει να σπασει το κουκουλι για να βγει η πεταλουδα… ετσι δεν είναι;

No pain, no gain…

Γι’αυτο κι εγω δε θελω να κοιταω πισω τωρα. Δε θελω να σκεφτομαι αυτα που αφησα, και να με σκοτωνουν. Δε θελω να σκεφτομαι αν θα τα ξαναβρω. Δε θελω να μου λειπουν, δε θελω να μου λειπεις, δε θελω να σε σκεφτομαι. Δε θελω να σκεφτομαι την αγαπη που αφησα, αλλα αυτη που θα βρω. Δε θελω να κοιταζω πισω με νοσταλγια, παρα μπροστα με προσμονη. Θελω να ανοιξω τα φτερα μου και να βρω αυτο που θελω καπου στην πορεια.

Καποια πουλια τραγουδουν για λευτερια

Καποια φευγουν και πετουν ψηλα..

Συγχώρεσέ με…

Στο ΑμστερΝταμ ξημερωνει κι εγω παω για υπνο.

.