Αρχείο

All posts for the month Σεπτεμβρίου 2013

κι ας με σκοτωνεις γλυκα…

Published 27 by yvris

Τελεσιγραφο.

Ετσι απλα. Ετσι απλα μου βαζεις το μαχαιρι στο λαιμο και ακονιζεις τη λεπιδα του στο δερμα μου.. απολαμβανοντας τη θεα του αιματος που σταζει.

Kι εγω απο την αλλη μερια του τηλεφωνου να τα εχω χαμενα, να μην ξερω πώς να σου μιλησω, να μην ξερω τι θες απο εμενα, να μην ξερω αν πρεπει να σου δειξω πώς αισθανομαι ή αν θα το κοροϊδεψεις, θα το απαξιωσεις, ή θα θριαμβεύσεις απλά πανω του. Ετσι απλα απο τη μια στιγμη στην αλλη δεν εισαι αυτος που γνωρισα.

Μου λες να ξεκαθαρισω, λες και δεν ημουν ξεκαθαρη απο την αρχη. Λες και δεν ηξερες πού εμπαινες, λες και δεν μπηκες με τη δικη σου συγκαταθεση.

Ενώ ξερεις ποια ειμαι και πώς λειτουργώ, και ενω μου εχεις πει οτι δε θελεις να εισαι μαζι μου. Και μου λες τι, να τα αφησω ολα για να παω στο κατι αβεβαιο, στο τιποτα, στο «δε θα ειμαστε καν μαζι».

Ποτε ακριβως καταλαβες απο τα λεγομενα μου οτι αγαπαω το ρισκο;

Δεν αγαπαω το ρισκο. Αγαπαω το τεσταρισμενο. Με σενα το ξερω οτι δεν μπορει να δουλεψει.

Το ξερω γιατι ειμαστε σε αλλες φασεις της ζωης μας, το ξερω γιατι δεν μπορω να ζησω ηρεμα μαζι σου. Με εκνευριζει ο τροπος που γινεσαι πολυ αποτομος και πολυ απολυτος και προσβλητικος οταν δε γουσταρεις κατι. Με εκνευριζει ο τροπος που σου πεφτουν τα σαγονια με αλλες κοπελες, με εκνευριζει η τεραστια πορνοσυλλογη σου. Δε νιωθω ασφαλεια. Δε νιωθω οτι εμενα κοιτας, οτι ειμαι εγω και παει και τελειωσε.

Δε νιωθω ασφαλεια.

Και τη θελω την ασφαλεια. Δε θελω να μπω σε αλλη μια σχεση που θα ειμαι ερωτευμενη τρελα, θα επενδυσω φτου κι απο την αρχη, θα τελειωσει σε μερικους μηνες και θα νιωθω παλι μονη, σκατα και αδεια.

Δεν τα κανουμε αυτα στην ηλικια μου πια, γλυκο μου, οχι πια. Στη δικη σου ισως, στη δικη σου παιζετε, γνωριζετε, τον εαυτο σας και τον κοσμο. Στη δικη μου φαση πλεον επενδυουμε.

Μια απλη ερωτηση: Θα πεταγες τη γαμημενη την πορνοσυλλογη σου για χαρη μου;

Για να με κανεις να νιωσω ασφαλης;

Να σου πω εγω: Οχι δε θα το κανες.

Θα εκνευριζοσουν κιολας που θα στο ζηταγα, που θα σου εθετα τον εκβιασμο, το διλημμα.

Εσυ ομως ετσι απλα μου ζητας να πεταξω οχι μια γαμημενη συλλογη με γαμημενες τσοντες. Μου ζητας να πεταξω εναν ανθρωπο. Για το αβεβαιο.

Αλλα εγω την αγαπω την ασφαλεια που μου δινει. Και το ηξερες, παντα το ηξερες.

Κι ομως εσυ εκει, εκει, με επιμονη, «οχι εγω θελω να μπω εδω μεσα». Τωρα μπηκες. Και τι καταλαβες; Που τα καταφερες, και μπηκες, και τωρα φευγεις;

Αυτο ακριβως που φοβομουν απο την αρχη. Ετσι απλα. Και με αφηνεις εδω αδεια, στο σημειο ακριβως που δεν ηθελα να φτασω, ακριβως εκει που δεν ηθελα να ξαναπληγωθω, να ξανανιωσω αδεια, αυτο το ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ αδειασμα που νιωθεις, οταν αυτος που εχεις ερωτευτει δεν επιστρεφει τα αισθηματα σου…

Πού μπαινεις σε πραγματα που δεν μπορεις να αντεξεις, γαμωτη σου, και με σκοτωνεις ετσι απλα στο τελος; (Τελος;)

Και ετσι απλα με καταδικαζεις στη σιωπη σου, να με κανεις να κοιταω με τις ωρες τα μηνυματα σου αλλα οσο και να τα κοιταω να μην αλλαζουν αυτα που γραφεις, και να μη γεννανε αλλα. Ετσι απλα σιωπη.

Σιωπή που οταν τη σπας, θα ηταν καλυτερα να την ειχες κρατησει.

Ποναω. Τις τελευταιες μερες οσο ποτε. Οσο δεν ηθελα να ξαναπονεσω κι ακομα παραπανω. Το χαρηκες τωρα; Ποναω και νιωθω αδεια. Δεν ξερω πια ποιος εισαι. Δεν ξερω αν εισαι αυτος που γνωρισα, δεν ξερω αν εισαι αυτος που αγαπησα. Δεν ξερω ουτε τι σκεφτεσαι ουτε πως νιωθεις ουτε αν μπορω να μοιραστω μαζι σου τα οσα αισθανομαι. Δεν ξερω τι πρωτοαισθανομαι.

Μοναξιά μου, καρδιά μου εσύ
Συντροφιά μου και νύχτα μου εσύ
Σ’ αγαπούσα πριν μας δω μαζί

(Κι ετσι απλα ενα μικρο σου τηλεφωνημα αρκει να φερει το χαμογελο παλι στα χειλη μου…)

Μαρτυριο

Published 25 by yvris

Τι μαρτυριο ειναι αυτο……….. Μακρια σου

Να ποναω, να ποναει το κορμι μου στην αναγκη να σε αγγιξει, να ποναει η καρδια μου και να τη νιωθω μεσα στο στηθος μου να ματωνει

Και να μην μπορω να σου μιλησω…!

Γιατι μου το κανεις αυτο; γιατι με εκανες να σε ερωτευτω και μετα μου στελνεις τετοιο τελεσιγραφο, απο μακρια;

Να μην μπορω να σου μιλησω, να μην ξερω καν αν με διαβαζεις, αν με ακους που σε φωναζω…

Και να καταλαβαινω πώς νιωθει ενα πρεζακι που του στερουν τη δοση του, οταν η εξαρτηση ειναι ψυχικη, συναισθηματικη, σωματικη, τη νιωθεις σε καθε μικρο σου πορο

Γιατι τετοιο μαρτυριο…;

Ειναι τα βραδια μου μακρια σου…

Published 23 by yvris

…πιο μαύρα απ’ τα μαλλιά σου,
τα μαύρα σου μαλλιά…

αγαπουλα μου, που ετρεμες και σε κρατουσα αγκαλια να σε ζεστανω…

που κουρνιαζες στα χερια μου σαν πληγωμενο πουλακι και αφηνοσουν στην αγαπη μου…

σε ευχαριστω για την ενεργεια σου στη ζωη μου,
για το χαμογελο που μου δινεις,
για το χαμογελο σου που μου φτιαχνει τη μερα,
για τις εικονες που μου εχεις γεμισει το μυαλο μου,
για αυτο που κανεις στην καρδια μου που την κανει να φουσκωνει, σα να ετοιμαζεται να σπασει, και να εκπεμπει ενα ζεστο πορτοκαλι φως,
σαν το ηλιοβασιλεμα 🙂

σ’αγαπαω

μα ξερεις…

Published 23 by yvris

όταν εχεις δοκιμασει ενα φιλι μεσα στο οποιο εχεις χαθει… οταν εχεις νιωσει μια αγκαλια που δεν ξερεις πού αρχιζει ο ενας και πού τελειωνει ο αλλος… οταν εχεις νιωσει ενα χαδι, ενα αγγιγμα που ειναι ακριβως αυτο που ηθελες, οταν κανεις ερωτα με καποιον και νιωθεις σα να κανεις ερωτα με τον εαυτο σου, γιατι ειστε τοσο ιδιοι και χανεσαι μεσα του… τοτε ξερεις πως ειναι το ιδιο υλικο, και υποφερεις μακρια του σα να εχει σπασει και να λειπει ενα κομματι απο εσενα, απο το ιδιο σου το κορμι, που φωναζει απεγνωσμενα στην αναγκη να ξανανιωσει το ιδιο αγγιγμα…

Τωρα εχω δει και την κακη πλευρα σου, και πλεον το ξερω. Οτι σε αγαπαω.

(Κι ας σε φοβαμαι…)

Αντιο…

Published 23 by yvris

Ησουν ομως γκαντεμης, φιλε. Δεν σου εφτανε που επρεπε να υποστεις την ταλαιπωρια απο μικρος, οχι. Επρεπε και την πληρωσεις εσυ, για λαθος αλλου που κατι δεν εκανε καλα… επρεπε αυτο να εξελιχθει ακομα πιο ασχημα, και να σε παρει απο κοντα μας.

Δε σου κρατω κακια που δεν το προσεχες, παλια. Κι εγω στη θεση σου πιστευω θυμο θα αισθανομουνα.

Ομως μου λειπεις, ρε φιλε Νικο. Μου λειπεις. Μου λειπει η καλοσυνη σου, το χιουμορ σου, αυτη η ατελειωτη αγκαλια που ειχες για ολο τον κοσμο και η αναγκη να δωσεις και να παρεις αγαπη, η χρυση σου η καρδια που αγγιξε οποιον σε γνωρισε, το γαμημενο το ταλεντο σου, η ολοκληρωτικη ελλειψη κακιας, που εβγαινε μεσα απο το καθαρο σου βλεμμα, και το στιχο σου…

(ακομα και οταν κραζαμε μαζι τον Κ, κακια δεν εβγαινε απο την αγνη ψυχουλα σου.. α, μαλλον το ξερεις, δεν ηρθε προχτες… δεν νομιζω και οτι θα τον ηθελες, αλλωστε… 😉 )

Εσυ θα κανεις παρεα με τον Παυλο, τωρα…

Δε θα ξαναρθεις ποτε στο μαθημα ταλαιπωρημενος χωρις ποτε να παραπονεθεις, δε θα μας ξαναπεις ποτε με χαμογελο «α, ναι, εκαψα εναν ογκο το πρωι», ποτε μα ποτε με παραπονο, δε θα μας ξαναπεις ποτε «προτιμω να πεθανω εγω παρα να λαδωσω και να παρω τη σειρα καποιου αλλου που να εχει μεγαλυτερη αναγκη το μοσχευμα». Δε θα μας διαβασεις ποτε στιχους που θα κανουν την καρδια μας να χτυπησει δυνατα μπροστα στο μεγαλειο σου, χωρις να ξερουμε αν αισθανομαστε μεγαλυτερη χαρα ή συγκινηση.

Δε θα ξαναρθεις σε λαηβ να με δεις ξανα, δε θα μου φτιαξεις ξανα το βραδυ με την παρουσια σου εκει, παρα τα οσα περναγες. Δεν ξερεις ποσο σημαντικη ηταν για μενα η δικη σου παρουσια οποτε ερχοσουνα. Δεν ξερεις ποσο μεγαλη διαφορα μου εκανε, σε σχεση με οποιονδηποτε αλλο που ερχοταν για μενα, το οτι ησουν ΕΣΥ εκει.

Δεν το ξερεις γιατι δε σου το ειπα ποτε. Δε σου το ειπα απο βλακεια, «για να μη σε ενοχλησω», ολες τις φορες που σε σκεφτομουνα μεσα σε αυτο το καλοκαιρι, ολες τις φορες που ηθελα να σου πω οτι παιζαμε το τραγουδι σου, ολες τις φορες που αναρωτιομουν απλα τι να κανεις.

Τι μαλακας που ημουνα, ΕΠΡΕΠΕ να σε ειχα ενοχλησει, Νικο, ποσο το μετανιωνω τωρα… Ελπιζω τουλαχιστον να μην αισθανοσουν μονος σου, ελπιζω να ειχες ολη την αγαπη που αξιζες γυρω σου, ακουσα οτι εφυγες ταλαιπωρημενος, ΓΑΜΩΤΗ ΜΟΥ, ελπιζω τουλαχιστον να εφυγες συμφιλιωμενος…

…τοσος κοσμος εκει, για να σε αποχαιρετισει, Νικο, ποσο μας αγγιξες ολους στο μικρο αυτο διαστημα;

Σε ευχαριστω για το αγγιγμα σου στη ζωη μου, φιλε. Το μαγικο σου αγγιγμα. Τιμή μου, φιλε. Θα μεινεις αξεχαστος, παντα με το καθαρο σου βλεμμα με την υπονοια χαμογελου, που κοιταει παντα ισα στην καρδια.

Καλο σου ταξιδι, συμμαθητη, συνεργατη, φιλε Νικολα, καλοκαρδε, ταλαντουχε Νικολα. Εις το επανιδειν, φιλε.

Reunion

Χτες πήρα μια επιστολή με το ταχυδρομείο
το trendy το ηλεκτρονικό και οχι αυτο το κλασσικό 
δίπλα στο θυρωρείο
διαβάζω πως η τάξη μου reunion σχεδιάζει
όχι στην Station one μα σ’ ένα cozy restaurant
με τα κουβερ στα σελοφάν ή στου Ψυρρή η στο Γκάζι

Θα ναι οι γνωστοί μου οι παλιοί παιδιά των Πατησιών
που εσχάτως γίνανε αστοί, δημότες κάτοικοι πολλοί 
βορείων προαστίων
Αυτή τους η συγκέντρωση θαρρώ δεν μου ταιριάζει
σε μια κουζίνα μάρκας Neff της ευτυχίας μας το ευ
να μαγειρεύουν masterchef σε χύτρα που κοχλάζει

Εγώ σ’ αυτή τους τη γιορτή λέω να βάλω βέτο
να τους θυμάμαι σαν παιδιά σε κάθε δρόμο και γωνιά 
σ’ αυτήν εδώ τη γειτονιά που κάποιοι λένε γκέτο

Ηταν ο Πέτρος η Ζωή ο Νίκος κ η Χριστίνα 
η Βίκυ η Σεβαστιανή η Δόμνα η Κωσταντίνα
Μ’ αρεσει πάντα σα θα βγω στον κόσμο να μιλάω
φίλους καλούς μα και γνωστούς απλά να χαιρετάω
Μόνο που τώρα είν ο Aμπντουλ ο Iβαν κι ο Νικολάι
που για την ΑΕΚ σαν με δει γελάει και μου κολλάει

Ετσι περνούν οι Κυριακές το Σάββατο η Δευτέρα
αλλάξανε οι άνθρωποι μα ίδια η καλημέρα

…τι αλλο εκρυβες μεσα σου, φιλε μου…

το σ’αγαπω

Published 15 by yvris

ξερεις, αυτο που εχεις στην ακρη της γλωσσας σου

και που θελεις να το πεις περισσοτερο απο ποτε

και εχεις κρατηθει να μην το πεις περισσοτερο απο ποτε

(καποιες φορες δεν κρατιεσαι και πολυ καλα)

γιατι το φοβασαι περισσοτερο απο ποτε.

(αλλο ενα σημαδι οτι μεγαλωνεις)