Αρχείο

All posts for the month Αύγουστος 2012

Ιδεαρες!

Published Αύγουστος 30, 2012 by yvris

Η αληθεια ειναι οτι ειχα καιρο μια τετοια δημοσιευση στο μυαλο μου… ο φιλος Laburdius ομως, με το ποστ του 5 Εφευρεσεις που θα Ηθελα να Υπηρχαν μου εδωσε την τελικη ωθηση κι εμπνευση να τις μαζεψω ολες σε μια λιστα για να τις δημοσιευσω. Ιδου, λοιπον, και η δικη μου λιστα με πραγματα που θα επρεπε να εχουν εφευρεθει ή εφαρμοστει ευρεως:

  1. Ανετες θεσεις σε αεροπλανα/πουλμαν: Καταρχας, εχει τυχει σε ολους να ταξιδευουν με αεροπλανο ή πουλμαν και να θελουν να κοψουν εναν υπνακο, αλλα να μη μπορουν να βρουν μια βολικη σταση. Γιατι κανουν τα καθισματα στα αεροπλανα/πουλμαν τοσο αβολα?! Αφου ολοι κοιμουνται στο ταξιδι! Αντι ομως να εχεις ενα ωραιο βολικο καθισμα, θα εχεις: α) Το χερουλι αναμεσα σε σενα και στο παραθυρο να σε κοβει, γιατι δεν ανεβαινει οπως το αντιστοιχο απο τη μερια του διαδρομου, β) Καθολου χωρο ωστε να βολεψεις τα ποδια σου λιγο πιο ψηλα για να μη σκοτωσεις τη μεση σου, αφου δεν εχουν βαλει ενα ακουμπηστηρι για τα ποδια. Ενιοτε, δε, εχουν τοσο θρασος που εγκαθιστουν καποια ακυρη σιδερενια μπαρα στην πλατη του μπροστινου καθισματος και αν πας να βολευτεις σου κοβει τα γονατα, γ) Το κεφαλι σου να πεφτει δεξια-αριστερα ή να κανει καρουμπαλα στο παραθυρο, αφου δεν εχουν προβλεψει κανενα πτυσσομενο μαξιλαρακι για να το ακουμπησεις να κανεις εναν αξιοπρεπη υπνο. Λοιπον, ειλικρινα δεν το καταλαβαινω. Αφου ειναι το στανταρ οτι στο ταξιδακι θα κοψεις τον υπνακο σου. Γιατι δε φτιαχνουν τα καθισματα πιο βολικα, οπως στις πτησεις μεγαλων αποστασεων;

  2. Τουαλετες αεροδρομιων με προβλεψη για τις αποσκευες: Μια που ειμαστε στα αεροπορικα… Οσοι εχετε ταξιδεψει με αεροπλανο, θα εχετε δει στανταρ στα αεροδρομια τις ταμπελες τυπου “Do NOT leave your luggage unattended”. OK παιδια, να μην αφησω τη βαλιτσα καθολου απο τα ματια μου. Αλλα αν ταξιδευω μονη μου, και η ερμη θελω να παω τουαλετα, τι γινεται; Που θα τη βαλω τη βαλιτσα, στον κωλο μου; Αφου στις τουαλετες δε χωραει! Αρα λοιπον ή πρεπει να την αφησω και να ρισκαρω να μου την κλεψουν ή να βαλουν μεσα εκρηκτικα/ναρκωτικα/ξερωγωτι, ή θα πρεπει να κατουρησω με μισανοιχτη την πορτα ακροβατωντας πανω απο την τουαλετα προσπαθωντας να ισορροπησω χωρις να ακουμπαω το καθισμα και να κραταω ταυτοχρονα την πορτα να μην ανοιξει διαπλατα, προκειμενου να μη χασω τη βαλιτσα απο τα ματια μου αλλα να μη γινω και θεαμα. Ή φυσικα να μην παω για κατουρημα και να τα κανω πανω μου. Ε δε δουλευει ετσι! Λυσεις υπαρχουν, και ειναι οι εξης: Ή καντε τις τουαλετες μεγαλυτερες ωστε να χωραμε να κατουρησουμε μαζι με τη βαλιτσα μας, ή προσλαβετε καποιο ατομο που θα αναλαβει να κοιταει τις βαλιτσες οσο χρησιμοποιουμε την τουαλετα!
  3. Τουαλετες που οι πορτες ανοιγουν προς τα εξω: Μια που ειμαστε στις τουαλετες… Θα εχει τυχει σε ολους, λογικα, να μπουμε σε μια τουαλετα εξαιρετικα στενη, και να πρεπει να στριμωχτουμε μεσα προκειμενου να υπαρξει ο απαραιτητος χωρος για να κλεισει η πορτα. Ειδικα αν φοραμε φουστα, πρεπει να προσεξουμε να μην ακουμπησει η φουστα τη λεκανη, αλλιως ειναι εξαιρετικα σιχαμερο! Ευκολη η λυση λοιπον, αν η πορτα ανοιγει προς τα εξω, οποτε δε χρειαζεται να στριμωχτουμε στη στενη τουαλετιτσα και η αφεντια μας και η πορτα! (Μονο που θα πρεπει οι πορτες αυτες να κλεινουν ΚΑΛΑ, γιατι αν τυχον δεν κλεινουν καλα και αρχιζουν να ανοιγουν οσο εισαι επι τω εργω, ζητω που καηκαμε!)
  4. Πεζουλακια προστασιας απο τη βροχη στις βροχερες πολεις: Τις προαλλες ημουν στο Λονδινο ταξιδακι. Πηγα καλοκαιρακι, νομιζοντας η αφελης οτι ο καιρος θα ηταν οπως της Ελλαδας (οκ, ισως οχι οπως της Ελλαδας αλλα λιγο πιο ανοιξιατικος ρε παιδι μου), και πηρα μαζι μου μονο καλοκαιρινα ρουχαλακια και σανδαλακια. Ε, τον ηπια. Εννοειται οτι εβρεχε ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ κι εγινα παπι. Και καθως δεν ημουν προετοιμασμενη για κατι τετοιο, παρατηρησα κατι που δεν ειχα παρατηρησει ποτε: Την εξοργιστικη ελλειψη πεζουλακιων που μπορεις να κατσεις απο κατω και να προστατευτεις απο τη βροχη! Κι ενα εχω να πω: Οκ, ρε παιδια, εχετε κωλοκαιρο. Οκ, υπαρχουν πιο φθινοπωρινα ρουχα και υπαρχουν και ομπρελες. Αλλα αφου εχετε τοσο σκατα καιρο και το ξερετε, γιατι δεν κανετε περισσοτερα πεζουλακια οταν χτιζετε τα ατιμα τα κτιρια σας, ωστε να προστατευεστε και οι ιδιοι απο τη βροχη; Εδω στο κεντρο της Αθηνας πας, που βρεχει 3 μηνες το χρονο, κι εχεις παντου πεζουλακια, μπαλκονακια, στοες και στεγες οπου μπορεις να προστατευτεις. Στο Λονδινο; Ειναι δυνατον να μην τα εχετε στο Λονδινο;
  5. Ευελικτα ωραρια για τα νυχτοπουλια: Το τελευταιο και σημαντικοτερο, ειναι ενα παραπονο που το εχω χρονια. Τι μανια ειναι αυτη με τα πρωινα ωραρια, ρε παιδια! Τα ταχυδρομεια, ας πουμε, ή οι εφοριες, κλεινουν στις 2. Ανθρωποι που εχουν διαφορετικο βιολογικο ρολόι, ή ανθρωποι που δουλευουν νυχτα (σεκιουριταδες, μπαρμεν, τραγουδιστες, σερβιτοροι, ρεσεψιονιστ κλπ κλπ κλπ, ειναι πολυ περισσοτεροι απο οσοι νομιζουμε), αυτοι που πανε για υπνο στις 7 το πρωι, πώς σκατα θα πρεπει να ξυπνησουν νωρις νωρις για να προλαβουν τις υπηρεσιες; Δεν ειναι βαρβαρο αυτο; και μετα να χαρακτηριζονται και τεμπεληδες; Προτεινω το κυλιομενο ωραριο, λοιπον! Οχι μονο για τις δημοσιες υπηρεσιες, αλλα για ολες: Να υπαρχουν διαφορετικες βαρδιες για αυτους που ειναι πρωινοι τυποι και ξυπνανε νωρις (σαν τη μαμα μου, ας πουμε), και διαφορετικες βαρδιες γι’αυτους που ξυπνανε αργα. Ετσι, ο χ που δουλευει νυχτα και ξυπναει μεσημερι, θα μπορει να εξυπηρετειται το απογευμα απο τον ψ που ξυπναει αργα και δουλευει στην απογευματινη βαρδια του ταχυδρομειου. Τερμα ο ρατσισμος προς εμας τους νυχτερινους τυπους! Ειδατε τι καλα που δουλευει το συστημα μου; Ε; Δε συμφωνειτε;
  6. Αυτα λοιπον, προς το παρον, οταν κατεβασει η γκλαβα μου καινουργιες ιδεες εννοειται οτι θα τις μοιραστω!

    Advertisements

Ζεστες

Published Αύγουστος 10, 2012 by yvris

Ειδα στον υπνο μου οτι ειχα πεσει για υπνο στο δικο μου διαμερισμα. Ξαφνικα εκει που κοιμομουν αρχισε να κανει παρα πολλη ζεστη και σηκωνομαι (στο ονειρο, οχι στην πραγματικοτητα) και παρατηρω οτι ο ανεμιστηρας ηταν σβηστος. Μεσα στα σκοταδια της νυχτας που δεν εχει γινει ακομα μερα αλλα κοντευει, κατεβαινω τη σκαλα στο διαμερισμα των γονιων μου. Στη σκαλα ειναι 2-3 κατσαριδες, μου παιρνει παρα πολλη ωρα να την κατεβω απο το φοβο μου και οταν φτανω στη μανα μου ειμαι πολυ νευριασμενη μαζι της που μου χαλασε τον υπνο κι εχασα και τοση πολυτιμη ωρα απο τον υπνο μου στη σκαλα. Τη ρωταω αν εκεινη μου εκλεισε τον ανεμιστηρα, μου λεει «ναι», και της βαζω τις φωνες οτι ποτε, ΠΟΤΕ δεν κλεινουμε τον ανεμιστηρα των αλλων. Μου λεει συγνωμη, κι ερχεται στο δωματιο και τον ξαναβαζει μπρος και ξανακοιμαμαι.

Τι ειχε συμβει στην πραγματικοτητα: Ειχαμε διακοπη ρευματος. Ως εκ τουτου εσβησε και ο ανεμιστηρας. Σε καποια φαση το ρευμα ξαναρθε, και ο ανεμιστηρας ξανααναψε.

Και πού να σφιξουν οι ζεστες…

 

Random

Published Αύγουστος 7, 2012 by yvris

Ηταν μια ωραια βραστη νυχτα….

…και σ’αγαπουσα.

Καποιες φορες συναντας ανθρωπους που σου αρεσουν πολυ. Καποιες φορες τους γνωριζεις καλυτερα και φτανεις στο σημειο να τους αγαπας πολυ. Συναντας ανθρωπους με τους οποιους εχετε πολλα κοινα, καποιες ιδιες αποψεις, καποιες παρομοιες σκεψεις, καποιες κοινες αντιδρασεις. Υπαρχουν ανθρωποι με τους οποιους ερχεσαι πολυ κοντα, μοιραζεσαι τις σκεψεις σου, τα συναισθηματα σου και πολλες κοινες εμπειριες, και δημιουργειτε ενα δικο σας δεσιμο.

Υπαρχουν και καποιες φορες ομως που συναντας ανθρωπους που ειστε φτιαγμενοι απο το ιδιο υλικο. Δεν μπορω να το περιγραψω καλυτερα, ουτε να το εξηγησω. Ειστε κομματια του ιδιου πραγματος. Πηλος απο την ιδια αστρικη σκονη που καποια κοσμικη δυναμη σκορπισε, και μετα ξαναφερε κοντα αφου πλαστηκατε.

Τους ανθρωπους αυτους τους αναγνωριζεις. Δυσκολευεσαι να φανταστεις τον εαυτο σου ξεχωριστα απ’αυτους. Δεν εχει να κανει με αγαπη ουτε με δεσιμο, εχει να κανει πιο πολυ με αντιληψη.

Εγω μεχρι τωρα εχω γνωρισει δυο τετοιους ανθρωπους. Τους αισθανομαι σαν προεκταση του σωματος μου. Σα να ειναι το ενα χερι μου σε αλλη χωρα. Προκειται για συμπαντικη ελξη.

Eιμαι ερωτευμενη με τις κολλητες μου, τελος. Απλα, ειμαι. Το εχω πει και θα το ξαναλεω, ειμαι αφανταστα ΤΥΧΕΡΗ. Σας ευχαριστω που ειστε στη ζωη μου. Σας ευχαριστω που καθε φορα που διαβαζω κατι που μου γραψατε ή κλεινουμε το τηλεφωνο χαζογελαω σαν 15χρονο κοριτσακι ΑΠΟ ΕΥΤΥΧΙΑ.

Δεν ξερεις ποσο σ’αγαπω. Δεν ξερεις ποσα σημαινουν για μενα αυτα τα συντομα τηλεφωνηματα που μου κανεις μεσα στη μερα. Διακριτικοι τροποι για να δειξεις την αγαπη σου. Εισαι αυτος που εισαι και δε θελω να σε αλλαξω καθολου, αλλα ακομα κι ετσι αποτραβηγμενος, παλι βρισκεις τους τροπους σου και μου το δειχνεις…

Πρεπει να σταματησω πια να ανασκαλευομαι. Σας αγαπω και τους δυο.-

…και φαντασιωσεις κυριευουν το μυαλο μου, αγκαλιασμενα κορμια τυλιγμενα στο παθος…

All those bluesy summer nights…

Φοιτητες Νομικης…

Published Αύγουστος 3, 2012 by yvris

Πριν μερικα χρονια, Ερασμους στο Αμστερνταμ, introduction week οπου καποιοι ντοπιοι φοιτητες μας δειχνουν τα κατατοπια. Εννοειται οτι περιλαμβανονται πολλες βολτες με ποδηλατο. Εγω το παω συντηρητικα γιατι εχω φαει ΠΟΛΥ ασχημες τουμπες δις στο παρελθον. Αποτελεσμα ολοι ειναι αρκετα μετρα μπροστα απο μενα κι εχω μεινει πισω πισω τελευταια, μαζι με το δευτερο group leader, ο οποιος ειναι σε απογνωση διοτι πρεπει να κοιταει αν εχει μεινει κανεις πισω απο το γκρουπ και αναγκαζεται να παει εξαιρετικα α-ρ-γ-α εξαιτιας μου.

-Συγνωμη, μου λεει, γιατι πας τοσο αργα;

-Ε, γιατι φοβαμαι μη χτυπησω.

-Μα δε χτυπας εδω περα, αφου τα αυτοκινητα σταματανε για να περασεις!

-Ναι αλλα εγω ειμαι συνηθισμενη αλλιως! Κι επειτα ποιος μου εγγυαται οτι θα σταματησει; Αν δε σταματησει και με χτυπησει;

-Επειδη εισαι ποδηλατο, εχεις προτεραιοτητα. Ειναι υποχρεωμενος να σταματησει. Αν δε σταματησει και σε χτυπησει, ετσι κι αλλιως θα φταιει αυτος, δε θα φταις εσυ, οποτε πού ειναι το προβλημα;

-Χμμμμ. Συγνωμη, μηπως σπουδαζεις Νομικη;

-Ναι.

Ραστωνη

Published Αύγουστος 3, 2012 by yvris

… μια λεξη που την εχω συνδεσει μαζι σου..

..γιατι μου θυμιζει καλοκαιρινα μεσημερια, τη χαυνωση,

γλυκια χαυνωση μεσα στη μεσημεριανη ζεστη

το φως σχηματιζει γραμμες μπαινοντας απο τις κλειστες γριλιες

στην πλατη σου, πανω στο κρεβατι σου

που το χερι σου γλιστραει χαμηλα

να χαϊδευεις τον εαυτο σου μεσα απο τα ρουχα

και να σκεφτεσαι αυτα που εγιναν το προηγουμενο βραδυ

αγγιζεσαι, τρεμεις

ο ιδρωτας σταλες κυλα πανω στο δερμα σου

γλυκια ναρκωση

το dark side of the moon να παιζει κατω απο την πανσεληνο σε μια παραλια

κι εσυ αγαπη μου μεσα σε μια καταληψη με την κιθαρα σου να μου τραγουδας αυτο

δεν πα να εισαι σε οποια Αγγλια, Ευρωπη, Αμερικη…

εισαι παντα το αλλο μισο κομματι

απο εμας

Καλοκαιρινα μεθυσια

Published Αύγουστος 1, 2012 by yvris

Ηταν τετοια εποχη περιπου, αρκετα χρονια πριν… Ενα νεαρο ζευγαρακι ειχε βρεθει καλοκαιρι σε ενα νησι του Αιγαιου. Απολαμβαναν τον ηλιο, τη θαλασσα, τα ηλιβασιλεματα, ο ενας τον αλλο. Ενα βραδυ απο αυτα τα καλοκαιρινα βραδια σε νησι, μεθυσαν με το ντοπιο κρασι. Μεθυσμενοι καθως ηταν, πηγαν στο δωματιο και περασαν ενα βραδυ μεθυστικο.

Το αλλο πρωι ξυπνησαν με πονοκεφαλο απο το hangover. Πηγαν λοιπον στο φαρμακειο να παρουν ενα ντεπον ή κατι για τον πονοκεφαλο. Ομως η κοπελα ενιωθε σαν κατι να εχει αλλαξει.

-Συγνωμη, λεει του φαρμακοποιου, αυτα τα φαρμακα επιτρεπεται να τα παρεις αν εισαι εγκυος;

Ο φαρμακοποιος την κοιταει απο πανω ως κατω, η κοπελα ηταν τσιλιβιθρονι, ιχνος κοιλιας.

-Γιατι, κυρια μου, τη ρωταει δυσπιστα, ποσων μηνων ειστε;

-Μιας ημερας.

-Αντε βρε κοπελα μου μας κοροϊδευεις, αντε παρε τα χαπια σου και φυγε απο δω!

Μερικους μηνες αργοτερα, γεννηθηκα εγω.

Ετσι εξηγειται.