dream

All posts tagged dream

last night’s dream

Published Ιανουαρίου 2, 2011 by yvris

Ειδα ενα ονειρο χτες το βραδυ και θελω να το γραψω γρηγορα για να μην το ξεχασω, οι ερμηνειες αργοτερα (αν και εχω ηδη στο μυαλο μου την ερμηνεια).

Ειδα λεει οτι ημασταν αδερφια με αυτο το (ψιλοαφωνο) πιπινι απο το x factor, το δημητρη. Και οχι μονο οτι ημασταν αδερφια αλλα οτι ημασταν κ αδερφες ψυχες. Οτι ημασταν πολυ αγαπημενα και οτι οποια ζευγαρια και αν ειχαμε παντα ημασταν εμεις πιο κοντα, σα να ημασταν ερωτευμενα αδερφια μεταξυ μας. Μιλουσαμε για τα παντα, αστειευομασταν και τελειωνε ο ενας τη φραση του αλλου και ειχαμε και μια πολυ ισχυρη σωματικη ελξη αλλα παντα ξεραμε οτι απαγορευοταν να κανουμε σεξ. και ημασταν ολο χαμογελα και πλησιασματα και βλεμματα που «ξεραμε» τι ημασταν ο ενας για τον αλλο χωρις να μιλαμε.

μετα για καποιο λογο που δε θυμαμαι εγω πεθανα. Θυμαμαι οτι ηταν να πεθανω σε χ δευτερολεπτα η κατι τετοιο και θυμαμαι οτι γινοταν ενα countdown σα να ηταν σε οθονη τηλεορασης. Θυμαμαι οτι ενιωθα πολυ ηρεμη, ειτε γιατι ημουν στα χερια του πιπινιου μου ειτε γιατι ημουν στην καρδια του κι ενιωθα την παρουσια του γυρω μου. Θυμαμαι οτι δε με ενοιαζε να πεθανω και ισα ισα το περιμενα με ενα πολυ γλυκο συναισθημα σα να ειμαι πολυ νυσταγμενη απο ενα ομορφο παρτυ και να με παιρνει σιγα σιγα ο υπνος στα χερια του αγαπημενου μου. Το τελευταιο που σκεφτομουν ηταν οτι δεν πειραζει γιατι ακομα και να ερθει ο θανατος εγω και το πιπινι μου δε θα παυαμε να επικοινωνουμε. Οτι θα μπορουσα να πηγαινω εκει σε αιθερια μορφη και να τον αγκαλιαζω οταν κοιμαται, να τον προσεχω.

Μετα πεθανα. Και το σκηνικο αλλαζε σιγα σιγα καθως πεθαινα, ηταν σα να κοιμαμαι σιγα σιγα και απο τον πραγματικο κοσμο βρισκομουν σε ενα ασπρο κρεβατι με ασπρα σεντονια και πολλα πολλα μαξιλαρια τα οποια αρχισαν να μεταμορφωνονται σε συννεφα. Και μετα ημουν πεθαμενη και βρεθηκα κι εγω ντυμενη σε ασπρα και ηταν κ οι αλλοι γυρω μου ντυμενοι σε ασπρα. Και αναμεσα στους αλλους ηταν και η Βασιλω.

Και θυμαμαι οτι καπου εκει αρχισα να ξυπναω οχι στην πραγματικοτητα αλλα απο το γλυκο συναισθημα του θανατου γιατι καπου εκει συνειδητοποιησα οτι δεν μπορουσα να επικοινωνω με το πιπινι μου! Γιατι οι κανονες ηταν οτι οι νεκροι απο τους ζωντανους χωριζονταν σε δυο διαφορετικα επιπεδα και απαγορευοταν η επικονωνια, και θα ειχε τιμωρια αυτο. Η επικοινωνια απαγορευοταν ακομα και με τους αλλους νεκρους γιατι εκει ηταν τοπος αναπαυσης. Οτι εφοσον εισαι νεκρος πλεον εισαι πνευμα και δεν μπορεις να μιλας και να βγαζεις ηχο. Αυτα μου ειπε η Βασιλω με πολυ αυστηρο υφος σε στυλ «στα λεω να τα μαθεις αλλα σταματα να μου μιλας κι εμενα γιατι θα τιμωρηθω κι εγω».

Ομως θυμαμαι οτι βρηκα ενα κολπο για να επικοινωνησω με το πιπινι μου, και το κολπο ηταν οτι ανακαλυψα οτι μπορουσα να μιλαω μαζι του χωρις ηχο, τηλεπαθητικα! Σκεπτομενη μονο αυτα που ηθελα να του πω, κι αυτος μπορουσε να καταλαβει και να μου απαντησει με τον ιδιο τροπο. Και στη συνεχεια περασε πολυ γρηγορα ο καιρος που δεν ξερω ποσα χρονια ηταν αλλα στο ονειρο ηταν σα μια στιγμη αφου πλεον υπηρχα στην αιωνιοτητα, και το πιπινι μου πεθανε και αυτο και ανεβηκε και αυτος στο αναπαυτηριο και πλεον μπορουσαμε να επικοινωνουμε με τα ματια και με τη σκεψη απο κοντα και οχι παρανομα. Και με ξαναγεμισε αυτο το γλυκο συναισθημα ευτυχιας που ειχα και στην αρχη του ονειρου καθως ελιωνα στην αγκαλια του, ανακαλυπτοντας οτι αφου πλεον ημασταν πνευματα δεν ειχε σημασια το γεγονος οτι ημασταν αδερφια και μπορουσαμε να κανουμε και σεξ.. και με ενα γλυκο φιλι στα χειλη του που σημαινε την αρχη απο αυτα που θα ακολουθουσαν ξυπνησα.

Fuck αυτο το ονειρο ειναι τελειως obvious. Τι γινεται οταν συναντας καποιο ατομο ιδιαιτερο για σενα μετα απο πολυ καιρο, και ανακαλυπτεις στην πρωτη επαφη μαζι του οτι το σωμα θυμαται..?

Οτι η καρδια θυμαται, ακομα κι οταν η σκεψη δε θυμαται?…

Σ’αγαπω, μην το ξεχνας.

Ανασκοπηση της χρονιας που περασε coming soon.

Advertisements

Σκορπιες σκεψεις καποιες νυχτες απο τη συναυλια των Μetallica και μετα 13/7/2007

Published Απρίλιος 9, 2009 by yvris

Ματωμενο το φεγγαρι αποψε, Στεφανε, κι εσυ μακρια μου. Που να’σαι, αραγε, που να γυριζεις, τι να κανεις, καρδια μου? Θυμαμαι, καποτε σ’εσφιγγα μεσα στην αγκαλια μου – ομως ποτε στα ματια δε με κοιτουσες αλλα εγω σε ενιωθα κοντα μου. Ας ειναι. Ενας αντρας που ποτε δεν ειχα, εκτος απο καποιες ελαχιστες στιγμες. Τις οποιες, αυτες τις στιγμες, τις φυλαω σα θησαυρο, δεν τις φερνω πια στη σκεψη μου, ομως τις εχω φυλαξει μεσα μου βαθια, εχουν γινει πια μερος μου, κομματι μου, στοιχειο μου και με εχουν αλλαξει. Αλλα πια δεν τις σκεφτομαι γιατι ειναι εγω. Συνηθως σε ονειρευομαι.

Ονειρευομαι νεες στιγμες που θα γινονταν οταν σε συναντησω, αν ηθελες και συ. Γιατι μονο αυτο ηθελα απο σενα τελικα, στιγμες. Που θα ειχα ενα βλεμμα σου παιχνιδιαρικο, ενα λογο, μια αντιδραση. Αυτα ονειρευομαι τωρα, κοιτωντας το φεγγαρι πισω απο τα συννεφα καθως παιχνιδιζει με αυτα.

Ονειρο ησουν, και ονειρο θα μεινεις… Ενα ονειρο που εμφανιστηκε ξαφνικα, εφυγε χωρις να φυγει απο τη ζωη μου, χωρις καν να μπει, εγινε μερος μου και μ’ αφησε μια γλυκια πικρα, και ηταν αερας, μια πνοη… Και μακαρι να μπορουσα να σου μεταδωσω οσα νιωθω, και οσα εχω νιωσει. Σ’αγαπω, ονειρο μου.

Σ’αγαπω.

 

Ερχεται ομως μια στιγμη που πια δεν αντεχεις αλλο. Ερχεται μια στιγμη που κουραζεσαι, που δεν μπορεις πια να παλευεις με αυτα που τελικα ισως ειναι απλα μεσα στο μυαλο σου. Τι ειναι τελικα πραγματικο? Ποσο μπορεις να κυνηγας το ονειρο, κατι που δεν υπαρχει, κατι που ειναι απλα δημιουργημα της δικης σου φαντασιας και θελησης?

Τα παρακατω λογια δεν ανηκουν σε μενα, αλλα με εκφραζουν τοσο που ελπιζω η Ναντια να μου συγχωρησει αυτο το μικρο κλοπηright

Κουραστηκα να παραμιλω, να ξαναζωντανευω παραισθησεις και να καραδοκω αναμνησεις.

 

Ναι λοιπον, κουραστηκα!

Κουραστηκα πια να εχω μεσα μου μια θαλασσα συναισθηματων και να μην μπορω να τα εκφρασω, να τα μοιραστω και τελικα να τα κραταω μονο για μενα.

Κουραστηκα να φοβαμαι να ανοιχτω γιατι απλα καποιοι δε θελουν να το δεχτουν.

Κουραστηκα πια να τρεχω πισω απο κατι που δεν υπαρχει παρα μονο στη φαντασια μου επειδη εγω το θελω.

Κουραστηκα. Θελω να φυγω απο αυτο.

Θελω να μπορω να εκφραστω ελευθερα.

Θελω να σπασω, να κλαψω, να κυλιστω να φυγει απο μεσα μου ολο αυτο το βαρος τοσων μηνων αλλα δεν μπορω.

Θελω να μην ειμαι δυνατη. Θελω να παρασυρθω απο τη δινη των συναισθηματων μου και να αφεθω σε αυτα.

Θελω να δωσω αγαπη.

Και θελω να μπορουν να την παρουν. Κουραστηκα με τους μαλακες που φοβουνται και δεν μπορουν να δεχτουν κατι τοσο ομορφο. Προβλημα τους στην τελικη και κριμα για τους ιδιους να μην μπορουν να απολαυσουν ενα απο τα μεγαλυτερα δωρα της ζωης.

Προβλημα τους επισης οσων κωλωνουν να διεκδικουν αυτο που θελουν. Και προβλημα τους οσων ειναι τοσο εγωιστες που δεν μπορουν να δουν περα απο τη μυτη τους.

Αλλα εγω δεν αποτελω τον ψυχολογο κανενος. Θελω απλα να δωσω αγαπη. Και υπαρχουν ανθρωποι που τη θελουν. Οι υπολοιποι, ΑΕΙ ΣΙΧΤΙΡ. Οσο μπορουσα προσπαθησα.

Στο καλο.