Αρχείο

All posts for the month Ιανουαρίου 2015

η συνηθεια…

Published Ιανουαρίου 18, 2015 by yvris

και όταν έχεις μάθει αλλιώς, κάποια βράδια είναι δύσκολο να κοιμάσαι χωρίς την αγκαλίτσα σου 🙂

Αγάπη θέλαμε. Κι εσύ κι εγώ.

Αυτό μου είχες πει. Ότι ήθελες να δώσεις αγάπη.

Κι εγώ αγάπη ήθελα να δώσω. Τόση αγάπη μέσα μου έτοιμο το στήθος μου να σκάσει!

Και πού θα τη δώσω τώρα;

Ποιος θα την παρει;

Και ποιος θα μου δώσει εμενα αγάπη;

Ποιος θα με φροντίσει; Ποιος θα με πάρει αγκαλίτσα το βράδυ να μην κοιμάμαι μόνη;

Πού θα κουλουριαστώ εγώ εργονομικά να νιώσω ζεστασιά και ασφάλεια τριγύρω, να ηρεμήσω;

Σε ποιον ώμο θα κουρνιάζω εγώ σα σκύλος;

ρε γαμώτο, γιατί τόση άμυνα..;

το Ζωάκι είμαι.

δεν είμαι καμία ξένη.

το Ζωάκι είμαι.

το Ζωάκι που ζήσαμε τόσα. το ίδιο.

μη με ξεχνάς. αγάπα με…

Advertisements

2015 φιλια

Published Ιανουαρίου 1, 2015 by yvris

Δύσκολες μέρες. Δύσκολες.

Συναισθήματα πόνου, απώλειας, λύπης, χαράς, αγάπης, ανεκπληρωτης αγάπης, νοσταλγιας, θυμου…

Και όλες οι στιγμές να περνάν συνέχεια μπροστά απ τα ματια μου.

Οι καλες στιγμές. Οι αγκαλιες μας. Οι βόλτες μας. Οι στιγμές εκείνες που ελιωνα και χανομουν μέσα στο βλέμμα σου… Πανω στη σκηνή, κάτω απ τη σκηνή, στο δρόμο, στην καφετερια, στο αυτοκίνητο, στο σπίτι, στο κρεβάτι. Οι στιγμές που κάναμε ερωτα, οι στιγμές που ξυπναγα το πρωι και ήσουν εκεί και επινες καφέ, και με εσπρωχνες πίσω στο κρεβάτι και με γεμιζες φιλια. Οι εκδρομές μας, παντού – στην Ανδρο, στα Γιάννενα, στο χωριό σου, στα Χανιά… Τα κουτάβια μας, η κατοχυρωση, οι γλυκες μας. Νοσταλγία.

Οι κακές στιγμές. Οι τσακωμοι. Οι αλλες που τραβαγαν την προσοχή σου. Οι στιγμές που δεν είχα την προσοχή σου, που δεν είχα την αγάπη που θα ήθελα. Που ένιωσα να δίνω και να μην παίρνω, που ένιωσα να μην είσαι εκεί για μένα, να μη με στηρίζεις, να μη με θες , να μη με νοιαζεσαι, να μη σε νοιάζει, να μη με αγαπάς. Να μη θες να με βαζεις στη ζωη σου, να μη με εχεις προτεραιοτητα. Που σε ήθελα εκεί και δεν ήσουν. Οσα ειπες που με πληγωσαν. Θυμός.

Όλες οι στιγμές που ζησαμε. Ολες οι στιγμες που δε ζησαμε. Όλες οι στιγμές που δε θα ζήσουμε. Όλες οι στιγμές που θα μπορούσαμε…

Τα καινούργια μου βρακακια που δε θα με δεις να φοραω.

Το καινούργιο σου σπίτι που δε θα είμαι η κυρά του. Που θα είναι κάποια αλλη. (Πόνος. Ζήλεια.)

Οι τσοντες που δε θα δουμε μαζί δημιουργώντας πυροτεχνήματα.

Η τελευταια φορά που δεν κάναμε ερωτα. Λυπη. Λείπει.

Η τελευταια φορά που κάναμε ερωτα 💜 Το τελευταίο μας απόγευμα μαζί 💜 Χαρά.

Και μαζί όλο μου το είναι, και κάθε κύτταρο του κορμιού μου, και κάθε φωνη μέσα μου, να ουρλιάζει «ΜΗ ΦΥΓΕΙΣ ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΕ ΑΦΗΣΩ ΔΕ ΘΕΛΩ, ΣΕ ΘΕΛΩ, ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΕ ΠΑΡΩ ΑΓΚΑΛΙΑ, ΝΑ ΜΕ ΠΑΡΕΙΣ, ΝΑ ΜΕ ΣΦΙΞΕΙΣ ΝΑ ΧΩΘΩ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΚΑΛΑ».

Αλλά δε θα ναι. Και όλο να πρεπει να θυμιζω στον εαυτό μου οτι ήρεμα ζωάκι, αν ηταν όλες οι μέρες σαν το τελευταίο μας απόγευμα δε θα χρειαζόταν ποτε να φτάσουμε εδώ. Αλλιως κάποια στιγμη θα ξαναρχοταν που κάτι θα ήθελα απο σένα, ενα απόγευμα που δε θα ήθελες να με δεις, μια αγκαλιά (ξέρεις τώρα) που δε θα θέλεις να με παρεις, ενα μυστικο που δε θα θέλεις να μοιραστείς. Και θα το θελα. Και θα γινομουν πιεστική, φορτική, κακιά. Και θα σε ένιωθα λίγο. Και δεν είναι δίκαιο για μας.

Να ξέρεις οτι μου λείπεις πολύ. Να ξερεις οτι σκουπιζω τα δακρυα που τρεχουν ποταμι πανω στο ταμπλετ. Να ξέρεις οτι το κορμι και το μυαλό μου το μονο που ζηταν αυτή τη στιγμη είναι να σε σφίγγω στην αγκαλιά μου και να σηκώνω το βλέμμα μου να κοιταω τα χαμογελαστα σου ματια. Και το στραβό πονηρο χαμόγελο.

Να ξέρεις οτι είσαι στο μυαλό μου. Να ξέρεις οτι αν δε σου στείλω κάτι αυτές τις μέρες θα κάνω μεγαλο αγώνα γι’αυτο. Να ξέρεις οτι αν ποσταρω οτιδήποτε στο φεησμπουκ οτι περναω καλά, θα ειναι για να προσπαθήσω να πεισω τον εαυτό μου πρωτα. Και να ξέρεις οτι θα υπάρχει και ενα μικρο μηνυματακι κρυμμενο για σένα εκεί μέσα. Όχι για να στη σπασω. Για να ξέρεις οτι προσπαθώ να είμαι καλα, να είσαι ήσυχος.

Συγνώμη για όλες τις φορες που σε πίεσα, σε προσβαλα η σε πληγωσα. Σ ευχαριστώ που μου εδειξες χθες οτι θα σου λειψω κι εγώ. 💜

Να ξέρεις οτι σε αγαπώ πολύ και να παίρνεις δυναμη απο αυτό κάθε φορά που θα τη χρειαζεσαι.

Είδα ενα καικακι στο αεροδρόμιο. Φορούσε χριστουγεννιάτικο λουρί (έλα Χριστέ και Παναγια!) και έριξε ενα γενναίο χασμουρητό με τη γλώσσα οοολη εξω! Μετα πήγε και πήδηξε πανω στο αφεντικό του και το κατοχύρωσε για τα καλά. Και του έκανε τη μούρη πουτανα 🙂

2015 φέτος είναι η χρόνια που θα γίνω 30. Και που θα τα καταφέρω. Να με καμαρωνεις.

Να σε καμαρωνω.

Ο,τι χρειαστείς να μη διαστάσεις να με πάρεις. Ο,τι χρειαστείς. Οτιδήποτε. Θα είμαι εδώ.

Τα φυτακια μου σε παρακαλώ μην ξεχάσεις… θέλουν νεράκι.

Να πεις στους δικους σου τις ευχές μου για καλη χρόνια. Και οτι ελπίζω ο μικρός να είναι καλά.

Και στέλνε μου καμια βοήθεια στο καντι κρας. Έχω κι εγώ τα παιχνίδια μου 🙂

Μικρουλι μου. Κουταβακι μου. Τζακρασελακι κοπρε μου 💜

Κομματι μου.

Σ’αγαπω.