Αρχείο

All posts for the month Σεπτεμβρίου 2014

the way we were

Published 8 by yvris

πώς γινεται, τοσο παθος, τοση ενταση, τοσο ταιριασμα, καποια στιγμη απλα να εξαφανιζεται λες και τραβηξες το καζανακι;

πώς γινεται δυο κορμια που ετρεμαν στο αγγιγμα το ενα του αλλου, να ξαπλωνουν διπλα αδιαφορα;

πώς γινεται καποιος για τον οποιο ένιωθες τοσο τρυφερα ξαφνικα να σου ειναι τοσο αδιαφορος;

πώς γινεται να ζεις και να γνωριζεις καποιον καλυτερα και αντι να τον αγαπας περισσοτερο και να γινεσαι περισσοτερο κομματι του, να σε βαριεται ολο και πιο πολυ;

πού πανε ολα αυτα τα συναισθηματα οταν τελειωνουν…;

δεν ηθελα να γινει ετσι. Ηθελα να το ζησουμε μεχρι να το εξαντλησουμε. Ηθελα τον ερωτα μας και το παθος, τη μαγεια, τη σπιθα, τη φωτια που αναβε αναμεσα μας. Το μαγνητη.

Δεν τα ηθελες. Σου τελειωσανε. Πηρε λιγο παραπανω, αλλα μου τελειωνουν κι εμενα. Δεν αντεχω αλλο. Να ειμαι η μονη που νιωθει.

Δεν το ηθελα ετσι. Ηθελα να κοιτας πισω και να θυμασαι τη φωτια, να θυμασαι τα απιστευτα γαμησια που ριξαμε που δεν μπορουσαμε να ξεκολλησουμε ο ενας απο τον αλλο. Να θυμασαι την αγαπη μεταξυ μας με ενα τρυφερο χαμογελο.

Ουτε αυτο θα γινει. Ζουμε τοσο πολυ καιρο τη μετριοτητα που στο μυαλο σου θα γινει το στανταρ.

Μονο που εγω δεν ξεχνω. Δεν ξεχναω οσα ενιωσα και οσα εζησα μαζι σου.

Πού πηγαν ολα αυτα; Κριμα…

Κρίμα να σε απογοητευει τοσο αυτος που ηθελες διπλα σου.
Κριμα η εικονα αυτου που αγαπας, τα οσα εχεις δει σε αυτον, αυτα ολα που νομιζες οτι ηταν, να γκρεμιζονται ετσι μπροστα στα ματια σου.
Κριμα γιατι προλαβα και σε εχω αγαπησει, μικρουλι.
Μου αρεσε να σε φροντιζω. Μου αρεσε που περνουσαμε στιγμες μαζι… Μου αρεσε το να εφτανες το full potential σου διπλα μου…

Θα μου λειψεις.
Αλλα θα μου πεις… ηδη μου λειπεις…