Αρχείο

All posts for the month Απρίλιος 2012

Για σκεψου λιγο… (αλλη μια αναδημοσιευση για το μεταναστευτικο)

Published 28 Απριλίου, 2012 by yvris

Οι μετανάστες γίνονται μετανάστες γιατί θέλουν να αποφύγουν τη φτώχια, την πείνα, την εξαθλίωση και τους πολέμους. Όσο υπάρχουν οι παραπάνω «προϋποθέσεις», οι μετανάστες δε θα σταματήσουν να έρχονται.

Οι μετανάστες έρχονται στην Ελλάδα λόγω της γεωγραφικής της θέσης και της εύκολης πρόσβασης που οφείλεται στις γεωφυσικές ιδιομορφίες των συνόρων της χώρας. Όμως, οι μετανάστες δεν έρχονται στην Ελλάδα με σκοπό να μείνουν εδώ. Η κρίση χρέους που πλήττει τη χώρα για πάνω από δύο χρόνια δεν έχει ελαττώσει τον αριθμό των μεταναστών. Η Ελλάδα παραμένει ο πρώτος σταθμός στο δρόμο για την Ευρώπη.

Οι μετανάστες, ακόμα και όταν είναι παράνομοι, έχουν τα ίδια ατομικά δικαιώματα με όλους τους άλλους πολίτες της χώρας στην οποία βρίσκονται. Η εργασία είναι δικαίωμα, η υγεία είναι δικαίωμα, η τροφή είναι δικαίωμα. Κάθε ευνομούμενη πολιτεία αλλά και οι διεθνείς οργανισμοί (π.χ. ΕΕ) οφείλουν να εξασφαλίζουν τα ατομικά δικαιώματα όλων. Άρα και των μεταναστών.

Νομιμοποίηση των μεταναστών σημαίνει: παροχή ταξιδιωτικών εγγράφων σε όσους θέλουν να πάνε όπου θέλουν, εξασφάλιση των εργατικών δικαιωμάτων όσων μεταναστών εργάζονται για χρόνια στη μαύρη εργασία και ταυτόχρονα αναζωογόνηση των ασφαλιστικών ταμείων, καταπολέμηση του trafficking και σωτηρία χιλιάδων γυναικών, καταπολέμηση των αυθαιρεσιών της αστυνομίας και των υπόλοιπων διωκτικών αρχών αλλά και των εγκλημάτων των αυτόκλητων προστατών της ελληνικής κοινωνίας.

Όσο για τα στρατόπεδα που αποφάσισε να στήσει προεκλογικά η «δημοκρατικά» εκλεγμένη κυβέρνηση πιστεύει κανείς ότι αν φτιαχτούν θα εξασφαλίσουν συνθήκες καλύτερες από τα ήδη υπάρχοντα κέντρα κράτησης;

Υ.Γ. Πόσοι από μας ξέρουν ότι το 60% των προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζουν οι μετανάστες ( η λεγόμενη «υγειονομική βόμβα») οφείλεται, σύμφωνα με τους Γιατρούς του Κόσμου, στις συνθήκες διαβίωσης και υγιεινής των κέντρων κράτησης;

Αναδημοσιευω απο εδω: https://www.facebook.com/La.Ronda.bar

Δε θελω να παω σχολειο…

Published 23 Απριλίου, 2012 by yvris

Τι σου ειναι ομως η ζωη… Απο τη μια στιγμη στην αλλη μπορει να αλλαξουν ολα. Ειτε λιγακι, ειτε να ερθουν τα πανω κατω. Ετσι ειναι. Τη μια στιγμη ας πουμε εχεις δουλεια.. την αλλη βρισκεσαι ξαφνικα με χρεη και χωρις εισοδημα. Τη μια στιγμη εχεις μια ευτυχισμενη οικογενεια, με τα καλα της και τα κακα της, την αλλη εχεις απο το πουθενα ενα κοντινο σου προσωπο κατακοιτο, με ο,τι αυτο συνεπαγεται.

Τη μια μερα ζεις στο Αμστερνταμ σε ενα ομορφο σπιτακι με το φιλο σου, γεματο ζεστασια. Την αλλη βρισκεσαι μονος σου στην Αθηνα κουβαλωντας μεσα σου ενα καρο αναμνησεις.

Τη μια στιγμη εισαι 14 και δυσανασχετεις τα πρωινα που σε ξυπναει ο μπαμπας σου αξημερωτα για να κουβαλιεσαι στο κωλοσχολειο. Το αλλο πρωι ξυπνας και εισαι 27. Ή, για να το διατυπωσω πιο σωστα, ενα πρωι ξυπνας και νιωθεις σαν καποιος να σου εχει κρεμασει μια ταμπελα οτι εισαι 27. Κι εσυ νιωθεις το ιδιο οπως τοτε που ησουν 14. Και τοσο διαφορετικα συναμα.

Ετσι ειναι. Ολα ειναι ρευστα. Τιποτα δεν πρεπει να παιρνουμε για δεδομενο τελικα. Ουτε τα νιατα μας, ουτε την ομορφια μας, ουτε την υγεια μας, ουτε τους ανθρωπους γυρω μας. Παντως τις περισσοτερες φορες τελικα ισχυει ενας γνωστος απλος κανονας: Ο,τι προσεχεις, το κρατας.

Το πιο ομορφο πραγμα στη ζωη τελικα ειναι οι ομορφες στιγμες με καλους, δικους σου ανθρωπους.

Βασιλικη. Νικο. Αγγελε. Κωστα. Ειρηνη. Ελενη. Γιαννη. Γιωργο. Μιχαλη. Gracia. Κατερινα. Δημητρη. Κωνσταντινα. Fai. Κατερινα. AJ. Οδυσσεα. Χρηστο. Μιλυ. Γιωργο. Ηρακλη. Swasti. Γιαννη. Νικο. Ελλη. Στρατη. Γιαννη. Blaz.

Σας ευχαριστω.

Ελληνες στο εξωτερικο

Published 17 Απριλίου, 2012 by yvris

Εχει πολλη πλακα οταν καποιος ταξιδευει στο εξωτερικο και μιλαει στο δρομο ΠΟΛΥ ανετα, πιστευοντας οτι οι γυρω δεν τον καταλαβαινουν, μια που δε μιλανε τη γλωσσα! Σημερα θα μοιραστω τρεις τετοιες ιστοριουλες που τις βρισκω γουστοζικες, και περιμενω να μοιραστειτε και τις δικες σας οσοι εχετε!

Σκηνικο πρωτο, λοιπον, στο Αμστερνταμ. Εχουμε παει σουπερ μαρκετ με τη συγκατοικο, για τα εβδομαδιαια ψωνια. Εκει που περιμενουμε στο ταμειο, ακουγεται μια φωνη απο τη μια ακρη του σουπερμαρκετ:

– Ρε μαλακα, κωλοχαρτο πηρες;

Προτου προλαβω να πεσω κατω απο τα γελια, ακουγεται η απαντηση απο την αλλη ακρη του μαγαζιου:

– Πηραα!

Ο διαλογος συνεχιζει ως εξης:

– Ναι αλλα απο ποια μαρκα; απο την καλη ή απο την αλλη;

– Απο την καλη, ρε μαλακα, τι με περασες;

– Ε οχι μωρε, ελεγα μην πηρες απο αυτη που εχουν στο γυμναστηριο!

– Τι λε ρε μαλακα, σιγα μην επαιρνα απ’αυτην! Δεν ειναι κωλοχαρτο αυτο, γυαλοχαρτο ειναι!

– Σου σκιζει τον κωλο!

Εμεινε μετα η γερμανιδα να απορει γιατι με μαζευε απο τα πατωματα που ειχα πεσει απο τα γελια!

Σκηνικο δευτερο, παλι Αμστερνταμ. Ειμαι στο τραμ κι επιστρεφω σπιτι απο τη δουλεια. Μπαινει παρεα απο 4 Ελληνες, 3 αγορια και 1 κοριτσι, ζευγαρι με εναν εκ τον αγοριων. Το ζευγαρι καθεται πισω μου κι ακολουθει ο εξης διαλογος:

– Ε αντε, ολη την πολη γυρισαμε τοσο περπατημα, επιτελους παμε στο ξενοδοχειο λιγο!

– Ναι, αντε να παμε, και με το που θα μπουμε μεσα, ξερεις ποιο ειναι το πρωτο πραγμα που θα κανω!

– Ποιο;

– Ε θα τρεξω στην τουαλετα επιτελους, τοση ωρα κρατιεμαι! Πωωω τι εχει να γινει! Ατομικη βομβα θα πεσει!

– Αχου, κι εσυ; Κι εγω θελω!

– Ε τωρα μην τσακωθουμε ποιος θα παει πρωτος!

– Οχι μωρε, νταξει, πηγαινε εσυ!

– Ωραια, και θα πας κι εσυ μετα απο μενα, ετσι να ενωσουμε τις μυρωδιες!

……………………………………………………………………………………………..!

Επειδη ομως δεν ειναι σωστο να ξεμπροστιαζω μονο τους αλλους και να κρυβω τις δικες μου πομπες: 14 χρονων ειμαι στο Παρισι με την κολλητη μου σε γκρουπακι, και μας εχουν παει στο καραβακι που κανει βολτα το Σηκουανα. Το αστειο γενικα της παρεας εκεινες τις μερες ηταν το «ε καλα μωρε, αφου δε μας καταλαβαινουν εδω μπορουμε να λεμε ο,τι θελουμε!», οποτε πηγαιναμε και τη λεγαμε σε αλλους στα ελληνικα (κυριως αλλα ατομα απο το γκρουπακι μας, που ηταν μουλτιεθνικ). Ε νταξει τωρα, 14 χρονων ημασταν, μην περιμενετε το sophisticated χιουμορ!

Anyways, εκει που ειμαστε λοιπον στο καραβακι, μπροστα μπροστα εχει στρογγυλοκατσει ενας χοντρος με μουσι και μου χαλαει ολες τις φωτογραφιες μου, γιατι εμπαινε στο πλανο και η κεφαλα του. Στο πνευμα των ημερων, αρχιζω κι εγω: «Μα τι μαλακας αυτος ο χοντρος με το μουσι! Που πηγε και στογγυλοκατσε ο χοντρος με το μουσι! Θελω να κατσω εκει που καθεται ο μαλακας ο χοντρος με το μουσι!»

Ε, ναι, καλα το καταλαβατε, ο χοντρος με το μουσι ηταν ελληνας. Νταξ δε μας ειπε τιποτα ο ανθρωπος, οταν γυρισε και μιλησε στην παρεα του το καταλαβαμε. Και ναι μεν εγω το ξεπερασα σχετικα γρηγορα το ρεζιλι (σαμπως θα τον ξαναβλεπα ποτε;), αλλα το μαθημα μου εμεινε! Γι’αυτο λοιπον παιδια προσοχη! Και στην ακρη του κοσμου να ειστε, ποτε δεν ξερετε ποιος σας ακουει και αν θα γινετε ποτε ρομπα σε ενα μπλογκ!

Βουρτσες και …τσες

Published 15 Απριλίου, 2012 by yvris

Λοιπον αυτη τη στιγμη που μιλαμε ειμαι σε ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ διαθεση λογω του οτι ανακαλυψα κατι ΓΑΜΙΣΤΕΡΕΣ μουσικες που δεν ηξερα οτι υπηρχαν! Θα περασω την υπολοιπη εβδομαδα ψαχνοντας να βρω περισσοτερα στο ιδιο ειδος και αποφασιζοντας ποια μου αρεσουν περισσοτερο. Ως τοτε ομως ιδου μια μικρη ιστοριουλα απο τοτε που πρωτομετακομιζα στο Αμστερνταμ ως μεταπτυχιακη φοιτητρια:

Εχουμε παει λοιπον με την κολλητη μου (Ολλανδεζα) σε ενα καταστημα με ειδη σπιτιου για να αγορασουμε ολα τα χρηστικα αντικειμενα για το καινουργιο σπιτι μου, αφου η φοιτητικη εστια το μονο που μου παρειχε ηταν ΕΝΑ πιρουνι, ΕΝΑ κουταλι, ΕΝΑ μαχαιρι, ΕΝΑ πιατο και μια κατσαρολα. Μεταξυ αλλων επρεπε να αγορασω προφανως σκουπα για το πατωμα.

Οι σκουπες ηταν στον 3ο οροφο του καταστηματος. Ανεβαινοντας, βλεπουμε οτι σκουπες ολοκληρες δεν υπηρχαν, το σκουποξυλο και η βουρτσα πουλιονταν ξεχωριστα, με διαφορετικα ταμπελακια τιμων. Υπηρχαν σε 2 στυλ: μια σκετη μπλε και μια με ροζ/μοβ σχεδιακια. Δεν ξερω αν το αντιληφθηκατε ηδη απο το μπλογκ, αλλα λατρευω το ροζ/μοβ! Ομως το σκουποξυλο της μπλε σκουπας φαινοταν πιο φιλικο για τα χερια, διοτι ηταν καλυμμενο με ενα πιο μαλακο υλικο. Αποφασιζω λοιπον να αγορασω το μπλε σκουποξυλο για να ειναι βολικο, και τη ροζ βουρτσα για να μου φτιαχνει το κεφι οταν σκουπιζω. Εφοσον πουλιουνταν ξεχωριστα δεν εβλεπα προβλημα στο να κανω παραταιρο συνδυασμο (το κανω ενιοτε και με τις καλτσες μου).

Καθως ομως παμε να κατεβουμε στο ισογειο για να πληρωσουμε, η υπαλληλος που ηταν υπευθυνη οροφου ειχε διαφορετικη αποψη! «Εεεπ, που πατε εσεις με τις διαφορετικες σκουπες;» μας λεει. «Αυτες πανε σετ, δεν μπορειτε να τις αγορασετε ανακατεμενες!»

«Μα, της λεει η κολλητη μου (στα ολλανδικα ολα αυτα), αφου τις πουλατε ξεχωριστα!»

«Δεν εχει να λεει, ειναι σετ! Πρεπει να τις αγορασεις μαζι, αλλιως το καταστημα θα ξεμεινει με μονα σκουποξυλα και βουρτσες»

«Μα, αν μου ειχε σπασει πχ το σκουποξυλο και ηθελα να αγορασω ΜΟΝΟ το σκουποξυλο, εφοσον πουλιεται μονο του, μου λετε οτι δε θα μπορουσα να το αγορασω;»

«Αλλο αυτο! Αν το αγοραζες μονο του ειναι αλλο. Αλλα εφοσον θες να αγορασεις και τα δυο μαζι, θα πρεπει να παρεις το σετ.»

«Νομιζω πως εχετε αδικο!»

«Καλα, πηγαινετε στο ταμειο και θα δειτε οτι δε θα σας αφησουν να τα παρετε. Εγω το λεω για να σας βγαλω απο τον κοπο να ανεβαινετε να τα ξαναλλαζετε»

Τελος παντων, πορευομαστε στο ταμειο, και μεχρι να κατεβουμε στο ισογειο εχουμε αποφασισει να παρει η μια το σκουποξυλο και η αλλη τη βουρτσα και να προσποιηθουμε οτι δε γνωριζομαστε μεταξυ μας και οτι και καλα τα αγοραζουμε ξεχωριστα, σε περιπτωση που μας ελεγαν τιποτα οι πωλητριες. Παω εγω μπροστα, τις βλεπω να κοιταζουν λιγο περιεργα, τους μιλαω στα αγγλικα, και λενε κατι μεταξυ τους στα ολλανδικα ενω εγω πληρωνω τη σκουπα μου.

Βγαινοντας εξω, μου λεει η κολλητη μου τι λεγανε μεταξυ τους: «Καλα, γιατι μας πηρε αυτη η χαζη απο πανω, και μας ειπε να μην αφησουμε τις κοπελες να αγορασουν τα πραγματα;» «Καλα, μα ειναι τελειως ηλιθια;»

Παιδια δεν επαιζε, η τυπισσα ασχοληθηκε να παρει και τηλεφωνο στο ταμειο, προκειμενου να μην αγορασουμε εμεις την παραταιρη σκουπα!

Οπου σχολιαζει εκει η κολλητη μου, τελειως ευστοχα:

«Ευτυχως που για καθε επιπεδο εγκεφαλικης λειτουργιας υπαρχει κι ενα αντιστοιχο επαγγελμα». 🙂

Parting

Published 8 Απριλίου, 2012 by yvris

Ο χρονος ειναι ο γιατρος ολων των δεινων, λενε, και η ανθρωπινη ψυχη εχει βρει – ή δημιουργησει – τροπους με τους οποιους γιατρευει τις πληγες της. Ειναι δυνατη οσο δεν ξερει, και τις περισσοτερες φορες δεν αφηνεται να βουλιαξει και να καταβληθει, να ηττηθει… Βρισκει τη δυναμη και τη δυσκολια την ξεπερνα. Ξεπερνα ακομα και τον πονο της απωλειας, και προχωρα μπροστα, γεμιζει το κενο της με νεα πραγματα.

Ειναι ομως καποιες απωλειες που δεν ξεπερνας ποτε. Οχι μονο γιατι ηταν απροσμενες. Οχι μονο γιατι κατειχαν μεγαλο χωρο στην καρδια σου. Οχι μονο γιατι αισθανεσαι υπευθυνος γι’αυτες.

Ειναι η απωλεια απο δυο ματακια λαμπερα σαν καστανα διαμαντακια, που σε κοιταζαν γεματα προσμονη, πιστη και αγαπη, καθε φορα που ακουγαν το ονομα τους ή επιαναν ενα βλεμμα σου. Απο μια μουσουδιτσα λεπτη και τριγωνικη, στην οποια εβρισκες συγκεντρωμενη ολη την αθωοτητα και ταυτοχρονα και την πονηρια του κοσμου. Μια γλωσσιτσα τραχια και πλατια, που σε εγλειφε νιωθοντας απεραντη ευγνωμοσυνη μονο και μονο για το γεγονος οτι ησουν απλα εκει. Μια καρδουλα που χτυπουσε μεσα σ’ενα στηθακι λιγνο, που ανεβοκατεβαινε απο την ανασα του ακτινοβολωντας τοση ηρεμια, οταν κουλουριασμενη κοιμοταν, που δε γινοταν να μη σου τη μεταδωσει. Μια ουριτσα που κουνιοταν και δυο πισω ποδαρακια που χτυπουσαν ανεξελεγκτα απο το κυμα χαρας οταν ενιωθαν την προσοχη σου. Δδυο μπροστινα ποδαρακια που ήξεραν να χαϊδευουν και να αγκαλιαζουν. Ενα κορμακι ρωμαλεο, που τοσες φορες τρεξατε μαζι στο δασος και κοιμηθηκατε πλάι πλάι… Μια ψυχουλα παιχνιδιαρα και τρυφερη, αθωα και γλυκια, που ηθελε μονο να δινει και να παιρνει αγαπη. Που ηξερε πως να δινει αγαπη, και την οποια τοσο αγαπουσες… που τοσα μοιραστηκες μαζι της και τοσα κι αλλα τοσα ηθελες να μοιραστεις. Παιχνιδια με τη μπαλα και το σαλαμι, βολτες στο δασος, αγκαλιες και χαδια, νυχτες μοναξιας, νυχτες δουλειας, νυχτες πονου για αλλες απωλειες, που ομως αυτη ηταν παντα εκει και για κανεναν απ’αυτους δε θα την εδινες… τρυφερα βλεμματα και φιλια…

Κι ομως, αυτη η ψυχη δεν ειναι πια εδω. Δεν ειναι πια διπλα σου, και δεν ξερεις ουτε πού ειναι, ουτε γιατι εφυγε. Και η απωλεια αυτη ειναι το μονο πραγμα που ποναει περισσοτερο απο την αισθηση οτι απο αυτο το σκυλι πηρες περισσοτερα απ’οσα του εδωσες. Η ελπιδα σου οτι μια μερα θα γυρισει – γιατι δεν μπορει! – σου μπηγει μαχαιρια στην ψυχη καθε φορα που διαψευδεται. Και το τραυμα που σου δημιουργησε η φυγη, η απωλεια, ηταν βαθυ, και καθε φορα ματωνει ξανα και η πληγη δεν κλεινει. Οχι η πληγη απο τα 3 χρονια εμπειριων που μοιραστηκαμε. Αλλα εκεινη απο τα υπολοιπα που εμεναν, τα πολυ περισσοτερα που δε μοιραζομαστε. Και ισως ειναι νωρις, δεν ξερω… αλλα ισως καποιες πληγες να μην κλεινουν ποτε…

Σ’αγαπω και μου λειπεις αφορητα ακομα και σημερα, σκυλιτσα μου, αδερφη μου. Δεν ξερω αν ζεις ακομα, αλλα ακομα και τωρα ελπιζω οτι καποια στιγμη θα γυρισεις… οτι μια μερα θα σε δω να περνας την εξωπορτα με αυτο το αυθαδικο χαμογελο, με τη γλωσσιτσα εξω και με αυτο το βλεμμα σου που λεει «Ε, ναι, τι;»

Καρδουλα μου οπου κι αν χτυπας, εγω θελω να χτυπας κοντα μου και να απλωνω το χερι μου και να σε νιωθω. Μαζι σου ποτε δεν ενιωσα μονη. Γυρισε, σκυλιτσα μου…

Τι φεγγαρι αποψε…

Published 7 Απριλίου, 2012 by yvris

Δεν ειμαι μονογαμικη. Ποτε δεν ημουν. Και το ηξερες απο την αρχη. Δεν πιστευω πως το να πηγαινεις με μονο εναν ανθρωπο μεχρι το τελος της ζωης σου ειναι το φυσικο και το φυσιολογικο. Πιστευω πως μπορει να συμβει, ναι. Αλλα ΑΠΟ ΕΠΙΛΟΓΗ. Αποτελει μια επιλογη μονο, η οποια μπορει να γινεται ειτε ελευθερα, ειτε (τις περισσοτερες φορες) βεβιασμενα, απο επιβολη. Επιβολη τινος; της κοινωνιας, ειτε των αξιων της κοινωνιας που εχουμε εσωτερικευσει κι ακολουθουμε θεωρωντας οτι ειναι το δικο μας συστημα αξιων.

Επιλογη, λοιπον, και οχι το φυσικο και το φυσιολογικο, και αυτο σημαινει πως οποιος ειναι πολυγαμικος ΔΕΝ ειναι ανωμαλος. Ακολουθει απλα τη φυση του, απλα δεν κανει την επιλογη της μονογαμιας. Και στην τελικη, γιατι να την κανει; Μηπως και πολλοι που την κανανε, δεν την παραβιασαν; Με αποτελεσμα ειτε να πληγωσουν το συντροφο τους που το ανακαλυψε, ειτε να ζουν σε ενα ψεμα προκειμενου να μην τον πληγωσουν. Και ολα αυτα γιατι; Γιατι ηρθε καποιος και μας ειπε οτι το να ερθεις κοντα με καποιον αλλο, με τον οποιο δεν εισαι σε «σχεση», και το να νιωσεις ομορφα με αυτο το πλησιασμα, ονομαζεται «κερατο» και ειναι κατι κακο. Και ερχομαι εγω και ρωταω, ρε παιδια: Αφου θα το κανετε που θα το κανετε, γιατι να πρεπει να παει και ολος ο πονος της κοροϊδιας μαζι, και δεν το κανετε ελευθερο, ανοιχτο και ειλικρινες απο την αρχη; Γιατι ολο το ψεμα και οι ενοχες; Επειδη πρεπει σωνει και ντε να βλεπουμε τον αλλο σαν ιδιοκτησια, και αν παει με καποιον αλλο δεν ειναι πια και καλα «δικος μας»; Μα ποτέ δεν ηταν, οι ανθρωποι δεν ειναι αντικειμενα για να ανηκουν.

Σου το ειχα πει απο την αρχη, λοιπον, οτι εμενα αυτες ειναι οι αποψεις μου, και στη θεωρια, και στην πραξη. Δεν τις δεχτηκες, δεν τις ηθελες, ηθελες ομως να εισαι μαζι μου κι εμεινες και προσπαθουσες να το αρνηθεις αυτο για μενα. Κι εγω προσπαθησα, προσπαθησα να προσαρμοστω σε αυτο που ηθελες για να ειμαστε καλα μαζι και να μη σε πληγωσω. Δε μου βγαινει ομως. Δεν ειμαι αυτο. Το προσπαθησα, δε μου βγαινει.

Και κοιτα τωρα ποιες ειναι οι επιλογες που μου αφηνεις: Ειτε θα πρεπει να σε πληγωσω, ειτε θα πρεπει να σε κοροϊδεψω, ειτε θα πρεπει να αρνηθω τη φυση μου και να καταπιεσω τις επιθυμιες μου, νιωθοντας ετσι θυμο για εσενα που μου το επιβαλλεις αυτο. Γιατι να πρεπει να ειναι αυτες μονο οι επιλογες μου; Γιατι να μην «επιτρεπεται» να κανω αυτο που θελω και να περασω ομορφα, αφου ετσι κι αλλιως μαζι σου εχω επιλεξει να ειμαι και δεν προκειται να σε αγαπω λιγοτερο. Ενω αν νιωθω θυμο για σενα για τα πραγματα που δε με αφηνεις να εχω, ειναι πιο πιθανο να αλλαξουν τα συναισθηματα μου απεναντι σου. Ενω αν σου πω καποιο ψεμα και σε κοροϊδεψω τοτε ακομα πιο σιγουρο ειναι οτι θα απομακρυνθουμε, γιατι δε θα μπορω να σε κοιταω στα ματια και γιατι θα αισθανομαι και ασχημα απο την πλευρα σου που θα εισαι ignorant. Γιατι δεν μπορεις να με δεχτεις και να με αγαπησεις γι’αυτο που ειμαι, και θες κατι αλλο;

Με τετοιο φεγγαρι αποψε εξω… Με τετοιες μυρωδιες, απο τα ανθισμενα γιασεμια, τις λεμονιες και τις αγγελικουλες… Ειναι αδικο να μην μπορω να ερθω κοντα, με ανθρωπους που θελω να ερθω κοντα. Οταν ολη η εποχη φωναζει ερωτα… θελω να πλησιασω, να φλερταρω, να αγγιξω ενα ζεστο κορμι. Θελω να φιλησω ενα ζευγαρι απαλα χειλη με αγριο παθος. Θελω να τα νιωσω στο λαιμο μου. Θελω να νιωσω τα χερια γυρω απο τη μεση μου, να με τραβανε και να με σφιγγουν πανω του.. Θελω να χαθω μεσα στον κοσμο, σε ενα κλαμπ που θα μυριζει ιδρωτα και τσιγαρο, να πιω μεχρι να ζαλιστω και να μην συνειδητοποιω ακριβως τι κανω, και να κλεισω τα ματια κι ετσι ζαλισμενη να παραδοθω στο παθος, στη δινη ενος φιλιου, απο αυτα που δε δινονται μονο με το στομα αλλα με ολοκληρο το κορμι. Θελω να κανω προστυχο ερωτα, μα και με σεβασμο συναμα, το σεβασμο που μοιραζονται δυο ανθρωποι που εχουν αποφασισει μαζι οτι αποψε θα μοιραστουν το κορμι τους. Θελω να νιωσω ενα κορμι, και ενα πλησιασμα, διαφορετικο απο το δικο σου. Να συζητησω με καποιον που εχει αποψεις διαφορετικες απο τις δικες σου, που μυριζει διαφορετικα, καινουργια, που μιλαει και γελαει και αγγιζει διαφορετικα, και να μου αρεσει αυτο και να προκυψει κατι παραπανω, που θα ειναι διαφορετικο απο το δικο μας, κι ας μην κρατησει.

Δε μου δινεις τις πεταλουδες στο στομαχι, ποτε δε μου τις εδωσες παρα μονο καποιες σκορπιες στιγμες. Και δεν τις θεωρω προϋποθεση για να εισαι με καποιον τελικα. Σ’ αγαπω βαθια, αλλα μ’εναν τροπο οικειο. Διαφορετικο. Με συγκινει το μυαλο σου, που ειναι δυνατο και δε με κανει να βαριεμαι, ο τροπος που με καταλαβαινεις και με προσεχεις οσο κανείς, ο τροπος που μου κανεις ερωτα και ο τροπος που με κρατας στην αγκαλια σου. Ο τροπος που νιωθω ομορφα, ηρεμη και ολοκληρωμενη οταν ειμαι διπλα σου. Και γι’αυτο εχω επιλεξει να ειμαι μαζι σου.

Θελω ομως και τις πεταλουδες στο στομαχι. Τις θελω. Και δεν εχεις δικαιωμα να μου τις παρεις.