scared

All posts tagged scared

Σκορπιες σκεψεις καποιες νυχτες απο τη συναυλια των Μetallica και μετα 13/7/2007

Published 9 Απριλίου, 2009 by yvris

Ματωμενο το φεγγαρι αποψε, Στεφανε, κι εσυ μακρια μου. Που να’σαι, αραγε, που να γυριζεις, τι να κανεις, καρδια μου? Θυμαμαι, καποτε σ’εσφιγγα μεσα στην αγκαλια μου – ομως ποτε στα ματια δε με κοιτουσες αλλα εγω σε ενιωθα κοντα μου. Ας ειναι. Ενας αντρας που ποτε δεν ειχα, εκτος απο καποιες ελαχιστες στιγμες. Τις οποιες, αυτες τις στιγμες, τις φυλαω σα θησαυρο, δεν τις φερνω πια στη σκεψη μου, ομως τις εχω φυλαξει μεσα μου βαθια, εχουν γινει πια μερος μου, κομματι μου, στοιχειο μου και με εχουν αλλαξει. Αλλα πια δεν τις σκεφτομαι γιατι ειναι εγω. Συνηθως σε ονειρευομαι.

Ονειρευομαι νεες στιγμες που θα γινονταν οταν σε συναντησω, αν ηθελες και συ. Γιατι μονο αυτο ηθελα απο σενα τελικα, στιγμες. Που θα ειχα ενα βλεμμα σου παιχνιδιαρικο, ενα λογο, μια αντιδραση. Αυτα ονειρευομαι τωρα, κοιτωντας το φεγγαρι πισω απο τα συννεφα καθως παιχνιδιζει με αυτα.

Ονειρο ησουν, και ονειρο θα μεινεις… Ενα ονειρο που εμφανιστηκε ξαφνικα, εφυγε χωρις να φυγει απο τη ζωη μου, χωρις καν να μπει, εγινε μερος μου και μ’ αφησε μια γλυκια πικρα, και ηταν αερας, μια πνοη… Και μακαρι να μπορουσα να σου μεταδωσω οσα νιωθω, και οσα εχω νιωσει. Σ’αγαπω, ονειρο μου.

Σ’αγαπω.

 

Ερχεται ομως μια στιγμη που πια δεν αντεχεις αλλο. Ερχεται μια στιγμη που κουραζεσαι, που δεν μπορεις πια να παλευεις με αυτα που τελικα ισως ειναι απλα μεσα στο μυαλο σου. Τι ειναι τελικα πραγματικο? Ποσο μπορεις να κυνηγας το ονειρο, κατι που δεν υπαρχει, κατι που ειναι απλα δημιουργημα της δικης σου φαντασιας και θελησης?

Τα παρακατω λογια δεν ανηκουν σε μενα, αλλα με εκφραζουν τοσο που ελπιζω η Ναντια να μου συγχωρησει αυτο το μικρο κλοπηright

Κουραστηκα να παραμιλω, να ξαναζωντανευω παραισθησεις και να καραδοκω αναμνησεις.

 

Ναι λοιπον, κουραστηκα!

Κουραστηκα πια να εχω μεσα μου μια θαλασσα συναισθηματων και να μην μπορω να τα εκφρασω, να τα μοιραστω και τελικα να τα κραταω μονο για μενα.

Κουραστηκα να φοβαμαι να ανοιχτω γιατι απλα καποιοι δε θελουν να το δεχτουν.

Κουραστηκα πια να τρεχω πισω απο κατι που δεν υπαρχει παρα μονο στη φαντασια μου επειδη εγω το θελω.

Κουραστηκα. Θελω να φυγω απο αυτο.

Θελω να μπορω να εκφραστω ελευθερα.

Θελω να σπασω, να κλαψω, να κυλιστω να φυγει απο μεσα μου ολο αυτο το βαρος τοσων μηνων αλλα δεν μπορω.

Θελω να μην ειμαι δυνατη. Θελω να παρασυρθω απο τη δινη των συναισθηματων μου και να αφεθω σε αυτα.

Θελω να δωσω αγαπη.

Και θελω να μπορουν να την παρουν. Κουραστηκα με τους μαλακες που φοβουνται και δεν μπορουν να δεχτουν κατι τοσο ομορφο. Προβλημα τους στην τελικη και κριμα για τους ιδιους να μην μπορουν να απολαυσουν ενα απο τα μεγαλυτερα δωρα της ζωης.

Προβλημα τους επισης οσων κωλωνουν να διεκδικουν αυτο που θελουν. Και προβλημα τους οσων ειναι τοσο εγωιστες που δεν μπορουν να δουν περα απο τη μυτη τους.

Αλλα εγω δεν αποτελω τον ψυχολογο κανενος. Θελω απλα να δωσω αγαπη. Και υπαρχουν ανθρωποι που τη θελουν. Οι υπολοιποι, ΑΕΙ ΣΙΧΤΙΡ. Οσο μπορουσα προσπαθησα.

Στο καλο.