Σημερα εχω πολλα να πω… Υπαρχουν πολλα πραγματα μεσα μου που θελω να εκφρασω. Δεν εχουν βρει ομως ακομα το δρομο τους προς το χαρτι (ή το πληκρολογιο αν προτιματε).

Γι’αυτο απλα θα αναδημοσιευσω. Απο την παραπανω εκδοση, δυο ποιηματα τα οποια με εκαναν να νιωσω…

Γεννηθήκαμε χωρίς όνομα

Γεννηθηκαμε χωρις πατριδα

Γεννηθηκαμε χωρις φυλή,

χωρις θρησκεια, χωρις ταυτότητα.

Και μας εδωσαν ονομα.

Μας εδωσαν πατρίδα, θρησκεια, ταυτότητα.

Μας εδωσαν δικαιωματα

κι ετσι εγειραν υποχρεωσεις απεναντι τους.

Μας εμαθαν να διαλεγουμε ο,τι γυαλιζει, μας διδαξαν ότι αυτο που αξιζει ειναι αυτο που δεν εχει ο αλλος.

Μας επεισαν οτι για να προοδευσουμε πρεπει να ακολουθησουμε τα δικα τους ονειρα για το μελλον μας, να πιστεψουμε στα δικα τους ιδανικα, στους δικους τους περιορισμους, μας εμποτισαν με τις ανασφαλειες που ηθελαν και μας τρομαξαν.

Η Δημοκρατια τους απετυχε.

Η Δημοκρατια τους ειναι αυτη που διαχωριζει.

Ειναι αυτη που ομαδοποιει και φυλακιζει.

Η συγχρονη Δημοκρατια τους δεν ειναι παρα ενα χρυσοκεντητο κλουβι που μας προστατευει απο ολη την κακια της ανθρωπινης φυσης.

Χωρις νομους μας ειπαν θα σκοτωνουμε, θα βιαζουμε, θα κλεβουμε και θα κανουμε κακο στον αλλον για να προαγουμε το δικο μας συμφερον. Ομως η κλεψια, ο φονος, ο βιασμος, η ασεβεια προς την προσωπικοτητα και την ελευθερια του αλλου δεν ειναι παρα αρρωστιες που γεννησε το δικο τους συστημα πλουτοκρατιας και ψευδοελευθεριας.

Γιατι να κλεψω απ’τον αλλον οταν οι υπολοιποι δε θα με κρινουν με βαση αυτα που φοραω, γιατι να σκοτωσω τον αλλον όταν ο θανατος του δεν θα φερει τιποτα παρα τυψεις στη συνειδηση μου; Γιατι να βιασω και να μην σεβαστω την ελευθερια του αλλου όταν δε θα εχω τη θρησκεια, την ιδεολογια κι ολα τα δηθεν ενοποιητικα τους ευφυολογηματα να με ωθουν;

Ο,τι μας ενωνει

την ιδια στιγμη μας διαχωριζει.

Ο,τι μας χαροποιει την ιδια στιγμη ριχνει στη δυστυχια καποιον αλλον.

Καθε μπουκια στο στομα μας δεν ειναι παρα ενα ποτηρι κλεμμενο νερο απο καποιον αλλον,

καθε στιγμη οικογενειακης γαληνης στο καινουργιο αμαξι δεν ειναι παρα η μπουλντοζα που γκρεμιζει το σπιτι ενος πολυτεκνου γιατι δεν ειχε χρηματα να πληρωσει την τραπεζα.

Ετσι δρα, ετσι ζει κι ετσι αναπνεει η Δημοκρατια τους, μεσα απ’την αντιθεση επιβιωνει η κοινωνια τους.

Γεννηθήκαμε χωρίς όνομα, χωρις πατριδα, χωρις φυλή και χωρις θρησκεια.

Για ποσο ακομα θα υποδουλωνουμε το σωμα και το πνευμα στις δικες τους επιταγες;

Ελευθεροι ειμαστε πιο ομορφοι.

Ελευθεροι μπορουμε να ζησουμε πιο αγαπημενοι.

Θοδωρης Κ.

Εμενα οι φιλοι μου δεν ειναι πουλια

απλως μαυροι

μαυροντυμενοι κουκουλοφοροι

γνωστοι-αγνωστοι

γνωστοι ως “παρακρατικοι ταραξιες”

μα αγνωστοι για την ανθρωπια τους.

Εμενα οι φιλες μου δεν ειναι συρματα

απλως τεντωμενες

τεντωνονται προς την ουτοπια

και ας λενε οι “σοφοι” της κοινωνιας

πως ειναι αλητειες αυτα.

Εκεινες συνεχιζουν να τεντωνονται.

Ελισαβετ

Ειναι καποιες στιγμες που ευχομαι να ειχα μια καμερα.. για να μπορω να απαθανατιζω και να μοιραζομαι μαζι σας εικονες οπως αυτες της αποψινης νυχτας. Οπως τα φωτα που καθρεφτιζονται στα νερα της προβλητας του Stavangerweg, ροζ πρασινα, λευκα, δημιουργωντας μια μυστηριακη ατμοσφαιρα διπλα απο τα φοιτητικα σπιτια. Οπως μια νυχτερινη βολτα με το ποδηλατο διπλα στο νερο, γυρω απο το λιμανι με τα καραβακια και το ενα και μοναδικο ιστιοφορο που το λενε Thalassa, με τους ηχους των σκοινιων που τριζουν καθως το κυματακι λικνιζει τα καραβακια.. Οπως μια βολτα γυρω απο το Dam, με τους μεθυσμενους τουριστες στην πλατεια, ενα μεθυσμενο Ολλανδο που τσακωνεται στο τηλεφωνο με τη γκομενα του, ενα ερωτευμενο ζευγαρακι που δινει ενα φιλι στη μεση της πλατειας γυρνωντας προς το σπιτι μετα απο μια νυχτα διασκεδασης. Οπως μια εγκυος γατα που περναει τρεχοντας απεναντι πανω απο τις ραγες του τραμ και γλιστραει και σκονταφτει, οπως τα πρεζακια που εχουν ξεμεινει στην πλατεια να αραζουν και να μιλανε μια γλωσσα που μονο αυτοι ξερουν.

Τα φωτα του Αμστερνταμ τη νυχτα, τοσο διαφορετικα απο της Αθηνας, τοσο ζεστα και τοσο φιλοξενα. Το Αμστερνταμ εχει ανοιξει την αγκαλια του για να με υποδεχτει. Φιλία; δεν ξερω αν τη βρηκα, ειναι πολυ νωρις ακομα. Αλλα υπαρχουν οι προοπτικες, και αυτο ειναι τοσο ομορφο..!

Βολτα στην πολη μια νυχτα σαν κι αυτη, μια ξαστερη νυχτα με κατι στην ατμοσφαιρα, μια νυχτα γεματη ερωτα… Παω για υπνο, αλλα δε θα δω καποιο ονειρο αποψε. Το ονειρο το ζω!

(για καποιο λογο αυτο μου ειχε κολλησει και το τραγουδουσα ολη την ωρα στο ποδηλατο μεχρι να γυρισω σπιτι)

Βρέχει λες και κλαίει ο ουρανός

που δεν είσαι κοντά μου

μα όπως πέφτει το νερό

ξεπλένει την καρδιά μου

Σε κοίταζα να φεύγεις

με βήματα αργα

κι εγώ μονάχη έμεινα

στην αστροφεγγιά

και όσα δεν ειπώθηκαν

με τον αγέρα σκόρπισαν

όπως σκορπάν τα φύλλα

μα το κλάμα είναι λυτρωτικό

κι απο σένα θα λυτρωθώ

βαρέθηκα πια να κλαίω

αγάπη μου, αντίο.

 

Στίχοι που είχα γράψει κάποτε παλιοτερα.. πριν κάποιους μήνες. Για την ακρίβεια πιο πολύ προσχέδιο στίχων, με την προοπτική να το δουλέψω κάποτε  (και όπως είδατε δεν το έχω κάνει ακόμα, χεχε). Αλλά σήμερα ένιωσα να με εκφράζουν, με κάποιο περίεργο τρόπο. Οχι σα συνέχεια αλλά κάθε στίχος ξεχωριστά χτυπάει και σε μία διαφορετική μου σκέψη, ένα διαφορετικό συναίσθημα από αυτά που έχω νιώσει τις τελευταίες μέρες.

Νεα πόλη, νέα σχολή, νέα μέρη, νέα κατάσταση… Ε ναι λοιπον, είναι ωραία. Μαγικά. Κάθε στιγμή που περνάει είναι ξεχωριστή, γιατί όταν είσαι στο Αμστερνταμ, και μόνο που περπατάς τριγύρω σε κανει να γουσταρεις. Ειναι τοσο ομορφα εδώ! Τα κανάλια, τα σπίτια, τα δέντρα. Ο αέρας! Η ατμόσφαιρα αυτής της πολης, της τόσο πολλυσυλλεκτικης και τόσο πολυπολιτισμικης.. Οι μυρωδιές απο τα κεμπαπτζιδικα αναμειγνυονται με τη σχεδον θαλασσινη μυρωδια απο τα καναλια και συνθετουν ένα αρωμα σε νοτες τζαζ! Οι ανθρωποι τριγυρω σου δινουν την ιδεα οτι ειναι μονιμα σε διακοπες – εδω δεν ειναι πολη, μονο ενα τεραστιο κεντρο. Τα σχεδια σου, οι οριζοντες, οι δυνατοτητες που σου προσφερονται εδω..

Αυτα που ανακαλυπτεις για τον εαυτο σου παρατηρωντας τις αντιδρασεις σου σε  νεες συνθηκες.

Και πανω απο ολα η ιδεα οτι υπαρχουν κι αλλοι εδω που βρισκονται στη φαση σου. Ισως δεν τους εχεις βρει ακομα, αλλα εδω ειναι, και σε περιμενουν να πας απο κει, στη ζεστη και ομορφη εστια τους, οταν νιωσεις νταουν γιατι μπορει να το εχουν νιωσει και αυτοι.

Γιατι ναι λοιπόν, είναι και δύσκολα εδώ.

Είναι δύσκολα να είσαι μακρια απ’την ασφάλεια που είχες συνηθίσει.

Είναι δύσκολα να μην έχεις κάποιον να σε πάρει αγκαλιά όταν πονάς.

Είναι δύσκολα να μην έχεις αγάπη γύρω σου.

Είναι δύσκολα να μην έχεις κάποιον να πας για μπύρες.

Είναι δύσκολα όταν έχεις να τα βγάλεις πέρα με μια τεράστια ύλη.

Είναι δύσκολα οταν προσπαθεις να τα καταφερεις μονάχη.

Είναι δύσκολα όταν νιώθεις ότι κανείς δε σε καταλαβαίνει.

Είναι δύσκολα όταν έχεις συνηθίσει αλλιώς.

Είναι δύσκολα όταν σκέφτεσαι όλα αυτά που άφησες πίσω.

Είναι ΠΟΛΥ δυσκολα για την ακριβεια όταν σκεφτεσαι αυτα που αφησες πισω 

Είναι δύσκολα όταν είσαι μονος.

 

Αλλά πρέπει να σπασει το κουκουλι για να βγει η πεταλουδα… ετσι δεν είναι;

No pain, no gain…

Γι’αυτο κι εγω δε θελω να κοιταω πισω τωρα. Δε θελω να σκεφτομαι αυτα που αφησα, και να με σκοτωνουν. Δε θελω να σκεφτομαι αν θα τα ξαναβρω. Δε θελω να μου λειπουν, δε θελω να μου λειπεις, δε θελω να σε σκεφτομαι. Δε θελω να σκεφτομαι την αγαπη που αφησα, αλλα αυτη που θα βρω. Δε θελω να κοιταζω πισω με νοσταλγια, παρα μπροστα με προσμονη. Θελω να ανοιξω τα φτερα μου και να βρω αυτο που θελω καπου στην πορεια.

 

Καποια πουλια τραγουδουν για λευτερια

Καποια φευγουν και πετουν ψηλα..

Συγχώρεσέ με…

Στο ΑμστερΝταμ ξημερωνει κι εγω παω για υπνο.

.

Κάτω τα χέρια από τις καταλήψεις και τους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους

Ο φασισμός δεν έρχεται από το μέλλον…

Κάτω από το πέπλο της γαλήνιας περιόδου διακοπών και ειρήνης βρίσκεται η πραγματικότητα: κοινωνική κρίση, φτώχεια, ανεργία, εκμετάλλευση, ανελευθερία… Η μόνη ελπίδα αυτού του αποτυχημένου καπιταλιστικού κράτους και των εξουσιαστών είναι η ολοένα και μεγαλύτερη συντηρητικοποίηση της καθημερινότητας απέναντι στην κοινωνική έκρηξη και οργή που συνεχώς οξύνεται και πλησιάζει. Η κοινωνική εξέγερση του Δεκέμβρη έδειξε ότι αφορμές για επίθεση σ’ αυτόν τον χρεωκοπημένο κόσμο δίνονται καθημερινά και το ανταγωνιστικό κίνημα βρίσκεται παντού. Στους δρόμους, στα πάρκα, στις πλατείες, στους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους, τα στέκια και τις καταλήψεις. Εκεί που χτίζονται οι ελευθεριακές δομές του αύριο, εκεί που η αντίσταση, η συλλογικοποίηση των αρνήσεων, η αλληλεγγύη και η ομορφιά του αγώνα συναντιούνται και αναπνέουν ελεύθερα, δημιουργώντας ρήγματα στο σάπιο σύστημα. Τα κατασταλτικά έργα έχουν ήδη δρομολογηθεί και κάποια από αυτά νομοθετηθεί. Αφορούν τη νομιμοποίηση των καμερών, την άρση του πανεπιστημιακού ασύλου, το φακέλωμα μέσω DNA, την ποινικοποίηση της αυτοπροστασίας απέναντι στα χημικά και την κάλυψη του προσώπου, την επωνυμία των κινητών τηλεφώνων και την άρση του απορρήτου, την επίθεση στην ανωνυμία και στην ύπαρξη ελεύθερων σελίδων αντιπληροφόρησης.

Σ’ όλα αυτά έρχονται να προστεθούν οι απροκάλυπτες επιθέσεις ακροδεξιών στοιχείων σε συνεργασία με την αστυνομία και οι επισκέψεις του υφυπουργού Εσωτερικών Μαρκογιαννάκη σε πλατείες και χώρους, όπου τα κάθε λογής φασιστοειδή εκμεταλλευόμενα την εξαθλίωση των μεταναστών, του πλέον καταπιεζόμενου κομματιού της κοινωνίας, επιδιώκουν να κερδίσουν έρεισμα. Έτσι ξεδιπλώνεται ξεκάθαρα σε όποιον επιλέγει να έχει τα μάτια του ανοιχτά η ολοφάνερη σύμπραξη κράτους και παρακράτους. Δεν είναι τυχαίο όμως πώς φτάσαμε ως εδώ. Ο εθνικιστικός παροξυσμός που κυριάρχησε τα τελευταία χρόνια με αφορμή αθλητικά γεγονότα και όχι μόνο (Ολυμπιακούς αγώνες, Euro 2004, κτλ.) ενισχύθηκε και συντηρήθηκε, ώστε να διαφυλαχθεί η ψευδαίσθηση της εθνικής ενότητας. Πλαισιώθηκε από τις ναζιστικές συμμορίες, το εκτελεστικό όργανο, το μακρύ χέρι του κράτους, που κάνει πράξη τη διάχυτη ρατσιστική προπαγάνδα και την ξενοφοβία που προβάλλεται από κράτος και μέσα μαζικής εξημέρωσης.

Το κράτος, μέσα από τις εξαγγελίες του υπουργού του στοχοποιεί επίσημα τους μετανάστες και τους κατειλημμένους χώρους ως τους δύο βασικούς εσωτερικούς εχθρούς του. Τις εκκενώσεις κτιρίων που κατοικούνταν από μετανάστες, όπως η εκκένωση του Εφετείου, της Βεραντζέρου και αλλού, ακολουθούν οι επιθέσεις σε καταλήψεις, στέκια και άλλους απελευθερωμένους χώρους.

Τα τελευταία χαρακτηριστικά παραδείγματα παρακρατικών επιθέσεων αποτελούν η επίθεση στο στέκι των Αγωνιστικών Κινήσεων στη Θεσσαλονίκη, η επίθεση με μολότοφ στον κατειλημμένο χώρο που στεγάζεται το Radio Revolt στο κέντρο της Πανεπιστημιούπολης στο ΑΠΘ, η τοποθέτηση εμπρηστικών μηχανισμών στη σιδερένια κεντρική είσοδο της κατάληψης Φάμπρικα ΥΦΑΝΕΤ στη Θεσσαλονίκη, η προσπάθεια παραβίασης του ελευθεριακού στεκιού Πικροδάφνη στο Μπραχάμι, μερικές μέρες μετά την παρακολούθηση του στεκιού από ασφαλίτες, και η αποτυχημένη επίθεση στη Βίλλα Αμαλίας.

Τα ξημερώματα της 1ης Αυγούστου, γύρω στις 2 π.μ., παραβιάζονται τα συρματοπλέγματα του κτήματος Πραποπούλου και δύο κρανοφόροι, που κατέβηκαν από μηχανή κρατώντας λοστούς, κινούνται προς το κτίριο της κατάληψης και επιχειρούν ανεπιτυχώς να διαρρήξουν πόρτες και παράθυρα. Στο κτήμα εκείνη τη στιγμή βρίσκεται άνθρωπος οικείος στην κατάληψη, άστεγος και μετανάστης. Όταν τον αντιλαμβάνονται, του επιτίθενται χτυπώντας τον αλλεπάλληλα στο κεφάλι και στο σώμα με τους λοστούς και φωνάζοντας ρατσιστικές βρισιές, και διαφεύγουν από το σημείο που ήρθαν, στο οποίο βρέθηκε και ένα στουπί με βενζίνη.

Τις εκκλήσεις του χτυπημένου για βοήθεια ακούν οι γείτονες που καλούν ασθενοφόρο και τον περιθάλπτουν προσωρινά. Μεταφέρεται στο νοσοκομείο, όπου και παραμένει δυο μέρες με ελαφρά ευτυχώς τραύματα στο κεφάλι και στο σώμα. Άμεσα κινητοποιούνται η συνέλευση της κατάληψης και αλληλέγγυοι/ες.

Ο οποιοσδήποτε εφησυχασμός απέναντι σε όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας και δίπλα μας είναι αφελής και η αντίληψη ότι δεν μας αφορούν όλους επικίνδυνη. Η σιωπή είναι συνενοχή. Απέναντι σε κάθε είδους ρατσιστικές και παρακρατικές βιαιότητες αντιτάσσουμε τη ζωή, την αλληλεγγύη και τις διανθισμένες δημιουργικά αρνήσεις μας και δηλώνουμε ξεκάθαρα προς κάθε κατεύθυνση πως είμαστε και θα παραμείνουμε εδώ.

 

Κατάληψη Κτήματος Πραποπούλου και Αλληλέγγυοι/ες

protovouliaxalandriou.blogspot.com

Εκείνο το βράδυ θα συναντιονταν μετά από πολύ καιρο οι δυο τους μόνοι.

Εκείνο το βράδυ ηταν ιδιαίτερο.

Ήθελε επομένως να τον πάει σε ένα μέρος ξεχωριστό.

Διάλεξε λοιπόν ένα μέρος ξεχωριστό για εκείνη. Θα πήγαιναν στην κατάληψη του Κτήματος – για την ακρίβεια στον πεζόδρομο έξω από την κατάληψη, στο δασάκι, μπροστά από το θεατράκι της Ρεματιάς. Δύο άτομα μόνα το βράδυ καλό θα ήταν να μην έμπαιναν μέσα στην κατάληψη, δεδομένων των επιθέσεων που κάνουν οι φασίστες στους αυτοοργανωμένους χώρους. Τους τρομάζει η ελευθερία. Ενώ έξω στον πεζόδρομο πήγαιναν πολλές φορές και άραζαν ζευγάρια και παρέες άσχετα με την κατάληψη – το τοπίο ήταν ειδυλλιακό. Τα δέντρα, το δασάκι, το ξέφωτο απ’ όπου μπορούσαν να κοιτάζουν το φεγγάρι, οι φωνές από τα βατράχια του Ρέματος που έφταναν ως επάνω, κάποιο ξενύχτικο τζιτζίκι που ξέχασε να κοιμηθεί… Οι φασίστες δε θα πείραζαν τα ζευγάρια. Ίσως να είχαν αράξει και αυτοί με την παρέα τους κανένα βράδυ στο πεζουλάκι της Ρεματιάς. Βλάκες φασίστες. Δεν καταλάβαιναν ότι για να παραμείνει το τοπίο ως είχε και να μπορούν να αράζουν δίπλα στο δασάκι το βράδυ, έπρεπε να παραμείνει και το κτήμα, να μη γίνει parking. Και μάχονταν την κατάληψη. Κάποιοι άνθρωποι επιλέγουν τα δεσμά τους… Τέλος πάντων.

Ήταν όπως είπαμε ένα ιδιαίτερο βράδυ, ξεχωριστό. Όχι μόνο γιατι ξανασυναντήθηκαν, επιτέλους. Ήταν από πριν. Όταν όμως συναντήθηκαν στην πλατεία που είχαν δώσει ραντεβού, έξω από το σταθμό, το ένιωσαν και οι δύο πιο έντονα. Υπήρχε ένας ηλεκτρισμός στην ατμόσφαιρα. Απέφυγαν να αγγίξουν ο ένας τον άλλο όσο κι αν το ήθελαν, το βλέμμα τους όμως τα έλεγε όλα. Θα ήταν άραγε απόψε η πρώτη τους φορά; Ξεκίνησαν να περιπατούν προς το ρέμα. Αυτός δεν είχε ξαναπάει σε κατάληψη. Καθώς πλησίαζαν προς το δάσος του Ρέματος η ατμόσφαιρα άλλαζε. Ησυχία από τους ήχους της πόλης, δημιουργήματα του ανθρώπου (αυτοκίνητα που τρέχουν, τρέχουν για να πάνε που? Αυτή η πόλη που τη μέρα είναι αρρώστια, το βράδυ μπορεί να είναι έρωτας. Γιατί τρέχουν με τα αμάξια τους το βράδυ; Αυτοί οι κωλορυθμοί με τους οποίους κωλοζούμε κόβουν κάθε διάθεση για ρομαντισμό. Γιατί να τρέχεις για να φτάσεις κάπου αντι απλά να απολαύσεις τη διαδρομη;) ενώ οι ήχοι της φύσης πλέον κυριαρχούσαν στα αυτιά τους – τα τριζόνια, το θρόισμα των φύλλων από τον αέρα, τα βατράχια. Ένα ανθισμένο γιασεμί σκόρπαγε το άρωμά του στον αέρα και τους μεθούσε – η νύχτα είχε αρχίσει να τους πιάνει. Είπαμε αυτό το καλοκαιρινό βράδυ ήταν ιδιαίτερο.

φτάνοντας στο ξέφωτο ετοιμάστηκα ν να αραξουν – είχαν τόσα να πουν. Συνειδητοποίησαν όμως ότι δεν ήταν μόνοι. Δυο αδύνατες κοριτσιστικες φιγούρες διαγράφονταν στο φεγγαρόφωτο να κάθονται στο πεζούλι. Ήταν η Αφροδίτη και η Εστέλλα – τις αναγνώρισε με κάποια χαρα πρέπει να πούμε, γιατι τις συμπαθούσε ιδιαίτερα τις πιτσιρίκες αυτές που συμμετείχαν στην κατάληψη και δεν ήταν χαζοχαρούμενες, αν και τόσο μικρες. (Αν και μεταξυ μας ήξερε και πολλά χαζοχαρούμενα άτομα και σε μεγαλύτερες ηλικίες, όχι ότι είχε καποια σημασία αυτό!)

- Κορίτσια!

 - Καλώστην. Έλα, άραξε. Έκανε τις απαραίτητες συστάσεις.

 - Τι νέα;

- Χώρισα… η μάλλον με χώρισε, ο μαλακας. Αυτό λέγαμε τώρα με την Εστέλλα. Δεν πειράζει, πάμε γι’αλλα. Εσύ;

- Εγώ τελείωσα, πήρα πτυχίο! Φεύγω για Αμστερνταμ σε ένα μηνα, με πηραν στο μεταπτυχιακο!

- Έλα ρε, γαμώ! Να ρθουμε να σε δουμε!

 - Εννοείται! Να ρθετε να με δείτε… 

Εκείνη την ώρα άκουσαν ήχο βημάτων στα χαλίκια. Γύρισαν με ετοιμότητα. Ήταν ο Θράσος, ο ταξιδιάρης, ο περιβαλλοντικά ευαισθητοποιημένος. Με μια κοπέλα. Κρατιούνταν χερι-χερι κι έμοιαζαν ερωτευμένοι. Ήταν η νέα του κοπέλα και την είχε φέρει εκεί για να της δείξει το ξεχωριστό αυτό μερος και για να βρεθούν κάπου οι δυο τους μόνοι, εκείνο το ιδιαιτερο βραδυ. ΝΟΤ! Αραξαν όλοι μαζι και μιλούσαν κοιτώντας που και που την πανσεληνο. Παράξενο βράδυ. Μια ψύχρα είχε αρχίσει να πέφτει, λογικό δίπλα στο δάσος, και την έκανε να ανατριχιάσει. Αυτός το πρόσεξε και την πηρε στην αγκαλια του, την τύλιξε με τα χερια του και με στοργή για να μην κρυώνει. Αυτοι οι άντρες! Πως γίνεται και δεν κρυώνουν ποτέ! όχι μονο αυτό αλλα είναι και πάντα ζεστοί όταν τους ακουμπας. Περίεργα όντα. ‘Ενας ποδηλάτης πέρασε από μπροστα τους χωρίς να τους δει.

-Εεεεει που πας;

Ηταν ο Βαγγέλης που πηγαινε σπιτι του και όπως παντα ηταν χαμενος στον κόσμο του. Εκατσε και αυτός μαζί τους συνεχίζοντας να παραμένει στον κόσμο του (μα φυσικα!) η παρέα είχε αρχίσει να μεγαλώνει. Ηταν πια 7 ατομα, που ειχαν ξεκινησει να πανε εκει για να βρεθουν μόνοι τους. Κι όμως κανεις δεν το ενιωσε σα χαλαστρα ένα τετοιο βραδυ και ηταν τωρα εκει 7 ατομα να αραζουν, να μιλανε και να γελανε. Συζητουσαν για διαφορα.. για πολιτικα – προφανως – για τις νέες εξελιξεις με τους μεταναστες και τα βαρβαρα πογκρομ που υφισταντο (http://athens.indymedia.org/features.php3?id=631), για τα νεα μετρα καταστολης που θα επαιρνε η κυβερνηση εναντιον τους (http://athens.indymedia.org/features.php3?id=614)… Για την καταστροφή της Ρεματιάς έτσι και ο δήμαρχος έβαζε σε εφαρμογή το «καινοτόμο» σχέδιό του (σιγά την καινοτομία! Θα κατέστρεφε το περιβάλλον για να βγάλει φράγκα, «αξιοποιώντας», δηλ. ισοπεδώνοντας το δάσος και το κτήμα, για να κάνει parking αυτό το υπέροχο νεοκλασικό στο οποίο εκείνοι είχαν δώσει ζωή καταλαμβάνοντάς το μετά από 34 χρόνια εγκατάλειψης, και που κατάφερε να επιβιώσει ακόμα και μετά τον ελεεινό εκείνο εμπρησμό των φασιστών το βράδυ της 25/3/2008. Μαύρη επέτειος. Σκατά στους ελληνόφρονες), και φυσικά για τον έρωτα. Πού κολλάει ο έρωτας; Πάντα κολλάει ο έρωτας! Τα πάντα είναι έρωτας, ειδικά ένα βράδυ σαν αυτό. Η παρέα είναι έρωτας. Η κατάληψη είναι έρωτας. Η εξέγερση είναι έρωτας. Το δάσος είναι έρωτας. Το να μάχεσαι για τη διατήρησή του και γι’αυτά που πιστεύεις είναι έρωτας. Το να υπάρχεις απλά, ένα βράδυ σαν κι αυτό, σε ενα μέρος σαν κι αυτό είναι έρωτας. Η μυρωδιά του γιασεμιού μέσα στη νύχτα είναι έρωτας…

Κάποιος πετάχτηκε μέχρι το περίπτερο κι έφερε μια σακούλα μπύρες. Τα γέλια της παρέας αντηχούσαν μέσα στο δάσος της Ρεματιάς. Η σκυλοπαρέα της περιοχής μαζεύτηκε κι αυτή αναζητώντας τα χάδια της.

Ένα αυτοκίνητο έκανε την εμφάνισή του τυφλώνοντάς τους στιγμιαία με τα φώτα του. Τέσσερα άτομα βγήκαν. Τα σκυλιά δεν αντέδρασαν. Σιγά σιγά ξεχώρισαν οι μορφές τους – ήταν ο αιώνιος καλλιτέχνης Νώντας μαζί με τη Ρούλα και άλλους 2 φίλους του. Μην αντέχοντας να μένουν σπίτι ένα τέτοιο βράδυ πήραν τις κιθάρες τους κι ήρθαν να αράξουν στη Ρεματιά. Υπέροχα, γιατί η μουσική ηταν το μόνο που έλειπε από εκείνη τη βραδιά – και όχι η μουσική κονσέρβα από κάποιο σταθμό.

Οι φωνές τους ενώθηκαν με τις μελωδίες της κιθάρας και οι φάλτσες τους νότες έμειναν να αντηχούν ως αργα το βράδυ κοντράροντας το αρμονικό τραγούδι των βατράχων… μέχρι που το φεγγάρι κρυφτηκε και το χάραμα σε λίγο θα άρχιζε σιγά σιγά να ανεβαζει τα ρολά της μέρας… Το βράδυ τελείωνε και ήταν καλύτερα να το διαλύσουν από τώρα, πριν φύγει η μαγεία του.

Τον πήγε μέχρι το σπίτι του και τον αποχαιρέτησε μ’ ένα φιλί. Τελικά δεν ήταν η πρώτη τους φορά απόψε. Ούτε καν μόνοι τους δε βρέθηκαν, να μιλήσουνε. Αλλά μετά από ένα τέτοιο βράδυ, ποιος νοιάζεται…

Τη νύχτα της 1ης Αυγούστου γύρω στις 2 τα ξημερώματα παραβιάζονται τα συρματοπλέγματα του κτήματος Πραποπούλου και δύο κρανοφόροι που κατέβηκαν απο μηχανή κρατώντας λοστούς κινούνται προς το κτίριο της κατάληψης. Επιχειρούν ανεπιτυχώς να διαρρήξουν παράθυρα και πόρτες. Στο κτήμα από σύμπτωση εκείνη τη στιγμή βρίσκεται άνθρωπος της γειτονιάς οικείος στην κατάληψη, άστεγος και μετανάστης. Όταν τον αντιλαμβάνονται, του επιτίθενται χτυπώντας τον αλεπάλληλα στο κεφάλι και στο σώμα με τους λοστούς φωνάζοντας ρατσιστικές βρισιές και διαφεύγουν από το σημείο που ήρθαν, στο οποίο βρέθηκε και ένα στουπί με βενζίνη.
Τις εκκλήσεις του χτυπημένου για βοήθεια ακούν οι γείτονες που καλούν ασθενοφόρο και τον περιθάλπτουν προσωρινά. Τα φασιστοειδή αφήνουν πίσω τους ελάχιστες ζημιές. Αμέσως κινητοποιήθηκαν η συνέλευση της κατάληψης και οι αλληλέγγυοι.
Τα φασιστοειδή κατάφεραν να τραυματίσουν ευτυχώς όχι σοβαρά έναν μετανάστη. Άλλο ένα παρακρατικό χτύπημα που έρχεται να ενισχύσει τον εκφασισμό της κοινωνίας που έχει δρομολογηθεί από το κράτος εναντίον καταπιεσμένων και αγωνιζόμενων κομματιών της κοινωνίας, μεταναστών, αυτοδιαχειριζόμενων κοινωνικών χώρων και καταλήψεων.

Κατάληψη Κτήματος Πραποπούλου