χρονος

All posts tagged χρονος

Καλή χρονιά…

Published 8 by yvris

και γράφω αυτό το πρώτο ποστ για τη νέα χρονιά στο αεροδρόμιο, μόνη μου, περιμένοντας να φύγω. Έχω καιρό να γράψω. Μία τα μαθήματα, μια το άγχος, μια οι άνθρωποι που προτιμώ να βλέπω αντί να κάθομαι μπροστά στον απρόσωπο υπολογιστή… έχω παραμελήσει το μπλογκ μου όσο ακριβώς έχω παραμελήσει εμένα. Τον εαυτό μου και τις προτεραιότητές μου. Δεν είναι ότι δεν έχω πράγματα να γράψω. Απλά δεν έχω κάτσει να βάλω σε σειρά τις σκέψεις μου, και πολλές φορές δεν ήθελα κιόλας. Για πολύ καιρό αισθανόμουν χαμένη… Και ακόμα αισθάνομαι, απλά τώρα δεν με πονάει τόσο όσο πριν, και επίσης κάπου έχω αρχίσει να βλέπω ένα φως στο τούνελ.

Μεγαλώνουμε… Δεν είμαστε πια τα πιτσιρίκια που ήμασταν. Ναι έχουμε ακόμα όλη τη ζωή μπροστά μας, αλλά κάπου πρέπει να σταματήσουμε τις βλακείες και να κάνουμε και κάτι. Ή έστω να έχουμε ήδη κάτι στα χέρια μας να πορευτούμε με αυτό προς κάποια κατεύθυνση. Δεν έχουμε πια τα ίδια περιθώρια. Κάπου αρχίζει να σε ενοχλεί το να κάθεσαι, θες να γίνεις δημιουργικός, να προσφέρεις. Αλλά τι να προσφέρεις, προς ποια κατεύθυνση? Με τι να πρωτοασχοληθείς από τις τόσες ευκαιρίες και επιλογές που υπάρχουν? Τι να ακολουθήσεις, ή μάλλον προς τα πού να χαράξεις το δρόμο σου για να αισθάνεσαι γεμάτη?… βλέπεις όλες σου τις δυνατότητες κι επιλογές να χορεύουν μπροστά σου σα να σε κοροϊδεύουν και ζαλίζεσαι, χαώνεσαι. Δεν παίρνεις καμιά πρωτοβουλία, δεν κάνεις τίποτα και τελικά κάθεσαι εκεί άπραγος και παρατηρείς τα καλύτερα χρόνια της ζωής σου να περνάν από μπροστά σου και να χάνονται. Αντι να τα αξιοποιεις με τον καλυτερο τροπο. Και το θεμα ειναι οτι κανεις δε θα σου τα δωσει πισω.

Κάποτε είχα πει ότι ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι να γυρίσω μια μέρα να κοιτάξω πίσω και να πω «Μαλακίες έκανα. Ξόδεψα άσκοπα το χρόνο μου. Θα μπορούσα να έχω κάνει κάτι πολύ καλύτερο τότε.» Ο χρόνος είναι το μόνο πράγμα που δεν μπορεί ο άνθρωπος να ελέγξει, να κατευνάσει, να αγοράσει, να σταματήσει. Και αχ αυτό το καταραμένο το κόστος ευκαιρίας… Και εδώ και 3 μήνες παρατηρώ τον εαυτό μου να είναι σε αυτήν την κατάσταση απραξίας που είναι ό,τι χειρότερο. Εκτός αν πούμε ότι είναι κάτι σαν hibernation – ανακτώ δυνάμεις και ετοιμάζομαι για την επόμενή μου κίνηση. Ποια όμως θα είναι αυτή? Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να ιεραρχήσω και να τακτοποιήσω το χρόνο μου για να μπορέσω να τα κάνω όλα..? και πόσο ακόμα έχω περιθώρια να κάθομαι?

Η κατάρα και το κλισέ του ξενιτεμένου είναι το ότι αισθάνεται παντού ξένος. Και υπήρχαν στιγμές που το ένιωσα αυτό. Είχα την τύχη και την ατυχία να γεννηθώ καβλοτάξιδη αλλά όχι αρκετά άπατρις, και είμαι από τους ανθρώπους που έχουν την τάση να προσκολλώνται στο παρελθόν. Δύσκολο αυτό για μια ταξιδιάρα ψυχή, όταν ομως πιστευεις οτι το μελλον μονο χειροτερο θα ειναι λογικο ειναι να κοιτας πισω. Συν η μηδενική επιβολή στον εαυτό μου, συν το άγχος και τα συναισθήματα ανικανότητας, συν το ότι κάποιες φορές νιώθεις σα να έχεις κάνει μια τρύπα στο νερό που έφυγες αναλογιζόμενος όλα όσα έχασες. Έχασες όμως ή απλά άφησες πίσω? Πονάει πολύ η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι όσα άφησες φεύγοντας λειτουργούν μια χαρά και χωρίς εσένα. Ότι ο κόσμος προχωράει και δε σε χρειάζεται, ότι το ίδιο θα έκανε κι αν δεν υπήρχες. Ότι κάποια πράγματα που θεωρούσες ταυτότητά σου δεν τα έχεις πια – νιώθεις σα να έχεις χάσει τον εαυτό σου. Και δε μιλαμε για ενα πραγμα, ενα ατομο ή μια ασχολια απο αυτες που απαρτιζουν την ταυτοτητα σου, γιατι αμα εχεις δημιουργησει και χτισει τη ζωη σου γυρω απο κατι και το χασεις τοτε χανεις ενα μεγαλο κομματι της, αλλα τουλαχιστον εχεις αλλα πραγματα να κρατηθεις. Μιλαμε να τα χανεις μονομιας ΟΛΑ. Τη σχεση σου, τις ασχολιες σου, τη δουλεια σου, τα χομπι σου, τους φιλους σου, το αμαξι σου, τις παρεες σου, το σπιτακι σου, τα αγαπημενα σου μερη, ΟΛΑ. Ολα αυτα που απαρτιζουν το ατομο που εισαι οπως το ξερεις και οπως σε ξερουν και οι υπολοιποι και εχεις ενσωματωσει και εχεις διαμορφωσει μια ταυτοτητα. Τοτε δεν εχεις τιποτα για να κρατηθεις και νιωθεις την ατομικοτητα σου χαμενη.

Κάποια στιγμή όμως συνειδητοποιείς ότι αυτά είναι πράγματα που καλλιεργούνται. Όσο τα καλλιεργείς τα έχεις. Και αν ποτέ αποφασίσεις να εγκατασταθείς κάπου μπορείς να τα χτίσεις εκεί, και τα παλιά δεν τα χάνεις, απλά προσαρμόζονται. Το να νιώθεις παντού προσωρινή είναι κάτι που πονάει, όντως. Να μην μπορεις να αφιερωσεις τον εαυτο σου σε καποιον η σε κατι, να κρατιεσαι να μη δεθεις, να μην αφηνεσαι, γιατι ξερεις οτι αυτα οπου να ναι θα τα αφησεις και θες να αποφυγεις τον πονο. Ζεις ετσι ομως η απλα περνας και δεν ακουμπας; Ζεις την καθε μερα στο επακρο αν εισαι παντου προσωρινος; Κοιτωντας πισω τωρα αντιλαμβανομαι καποιες μαλακιες που εκανα στο παρελθον γι’αυτο το λογο, και δεν εζησα, δε δοθηκα οσο μπορουσα, δεν εκτιμησα αυτο που ειχα. Δυστυχως καποια πραγματα ειναι αργα να τα παρεις πισω.. Τουλαχιστον ομως είναι ωραίο να μη νιώθεις ότι έχεις αφήσει κάτι στη μέση πίσω σου. Να νιώθεις ότι εκεί που έφυγες υπάρχει αγάπη για σένα και όχι κάποιο άσχημο συναίσθημα. Αυτό σου δίνει τα φτερά να προχωρήσεις παρακάτω – η αγάπη είναι αυτό που χρειαζόμαστε.

Υπήρξαν στιγμές που ένιωσα ότι δεν μπορώ να αγαπήσω πια, ή μάλλον ότι δεν μπορώ να ξαναερωτευτώ. Και πίστευα ότι έφταιγες εσύ για αυτό, ότι κατέστρεψες την πίστη μου στον έρωτα. Ότι δε θα μπορούσα ξανά να δοθώ πλέον σε κάποιον μετά από μια τέτοια κοροϊδία – γιατί όταν παίζει κάποιος με τα συναισθήματα και το μυαλό σου ΕΠΙΤΗΔΕΣ (όχι όταν απλά δεν προκύπτει να ταιριάζουν δυο άτομα) τότε ο πόνος είναι πολύ μεγαλύτερος. Γιατί εκτός από την απόρριψη έχεις να αισθάνεσαι κιόλας ότι έχεις πιαστεί μαλάκας – γιατί? Γιατί ερωτεύτηκες, που είναι το πιο φυσιολογικό συναίσθημα. Αλλά δε γαμιέσαι κι εσύ, δε σου κρατάω κακία πλέον. Δε σε συγχωρώ αλλά σε λυπάμαι, γιατί μέχρι εκεί φτάνεις. Εμένα πλέον πρέπει να είναι κάτι ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ για να με ξανασυγκινήσει. Αλλά θα ξαναερωτευτώ. Δεν έχω πεθάνει μέσα μου, είμαι ζωντανή κι έχω ακόμα πολλή αγάπη να δώσω, και να πάρω.

Ε ναι λοιπόν μεγαλώνω. Κι έχω βαρεθεί να αισθάνομαι τα χέρια μου δεμένα. Έχω βαρεθεί να κοιτάζω τη ζωή μου να περνάει από μπροστά μου σαν απλός θεατής, χωρίς να συμμετέχω. Ήρθε η ώρα να δράσω – προς τα πού δεν ξέρω αλλά θα το βρω. Πραγματοποιώντας το. Και υπάρχουν ακόμα πράγματα που με δένουν με τον τόπο μου – δε με κρατάνε όμως πίσω. Είναι η κινητήρια δύναμή μου – η αγάπη και η αίσθηση ότι υπάρχει κάτι στο οποίο μπορώ να ξαναγυρίσω. Ευχαριστώ γι’αυτή την αγάπη, την έχω ανάγκη. Την κρατώ σφιχτά μέσα μου, κλείνω τα μάτια και πάμε! Βουτιά στο κενο!

Σκέψεις πάνω στο χρόνο…

Published 23 by yvris

«Χρόνος είναι η μουσική που πηγάζει από μέσα σου βαθιά..» έχουν τραγουδήσει οι Kill the Cat. Κι εγώ, σε μια ψιλοαπογοητευμένη φάση, το ομολογώ, πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται διάφορα σχετικά με το χρόνο.

Γιατί έχουμε ασχοληθεί τελικά τόσο πολύ μαζί του; Μάλλον γιατί είναι το μόνο πράγμα που δεν μπορούμε να ορίσουμε. Και κατ’ επέκταση το μόνο πράγμα που έτσι και το χάσουμε δεν μπορούμε με τίποτα να το ξαναβρούμε / αναπληρώσουμε. Εξ ου και κάτι παλιότερες δημοσιεύσεις μου περί κατανομής του χρόνου και κόστους ευκαιρίας.

Τελικά ένα από τα μεγαλύτερα κακά που μπορεί να συμβεί σε κάποιον (και παράλληλα ο ένας από τους δύο μεγαλύτερούς μου φόβους) είναι να χάσει το χρόνο του. Δηλ. να τον σπαταλήσει. Να γυρίσει να κοιτάξει πίσω και να πει «Μαλακία έκανα». Ακόμα και να ξεκάνεις τη μαλακία δεν μπορείς να ξαναγυρίσεις πίσω και να ζήσεις «σωστά». Και όπως έχει ειπωθεί ξανά,  η ζωή είναι μια συλλογή εμπειριών, οι οποίες όμως στο τέλος θα μας είναι τελείως άχρηστες αφού θα τις έχουμε μεν μαζέψει αλλά δε θα έχουμε μια δεύτερη ζωή να τις αξιοποιήσουμε. (Προς όσους πιστεύουν στη μετεμψύχωση: ΟΚ, ίσως να έχουμε, αλλά στην τωρινή ζωή σας θυμάστε τίποτα από την προηγούμενη ώστε να το αξιοποιήσετε;)

Γι’αυτό κι εγώ (to quote myself as well) προσπαθώ να περνάω κάθε στιγμή με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, δηλ. με τον τρόπο που θα με κάνει να περάσω καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη εναλλακτική. Αν βρω κάτι ή κάποιον που με κάνει να περνάω όμορφα επιδιώκω να βρίσκομαι εκεί – τώρα το αν είναι η εκάστοτε επιλογή σωστή, ο χρόνος θα δείξει.

Όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος, λένε. Αλήθεια. Η στιγμή είναι πιο σημαντική από τη γενική έννοια «χρόνος», καθότι αυτή ζεις κι ευχαριστιέσαι – τα άλλα είναι αναμνήσεις ή όνειρα, και καλό είναι να είναι όμορφα και αυτά αλλά θα είναι μόνο εάν το φροντίζεις αυτό τη στιγμή που ακόμα είναι στιγμές.

Ο χρόνος είναι σχετικός, έχουνε πει. Κι αυτό αλήθεια. Τείνει να περνάει πιο γρήγορα όταν κάνεις κάτι ευχάριστο. Όλα τα ωραία κρατάνε λίγο.

Πάντως ένα είναι το σίγουρο. Ο χρόνος είναι πολύτιμος.

Σε ένα παλιότερο ποστ είχα πει πως δε ζητάω δεσμεύσεις, υποσχέσεις, παραμύθια, μονογαμίες και λοιπές ιστορίες όταν θέλω κάποιον – το μόνο που θέλω είναι ένα κομμάτι του χρόνου του. Για να έχω τη συντροφιά του σε ένα κομμάτι του δικού μου χρόνου, αφού με κάνει να νιώθω όμορφα όντας δίπλα του και άρα να περνάω καλά.

Μήπως τελικά ζητάω πολλά;

ps: πάρτε και τους στίχους των Kill the Cat γιατί μου έχει κολλήσει το τραγούδι τώρα:

Κάθε σου ώρα είναι μοναδική
Μα οι κλέφτες του χρόνου δε σου χαρίζουν ούτε μια στιγμή

Κάθε σου ώρα κι ένα λουλούδι σου τραγουδάει μέσα στην καρδιά
Ο χρόνος σου είναι η μουσική που πηγάζει από μέσα σου βαθιά
Σου ξεριζώνουν τα λουλούδια, σου βάφουνε τις νότες γκρι
Τα γκρίζα δόλια ανθρωπάκια σου κλέβουν της ζωής τη μουσική

Μην περιμένεις ούτε μια στιγμή
Οι κλέφτες του χρόνου σου κλέβουν τη ζωή
Ξυπνήστε! Η ώρα δεν προσμένει
Κάποιος την κλέβει, πάει χαμένη

Το χρήμα είναι χρόνος, και ο χρόνος μυστικό
Φυλακισμένο σε σχέσεις που μετρίουνται με ευρώ.

Σπάσε όλα τα ρολόγια που έχουνε κουρδίσει αυτοί
Με βάση τα δικά τους μέτρα και σε χορεύουν σε φάλτση μουσική
Της δικής σου της κλεψύδρας την άμμο αρπάζουν σαν τρελή
Με ανταλλακτικές αξίες σταμάτα ν’ανταλλάζεις τη ζωή

Μην περιμένεις ούτε μια στιγμή
Οι κλέφτες του χρόνου σου κλέβουν τη ζωή
Ξυπνήστε! Η ώρα δεν προσμένει
Κάποιος την κλέβει, πάει χαμένη

(Μόμο)

Αγαπητε Αγιε Βασιλη… 28/12/2007

Published 3 by yvris

μερες που ειναι, να μη γραψω και γω το γραμμα μου? Λοιπον, για τη νεα χρονια (αλλα και για τις τελευταιες μερες της παλιας, δε με χαλαει), δε θελω να σου ζητησω παιχνιδι, ουτε κατι υλικο, διοτι πλεον θεωρω οτι εχω τη δυνατοτητα να αποκτησω ο,τι θελησω. Θελω ομως καποια απο αυτα τα πραγματα που δεν μπορει να τα αγορασει το χρημα.

Για αρχη, θα ηθελα χρονο. Μπορεις, αγιε μου Βασιλη, να μεγαλωσεις λιγο τη μερα? η να μικρυνεις λιγο τα δρομολογια που εχω να κανω καθημερινα? για την ακριβεια, το να διακτινιζομαι στιγμιαια εκει που εχω να παω καθολου μα καθολου δε θα με χαλαγε! ξερεις ποσο χρονο θα μου γλιτωσει αυτο? Λιγο χρονο παραπανω τη μερα, ωστε να μπορω να προλαβαινω και να πηγαινω στις υποχρεωσεις μου, και να μελεταω, και να ξεκουραζομαι, και να βλεπω την οικογενεια μου και να διασκεδαζω χωρις να γινομαι λαστιχο και στο τελος ρακος. Μπορεις?

Επισης θα ηθελα λιγη παραπανω πειθαρχια…για να μπορω να διαβαζω αυτα που χρειαζεται μηπως παρω αυτο το ρημαδι το πτυχιο καποια στιγμη καποτε! Ουσιαστικα ομως και παλι για να οργανωσω το χρονο μου καλυτερα. Και λιγη παραπανω ορεξη να τα διαβαζω, να μην το κανω σαν αγγαρεια. Απλα εχω βαρεθει τοσα χρονια στην ιδια κατασταση, θελω να παω αλλου απο αυτο, και δεν μπορω να καταφερω τον εαυτο μου να το κανει.

Ακομα θα ηθελα λιγη ικανοτητα παραπανω στο να διαχειριζομαι τις συναισθηματικες μου καταστασεις. Να μην κωλωνω να εκφρασω πραγματα που θελω στους ανθρωπους που πρεπει, να μην παραλυω οταν ερχεται εκεινη η στιγμη. Να μην περναω χρονο στενοχωρημενη για πραγματα, καταστασεις και ανθρωπους που δεν αξιζουν. Και να εχω λιγη παραπανω υπομονη, ιδιως τις στιγμες που αγχωνομαι, ωστε να μη βγαζω νευρα σε αυτους που δε φταινε.

Τελος, αγιε Βασιλη, θα ηθελα πισω τη Ραλλου μου. Βασικα, εστω και μονο αυτο να πραγματοποιηθει, χεσε ολα τα υπολοιπα, προσωπικα για μενα δε θελω τιποτε αλλο. Θελω μονο να ξαπλωνω το βραδυ και να ακουω την ανασα της στο πλαι μου, θελω να πηγαινω τα κυριακατικα πρωινα στο δασος μαζι της.

Κατα τα αλλα δεν ειμαι αχαριστη. Ειμαι πολυ ευτυχισμενη με τα οσα συνεβησαν στη ζωη μου τον τελευταιο χρονο: την εμπειρια που απεκτησα ζωντας μεσα σε μια καταληψη, την ενηλικιωση μου, το νεο κοσμο που ανοιχτηκε μπροστα μου, τα ατομα που γνωρισα και τις ωρες που περασα μαζι τους, ειτε διασκεδαζοντας ειτε με εποικοδομητικες συζητησεις, τους νεους οριζοντες που μου προσφερει η καινουργια μου μπαντα σε επιπεδο εμπειριας αλλα και παρεας και το οτι εχω την ανεση και τη δυνατοτητα να βγαζω λεφτα κανοντας κατι που με ευχαριστει και οχι μια αγγαρεια. Αλλα πανω απο ολα για την υγεια που εχω, για την ψυχικη υγεια που ανεκτησα και για την αγαπη που εχω παρει απο οσους με περιτριγυριζουν, πλην ενος.

Αυτα, αγιε Βασιλη μου για φετος. Αυτα ειναι τα aspects στα οποια πανω πρεπει να δουλεψω και να εξελιχτω.
Και τωρα παμε και για το σημερινο κειμενο.

Περι αντιληψης της μουσικης

Αυτο που με εκνευριζει πιο πολυ στην ακαμπτη λογικη των κολλημενων «κλασικοφρονων», περαν του σνομπ, αφ’υψηλου υφους του «μοναδικου κατοχου της γνωσης και της αληθειας», ειναι η επιμονη αρνηση τους να αποδεχτουν τη συγχρονη μουσικη. Αρνηση κατα τη γνωμη μου στειρα. Διοτι η μουσικη που ονομαζουμε  σημερα κλασικη, δεν ηταν καποτε παρα η συγχρονη του καιρου της. Ηταν η μουσικη μεσα απο την οποια ενιψθαν και εκφραζονταν οι ανθρωποι καποιας εποχης, επηρεασμενοι και εχοντας αφομοιωσει το κλιμα της εποχης εκεινης κατα την οποια ζουσαν. Τα ακουσματα αυτα -δυστυχως η ευτυχως- δεν τα εχουμε σημερα, με την εννοια οτι δεν ειναι αυτα με τα οποια οι περισσοτεροι εχουμε μεγαλωσει, μας περιτριγυριζουν, αυτα που αποτελουν την «παιδεια» μας και εν τελει αυτα μεσω των οποιων εκφραζομαστε. Δεν ειναι τα κομματια αυτα εκεινα με τα οποια νιωθουμε. Ναι μεν εβαλαν τις βασεις για να εξελιχθουν ορισμενα ειδη μουσικης οπως ειναι σημερα και εισηχθησαν πολλες ριζοσπαστικες καινοτομιες, αλλα:

ι) και τα σημερινα κομματια βαζουν τις βασεις πανω στις οποιες θα πατησει η μουσικη του μελλοντος, οπως και τα κομματια της μουσικης εκεινης αποτελουσαν εξελιξη των παλαιοτερων μουσικων μορφων, εκφρασμενα μεσα απο το αντιστοιχο «συγχρονο» κλιμα της εποχης τους, και ορισμενα απο αυτα, προφανως εκεινα που εισηγαγαν τις καινοτομιες η που καταφεραν να εκφρασουν πολλους, εμειναν στην ιστορια ως κλασικα – ετσι και απο τα κομματια του τωρα ενδεχομενως ξεχωρισουν και γινουν διαχρονικα οσα θα εχουν τις αντιστοιχες ιδιοτητες και

ιι) στην τελικη ειναι καπως οξυμωρο να ονομαζεις κατι εξελιξη ενος αλλου πραγματος και κατοπιν να το υποτιμας θεωρωντας το κατωτερο.

Τελος, το κριτηριο της αξιας της τεχνης δεν ειναι απλως το αν ενα εργο ειναι τεχνικα αρτιο η μεγαλοπρεπες, αλλα κατα βαση το ποσο εκφραζεται μεσα απο αυτο ο δημιουργος του και το τι επιδραση εχει στο συναισθημα του αποδεκτη.

ΥΓ: Σκοπος αυτου του κειμενου ειναι καθαρα και μονο να στηλιτευσει την ξυλινη συμπεριφορα καποιων «οπαδων»
 ορισμενων ειδων μουσικης. Σε καμια περιπτωση δεν περιφρονω τη μουσικη που ακολουθησε την εποχη της αναγεννησης και του μπαροκ (κλασικη εποχη, ρομαντισμος, οπερα κλπ). Η μουσικη αυτη, που λανθασμενα στην καθημερινοτητα αναφερεται ως «κλασικη», ειναι πραγματι ανεκτιμητης αξιας και απο την πλευρα των καινοτομιων και της προσφορας στην κατοπινη παραδοση. Επισης, το κειμενο δεν ειναι επιστημονικο αλλα απλα μια αποψη… ερευνα πανω στην αξια της λαικης μουσικης ορισμενων εποχων προκειται να ακολουθησει, οπως και στη διακριση μεταξυ ποιοτικης και ευτελους μουσικης τωρα αλλα και τοτε… ευχαριστω για την ιδεα (ξερεις εσυ που μου την εδωσες 😉 )