φοβος

All posts tagged φοβος

Αναλωσιμοι;

Published 24 by yvris

Και ζεις ολα αυτα τα χρονια ανετη στην ησυχια του σαλονιου σου με κλειστες τις πορτες, διπλοσφραγισμενες.

Και κάποτε ερχεται καποιος σε καποια φαση, και γλιστραει μεσα απο μια μικρη χαραμαδα, λιγακι, μια αχτιδα απο το φως του. Και μπαινει απο τη χαραμαδα το φως και απλωνεται, και σε φωτιζει και σε ζεσταινει.

Εσυ την ανοιξες τη χαραμαδα; Μονος του την ανοιξε; Δεν εχει σημασια, σημασια εχει οτι τωρα, μπηκε.

Μπηκε. Και ειναι μεσα, και αρχιζει να βολευεται. Και αρχιζει να εχει σημασια ο,τι λεει. Και αρχιζεις να αναζητας το χερι του να σε αγγιζει οταν ειναι κοντα σου, και οταν δεν ειναι ακομα, και αρχιζεις να ψαχνεις για σημαδια, και οταν δεν τα βλεπεις να ανησυχεις…

Και συνειδητοποιεις οτι, μετα απο χρονια, αφησες καποιον να μπει μεχρι το σημειο που αρχιζεις και φοβασαι το να φυγει.

Τωρα τη γαμησες, φιλεναδα.

Συναισθηματα

Published 9 by yvris

I’ve had my share, δεν μπορω να πω…

Εχω νιωσει τη χαρα την τοσο μεγαλη και δυνατη που δε χωραει μεσα σου, που σε συνεπαιρνει και δεν εκφραζεται με λογια, και σε κανει απλα να χοροπηδας..

Εχω νιωσει ερωτα, τον ερωτα που σε κατακτα σε καθε παραμικρο χιλιοστο του εαυτου σου μεχρι που γινεσαι ολοκληρη ερωτας, χωρις να εχεις τιποτε αλλο πια δικο σου, και εισαι σιγουρη οτι εχεις βρει το αλλο σου μισο, οτι εδω εισαι και τιποτε αλλο πια δε θες.

Εχω νιωσει πονο. Πολυ πονο. Τον πονο που σε κανει να πεφτεις στο πατωμα, να νιωθεις οτι κατι ξεριζωνεται εκεινη τη στιγμη απο μεσα σου, οτι σου τραβανε τα σπλαχνα και τα βγαζουν εξω, τοσο πονο που δεν μπορεις ουτε να κλαψεις. Που για να καταφερεις να ερθεις σε επαφη με τον κοσμο χαραζεις το σωμα σου, για να *νιωσεις* κατι αλλο εκτος απο τον πονο.

Και προδοσια εχω νιωσει, και ξεφτιλα. Πεσμενη στο δρομο, να κρατας αγκαλια ενα ποδι, σε σενα λατρεμενο, για να μη φυγει μακρια σου, κι εκεινο να σε κλωτσαει, και να σε χτυπαει με μπουκαλια.

Εχω νιωσει ματαιοτητα. Ενα βραδυ που βγηκα στο μπαλκονι μου και κοιταξα το συμπαν στα ματια, κι εκεινο γυρισε και μου ειπε ποσο μικρη ειμαι. Και κρατηθηκα απο το καγκελο και απο ενα τηλεφωνο να μην πεσω.

Εχω νιωσει την καρδια μου να σπαει.

Εχω νιωσει τον τρομο του σκοταδιου, τον τρομο της καταθλιψης και του απολυτου τιποτα.

Εχω νιωσει μαλακας, μεγαλος· πώς ειναι οταν ο αλλος απεναντι σου εχει κακο σχεδιο και σε παιζει. Το τεραστιο «γιατι» που ακολουθει, οταν το παιρνεις ειδηση, αλλα δεν το κατανοεις – ΓΙΑΤΙ; Δεν εχασα την πιστη μου στους ανθρωπους, ακομα…

Εχω νιωσει αγαπη, ποσο μεγαλη αγαπη… απο αυτην που δε χωραει στο στηθος σου και κοντευει να το σπασει, που σε αφηνει να κοιτας στον ουρανο με ενα μεγαλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στα ματια σου.

Αυτη θελω. Αυτη θελω στη ζωη μου, αυτη θελω να κρατησω.

Ο ερωτας; Τον εχω αποδομησει και απομυθοποιησει τον ερωτα. Τον εκλογικευσα. Ξερω πια οτι ειναι μια κατασταση που μονοι μας δημιουργουμε μεσα στα κεφαλια μας. Δυστυχως.

Μακαρι να μπορουσα να τον νιωσω, μαναρακι μου. Μακαρι.

Αλλα δεν ξερω αν μπορω πια. Στερεψα. Ερημο, ανυδρο τοπιο, καμενη γη.

Ποιος το περιμενε, εγω..; Που στα 14 ειχα γραψει ενα «ποιημα» (ο θεος να το κανει..) με τον τιτλο «Ερωτευμενη με τον ερωτα». Που πριν 4 χρονια εγραφα αυτο. Που ήθελα ενα πραγμα, πάντα να ειμαι ερωτευμενη. Και στα 28 μου να συμφωνω με το Νιτσε: Ultimately, it is the desire, not the desired, that we love.

Ε, τοση φωτια στο τελος με εκαψε.

Δε θελω το ιδιο για σενα, καρδουλα μου… μακαρι να μην ερθεις εδω… Να θες να νιωσεις, και να μην μπορεις. Να θες να δοθεις ολοκληρωτικα στο κυμα που σε παρασερνει, σε σηκωνει ψηλα και σε πεταει με δυναμη στην αμμο, να μπαινεις μεσα στη φουρτουνιασμενη θαλασσα και να μη θυμασαι πώς γινεται.

Δεν ξερω αν μπορω να ξαναερωτευτω πια. Πανε πολλα χρονια. Τον περιφρονω πια αυτον τον φτερωτο κυριο με τα βελη.

Και δεν ξερω αν θελω…

Αλλα αυτο, τωρα, ειναι οσο πιο κοντα εχω φτασει.

(Και καπως ετσι εγινα, καρδια μου, σαν αυτο που με πληγωσε.)

(Μη μου γαμησεις και την αγαπη, γαμωτο..!)

ανοιγμα κι ευθυνη

Published 22 by yvris

Λοιπον μετα απο εκεινη την κουβεντα που ειχαμε σκεφτομουν πολλα.. γενικα δεν ειμαι ανθρωπος που παιρνω τις καταστασεις αψηφιστα. Τα γυροφερνα στο μυαλο μου, ξαναδιαβαζα και τη συζητηση για να εχω μπροστα μου αυτα που οντως ειπωθηκαν και οχι αυτα που ενδεχομενως να ηταν στο μυαλο μου αλλα αντι αλλων… και παρολα αυτα ειναι καποια πραγματα που δε μου κολλανε.

Οχι οτι εχεις και καμια υποχρεωση να ακους (διαβαζεις) η να λαβεις υποψη την αποψη μου.. απλα επειδη εισαι ανθρωπος που υποτιθεται οτι την ψαχνει σκεφτομαι οτι ενδεχομενως να σε ενδιαφερει το τι εικονα μπορει να σχηματισει καποιος αλλος (στην προκειμενη εγω) για σενα.

EDIT: Δεν ηξερα τοτε οτι η εικονα του ηταν το μονο που ουσιαστικα τον ενδιεφερε!

Για αρχη θελω να σου πω οτι ειναι πολυ ωριμο εκ μερους σου που δεν παπαρολογεις, δεν υποσχεσαι πραγματα για τα οποια δεν εισαι σιγουρος, δεν παραμυθιαζεις τη γκομενα, δε λες μαλακιες προκειμενου να πεδεξεις. Οπως σου ειχα πει τα Χριστουγεννα εχει συμβει να με παραμυθιασει καποιος επιτηδες για να με ριξει και το θεωρω το μεγαλυτερο κακο που μου εχει κανει ποτε ανθρωπος. Δεν εχω να πω τιποτε παραπανω εδω, απλα να ξερεις ποσο εκτιμω αυτο το χαρακτηριστικο σε σενα και συγχαρητηρια. Θελει αρχιδια για να εισαι αληθινος.

Το να παπαρολογεις, ομως, λεγοντας κενα πραγματα που δεν εννοεις, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ με το να εκφραζεις πραγματα που νιωθεις. Αυτα που σκεφτεσαι, αυτα που αισθανεσαι, αυτα που ονειρευεσαι, αυτα που θελεις ακομα και αν δε βγουν στο μελλον, δεν εμπιπτουν στην κατηγορια «παπαρολογια». Εμπιπτουν στην κατηγορια «εκφραση συναισθηματων». Ναι, οι πραξεις ειναι ενας επισης πολυ σημαντικος τροπος να δειξεις τι αισθανεσαι, αλλα δεν ειναι ο μονος.. το αγγιγμα, το βλεμμα, η γλωσσα του σωματος.. επισης δεν ειναι τα μονα. Αν δεν εκφραζεις ξεκαθαρα τι ειναι αυτο που σκεφτεσαι για το προσωπο που εχεις διπλα σου, μην περιμενεις να το μαντεψει απο μονο του τηλεπαθητικα η μυριζοντας τα νυχια του – πιο πιθανο ειναι να πιστεψει οτι μαλλον δεν… Ναι σιγουρα ολοι εχουμε στο πισω μερος του μυαλου μας αυτην την τελεια, τηλεπαθητικη σχεση που ο αλλος μαντευει τι θελουμε χωρις καν να το πουμε, μη σου πω πριν το σκεφτουμε κι εμεις οι ιδιοι, αλλα δε μιλαω στη γκομενα του Cosmo. Ας ειμαστε ρεαλιστες.

Βεβαια το να υπαρχει κατι τετοιο δεν το αποκλειω. Κι εμενα μου εχει συμβει πολλες φορες, και ειμαι 1000% σιγουρη οτι σου εχει συμβει κι εσενα με την Α… Πραγματι, υπαρχουν κοπελες που θα μπορουν να καταλαβαινουν τις επιθυμιες σου, τις αναγκες σου, τις σκεψεις και τα συναισθηματα σου χωρις να χρειαστει να τα πεις με λογια, και αυτο κυριως θα συμβαινει μεσα απο την εξοικειωση και την παρατηρηση (πολλες φορες και υποσυνειδητη) των αντιδρασεων και της συμπεριφορας σου (πραγμα που γινεται ομως μεσω της επαφης και οχι απο αποσταση…). Θα ειναι ομως λιγο αδικο να μην εκφραζεσαι εσυ και να περιμενεις να το καταλαβαινει η κοπελα απο μονη της, και την ιδια στιγμη να περιμενεις απο αυτη να εκφραζει αυτα που εχει στο μυαλο της και να δυσανασχετεις οταν δεν το κανει.. δε θα πρεπει να μυριζεις τα νυχια σου κι εσυ και να μαντευεις για εκεινη?

«Δεν μπορώ να νοιώθω ότι η ζωή κάποιου άλλου βασίζεται σε δικές μου αποφάσεις. Νοιώθω ευθύνη. Γι αυτό και δεν σε περιλάμβαναν τα σχέδια, γι αυτό και δεν σε κάλεσα στο ταξιδι αλλά έκλασα από τη χαρά μου όταν ήρθες»

Αν τη μαγεια αυτη της επικοινωνιας τη βλεπεις μονο σαν ευθυνη, τοτε την κατσαμε τη βαρκουλα μας.
(Κι αν το μονο που βλεπεις ειναι η ευθυνη, μηπως ειναι γιατι δεν υπαρχει κατι αλλο..?)

Υποθετοντας καλη τη πιστη οτι υπαρχει.. Δε σου το ειπα εκεινη τη στιγμη γιατι δεν ηθελα να γραψω κατι βιαστικο, και σε φορτισμενη ατμοσφαιρα να καταληξει ασχημα, και ηθελα να δωσω χρονο στον εαυτο μου να μπω στη θεση σου, παρολα αυτα η φραση αυτη ειναι το μεγαλυτερο ακυρο που εχω δει ποτε απο σενα. Για την ακριβεια συνοψιζει σε δυο γραμμες την ολη ακυροτητα της καταστασης.

Νιωθεις ευθυνη, ε ωραια, welcome to life. Ετσι ειναι η κατασταση, φιλε μου, ερχομαστε σε επαφη με αλλους ανθρωπους, ερχομαστε κοντα, επηρεαζουμε κι επηρεαζομαστε. Ετσι ειναι, εκτος αν ειμαστε ο «Σοπεναουερ». (Πιστευω πως το ρημα «επηρεαζω» ειναι πιο κοντα στην πραγματικοτητα, μαλλον, γιατι το ρημα «βασιζομαι» εμπεριεχει ενιοτε μια εννοια αποκλειστικοτητας, δηλ «ο μονος παραγοντας που επηρεαζει», το οποιο δεν apply στη δικη μας περιπτωση και εν γενει μπορει να υποδηλωνει και καποιο προβλημα οταν ισχυει).

Και τι θα κανεις, δηλαδη? Θα τα κρατας ολα μεσα σου περιμενοντας ο αλλος να μαντεψει? Δε θα εκφραζεις τις επιθυμιες σου και μετα θα εισαι «αν γινουν εγιναν, αν οχι κριμα αλλα θα το ξεπερασουμε» και καλα αδιαφορια? Δε θα διεκδικεις αυτο που θες? θα το αφηνεις στα χερια της τυχης? Κι αν δεν ειχα αυτοπροσκληθει στο ταξιδι τι θα ειχε γινει? Ειμαι σιγουρη οτι θα ειχες περασει και παλι γαματα, στο κατω κατω ουτε λεω οτι με εχει κανεις αναγκη ουτε οτι ειμαι αναντικαταστατη, αλλα to quote you δε θα ειχες κλασει απο τη χαρα σου. No risk, no fun ελεγε καποιος που ηξερα…
Και επαναλαμβανω, αλλο το παπαρολογω -> παιζω με τα συναισθηματα ανθρωπων, και αλλο το εκφραζομαι, ανοιγομαι. Και το ανοιγμα εμπεριεχει ρισκο, και το πλησιασμα εμπεριεχει ρισκο, και χωρις αυτο no fun. Φυσικα και το «fun» δεν ειναι το μονο μερος της εξισωσης, φυσικα και δεν εννοουμε το fun με την εννοια του «σπαω πλακα με τον αλλο και μετα την κανω χωρις συναισθηματα». Εννοουμε το ριγος αυτο που μονο ο ερωτας μπορει να σου δωσει. Και φυσικα και εμπεριεχει και ευθυνη. Αλλα και μαγεια.

Ναι, ειναι ευθυνη το να ερχεσαι σε επαφη με αλλους ανθρωπους. Ναι, μπορει να τους πληγωσεις. Ναι, μπορει να κανεις ονειρα και να μη βγουν. Τι να κανεις, να απεχεις? Και ο πονος ειναι μερος της ζωης…

(αγαπημενο αποσπασμα απο βιβλιο: «Κι ενω ξερω πως θα απογοητευτω, αφηνω με τη θεληση μου μια πυλη της καρδιας μου ανοιχτη. Αλλα δεν πειραζει, ειναι στο προγραμμα της ζωης. Απ’ την ανασα, αναγνωριζεις αν ζει καποιος. Ο ιδιος, ομως, για να καταλαβεις αν εισαι ζωντανος, τσιμπιεσαι να δεις αν πονας.»)