φιλοι

All posts tagged φιλοι

Φιλία…

Published Ιανουαρίου 15, 2017 by yvris

Υπαρχουν πολλοι τροποι να σου συμπαρασταθει ενας φιλος σε μια δυσκολη κατασταση.

Ενας τροπος ειναι η πρακτικη βοηθεια. Να σε βοηθησει να λυσεις το προβλημα σου με πρακτικους τροπους. Πχ να σου δανεισει λεφτα, να σε πεταξει καπου με το αμαξι, να σε συστησει στον καταλληλο ανθρωπο, να σου εκδωσει χαρτουρα, να σου φερει τσιγαρα γιατι δεν μπορεις να βγεις κ.ο.κ..

Ενας αλλος τροπος ειναι η συναισθηματικη στηριξη. Να συζητησετε το προβλημα μαζι, να εκφρασεις τα συναισθηματα σου, να σου δειξει μια αλλη πλευρα, να σου δωσει μια γνωμη ωστε να κατασταλαξεις καποια πραγματα μεσα σου.

Ενας αλλος τροπος ειναι να σου κρατήσει απλά παρέα, να σου κρατήσει το μυαλό απασχολημένο, να ξεχνιεσαι συζητωντας και κανοντας ασχετα πραγματα, η και τίποτα, κανοντας σε απλα χαρουμενο με το «μαζί». Με μια αγκαλιά ή ένα χάδι στο κεφάλι, εκεί που δε θα το ειχες. Και αυτο αναγκη ειναι.

Για αλλη μια φορα, νιωθω πολυ τυχερη, και ευχαριστω.
Κι εγω εδω θα ειμαι.

*inxs cover

Advertisements

Beautiful days

Published Ιουνίου 22, 2012 by yvris

Πριν απο ενα χρονο περιπου, πηρα την αποφαση να εγκαταλειψω την Ολλανδια, μετα απο περιπου 2 χρονια διαμονης εκει, και να γυρισω πισω στην Αθηνα.

Η αποφαση αυτη ουσιαστικα ειχε ηδη παρθει ενα χρονο νωριτερα, με σκοπο να γινονταν καποια αλλα πραγματα στο ενδιαμεσο, τα οποια δυστυχως δεν καταφερα τελικα να γινουν. Ετσι, χωρις να εχω τελειωσει με τις υποχρεωσεις μου εκει, μια ωραια πρωια πηρα τα πραγματα που μου ειχε φυγει ο κωλος να μαζευω την προηγουμενη εβδομαδα, εκανα μια ενδιαμεση σταση για δυο μηνακια στην Ινδια (ονειρο ζωης) και εν συνεχεια επεστρεψα στην Ελλαδαρα μας.

Γυρισα γιατι μου ελειπαν καποια πραγματα απο δω, και εβλεπα μερα με τη μερα οτι οσο δεν ημουν εδω απλα δεν ημουν ευτυχισμενη. Μου ελειπε ο ηλιος μας και ο καλος μας καιρος, μου ελειπαν οι μυρωδιες απο τις ανθισμενες νεραντζιες και τα γιασεμια στα μπαλκονια. Μου ελειπαν τα ιδια τα μπαλκονια και οι παρεες που καθονταν σε αυτα και πινανε μπυρες το καλοκαιρι, γιατι στην Ολλανδια δεν ειχε ουτε καλοκαιρι, ουτε μπαλκονια. Μου ελειπαν οι μπυρες στις πλατειες, και μου ελειπαν οι παρεες μου. Εκανα καταπληκτικες φιλιες στην Ολλανδια, αδερφικες. Αλλα μου ελειπε το να βγω καπου χωρις να εχω κανονισει με καποιον, και παλι ομως να μην ειμαι μονη. Και μου ελειπε και η μουσικη, και οσα μπορουσα να κανω σ’αυτην. Και παρολο που ειχα εκει την υπεροχη ζωη μου, το διαμερισμα με το φιλο μου, τις αδερφικες μου φιλιες, τη δουλιτσα μου και ολες τις ευκαιριες να απλωνονται μπροστα μου, εδωσα μια στην καρδαρα με το γαλα και γυρισα.

Λοιπον, δεν ηταν ευκολο. Στην αρχη ημουν εντελως numb. Ειχε προηγηθει και η Ινδια, που με τους εντονους ρυθμους και ολες τις αλλαγες, δε με αφησε να συνειδητοποιησω τι γινεται. Ενιωθα σα να πηγα για λιγο διακοπες και μετα θα ξαναγυρνουσα. Μετα δεν ξαναγυρισα αλλα και παλι δεν το ειχα συνειδητοποιησει εντελως. Σα να συνεβαιναν πραγματα στη ζωη μου και στο χωρο γυρω μου κι εγω να τα παρακολουθουσα στην τηλεοραση και να μην τα ζουσα.

Στη συνεχεια ξεκινησαν τα flashbacks. Δυο ειδων flashbacks. Φλασιες απο τη ζωη στην Ολλανδια, οπως «τι θα γινοταν αυτη τη στιγμη αν ημουν εκει», ή «περυσι τετοια εποχη γινοταν αυτο», ή εστω και «πριν λιγους μηνες γινοταν αυτο». Φλασιες τυπου «ποση αγαπη σε εκεινο το σπιτι διπλα στις ραγες, ποση αγαπη…» ή «θελω να παω για ενα τσαι με την κολλητη μου. οh wait…» Kαι καθε φορα που ερχονταν, εφευγαν αφηνοντας με τσακισμενη απο πονο.

Το δευτερο ειδος ηταν φλασιες απο το 2007. Αυτες παλι ακομα τις εχω. Και να γινονται ολο και πιο εντονες. Δεν ξερω γιατι απο το 2007. Ισως γιατι ηταν μια παρομοια στιγμη στη ζωη μου: χωρις καποιον διπλα μου, με παρομοιες υποχρεωσεις και χωρις να ξερω ποιο θα ειναι το επομενο μου βημα. Ισως γι’αυτο να ερχονται φλασιες απο εκεινη τη συγκεκριμενη χρονια, και οχι απο αλλες, παρολο που δεν ηταν η τελευταια μου χρονια εδω προτου φυγω. Ισως παλι ο λογος να ηταν το οτι ηταν η πιο εντονη. Αλλα οι φλασιες απο τοτε δεν εσκαγαν με τη μορφη εικονων, οχι. Εσκαγαν με deja-vu, πολυ εντονα deja-vu συναισθηματικων καταστασεων της χρονιας εκεινης. Υπηρξαν στιγμες παλινδρομησης που ηθελα να βρεθω κοντα σε ατομα εκεινης της περιοδου, προκειμενου να νιωσω οτι τα πραγματα ειναι στη θεση τους. Αραγε ποτε θα ξεπερασω εκεινη τη χρονια που με σημαδεψε, και ολα οσα εγιναν;

Οι φλασιες συνεχιζουν να σκανε, αν και λιγοτερο εντονα πλεον, αλλα νομιζω οτι θα ακολουθησουν κι αλλες λογω της μουσικης, μολις αλλαξω το στερεο στο αμαξι. Αλλα δεν εχει να λεει αυτο. Παταω γερα στα ποδια μου, κοιταω μονο μπροστα και ειμαι καλα. Ειμαι ηρεμη. Δεν ξερω που θα με παει ο δρομος μου, αλλα θα τον βρω. Οπου κι αν με παει για καλο θα ειναι.

Ηρθα στην Αθηνα για καποια συγκεκριμενα πραγματα. Η μουσικη, παει καλα, αργα αλλα καλα, και θα παει εκει που ειναι να παει.

Οι παρεες, δεν υπαρχουν πια. Δυστυχως διαλυθηκαν. Αλλοι δουλευουν, αλλοι αποσυρθηκαν, αλλοι φαγωθηκαν μεταξυ τους. Αλλοι παλι δεν αποτελουν πλεον για εμενα σημειο αναφορας και δεν εχω δουλεια, ουτε κοινα πια μαζι τους. Κατεβαινω στα Εξαρχεια και μου ειναι σχεδον ξενα. Αλλα δε με πειραζει και τοσο η διαλυση της παρεας. Γιατι εχω ΦΙΛΟΥΣ. Εχω φιλους καλους, που με κανουν να χαζογελαω σαν ερωτευμενο γυμνασιοκοριτσο, οταν φερνω στο μυαλο μου σκηνικα που εχουμε ζησει μαζι και το ποσο αγαπιομαστε. Και ειμαι πολυ περηφανη που ειναι αυτοι οι ανθρωποι στη ζωη μου.

(Και γι’αυτο δεν ψαρωνω με τις ψευτοκουλτουριαρικες μαλακιες που μου λες εσυ, Τολακο. Δε θα σου πω για το Shakespeare γιατι χεστηκε η φοραδα στο αλωνι. Αν ειχες ομως παρακολουθησει, εστω και ΜΙΣΗ απο τις κουβεντες που κανω με τους ΦΙΛΟΥΣ μου… Που δε θα ειχες καταλαβει Χριστο με το στενο, κολλημενο μυαλο σου, που οσο κι αν λες οτι εχεις διαβασει δυστυχως δεν ανοιγει. Θα καταλαβαινες, οτι οταν εχω τετοιους ανθρωπους στη ζωη μου, οταν εχω συνηθισει να κανω τετοιες κουβεντες, να παιρνω τετοια ερεθισματα, να μοιραζομαι τετοια συναισθηματα και να κανω ερωτα με το μυαλο προτου κανω με το σωμα… θα καταλαβαινες οτι οι παπαριες σου δε μου λενε τιποτα. Δε με συγκινουν, ουτε καν με αγγιζουν. Εχω γνωρισει ανθρωπους σαν εσενα… ο πρωτος μου ηταν ετσι. Σας εμαθα. Σας βαριεμαι. Δεν προκειται να πεσω οταν ο αλλος προσπαθει να με ριξει προκειμενου να ανυψωθει στα ματια μου. Δε μου λες κατι. Το παιζεις μουσικαρα, αλλα αναθεμα κι αν θα μπορουσες να καταλαβεις τιποτα απο τη συναυλια που ημουν προχτες και που ειχα φτασει στην απολυτη εκσταση. Δε θα μπορουσες ποτε να το νιωσεις αυτο, δε θα μπορουσες ποτε να νιωσεις πραγματα που εχω νιωσει, γιατι εισαι απορροφημενος στον εαυτο σου οσο δεν παει, ψωναρα. Δε με αγγιζουν αυτα που λες. Οπως ειπε και η φιλη μου, εχω κανει πολλα πραγματα και οι βενταλιες που ανοιγουν πολυ ειναι κι αυτες που κανουν τον περισσοτερο αερα. Τι να μου πεις εσυ.)

Η αισθηση ασφαλειας που υποτιθεται οτι μου δινει το να ειμαι στη χωρα μου, στο δικο μου περιβαλλον… Αυτο κι αν ειναι ενα μεγαλο ανεκδοτο. Η χωρα μου παει κατα διαολου. Αορατα γκριζα δολια ανθρωπακια μου κλεβουν τα ονειρα, μερα με τη μερα. Γιατι εχω ζησει εξω, εχω δει πώς ειναι να εχεις ευκαιριες και δρομους ανοιχτους μπροστα σου. Εδω, μας τους κλεινουν στα μουτρα, επειδη ειναι μαλακες. Μας στερουν το μελλον μας, μας στερουν τις ελπιδες και τα ονειρα. Ομως εγω δε σταματω να ονειρευομαι, κουφαλες.

Ο ηλιος ομως… ο ηλιος… Την προηγουμενη εβδομαδα, βγηκα απο το σπιτι καποια στιγμη το μεσημεροαπογευμα. Εσκαγε ο τζιτζικας, η απολυτη χαυνωση. Ο ηλιος κυριολεκτικα με εκαιγε, απλα και μονο το να στεκομαι με εκανε σωματικα να υποφερω, τοση καψα. Θα μπορουσε να ηταν μαρτυριο. Κι ομως εκεινη τη στιγμη, ξερεις τι ηταν αυτο που ενιωσα;

Δικαιωση. Ενιωσα δικαιωμενη.

Ο ηλιος εκαιγε τα παντα γυρω μου, η ασφαλτος αχνιζε απο τη ζεστη, το δερμα μου τσουρουφλιζοταν, σε καμια περιπτωση δεν ηταν ενα ευχαριστο συναισθημα. Κι ομως εγω εκεινη τη στιγμη ενιωθα δικαιωμενη, για την επιλογη μου να ερθω εδω.

Γιατι τετοιο ηλιο δε θα εβρισκα πουθενα αλλου, ενω ολα τα αλλα μπορω να τα φτιαξω.

Ειμαστε στην ομορφοτερη χωρα του κοσμου, στο οικοπεδακι που κραταει ο Θεος για τη συνταξη. Προχτες, οταν βγηκαν τα αποτελεσματα που βγηκαν στις εκλογες, και ειδα για αλλη μια φορα τα ονειρα μου να πετανε μακρια απο μενα και να ισοπεδωνονται κατω απο μια τεραστια χοντρη σολα που λεγεται καπιταλισμος και υποδουλωση, οταν για αλλη μια φορα ενιωσα να τρωω την πορτα σα χαστουκι στα μουτρα μου, ηταν η πρωτη φορα που απο οταν γυρισα αναρωτηθηκα μηπως εκανα λαθος. Μηπως οι ευκαιριες που αφησα πισω ηταν πολυ καλες για να τις χασεις, αφου εδω δεν προκειται να μου προσφερθουν αντιστοιχες.

Οσο και να αναρωτιομουν ομως, βαθια μεσα μου ηξερα οτι εδω ειναι αυτο που ζηταω, και που με κανει να ειμαι ηρεμη.

Θα ηθελα να μπορουσα να σας παρω ολους, να σας φερω να ζησετε εδω. Να πηγαινουμε για σουβλακια και μεζεδες, να μαζευομαστε στο σπιτι μου για επιτραπεζια ή ξερωγωτιαλλο και να τα πινουμε και να χασκογελαμε, να παμε ολοι μαζι στη Μανη. Μου λειπετε πολυ.

Αλλα ξερεις τι; Τιποτα δε με εμποδιζει να φυγω οποιαδηποτε στιγμη στο μελλον το θελησω. Αλλα μεχρι τοτε, Ελλαδα, κλεινε μου εσυ την πορτα στα μουτρα οσες φορες θελεις. Εγω ειμαι εδω για να κανουμε την αλλαγη μαζι.

Γιατι εγω δε γυρισα για κανενα Σαμαρα και για κανεναν αλλο μαλακα. Γυρισα για τα γιασεμια, τις νεραντζιες και τις παρεες στα μπαλκονια.

Αυτη ειναι η Ελλαδα μου, και οσο και να προσπαθειτε να με διωξετε, δε φευγω.

Σ’αγαπω, Ελλαδα. Σ’ευχαριστω για τον ηλιο σου, τη θαλασσα, τα νησια και για αυτες τις ομορφες μερες.

In the middle somewhat elevated*

Published Ιουνίου 17, 2011 by yvris

03.08.2004

          Ξημερωνει. Εξω ηδη ο ουρανος εχει αρχισει να παιρνει αυτο το γαλαζιο-σκοτωμενο χρωμα. Ομως εδω, στο μικρο μου δωματιακι, εχω κατεβασει τα στορια και προσπαθω να παρατεινω οσο μπορω, στην πραγματικοτητα και οχι στο μυαλο μου, την ομορφοτερη ωρα της ημερας: τη νυχτα. Την ωρα αυτη, πριν το ξημερωμα, που ειναι αρκετα αργα ωστε να μην κυκλοφορει πλεον κανενας στο δρομο, αλλα και αρκετα νωρις ωστε να μην εχει προλαβει η πολη να δειξει την ασχημια της στο πρωτο πρωινο φως.
          Την ωρα αυτη, που η πολη ειναι δικη μου. Ειλικρινα, δεν ξερω πώς και αν θα μπορουσα ποτε να μεταδωσω σε καποιον το ποσο γαληνια νιωθω εκεινη την ωρα, που περπατω μονη μου, αναμεσα στα δεντρα, και μπορω απο πανω να κοιταζω τ’αστερια, και να διακρινω αστερισμους. Νιωθω ηρεμη, και νιωθω παραξενα ολοκληρωμενη…
Παραξενο. Το κειμενο αυτο το εγραψα στο ημερολογιο μου πριν απο 7 ολοκληρα χρονια. 7 χρονια! Κι ομως, θα μπορουσα να το εχω γραψει μολις πριν λιγο. Ολα εκτος απο «την ασχημια της πολης» δηλαδη, γιατι εχω την ευτυχια να ζω σε μια πολυ ομορφη πολη αυτον τον καιρο. Αλλα ειναι αστειο τελικα το ποσο πολυ και ταυτοχρονα ποσο λιγο μπορει να αλλαξει ο ανθρωπος. Και ταυτοχρονα, ειναι εξισου ενδιαφερον κατι που παρατηρησα για πρωτη φορα περυσι: Το πώς η Ανοιξη μπορει να ειναι ακριβως ιδια, σε διαφορετικα μερη του κοσμου. Και ναι, ειναι διαφορετικη ως προς πολλα πραγματα, πχ εδω δεν εχουν νεραντζιες φυτεμενες στο δρομο να σου σπανε τη μυτη, εχουν αλλες μυρωδιες, αλλες διαφορετικες κι αλλες ιδιες. Το «ιδια» αναφερεται στον τροπο που αυτη η γαμημενη εποχη σε κανει να νιωθεις, και αυτος ειναι ο ιδιος. Και γι’αυτο σε κανει να νιωθεις σπιτι σου.

Ε ναι μ’εχει πιασει η Ανοιξη! Ηλιος, λουλουδακια μελισσουλες και τα σχετικα, ανθισμενα λουλουδια, μυρωδιες – κι ας μην ειναι νεραντζιες. Ειναι σαπουνια απο ανθη νεραντζιας σε ενα βιολογικο παζαρι σε ενα παρκο ομως, που σε φερνουν σπιτι.. Απο τελη Μαρτιου μας εκανε εναν υπεροχο καιρο, δε μιλαμε απλα οτι δεν ειχε ψοφοκρυο και μπορουσα επιτελους να βγαινω λιγο απο το σπιτι χωρις να μου παγωνουν αυτια/δαχτυλα/μυτη/ποδια. Μιλαμε για καιρο παραλιας (και φυσικα ηταν και αυτη στο προγραμμα). Αλλα περα απο τη μερα, πλεον ακομα και οι νυχτες ειναι μαγικες. Δηλ βγαινω εξω με το ποδηλατο, πως παλια εβγαινα αυτοκινηταδα στην Αθηνα και ενιωθα στο κορμι μου να χτυπαει ο παλμος της πολης. Ετσι κι εδω.

Ειναι και που μετακομισαμε τελευταια και μενουμε σε μια κ-α-τ-α-π-λ-η-κ-τ-ι-κ-η γειτονια! Αληθεια, αυτη η γειτονια τα σπαει. Ειναι που ζουν εδω διαφορετικης προελευσης ανθρωποι (και πολλοι φοιτητες γιατι εχει φοιτητοσπιτα) και οχι οι καθαροαιμοι ξανθοι Ολλανδοι, και οι εδω γειτονες εχουν τη ζωντανια και την εγγυτητα και τη θαλπωρη των Ελληνων. Γυριζω σπιτι μου το βραδυ και ρε φιλε μου φτιαχνει η διαθεση και μονο που περναω απο το δρομο και βλεπω τα μαγαζια, βλεπω κοσμο εξω να πινει μπυρες και οχι νεκρα και ησυχια και υπνος. Εχει ζωη! Εχει μαγαζια με χυμα λαχανικα και λαικη αγορα, κι εχει κοσμο που ξερει να απολαμβανει τη νυχτα του. Εχει γειτονες που τα βραδια κοιτας απο το παραθυρο που βλεπει στην πισω αυλη, και βλεπεις τα φωτα τους αναμμενα. Κι εχει και φεγγαραδα απο το παραθυρο μου.

Την αλλη φορα γυριζα απο νυχτο-ποδηλατοβολτα-κιθαρα-διπλα-στο-καναλι-υπο-το-φεγγαροφως στις 3 τα μεσανυχτα. Μονη μου. Κι ετσι οπως παρκαρω το ποδηλατο μου, κοιταω και ηταν ενας γειτονας (που δεν τον ξερω) στο παραθυρο του και κοιταζε εξω. Και απολαμβανε τη νυχτα. Και μου μιλησε! Και του μιλησα κι εγω, σα να χαιρετουσα παλιο φιλαρακι, και μου’ρθε να του χτυπησω και να μπω μεσα να αραξουμε για κουβεντουλα και να ενωσουμε τις αϋπνιες μας. Πολυ cozy γειτονια..

Οχι βεβαια οτι η προηγουμενη δεν ηταν ωραια. Ηταν ψιλοαμιγους κατοικιας μεν, αλλα γαμουσε απο πολλες αποψεις. Ειχε μια ησυχια και μια γαληνη τη νυχτα.. ηταν διπλα σε παρκο/δασακι και εδινε την εντυπωση οτι εισαι σε καποιο χωριο, σε καποιο μερος διακοπων. Ψιλοαποκομμενος απο το αστικο κεντρο αλλα σε 5-10 λεπτα βρισκοσουν στο κεντρο των παντων οποτε ηθελες. Πραγματικα πολυ εντονη αυτη η αισθηση διακοπων. Κι ας ειχα να παω στη δουλεια 🙂 Κι αυτη σα διακοπες ηταν!

Το αλλο υπεργαματο που ειχε εκεινο το σπιτι (εκτος απο την κουζινα του.. για πολλες δημιουργιες) ηταν οτι βρισκοταν διπλα σε σταθμο τρενων. Και κατι εχουν οι σταθμοι που με κανουν να νιωθω απιστευτα ρομαντικα. Ισως ειναι που καθε φορα που ταξιδεψα με τρενο ο προορισμος ηταν τοσο γλυκος, που εκανε γλυκο και το ταξιδι. Και φυσικα (για μενα μιλαμε) το 99% απο τα τρενο-ταξιδια μου ηταν παντα μεταμεσονυχτια, και αυτη η αισθηση που εχεις οταν ο καρβουνιαρης εκανε σταση σε καποιον απομακρυσμενο καμενο σταθμο (ξερωγω Λιανοκλαδι), με τις μυρωδιες της νυχτας ανακατεμενες με τις μυρωδιες του τρενου και τις μυρωδιες της εξοχης, την προσμονη σου για να φτασεις στο γλυκο προορισμο και την αγουροξυπνηλα των νυχτερινων ταξιδιωτων, αναβιωνε καθε φορα που ακουγα μεσα στην ησυχια της νυχτας το χαρακτηριστικο «τσαφφφφ» απο ενα τρενο που κανει σταση..

Και σε κεινο το σπιτι απολαυσαμε απιστευτες φεγγαραδες.

Ενα αλλο πραγμα ομως που με εχει συγκινησει πολυ, περα απο την Ανοιξη, ειναι οι ανθρωποι. Μπορω να πω οτι εδω δεν εχω γνωρισει πολλους ανθρωπους. Ειναι ενας σταθερος πυρηνας 5 ατομων, συν η μπαντα. Κι επισης δεν τους ξερω τοσο καιρο, αφου με τα 2/3 εξ αυτων αρχισαμε τη στενη παρεα μετα το καλοκαιρι. Αρα δεν ξερω αν μπορω να πω οτι ειμαστε φιλοι και οχι γνωστοι. Κι ομως ρε φιλε ο τροπος που εχουν σταθει διπλα μου, με πραξεις, και στα δυσκολα και στα ευκολα, και ο τροπος που εχουν παντα προσφερθει απλοχερα να βοηθησουν..! Ειναι κατι που δεν το συναντας ευκολα απο ανθρωπους που ξερεις τοσο λιγο. Και πολλες φορες η καλοσυνη τους μου φερνει δακρυα (ειμαι και λιγο ευσυγκινητη κλαψουλα), γιατι δεν το περιμενω. Οπως το να προσφερουν σπιτι για τους φιλους σου που επισκεπτονται, γιατι στο δικο σου εχεις προβλημα, η να σε βοηθησουν να μετακομισεις, η ακομα και η γιαγιακα απο τη χορωδια που με καλεσε σπιτι της να κανω Πασχα για να μην ειμαι μονη μου μακρια απο την οικογενεια μου.. Speechless.

Κατα τα λοιπα, ειμαι σε πολυ καλη φαση. Τα πραγματα εχουν αρχισει και παιρνουν πια μια πορεια εδω περα. Και αφου την προηγουμενη λιστα στοχων την πετυχαμε ολη, οπως ειπαμε και σε προηγουμενο ποστ, τωρα βρισκομαι στο drafting της επομενης. Δεν την εχω τελειωσει ακομα. Βασικα δεν την εχω αρχισει καν ακομα. Αλλα ειμαι κοντα 😉

η συνεχεια συντομα

*http://www.youtube.com/watch?v=NVWf-JDw8CQ

αλητικη εφηβεια – 14/4/2008

Published Ιουνίου 3, 2009 by yvris

 

σημερα οπως πηγαινα εκει σε μια δουλεια ηταν μπροστα μου ενα σχολικο και σταματησε, κατεβηκαν 3 γυμνασιοπαιδα κ μπηκαν ολα μαζι σε ενα σπιτι με αυλη.
πωωωω πω τι μου θυμισε!

μεσημερια του 2001 μετα το σχολειο που φευγαμε και οι 3 για να παμε να αραξουμε σπιτι σου η να βολταρουμε στους πεζοδρομους του Χαλανδριου, θυμασαι Ορφεα?… καθε παρασκευη ηταν αυτο, πολλες φορες εκανα κ κοπανα απο το gce
ετσι ηταν ο καιρος οπως τωρα και εσεις παιρνατε το λεωφορειο κ εγω ερχομουν με το ποδηλατο, και ριχναμε κατι γελια, ακουγαμε metal και καναμε καφριλες! αραζαμε με τις ωρες μαζι με το γατο με το θεικο ονομα και ουτε που μπορω να θυμηθω τι σκατα λεγαμε (για μουσικη, για ερωτες και αμπελοφυλλοσοφιες μαλλον), μια φορα παιξαμε και σκακι, πηγαιναμε και κανα σινεμα ενιοτε.. ωραιες εποχες.

η αλλα μεσημερια, weekdays, την εκανα απο το σχολειο, γρηγορα σπιτι, ενα ποτηρι γαλα, φορμα, την τσαντα στον ωμο και βουρ προπονηση! μερικους γυρους ζεσταμα, διατασεις (η ωρα του παιδιου και η ωρα της κουβεντας), ανοιγματα κ μετα τεχνικη, ενδυναμωση, αντοχη. καλα οι μερες της αντοχης ηταν οι χειροτερες, δεν παλευονταν. Αλλα ηταν ομορφες μερες, ξεσκιζοσουν στην προπονηση και ουτε που το καταλαβαινες για ποτε περασε η ωρα, ηταν τοσο παρειστικη η ολη φαση. και καλα παιδια ολη η ομαδα, δεν ακουσα ποτε να κανει κανεις μαλακια σε αλλον, και ηταν παντα ενα αποκουμπι για οταν ειχαμε τις μαυρες μας, συνηθως λογω των τσακωμων με τους γονεις (καθημερινο φαινομενο τοτε) η για αλλους λογους πολυ συνηθισμενους στην εφηβεια, χιχι!
τι γαματα που περνουσαμε! τι πλακες γινονταν συνεχεια! και κατα τη διαρκεια αλλα και εκτος προπονησης, οπως εκεινη τη φορα που στριμωχτηκαμε 8 νοματαιοι σ’ενα αμαξι, πρεπει να ηταν τη μερα που επαθα το διαστρεμμα κ πηγαμε στα haagen να παρουμε παγο να βαλω αλλα τελικα πηραμε παγωτο
η εκεινη τη φορα που ειχα μουλαρωσει κ δεν ηθελα να κανω εμποδια και μου κοπανησε μια χαστουκα ο coach γιωργος και μετα εγω τον ελεγα μισογυνη αλλα το εμποδιο το πηδηξα, χεχε! και μετα την επομενη φορα μου ειπε να σταματησω να μουλαρωνω γιατι εχω ταλεντο στα εμποδια και απο τοτε ποιος την επιανε τη Ζωη, πρωτη καθε φορα, αν και εχω μια αμυδρη υποψια οτι δεν ειχα, μαλλον για να μη μουλαρωνω το πε και το πετυχε…

καλα οι καλυτερες στιγμες ηταν με τα κοριτσια, the notorious gang of 3!! αλλα αυτα δεν περιγραφονται εδω, δεν περιγραφονται πουθενα! οι λεξεις ειναι ανικανες να εκφραζουν συναισθηματα. οι λεξεις ειναι εδω για να εκφραζουν σκεψεις. Τα συναισθηματα εκφραζονται αλλιως, με βλεμματα, με αγγιγματα και με πραξεις…

η αληθεια ειναι οτι ειναι πολλα που θα ηθελα να εχω κανει στην εφηβεια μου και τα εχω απωθημενα. ψεματα οχι πολλα. δυο τρια συγκεκριμενα: παραπανω μουσικη, παραπανω βολτες και παραπανω βιβλια. Αλλα νταξ, χρονος υπαρχει, τα κανω και τωρα. μακαρι ομως να ειχα ακομα εκεινη την ανεμελια, και κεινη την αισθηση οτι ο κοσμος μου ανηκει που ειχα τοτε.. αχ.. ομορφα χρονια εφηβικα!
να κατι που ειχα γραψει το 1999 ως οργισμενη εφηβη. απο τοτε μπορουσε να διακρινει κανεις σε τι κουμασι θα εξελισσομουν

ο τιτλος ηταν ENOUGH IS ENOUGH

Βαρεθηκα την καθημερινη ρουτινα.
Βαρεθηκα να τα δινω ολα για το μελλον, τιποτα για το παρον.
Βαρεθηκα να βλεπετε το καθε μου συναισθημα σαν «μια φαση που θα της περασει».
Βαρεθηκα ενα σχολειο οπου ο καθενας ειναι οτιδηποτε αλλο εκτος απο αυτο που ειναι.
Βαρεθηκα μια ρατσιστικη κοινωνια που ριχνει τις ευθυνες για την εγκληματικοτητα στη φυλετικη καταγωγη και οχι στις ταξικες διακρισεις που η ιδια η προκαταληψη προκαλει.
Βαρεθηηκα τους πολιτικους που ολο τα ιδια λενε και που αν βγαλεις τη σαλτσα η ουσια ειναι μια: κενο.
Βαρεθηκα το «συνανθρωπο» που ζει στην απατη, εκθειαζει την υποκρισια, προωθει την εκμεταλλευση.
Βαρεθηκα τους ανθρωπους που βαριουνται, τους ανθρωπους που γκρινιαζουν και αυτους που γκρινιαζουν που δεν εχουν ζωη ενω βαριουνται να τη φτιαξουν.
Βαρεθηκα τις ψευτικες υποσχεσεις, τον ερωτα που εχει καταντησει εμπορευσιμο ειδος και τον αντρα που βλεπει τη γυναικα σα σκευος ηδονης.
Βαρεθηκα πια να γραφω.