φιλια

All posts tagged φιλια

Φιλία…

Published Ιανουαρίου 15, 2017 by yvris

Υπαρχουν πολλοι τροποι να σου συμπαρασταθει ενας φιλος σε μια δυσκολη κατασταση.

Ενας τροπος ειναι η πρακτικη βοηθεια. Να σε βοηθησει να λυσεις το προβλημα σου με πρακτικους τροπους. Πχ να σου δανεισει λεφτα, να σε πεταξει καπου με το αμαξι, να σε συστησει στον καταλληλο ανθρωπο, να σου εκδωσει χαρτουρα, να σου φερει τσιγαρα γιατι δεν μπορεις να βγεις κ.ο.κ..

Ενας αλλος τροπος ειναι η συναισθηματικη στηριξη. Να συζητησετε το προβλημα μαζι, να εκφρασεις τα συναισθηματα σου, να σου δειξει μια αλλη πλευρα, να σου δωσει μια γνωμη ωστε να κατασταλαξεις καποια πραγματα μεσα σου.

Ενας αλλος τροπος ειναι να σου κρατήσει απλά παρέα, να σου κρατήσει το μυαλό απασχολημένο, να ξεχνιεσαι συζητωντας και κανοντας ασχετα πραγματα, η και τίποτα, κανοντας σε απλα χαρουμενο με το «μαζί». Με μια αγκαλιά ή ένα χάδι στο κεφάλι, εκεί που δε θα το ειχες. Και αυτο αναγκη ειναι.

Για αλλη μια φορα, νιωθω πολυ τυχερη, και ευχαριστω.
Κι εγω εδω θα ειμαι.

*inxs cover

Advertisements

Ιστοριες

Published Σεπτεμβρίου 2, 2012 by yvris

Για σενα, λοιπον, φιλε μου, που νιωθεις μοναξιες τελευταια και που ισως, μια στο τοσο, με διαβαζεις. Ηταν μια φορα, πρεπει να ημασταν Β’ λυκειου, και ο γνωστος μαλακας με ειχε ΠΑΛΙ παρατησει. Μου’χες πει οτι ενιοτε εβαζες κι εβλεπες ταινιες, και μεσα στη βδομαδα ειχαμε πεταξει στο ασχετο «να βρεθουμε καμια Παρασκευη να δουμε καμια ταινια», αλλα τιποτα συγκεκριμενο. Και ηρθε η Παρασκευη, και πρεπει να ηταν εκεινη τη μερα που με παρατησε. Κι εγω δεν αντεχα να ειμαι στο σπιτι μονη μου.

Βγηκα εξω, μαλλον με το ποδηλατο; ή με τα ποδια και λεωφορειο. Βγηκα χωρις σκοπο, αλλα τα βηματα μου με οδηγησαν σπιτι σου. Βρεθηκα εξω απο την πορτα σου, σε μια φαση της ζωης μας που δεν ειχαμε κινητα ακομα, και με θρασος ακαλεστη χτυπησα το κουδουνι. Δε θυμαμαι αν μου ανοιξε η μαμα σου ή εσυ, αλλα οποιος κι αν ηταν ειχε ενα εμβροντητο υφος, τυπου «περιμεναμε καλεσμενο;!»

Παρολα αυτα, οταν σου ειπα με υφος κλαμενου μουνιου οτι ηρθα να δουμε ταινια που λεγαμε, μου ειπες «ελα μεσα. εχω βαλει και βλεπω το mission impossible II».

Nομιζω οτι το καταλαβες χωρις λογια, κι ετσι δε σου ειπα ποτε ποσα σημαινε αυτο για μενα τοτε. Στο λεω τωρα. Ευχαριστω ♥

Random

Published Αύγουστος 7, 2012 by yvris

Ηταν μια ωραια βραστη νυχτα….

…και σ’αγαπουσα.

Καποιες φορες συναντας ανθρωπους που σου αρεσουν πολυ. Καποιες φορες τους γνωριζεις καλυτερα και φτανεις στο σημειο να τους αγαπας πολυ. Συναντας ανθρωπους με τους οποιους εχετε πολλα κοινα, καποιες ιδιες αποψεις, καποιες παρομοιες σκεψεις, καποιες κοινες αντιδρασεις. Υπαρχουν ανθρωποι με τους οποιους ερχεσαι πολυ κοντα, μοιραζεσαι τις σκεψεις σου, τα συναισθηματα σου και πολλες κοινες εμπειριες, και δημιουργειτε ενα δικο σας δεσιμο.

Υπαρχουν και καποιες φορες ομως που συναντας ανθρωπους που ειστε φτιαγμενοι απο το ιδιο υλικο. Δεν μπορω να το περιγραψω καλυτερα, ουτε να το εξηγησω. Ειστε κομματια του ιδιου πραγματος. Πηλος απο την ιδια αστρικη σκονη που καποια κοσμικη δυναμη σκορπισε, και μετα ξαναφερε κοντα αφου πλαστηκατε.

Τους ανθρωπους αυτους τους αναγνωριζεις. Δυσκολευεσαι να φανταστεις τον εαυτο σου ξεχωριστα απ’αυτους. Δεν εχει να κανει με αγαπη ουτε με δεσιμο, εχει να κανει πιο πολυ με αντιληψη.

Εγω μεχρι τωρα εχω γνωρισει δυο τετοιους ανθρωπους. Τους αισθανομαι σαν προεκταση του σωματος μου. Σα να ειναι το ενα χερι μου σε αλλη χωρα. Προκειται για συμπαντικη ελξη.

Eιμαι ερωτευμενη με τις κολλητες μου, τελος. Απλα, ειμαι. Το εχω πει και θα το ξαναλεω, ειμαι αφανταστα ΤΥΧΕΡΗ. Σας ευχαριστω που ειστε στη ζωη μου. Σας ευχαριστω που καθε φορα που διαβαζω κατι που μου γραψατε ή κλεινουμε το τηλεφωνο χαζογελαω σαν 15χρονο κοριτσακι ΑΠΟ ΕΥΤΥΧΙΑ.

Δεν ξερεις ποσο σ’αγαπω. Δεν ξερεις ποσα σημαινουν για μενα αυτα τα συντομα τηλεφωνηματα που μου κανεις μεσα στη μερα. Διακριτικοι τροποι για να δειξεις την αγαπη σου. Εισαι αυτος που εισαι και δε θελω να σε αλλαξω καθολου, αλλα ακομα κι ετσι αποτραβηγμενος, παλι βρισκεις τους τροπους σου και μου το δειχνεις…

Πρεπει να σταματησω πια να ανασκαλευομαι. Σας αγαπω και τους δυο.-

…και φαντασιωσεις κυριευουν το μυαλο μου, αγκαλιασμενα κορμια τυλιγμενα στο παθος…

All those bluesy summer nights…

Beautiful days

Published Ιουνίου 22, 2012 by yvris

Πριν απο ενα χρονο περιπου, πηρα την αποφαση να εγκαταλειψω την Ολλανδια, μετα απο περιπου 2 χρονια διαμονης εκει, και να γυρισω πισω στην Αθηνα.

Η αποφαση αυτη ουσιαστικα ειχε ηδη παρθει ενα χρονο νωριτερα, με σκοπο να γινονταν καποια αλλα πραγματα στο ενδιαμεσο, τα οποια δυστυχως δεν καταφερα τελικα να γινουν. Ετσι, χωρις να εχω τελειωσει με τις υποχρεωσεις μου εκει, μια ωραια πρωια πηρα τα πραγματα που μου ειχε φυγει ο κωλος να μαζευω την προηγουμενη εβδομαδα, εκανα μια ενδιαμεση σταση για δυο μηνακια στην Ινδια (ονειρο ζωης) και εν συνεχεια επεστρεψα στην Ελλαδαρα μας.

Γυρισα γιατι μου ελειπαν καποια πραγματα απο δω, και εβλεπα μερα με τη μερα οτι οσο δεν ημουν εδω απλα δεν ημουν ευτυχισμενη. Μου ελειπε ο ηλιος μας και ο καλος μας καιρος, μου ελειπαν οι μυρωδιες απο τις ανθισμενες νεραντζιες και τα γιασεμια στα μπαλκονια. Μου ελειπαν τα ιδια τα μπαλκονια και οι παρεες που καθονταν σε αυτα και πινανε μπυρες το καλοκαιρι, γιατι στην Ολλανδια δεν ειχε ουτε καλοκαιρι, ουτε μπαλκονια. Μου ελειπαν οι μπυρες στις πλατειες, και μου ελειπαν οι παρεες μου. Εκανα καταπληκτικες φιλιες στην Ολλανδια, αδερφικες. Αλλα μου ελειπε το να βγω καπου χωρις να εχω κανονισει με καποιον, και παλι ομως να μην ειμαι μονη. Και μου ελειπε και η μουσικη, και οσα μπορουσα να κανω σ’αυτην. Και παρολο που ειχα εκει την υπεροχη ζωη μου, το διαμερισμα με το φιλο μου, τις αδερφικες μου φιλιες, τη δουλιτσα μου και ολες τις ευκαιριες να απλωνονται μπροστα μου, εδωσα μια στην καρδαρα με το γαλα και γυρισα.

Λοιπον, δεν ηταν ευκολο. Στην αρχη ημουν εντελως numb. Ειχε προηγηθει και η Ινδια, που με τους εντονους ρυθμους και ολες τις αλλαγες, δε με αφησε να συνειδητοποιησω τι γινεται. Ενιωθα σα να πηγα για λιγο διακοπες και μετα θα ξαναγυρνουσα. Μετα δεν ξαναγυρισα αλλα και παλι δεν το ειχα συνειδητοποιησει εντελως. Σα να συνεβαιναν πραγματα στη ζωη μου και στο χωρο γυρω μου κι εγω να τα παρακολουθουσα στην τηλεοραση και να μην τα ζουσα.

Στη συνεχεια ξεκινησαν τα flashbacks. Δυο ειδων flashbacks. Φλασιες απο τη ζωη στην Ολλανδια, οπως «τι θα γινοταν αυτη τη στιγμη αν ημουν εκει», ή «περυσι τετοια εποχη γινοταν αυτο», ή εστω και «πριν λιγους μηνες γινοταν αυτο». Φλασιες τυπου «ποση αγαπη σε εκεινο το σπιτι διπλα στις ραγες, ποση αγαπη…» ή «θελω να παω για ενα τσαι με την κολλητη μου. οh wait…» Kαι καθε φορα που ερχονταν, εφευγαν αφηνοντας με τσακισμενη απο πονο.

Το δευτερο ειδος ηταν φλασιες απο το 2007. Αυτες παλι ακομα τις εχω. Και να γινονται ολο και πιο εντονες. Δεν ξερω γιατι απο το 2007. Ισως γιατι ηταν μια παρομοια στιγμη στη ζωη μου: χωρις καποιον διπλα μου, με παρομοιες υποχρεωσεις και χωρις να ξερω ποιο θα ειναι το επομενο μου βημα. Ισως γι’αυτο να ερχονται φλασιες απο εκεινη τη συγκεκριμενη χρονια, και οχι απο αλλες, παρολο που δεν ηταν η τελευταια μου χρονια εδω προτου φυγω. Ισως παλι ο λογος να ηταν το οτι ηταν η πιο εντονη. Αλλα οι φλασιες απο τοτε δεν εσκαγαν με τη μορφη εικονων, οχι. Εσκαγαν με deja-vu, πολυ εντονα deja-vu συναισθηματικων καταστασεων της χρονιας εκεινης. Υπηρξαν στιγμες παλινδρομησης που ηθελα να βρεθω κοντα σε ατομα εκεινης της περιοδου, προκειμενου να νιωσω οτι τα πραγματα ειναι στη θεση τους. Αραγε ποτε θα ξεπερασω εκεινη τη χρονια που με σημαδεψε, και ολα οσα εγιναν;

Οι φλασιες συνεχιζουν να σκανε, αν και λιγοτερο εντονα πλεον, αλλα νομιζω οτι θα ακολουθησουν κι αλλες λογω της μουσικης, μολις αλλαξω το στερεο στο αμαξι. Αλλα δεν εχει να λεει αυτο. Παταω γερα στα ποδια μου, κοιταω μονο μπροστα και ειμαι καλα. Ειμαι ηρεμη. Δεν ξερω που θα με παει ο δρομος μου, αλλα θα τον βρω. Οπου κι αν με παει για καλο θα ειναι.

Ηρθα στην Αθηνα για καποια συγκεκριμενα πραγματα. Η μουσικη, παει καλα, αργα αλλα καλα, και θα παει εκει που ειναι να παει.

Οι παρεες, δεν υπαρχουν πια. Δυστυχως διαλυθηκαν. Αλλοι δουλευουν, αλλοι αποσυρθηκαν, αλλοι φαγωθηκαν μεταξυ τους. Αλλοι παλι δεν αποτελουν πλεον για εμενα σημειο αναφορας και δεν εχω δουλεια, ουτε κοινα πια μαζι τους. Κατεβαινω στα Εξαρχεια και μου ειναι σχεδον ξενα. Αλλα δε με πειραζει και τοσο η διαλυση της παρεας. Γιατι εχω ΦΙΛΟΥΣ. Εχω φιλους καλους, που με κανουν να χαζογελαω σαν ερωτευμενο γυμνασιοκοριτσο, οταν φερνω στο μυαλο μου σκηνικα που εχουμε ζησει μαζι και το ποσο αγαπιομαστε. Και ειμαι πολυ περηφανη που ειναι αυτοι οι ανθρωποι στη ζωη μου.

(Και γι’αυτο δεν ψαρωνω με τις ψευτοκουλτουριαρικες μαλακιες που μου λες εσυ, Τολακο. Δε θα σου πω για το Shakespeare γιατι χεστηκε η φοραδα στο αλωνι. Αν ειχες ομως παρακολουθησει, εστω και ΜΙΣΗ απο τις κουβεντες που κανω με τους ΦΙΛΟΥΣ μου… Που δε θα ειχες καταλαβει Χριστο με το στενο, κολλημενο μυαλο σου, που οσο κι αν λες οτι εχεις διαβασει δυστυχως δεν ανοιγει. Θα καταλαβαινες, οτι οταν εχω τετοιους ανθρωπους στη ζωη μου, οταν εχω συνηθισει να κανω τετοιες κουβεντες, να παιρνω τετοια ερεθισματα, να μοιραζομαι τετοια συναισθηματα και να κανω ερωτα με το μυαλο προτου κανω με το σωμα… θα καταλαβαινες οτι οι παπαριες σου δε μου λενε τιποτα. Δε με συγκινουν, ουτε καν με αγγιζουν. Εχω γνωρισει ανθρωπους σαν εσενα… ο πρωτος μου ηταν ετσι. Σας εμαθα. Σας βαριεμαι. Δεν προκειται να πεσω οταν ο αλλος προσπαθει να με ριξει προκειμενου να ανυψωθει στα ματια μου. Δε μου λες κατι. Το παιζεις μουσικαρα, αλλα αναθεμα κι αν θα μπορουσες να καταλαβεις τιποτα απο τη συναυλια που ημουν προχτες και που ειχα φτασει στην απολυτη εκσταση. Δε θα μπορουσες ποτε να το νιωσεις αυτο, δε θα μπορουσες ποτε να νιωσεις πραγματα που εχω νιωσει, γιατι εισαι απορροφημενος στον εαυτο σου οσο δεν παει, ψωναρα. Δε με αγγιζουν αυτα που λες. Οπως ειπε και η φιλη μου, εχω κανει πολλα πραγματα και οι βενταλιες που ανοιγουν πολυ ειναι κι αυτες που κανουν τον περισσοτερο αερα. Τι να μου πεις εσυ.)

Η αισθηση ασφαλειας που υποτιθεται οτι μου δινει το να ειμαι στη χωρα μου, στο δικο μου περιβαλλον… Αυτο κι αν ειναι ενα μεγαλο ανεκδοτο. Η χωρα μου παει κατα διαολου. Αορατα γκριζα δολια ανθρωπακια μου κλεβουν τα ονειρα, μερα με τη μερα. Γιατι εχω ζησει εξω, εχω δει πώς ειναι να εχεις ευκαιριες και δρομους ανοιχτους μπροστα σου. Εδω, μας τους κλεινουν στα μουτρα, επειδη ειναι μαλακες. Μας στερουν το μελλον μας, μας στερουν τις ελπιδες και τα ονειρα. Ομως εγω δε σταματω να ονειρευομαι, κουφαλες.

Ο ηλιος ομως… ο ηλιος… Την προηγουμενη εβδομαδα, βγηκα απο το σπιτι καποια στιγμη το μεσημεροαπογευμα. Εσκαγε ο τζιτζικας, η απολυτη χαυνωση. Ο ηλιος κυριολεκτικα με εκαιγε, απλα και μονο το να στεκομαι με εκανε σωματικα να υποφερω, τοση καψα. Θα μπορουσε να ηταν μαρτυριο. Κι ομως εκεινη τη στιγμη, ξερεις τι ηταν αυτο που ενιωσα;

Δικαιωση. Ενιωσα δικαιωμενη.

Ο ηλιος εκαιγε τα παντα γυρω μου, η ασφαλτος αχνιζε απο τη ζεστη, το δερμα μου τσουρουφλιζοταν, σε καμια περιπτωση δεν ηταν ενα ευχαριστο συναισθημα. Κι ομως εγω εκεινη τη στιγμη ενιωθα δικαιωμενη, για την επιλογη μου να ερθω εδω.

Γιατι τετοιο ηλιο δε θα εβρισκα πουθενα αλλου, ενω ολα τα αλλα μπορω να τα φτιαξω.

Ειμαστε στην ομορφοτερη χωρα του κοσμου, στο οικοπεδακι που κραταει ο Θεος για τη συνταξη. Προχτες, οταν βγηκαν τα αποτελεσματα που βγηκαν στις εκλογες, και ειδα για αλλη μια φορα τα ονειρα μου να πετανε μακρια απο μενα και να ισοπεδωνονται κατω απο μια τεραστια χοντρη σολα που λεγεται καπιταλισμος και υποδουλωση, οταν για αλλη μια φορα ενιωσα να τρωω την πορτα σα χαστουκι στα μουτρα μου, ηταν η πρωτη φορα που απο οταν γυρισα αναρωτηθηκα μηπως εκανα λαθος. Μηπως οι ευκαιριες που αφησα πισω ηταν πολυ καλες για να τις χασεις, αφου εδω δεν προκειται να μου προσφερθουν αντιστοιχες.

Οσο και να αναρωτιομουν ομως, βαθια μεσα μου ηξερα οτι εδω ειναι αυτο που ζηταω, και που με κανει να ειμαι ηρεμη.

Θα ηθελα να μπορουσα να σας παρω ολους, να σας φερω να ζησετε εδω. Να πηγαινουμε για σουβλακια και μεζεδες, να μαζευομαστε στο σπιτι μου για επιτραπεζια ή ξερωγωτιαλλο και να τα πινουμε και να χασκογελαμε, να παμε ολοι μαζι στη Μανη. Μου λειπετε πολυ.

Αλλα ξερεις τι; Τιποτα δε με εμποδιζει να φυγω οποιαδηποτε στιγμη στο μελλον το θελησω. Αλλα μεχρι τοτε, Ελλαδα, κλεινε μου εσυ την πορτα στα μουτρα οσες φορες θελεις. Εγω ειμαι εδω για να κανουμε την αλλαγη μαζι.

Γιατι εγω δε γυρισα για κανενα Σαμαρα και για κανεναν αλλο μαλακα. Γυρισα για τα γιασεμια, τις νεραντζιες και τις παρεες στα μπαλκονια.

Αυτη ειναι η Ελλαδα μου, και οσο και να προσπαθειτε να με διωξετε, δε φευγω.

Σ’αγαπω, Ελλαδα. Σ’ευχαριστω για τον ηλιο σου, τη θαλασσα, τα νησια και για αυτες τις ομορφες μερες.

Γυναικεια υποθεση

Published Απρίλιος 3, 2012 by yvris

Δεν πιστευω στις ταμπελες γενικα, και δεν πιστευω στις ταμπελες ειδικοτερα οταν πανε να περιγραψουν τη σεξουαλικοτητα ενος ανθρωπου. Δεν πιστευω πως μπορει να περιγραφει με μια λεξη το πώς αισθανεται καποιος οταν συνδεεται με καποιον αλλο ανθρωπο, κι επειτα να κατηγοριοποιηθει και να μπει μια ταμπελα για μια και καλα ομαδα πληθυσμου που επιλεγεται αυθαιρετα. Και στην τελικη, η άποψή μου ειναι πως οι ανθρωποι δεν ερωτευονται φυλα, αλλα ανθρωπους. Αν βρεις καποιον να σου κανει κλικ δεν εχει σημασια αν τελικα θα ειναι αντρας ή γυναικα. Ειναι ο ανθρωπος σου, ο ανθρωπος που εχεις πλαι σου.

Αυτο σημαινει πως – κατα τη δικη μου αποψη παντα – ο καθενας μας εχει μεσα του το potential να ερωτευτει και τα δυο (τρια; τεσσερα; πεντε;) φυλα. Οπως θα ελεγαν οσοι χρησιμοποιουν ταμπελες, ο καθενας ειναι εν δυναμει bisexual. Το πιστευω. Αν και κατα βαση ερωτευομαι αντρες, εχω νιωσει αρκετες φορες και συναισθηματικη και σεξουαλικη ελξη για γυναικες.

Παλιοτερα ειχα μια φιλη, με την οποια μαλιστα ειχαμε πειραματιστει μαζι στα 16 μας. Ομως απο καποιο σημειο και μετα, πολλα χρονια αργοτερα, σταματησα να «της κανω». Πολλα πραγματα επανω μου τη χαλουσαν, απο το πως ντυνομουν και το πως μιλουσα μεχρι το πως οδηγουσα. Κι ετσι τα σπασαμε. Ενα απο τα πραγματα που μου ειπε οταν τελικως «χωρισαμε» οτι την ενοχλουσαν σε μενα, ειναι οτι «δεν ηθελε να εχει φιλη με λεσβιακες τασεις. Δεν ειναι οτι ηταν ρατσιστρια ή σεξιστρια, ουτε οτι θεωρουσε οτι ειναι κατι κακο. Απλα δεν ηθελε να εχει τετοιο ατομο στον κοντινο της κυκλο, διοτι μπορει να την εφερνε σε δυσκολη θεση αν της την επεφτε, ή αν την επεφτε σε καμια φιλη της και την εκανε ρεζιλι». (Γιατι φυσικα οι gay, σε αντιθεση με τους straight, ουτε επιλεκτικοι ειναι αλλα γουσταρουν ΟΛΟΥΣ τους εκπροσωπους του χ φυλου, ουτε εχουν αυτοσυγκρατηση και κοινωνικη αντιληψη: την πεφτουν, και μαλιστα χυδαια, ανεξαιρετα σε ολους ασχετως συνθηκων. Μα τι μαλακιες ακουμε!)

Πώς τα φερνει ομως η ζωη και κοιτα να δεις που βρισκομαι εγω σε αυτη τη θεση τωρα! Που μια κοντινη μου φιλη, αδερφικη, πλεον εχει σχεση με μια αλλη γυναικα. Κι εγω νιωθω περιεργα!

Ειναι οντως παραξενο να τα εχει με κοπελα η κολλητη σου. Οχι γιατι ειμαι εναντιον ή το βρισκω λαθος, σε καμια περιπτωση. Αλλα να. Ειναι ηδη καπως περιεργα οταν γνωριζεις το αγορι της κολλητης σου, και προσπαθεις να τον τσεκαρεις να δεις αν ειναι αρκετα καλος για κεινη και αν ταιριαζουν, αλλα ταυτοχρονα χωρις να φανει πολυ οτι τον τσεκαρεις και να εισαι ευγενικη και φυσικη και ευχαριστη και ολα. Και εννοειται οτι, οσο κι αν χαιρεσαι γι’αυτην, ζηλευεις και λιγο που τωρα θα σου παιρνει τη φιλη σου και που θα ειναι ενα ατομο που θα ειναι πιο ψηλα απο σενα στη ζωη και στην καρδια της κολλητης σου. Ομως εκει οι ρολοι ειναι πανω κατω ξεκαθαρισμενοι. Ειναι ο γκομενος, εισαι η εμπιστη φιλη. Ειναι αυτος με τον οποιο θα μοιραζεται τρυφερες και ιδιαιτερες στιγμες, που κανεις αλλος δε θα μπορει να μπει αναμεσα τους. Και εισαι αυτη με την οποια θα μοιραστει (λεκτικα) αυτες τις ιδιαιτερες στιγμες, με ανατριχιαστικες λεπτομερειες, και θα την καταλαβεις ακριβως οπως το νιωθει, επειδη εισαι γυναικα και την καταλαβαινεις. Που θα σου τις περιγραψει αργοτερα και θα τις σχολιασετε και θα μιλησετε οπως μονο οι γυναικες μεταξυ τους μιλανε.

Οταν ομως αυτος δεν ειναι αυτος αλλα ειναι αυτη, τα ορια αυτα σταματανε να ειναι τοσο ξεκαθαρα. Εκτος του οτι οταν γνωριζεστε, η αλλη δεν ειναι τοσο ζωον και στον κοσμο της οσο οι αντρες και προφανεστατα καταλαβαινει οτι την τσεκαρεις – αυτο ειναι το λιγοτερο. Εισαι ακομα η ξεχωριστη στη ζωη της, εισαι ακομα η κολλητη; Πλεον εχει στη ζωη της μια αλλη γυναικα, η οποια ειναι και ερωμενη ΚΑΙ φιλη – οπως μονο οι γυναικες ξερουν να ειναι. Διοτι και με το γκομενο σου εισαι φιλη, αλλα οχι οπως εισαι με τη φιλη σου. Με τη γκομενα σου ομως; Υπαρχει χωρος για αλλες γυναικες στη ζωη σου; Ολα αυτα που εκανες με τις φιλες σου, που και να ηθελες να τα κανεις με το γκομενο σου δε μπορουσες γιατι ηταν τοσο γυναικεια (μανικιουρ, ψωνια, chick flick στο σινεμα ή dvd night με ποπ-κορν και sex and the city), τωρα που μπορεις να τα κανεις με την κοπελα σου, θα θες ακομα να τα κανεις με τις φιλες σου;

Χωρια που σου μπαινουν μετα και διαφορες ιδεες, του τυπου «και αν σε καποια φαση γουσταρε εμενα;». Δεν ειναι οτι ειμαι τοσο ακαταμαχητη, ουτε οτι εχω την ηλιθια αντιληψη της πρωην κολλητης μου οτι ολες οι λεσβιες γουσταρουν σωνει και ντε ολες τις γυναικες (σαν την κλασικη ατακα ολων των αντρων: δε γουσταρω να εχω φιλους γκει γιατι θα μου την πεσουν. Χαλαρωσε λιγο μεγαλε! Σιγα τον Βαλεντινο που το παιρνεις και δεδομενο οτι θα σε γουσταρουν ολοι, απλα και μονο επειδη ειναι γκει! Οι γκει δηλαδη δεν εχουν κριτηρια και γουστα; ολα τα αλεθουν; ή ειναι επειδη η αφεντομουτσουναρα σου ειναι τοσο καβλα που σηκωνονται και οι πετρες; σιχτιρ!). Ομως απο την αλλη, τοσες φιλιες υπαρχουν μεταξυ ανδρων και γυναικων που ειναι μονο κατ’επιφαση φιλιες, και ο ενας απο τους δυο γουσταρει τον αλλο σφοδρα. Ποιος ειπε δηλαδη οτι απαγορευεται να συμβαινει αυτο αναμεσα σε φιλιες ατομων του ιδιου φυλου;

Σε καθε περιπτωση, ειμαι πολυ χαρουμενη γλυκια μου που εχεις βρει επιτελους εναν ανθρωπο που ειναι καλοψυχος και σου ταιριαζει. Και που περνας καλα και τρυφερα και αγαπησιαρικα, και εισαι ισορροπημενη κι ευτυχισμενη. Επειδη ξερω ποσο εχεις ταλαιπωρηθει, σου ευχομαι ολοψυχα αυτο που εχεις τωρα να ειναι ΤΟ ενα. Αυτο που θα κρατησει για παντα. Κι εγω θα ειμαι εδω, οπως σου εχω δειξει. Και οπως μου εχεις δειξει κι εσυ, οτι ακομα και τωρα που εισαι μεσα στα πρωτα μελια της σχεσης σου, εισαι εδω και εισαι τοσο καλη φιλη οσο δε θα μπορουσα να ευχηθω ποτε μου.

Τελικα ειναι οντως περιεργο να μπαινει καποια καινουργια γυναικα στη ζωη καποιου τοσο κοντινου σου… ειτε ειναι γυναικα ειτε αντρας. Ναι, το παραδεχομαι οτι ζηλευω λιγο, μικρακι μου. Και δεν ειναι τοσο ζηλια – φθονος, οσο καμουφλαρισμενος φοβος να μη σε χασω. Φοβαμαι τη στιγμη που ισως νιωσεις οτι δε σου ειμαι και τοσο απαραιτητη, οτι αυτο που εχουμε δεν ειναι και κατι τοσο ξεχωριστο τελικα. Ομως πιστευω πως αυτος ο φοβος ειναι παραλογος. Διοτι το ΞΕΡΩ οτι αυτο που εχουμε ειναι τοσο ξεχωριστο, τοσο μοναδικο.. τοσα χρονια τωρα, τοσα ατομα εχουν περασει απο τη ζωη μας, κι ομως εγω κι εσυ ειμαστε ακομα εδω, ακομα τοσο ενωμενοι, ακομα με τοσο δυνατη επικοινωνια οσο παντοτε. Ακομα κι αν εχεις κατι εξισου ξεχωριστο με αυτην… θελω να πιστευω πως το δικο μας θα παραμεινει και θα συνυπαρχει, πως εμεις, θα εχουμε παντα το δικο μας ξεχωριστο ξεχωριστο. Αναντικαταστατο και μονο δικο μας, οχι υποκαταστατο. Σ’αγαπω, θα ειμαι παντα εδω. Θα μπορουσα να χρησιμοποιησω τη σεξουαλικοτητα και τη γοητεια μου για να σε κρατησω και να σε κανω να μην κοιταξεις καμια ποτε. Ομως δε θα το κανω. Και ειναι αυτο μια «αποδειξη» του ποσο σε αγαπω, το οτι σε αφηνω να φυγεις.. Ισως ειναι δυσκολο, αλλα η αγαπη μας το κανει ευκολο, γιατι δε θα μπορουσα να ειμαι ευτυχισμενη αν δεν ησουν κι εσυ, κι ακομα περισσοτερο αν ημουν μια απο τις αιτιες. Δε με νοιαζει που βρισκεσαι, οπου και να βρισκεσαι εισαι παντα το ενα απο τα δυο μερη της οντοτητας που εχουμε φτιαξει και ειναι το εμεις, κι εγω ειμαι το αλλο, και η οντοτητα αυτη υπαρχει. Ακομα κι αν δημιουργουμε αλλες με αλλους, δεν παυει να υπαρχει το δικο μας εμεις.

Ειμαστε ακομα εδω, ακομα δυνατοι. Σ’ αγαπω οσο ποτε. Γιατι πλεον ειναι συνειδητα. Ανοιξε τα φτερα σου και πετα. Κι εγω θα ειμαι διπλα σου.