υποκρισια

All posts tagged υποκρισια

Θρησκειες κι οινοπνευματα

Published 4 by yvris

Προ ετων, εχω βρεθει στην Πραγα με ενα φιλο απο μια ασιατικη χωρα, ο οποιος ακολουθει μια συγκεκριμενη θρησκεια, δε θα γραψω ποια για να μην προσβληθει και κανεις. (Παντως γενικα ολες τις θρησκειες γραμμενες τις εχω, παραμυθακια κι ετσι, δεν ειναι οτι το λεω γιατι θεωρω οτι «η δικια μου ειναι ανωτερη». Αθεη θεοφοβουμενη ειμαι!)

Αnyways, η θρησκεια του εν γενει δεν απαγορευε πολλα πραγματα, πχ δεν ειχε προβλημα με το προγαμιαιο σεξ, ουτε με το να τρως κρεας απο οποιοδηποτε ζωο. Απο την αλλη απαγορευε ας πουμε το αλκοολ, αλλα σε πολυ τραβηγμενα επιπεδα: Πχ δεν μπορουσε να φαει σοκολατακια που ειχα φτιαξει εγω και ειχα βαλει μια κουταλια λικερ στη ζυμη για το αρωμα, πραγμα που το βρηκα εντελως παραλογο. Ή ελεγε οτι δεν πρεπει να κουρευεσαι/ξυριζεσαι, γιατι εισαι τελειος οπως σ’εχει φτιαξει ο Θεος, αλλα απο την αλλη επιτρεποταν να κοβεις τα νυχια σου ας πουμε.

Τελος παντων, πισω στα ζωα και στην ιστορια! Ειμαστε ενα βραδυ στην Πραγα μετα απο ξενυχτι σε ροκομεταλοκλαμπακι (γαμησε!), και εχουμε τις κλασικες βραδινες λιγουρες προτου παμε για υπνο. Τα μονα ανοιχτα φαγαδικα που βρισκουμε κοντα μας ειναι ενα τουρκικο ντονερ κι ενα KFC.

Επειδη με τα φαστφουνταδικα γενικως δεν τα παω καλα, και θεωρω το ντονερ πιο τιμιο και πιο κοντα σε κρεας απ’ο,τι τα ναγκετς, προτεινα να παμε στο ντονερ. Για να μου πει ο φιλος μου, οτι δεν μπορει να παει στο ντονερ, γιατι πουλαει halal κρεας, το οποιο σημαινει οτι εχουν αφησει το ζωο να αιμορραγησει μεχρι θανατου, κι αυτουνου του απαγορευει η θρησκεια του να φαει ζωο που εχει βασανιστει.

Του λεω, «Συγνωμη, και πας στα KFC για να φας ζωο που δεν εχει βασανιστει?! Αφου αυτοι ειναι οι πρωτοι πρωτοι που εγιναν γνωστοι για τον τροπο που φερονταν στα κοτοπουλα προτου τα σφαξουν, κι εχουν βγει τοσα ντοκιμαντερ και τους κυνηγησε και η PETA!»

Και τι μου απανταει;

«Ναι, αλλα εγω αυτο δεν το ξερω. Και οσο δεν το ξερω, μπορω ανετα να φαω απο κει!»

Να του στειλω κανενα απο τα ντοκιμαντερ που υπαρχουν στο γιουτουμπι, ωστε πλεον να το ξερει, και να δω τι θα κανει μετα; Η να μην του το χαλασω; :-p

Περι ανθρωπινων σχεσεων… και καποια αλλα εξωτερικα – 24/11/2007

Published 11 by yvris

Ασχετο, αλλα τις προαλλες πηγα στο περιπτερο να παρω εφημεριδα. Ο περιπτερας ηταν εκει, ο μεγαλος απο τους 2, ο ιδιος που ειναι τοσα χρονια. Αλλα συνειδητοποιησα οτι πλεον δεν ακουει καλα, με ρωτησε αρκετες φορες να επαναλαβω αυτο που του ελεγα. Και λεω, κοιτα να δεις, 11 χρονια ηδη στο Μαρουσι, ουτε που καταλαβα πως περασαν… εκει που νομιζεις οτι ο χρονος εχει σταματησει γυρω σου και κινειται μονο η δικη σου λωριδα, ξαφνικα συνειδητοποιεις οτι τα πραγματα γυρω σου δεν ειναι τα ιδια, και μεσα σε μια μερα ο περιπτερας εχει γερασει…
Τελος παντων.

Ενα περιστατικο στο θεατρο:

Ενα αγόρι και ενα κορίτσι δίνουν πεταχτα φιλια καθισμενοι σε μια σειρα στο θεατρο λιγο πριν χτυπησει το τριτο κουδουνι και αρχισει η παρασταση. Η απο πισω παρεα, και ειδικοτερα ενας κουλης και μια ξυνη ανοργασμικια ενοχλουνται και αρχιζουν ευγενεστατα σχολια του τυπου «σπιτι δεν εχετε», «τσοντα ηρθαμε να δούμε» και «η κουλτουρα του καθενος φαινεται απο το σπιτι του» (Σημαντικη σημειωση: Το έργο ηταν η μεταφορα της ταινιας «Η σαρανταρα και ο πρωταρης» με τη Βανα Μπαρμπα στο ρόλο της mrs Robinson). Σε ερωτηση του τυπου «συγνωμη, για ποιο λογο ακριβως σας ενοχλει η εκφραση ενος τοσο φυσιολογικου, ανθρώπινου και πανω απο ολα ομορφου συναισθηματος;», οι απαντησεις (που εκρεουν απο μια λογικοτατη συνεπεια και συνεχεια) ειναι οι εξης: «κοιτα, μη με κανεις να το χοντρυνω, γιατι αμα θελω μπορω να το χοντρυνω πολυ και δε θες», «ρε αντε γυρνα μπροστα σου» κλπ.

Μετα απο λιγη ωρα η παρασταση ξεκινα και ηδη στην πρωτη σκηνη του εργου η πρωταγωνίστρια μένει στη σκηνή με τα (προστυχα τα μαυρα) εσώρουχά της, ενω κατοπιν στη δευτερη σκηνη με την ιδια αμφιεση βρισκεται πάνω σε ένα φούξια κρεβάτι οπου ο πρωταγωνιστης με μια τελειως ακομψη κινηση της χουφτωνει το στηθος. Για να μην μιλησουμε για τη χυδαιοτητα μιας ακομα παρακατω σκηνης, οπου ο πρωταγωνιστης, ξεπερνωντας καθε οριο των χρηστων ηθων, τολμα να φιλησει την κορη της mrs Robinson στο στομα!

Ομως οι ιδιες πραξεις που ενοχλουσαν στα καθισματα του θεατρου, πανω στη σκηνη δεν ενοχλησαν! Ο λογος? Με μια πρωτη ματια η απαντηση μοιαζει ειρωνικα εμφανης: γιατι αυτο ειναι ψεματα, ειναι θεατρο. Το οποιο ομως γεννα με τη σειρα του αλλους προβληματισμους. Γιατι αυτο που ειναι θεατρο δεν ενοχλει, ακομα και αν οι κινησεις καθαυτες ειναι πολυ πιο προκλητικες, ενω το αληθινο, αυτο που πηγαζει απο μεσα απο την ψυχη μας, ενοχλει? Μηπως γιατι πλεον στη ζωη εχουμε συνηθισει τοσο πολυ στο ψεμα που μονο το «θεατρο» γινεται αποδεκτο?  Μηπως γιατι οι ανθρωπινες σχεσεις εχουν καταντησει τοσο ψευτικες που οποιαδηποτε εκφραση αληθειας και τρυφεροτητας, που πηγαζει απο εσωτερικη αναγκη και πρωτογενη ενστικτα που αποτελουν κομματι της φυσης του ανθρωπου, γινεται ενοχλητικη? Μηπως γιατι, συνηθεια στη συνηθεια, το ψεμα εγινε τελικα δευτερη φυση και ο ανθρωπος το εχει τοσο αναγκη που πρεπει να απαρνηθει την υπαρξη καθε τι αληθινου γιατι τον τρομαζει η πιθανοτητα να μην το αντεξει?

Σε καθε περιπτωση, οπως ειπε και ο Κουντερα, «Δεν μπορει κανεις, ετσι κι αλλιως, να υποστηριξει οτι τα σκατα ειναι ανηθικα! Η ασυμφωνια με τα σκατα ειναι μεταφυσικη. Η στιγμη της αφοδευσης ειναι η καθημερινη αποδειξη του απαραδεκτου χαρακτηρα της Δημιουργιας. Η το ενα η το αλλο: η τα σκατα ειναι παραδεκτα (οποτε μην κλειδωνεστε μεσα στους καμπινεδες!), η ο τροπος με τον οποιο δημιουργηθηκαμε ειναι απαραδεκτος».

Ειναι καποια βραδια που ακομα μου λειπεις, ειναι καποια βραδια που δεν παλευονται, καποια βραδια που θα ευχομουν να εχω τη συντροφια καποιου αντρα διπλα μου απλα και μονο για να μη σκεφτομαι την απουσια σου. Η απουσια σου. Κατι που δεν αντεχω. Κατι που δεν μπορω να φερνω στο μυαλο μου γιατι νιωθω να μου ξεσκιζουν με ενα μαχαιρι μια πληγη που ακομα αιμορραγει. Αν ηξερα που γυριζεις, οπου και να ηταν αυτο, αυτη τη στιγμη θα ερχομουν και δε θα σταματουσα μεχρι να σε φερω πισω, και μετα θα φροντιζα ωστε να μην νιωσεις ποτε δυστυχισμενη. Θελω τοσα αλλα να σου πω, μα δεν αντεχω αλλο να γραφω.
Ραλλου, που εισαι?


Περι ζηλειας…

Πιστευω οτι δυο ειναι οι λογοι για να ζηλευει καποιος.
Στη μια περιπτωση, ζηλευεις καποιον γιατι νιωθεις ανεπαρκης ο ιδιος, οποτε φθονεις οποιονδηποτε νιωθεις να ειναι ικανοτερος απο εσενα σε κατι που σε ενδιαφερει.
Στη δευτερη περιπτωση, ζηλευεις οταν νιωθεις οτι απο εναν ανθρωπο δεν παιρνεις το feedback που θες, οποτε οποιοσδηποτε η οτιδηποτε νιωθεις να παιρνει αυτο που για σενα δε φτανει, αποτελει για σενα απειλη.
Σε αυτη την περιπτωση νιωθεις οτι αυτο που παιρνεις απο τον αλλο δεν ειναι αρκετο, ενω στην πρωτη περιπτωση ειναι ο εαυτος σου.
Τι μπορει να αποτελεσει λυση σε αυτα τα προβληματα?
Στην πρωτη περιπτωση απλα προσπαθεις να γινεις πιο ικανος σε αυτο που σε ενδιαφερει ωστε να φτασεις ενα επιπεδο που θα σε ικανοποιει, οποτε και ικανοτερος να ειναι καποιος απο εσενα δε θα σε ενδιαφερει.
Στη δευτερη, προσπαθεις να επικοινωνησεις με το ατομο απο το οποιο νιωθεις οτι δεν παιρνεις αρκετα και να το εκφρασεις ωστε να βρεθει καποια λυση.
Επειδη ομως δεν περνανε ολα απο το χερι μας, και δεν ειναι ολα εφικτα παντα, στην περιπτωση του ανεφικτου εχεις δυο επιλογες.
Η μια ειναι να καθεσαι να λυσσας σκεπτομενος αυτο που δεν εχεις και ευχομενος οτιδηποτε αλλο να ψοφησει,και να τρελαινεις τον εαυτο σου φτανοντας στην υπεροχη ψυχολογικη κατασταση του πρωταγωνιστη στο Υπογειο του Ντοστογιεφσκι.
Η αλλη ειναι απλα η αντιθετη.