τσακωμος

All posts tagged τσακωμος

Walking past the Abbey road

Published 6 Ιουνίου, 2011 by yvris

Ακουσα προσφατα οτι μιλαγες ασχημα για μενα, με κακη διαθεση.

Kαι αναρωτιομουν γιατι. Τι ακριβως σου εκανα εγω για να εισαι εσυ θυμωμενος μαζι μου; Ειναι δυνατον να μη βλεπεις τις μαλακιες που εχεις κανει και να βλεπεις μονο τις δικες μου;

Ναι λοιπον, βρηκα καποιον αλλον πριν να το διαλυσω με σενα. Οταν κατεβηκα για Χριστουγεννα κι εμεις το διαλυσαμε, ημουν ηδη μαζι του 2 μηνες. Αλλα ησουν ηδη αλλου πολυ πριν εγω βρω αλλον. Μπορει να μην ηταν καποια αλλη γυναικα (και στα @@ μου αλλωστε, στο χα πει οτι δεν ειμαι μονογαμικη και ουτε απαιτω απο τον αλλον να ειναι), αλλα το μυαλο σου δεν ηταν σε μενα σιγουρα, και αυτο ειναι που εχει σημασια. Το προσπαθησα οσο μπορεσα, πονεσα, αλλα καλα εκανα και προχωρησα μπροστα γιατι δεν ειχε νοημα. Αλλωστε το ειπες κι ο ιδιος οτι ηθελες να δοκιμασεις κι αλλα πραγματα και δεν ηθελες κατι να σε κραταει.
Και σε καθε περιπτωση, δεν το ηξερες.

Ολα αυτα ομως τα εχω αφησει τελειως πισω. Δεν εχω κανενα απωθημενο απο τη συντομη σχεση μας, δε με αφορα το θεμα και ουτε με απασχολει. Τα εχω διαγραψει αυτα. Τα μιλησαμε, τα συμφωνησαμε, και ειδαμε και οι δυο οτι δεν ημασταν για μαζι.

Τοτε ομως καλε μου ανθρωπε, γιατι εβγαλες ενα τετοιο κομπλεξισμο στη φαση που υποτιθεται οτι ημασταν φιλοι;

Τοση αναγκη ειχες πια για τη δικη μου αποδοχη κι επιβεβαιωση; Γιατι; Για να αποδειξεις οτι παρολο που ειχα προτιμησει καποιον αλλο απο σενα, εσυ αξιζες;

Λυπαμαι αλλα απετυχες. Το ξερω οτι μπορει να σου χτυπησε στον εγωισμο και να ηθελες να δειξεις κατι, αλλα, φιλε μου, με το να μην παραδεχεσαι εσυ τα λαθη σου, αυτο δε σημαινει οτι δεν τα εκανες, ουτε οτι εγω δεν τα βλεπω. Αρα, λαθος τροπος.

Με το να το παιζεις ξερολας δε σημαινει οτι οντως τα ξερεις ολα, ουτε σημαινει οτι εγω δεν μπορω να τσεκαρω την παπαρια που μου εχεις πει και δεν μπορω να βρω αν οντως ισχυει ή οχι. Σε περιπτωση που δεν το ξερω ηδη δηλαδη. Αρα, λαθος στο τετραγωνο.
(Μια μικρη σημειωση εδω, με το να πας στην Ινδια για 3 μερες δε σημαινει οτι εμαθες τα παντα γι αυτην και οτι μπορεις να το παιζεις δασκαλος, ουτε οτι θα με εντυπωσιασεις λεγοντας βλακειες. Ολοι οι Ινδοι φιλοι μου κλανουν στα γελια οταν τους λεω τις βλακειες που μου αραδιασες).

Με το να λες κατι και να επιμενεις σε αυτο ακομα και οταν ο αλλος σου εχει εξηγησει γιατι δεν εφαρμοζεται σε αυτην την περιπτωση, δε σε κανει ειδημονα επι του θεματος. Σε κανει εκνευριστικο ξεροκεφαλο μαλακα που θελει να περασει το δικο του μονο και μονο για να μην τυχει και παραδεχτει οτι αυτο που ειπε στην αρχη ηταν βλακεια.

Δε θα σε μειωσει αυτο, ξερεις. Θα σε τιμησει ισα ισα, και σε κανει και πολυ μεγαλυτερο μαγκα, το να ξερεις να προσαρμοζεσαι στις αναγκες του εκαστοτε περιβαλλοντος.
Βεβαια μπορεις παντα να μεινεις ξεροκεφαλος και αναισθητος. Καλυτερα για σενα, οντως. Οι χοντροπετσοι σαν εσενα δεν επηρεαζονται απο τον κοσμο γυρω και τα σκατα του και περνανε καλυτερα μεσα στην κοσμαρα τους.

Και με το να μιλας ασχημα και να προσβαλεις, δεν ενισχυεις το ανυπαρκτο επιχειρημα σου (αν δεν υπαρχει, δεν το σωζεις οσο κι αν επιμεινεις). Το κανεις χειροτερο. Και το μονο που αποδεικνυεις ειναι οτι δεν ξερεις να συζητας.

Δεν το διαβασα το τελευταιο γραμμα σου με τα βρισιδια. Αληθεια. Δεν το ανοιξα καν. Δεν ηθελα να μου χαλασει η διαθεση, ουτε ηθελα να μπω στη διαδικασια του να θελω να απαντησω στις μαλακιες σου και στο γιατι ειναι μαλακιες, απο τη στιγμη που ειχα αποφασισει οτι δεν ηθελα πλεον επαφες μαζι σου. Και ακομα δεν το εχω διαβασει, και ουτε ξερω αν προκειται ποτε. Ξερω ομως οτι μου εγραφες ασχημα πραγματα και μου απεδιδες πολυ ακομψους χαρακτηρισμους.

Μονο που μου τους απεδιδες για τους λαθος λογους. Γιατι δεν λεω οτι δεν εκανα κι εγω μαλακια, ουδεις αναμαρτητος. Η δικη μου μαλακια ομως ηταν που ενεδωσα στον εκνευρισμο που μου δημιουργουσε ο ανταγωνισμος που εθετες συνεχεια, και αντι να σου εξηγησω (εστω για 200η φορα) ηρεμα που εχεις το λαθος, σου την ειπα ευθεως. Βεβαια, ποσο να αντεξει ενας ανθρωπος τον καταιγισμο αυτοπροβολης του δηθεν παντογνωστη και κατοχου της μοναδικης αληθειας με μαρμελαδα στα αυτια. Της δηθεν επιδειξης γνωσεων, ειδικα της γνωσης της καταστασης που βιωνει ο αλλος καλυτερα απο τον αλλο και καλα (και εχω απειρα παραδειγματα απο αυτο) και της μη παραδοχης ακομα και του πιο οφθαλμοφανους λαθους. Εσπασα.

Αλλα αυτο ηταν και το λαθος μου, γιατι τωρα εχεις μουλαρωσει απεναντι μου και δεν προκειται ποτε να δεις τις μαλακιες σου, απλα και μονο επειδη τις λεω εγω. Θα παραμεινεις ο wannabe ξερολας.

Και ειναι κριμα, γιατι κατω απο ολη αυτη τη μαλακια και την ανασφαλεια σου, δεν εισαι κακο παιδι. Εισαι απλα πολυ εγωιστης για να αφησεις καποιον αλλο να εχει δικιο. Εισαι πολυ εγωιστης για να παραδεχτεις εστω και οτι καποιος αλλος μπορει να γνωριζει κατι, ειτε το γνωριζεις εσυ ειτε οχι. Και πολυ ανασφαλης για να παραδεχτεις το λαθος σου, εκτος αν καποιος σε στριμωξει παρα πολυ για να το κανεις. Και αληθεια, δε σε κανει να φαινεσαι μαλακας κατι τετοιο. Μαγκας σε κανει να φαινεσαι και αρχιδατος, γιατι μονο οι αρχιδατοι δεν εχουν κομπλεξ οτι και καλα ειναι οι αλαθητοι και οι τελειοι.

Δεν εισαι τελειος. Απεχεις πολυ απο αυτο. Και δε μου λειπεις καθολου απο τη ζωη μου. Σε κανενα δε λειπει μια συνεχης ενταση.

Αλλα ρε γαμωτο μου τη δινει μετα απο τετοιο ερωτα, ή ο,τι ηταν τελοσπαντων, να ειμαστε τσακωμενοι. Μου τη δινει να υπαρχει αυτη η αρνητικη ενεργεια στον αερα, μου τη δινει να θεωρεις εσυ οτι εχεις το δικαιωμα να απορριπτεις εμενα μετα απο οσα εχεις κανει, μου τη δινει να θελω να σε χαστουκισω οποτε σε δω. Μου τη δινει να μαθαινω νεα σου και να σκεφτομαι «χρμφ, σιγα τη μαλακια», μου τη δινει να ακουω το Abbey Road Medley και αντι να χαλαρωνω και να γουσταρω τη μουσικη, να σκεφτομαι οτι μου την κλεβεις.

Μου τη δινει που το παιζεις οτι και καλα με εχεις ξεχασει και δε με σκεφτεσαι ποτε. Αν εισαι οντως το ατομο που γνωρισα εκεινο το καλοκαιρι, δεν μπορει να εισαι τοσο γαιδαρος. Τι διαολο, το παιζες ευαισθητος για να πηδηξεις κι εσυ;
Αν εισαι αυτος που μου εδειξες οτι εισαι, τοτε ειμαι σιγουρη οτι θυμασαι καποια πρωινα στο καμπινγκ της Καλογριας, με τις πορτες του αυτοκινητου σου ανοιχτες και απο μεσα να ξεχυνεται αυτο:

Κλεισε τα ματια και θυμησου. Αν εισαι αυτος που μου εδειξες οτι εισαι, θα θυμασαι ενιοτε ενα βραδυ στην παραλια που μας πηρε ο υπνος μεσα στον υπνοσακο κατω απο τ αστερια. Θα θυμασαι μια ενοχη αποδραση στην Ερωτοσπηλια, και ποιος ηταν εκει οταν αδειαζε το διαμερισμα σου. Θα θυμασαι ενα φιλι στο Γκαζι σε μια ταρατσα με θεα την Ακροπολη, ενω επαιζει Kid Rock – All summer long. Θα θυμασαι μια καλοκαιρινη συναυλια και το Firewoman στην επιστροφη. Θα θυμασαι μεθυσμενη οδηγηση και κρυφα μηνυματα στο κινητο και το τι ειναι ερωτας..

Αν εισαι αυτος που μου εδειξες οτι εισαι, ξερω οτι διαβαζεις το μπλογκ μου μια στο τοσο, ακομα κι αν παριστανεις οτι δε σε απασχολει. Δεν ειναι αναγκη να μιλαμε και να εχουμε καποια επαφη. Αλλα ειναι κριμα να υπαρχει αυτη η εχθρα. Δε μου αρεσει η εχθρα, δεν ειμαι κακοψυχος ανθρωπος. Ειμαι ετοιμη να σε συγχωρησω, αν εισαι ετοιμος να παραδεχτεις το λαθος σου.

Εισαι;