ταξιδι

All posts tagged ταξιδι

Ταξιδιωτικες οδηγιες!

Published 6 by yvris

Πριν καποιο καιρο ταξιδεψαμε με μια φιλη στη Ζυριχη, για να επισκεφτουμε εναν αλλο φιλο μας που εμενε εκει. Παρακατω ειναι μεταφρασμενες οι οδηγιες που μας εστειλε σχετικα με το ταξιδι και την πολη. Περα απο τη γλωσσα και τα ονοματα, δεν εχω κανει καμια αλλη αλλαγη. Τα σχολια με μπλε!

«Καποιοι βασικοι κανονες:

1) Μην παρετε ταξι σε καμια περιπτωση! Θα σας κοστισει οσο ενα αεροπορικο εισιτηριο για Ευρωπη!
Ισχυει.

2) ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ: Ποτε μην κανετε αρνητικα σχολια για την Ελβετια και την ελβετικη κουλτουρα μπροστα σε Ελβετους! Δεν το αντεχουν και προσβαλλονται υπερβολικα! Ειναι πολυ πατριωτες, ελβετικες σημαιες παντου, λατρευουν τη χωρα. Οποιαδηποτε κριτικη θα τιμωρειται σκληρα. Με το «λατρευω την Ελβετια» απο την αλλη, θα κερδισετε πολλους φιλους. Επισης να μου το θυμιζετε να σταματαω οταν το κανω κι εγω, κακη συνηθεια!
Αυτο που εγινε τελικα ειναι οτι οντως μας ξυνισε η Ζυριχη, αλλα οποτε παραπονιομασταν σχετικα, προσβαλλοταν ακομα κι αυτος, που δεν ειναι Ελβετος!! Στο τελος τσαντιστηκε μια φορα και μας ειπε κακομαθημενες και γκρινιαρες! Μετα του ειπαμε οτι κανει σαν Ελβετος και σιχαθηκε τον εαυτο του!

3) Γουσταρω πολυ να παραβαινω τους νομους! Αλλα η Ελβετια ειναι το χειροτερο μερος για να παρανομησεις. Η αστυνομια και οι ελεγκτες κλπ ειναι πολυ αποτελεσματικοι, και ο,τι κι αν κανεις, δεν μπορεις να ξεφυγεις. Θα σε πιασουν. Και προφανως το προστιμο θα ειναι πανακριβο, οποτε ειναι μια καλη ιδεα να αγορασετε εισιτηριο στο τραμ. Μονο εξπερ σαν εμενα μπορουν να το κανουν αυτο!
Τελικα ανεβηκαμε μια φορα στο τρενο χωρις εισιτηριο ΚΑΙ ΓΛΙΤΩΣΑΜΕ!

4) Ολοι ξερουν οτι η Ελβετια ειναι πανακριβη, αλλα την 20η φορα που παραπονιεσαι γι’αυτο εχουν κουραστει να το ακουνε.
Εμεις παντως δεν κουραστηκαμε να το λεμε. Ελεος! 8 φραγκα για ενα σαντουιτς!

5) Παρα τα οσα σας εχω πει για τουε Ελβετους, εγω και οι φιλοι μου ειμαστε προφανως πιο ανοιχτομυαλοι, και η Ζυριχη ειναι το πιο προοδευτικο και ανοιχτομυαλο μερος σε σχεση με την υπολοιπη Ελβετια. Παρολα αυτα, ο ΜΕΣΟΣ Ελβετος ειναι πολυ συντηρητικος, οποτε το να λες οτι πινεις κοκα, κανεις ναρκωτικα, κανεις σεξ με γυναικες και αλλες προοδευτικες ιδεες ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΗ ΙΔΕΑ! Συζητησεις γι’αυτα τα θεματα θεωρουνται ακαταλληλες σε δημοσιους χωρους, και ιδιαιτερα στο τρενο / τραμ / λεωφορειο κλπ (και ΟΛΟΙ μιλανε αγγλικα). Οποτε ειναι κακη ιδεα το να πεις πχ «αποψε θα σου βρουμε εναν καυτο γκομενο και θα κανουμε παρτουζα», οταν εισαι στο τρενο.
Οκ, αυτη η παραγραφος ειναι ο λογος για τον οποιο εκατσα να ποσταρω ολο το κειμενο. Μιλαμε, ειναι ΟΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ!! Απο πού να ξεκινησεις να πρωτοσχολιαζεις! Καταρχας, ουτε κοκες, ουτε ναρκωτικα, ουτε παρτουζες καναμε. Αλλα ακομα και να καναμε, θεωρει οτι ειμαστε τελειως ηλιθιες ωστε να κατσουμε να το φωναζουμε δημοσια ή να το λεμε στον πρωτο τυχοντα; ΑΠΟ ΠΟΥ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟΥ ΗΡΘΕ οτι θα συζηταγαμε τετοια πραγματα με ασχετους μεσα στο τρενο;!
Εν-νο-ει-ται, βεβαια, οτι μετα απο αυτο, η πρωτη και η τελευταια ατακα που λεγαμε ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ που μπαιναμε σε ενα τρενο, ηταν «Λοιπον, με ποιους θα κανουμε παρτουζα αποψε; θα ψαρεψουμε κανεναν σε κανα κλαμπ;» 😛 Εγινε η ατακα του ταξιδιου, δε συζηταγαμε πια δημοσιως για τιποτε αλλο!

6) Επισης, θεωρειται αγενες να ρωτας ποσα βγαζει ο καθενας. Στην Ελβετια απλα δε μιλας για λεφτα.
Ναι, απλα τα’χεις. Σερβιτορος part-time, 100 φραγκα το 4ωρο. Και τα ξοδευεις, επισης. 8 φραγκα το σαντουιτς.

7) Δε φωναζεις, ουτε μιλας δυνατα σε δημοσιους χωρους, ειδικα στα ΜΜΜ. To να πετας σκουπιδια κατω ή να περνας το δρομο απεναντι με κοκκινο φαναρι επισης θα προκαλεσει μερικα κακιασμενα βλεμματα. Εγω βεβαια το κανω ολη την ωρα και τα εχω συνηθισει πια.
Θεουλης.

8) Το διαμερισμα μας ειναι ΠΟΛΥ βρωμικο, ελπιζω να μη σας πειραζει. Επισης θα πρεπει να μοιραστουμε τα κρεβατια γιατι εχουμε μονο 2. Μπορουμε να μαγειρευουμε στο σπιτι για να μην ξοδευουμε λεφτα! Δε θα χρειαστει να ξοδεψετε τοσα πολλα, θα το φροντισω, αλλα και με μαγειρεμα στο σπιτι θα μπορουσαν να ειναι γυρω στα 50-70 ευρω τη μερα, με τα εισιτηρια. ΑΝ δεν πατε για ψωνια!
Σχετικα με το μαγειρεμα: Οντως τρωγαμε στο σπιτι, κατα βαση σαντουιτς που τα παιρναμε και μαζι. Ομως ενα απο τα βραδια ειπαμε να δοκιμασουμε ελβετικα τυρια και φαγαμε το εξης: τυρι, τυρι, αλλο ενα τυρι, ενα φοντυ τυριων που το εβαζες στο φουρνο μικροκυματων, ντοματα, κι αλλο ενα τυρι. Πηξαμε στο τυρι! Οχι οτι με χαλασε, γιατι λατρευω τα τυρια. Αλλα μεταξυ μας, ολα μοιαζανε με παραλλαγες του εμενταλ. Αν εχεις φαει στη ζωη σου μετσοβονε, μανουρι, λαδοτυρι, γραβιερα Κρητης και Ναξου κλπ κλπ, τι να σου πουν τωρα. Σε αντιθεση με τις σοκολατες τους, οι οποιες απλα ΓΑΜΑΝΕ. Ειλικρινα, δεν ξερω τι σκατα βαζουν μεσα, και καθε φορα ειχα μικρους στοματικους οργασμους.

Παρεμπιπτοντως: Κανονιστε να κοιμηθειτε στο ταξιδι, γιατι την Πεμπτη το βραδυ θα παρταρουμε ολη νυχτα, και θα γυρισουμε σπιτι το πρωι. Ο καλυτερος τροπος ειναι να μην κοιμηθειτε καθολου το βραδυ πριν απο το ταξιδι!
Ευχαριστουμε για την πληροφορια! Καλα που μας το λες, γιατι δεν εχουμε ξαναξενυχτησει ποτε μας 😛

Γαμωτο, εχω διαβασμα. Σας αγαπαω!»

Τα σχολια δικα σας!

Σημειωμα γιατρου

Published 31 by yvris

Σημερα βρεθηκα με ενα φιλο που ειχα να δω πολλα χρονια, και αναπολουσαμε μια ιστορια που συνεβη τοτε που ειχαμε ειδωθει τελευταια φορα…

Η φαση ηταν οτι ειχα μολις περασει εγχειρηση σκωληκοειδιτιδας, η οποια θα μπορουσε να αποτελεσει ιστορια απο μονη της (να θυμηθω που με επιασε ενα βραδυ μεσα στην καταληψη της ΑΣΟΕΕ, κι απο τον πυρετο ετρεμα σαν πρεζακι και το μονο που σκεφτομουν ειναι μη με δει κανεις εξωκαταληψιακος και νομισει οτι στην καταληψη ειναι πρεζακια; Να θυμηθω που περασα 4 ωρες μονη μου μεσα στο νοσοκομειο, μη ξεροντας τι εχω, να βλεπω το καθε περιστατικο και να φρικαρω; Να θυμηθω που μου εκαναν τεστ εγκυμοσυνης – γιατι φυσικα αυτο ειναι το συμπτωμα της εγκυμοσυνης, να ποναει η κοιλια σου, και αυτος που εβλεπα τοτε, αντι να με υποστηριξει, μονο που δε με εβρισε; Να θυμηθω τον ασφαλιτη τραυματιοφορεα, που με ειδε να διαβαζω το εντυπο της ΕΝΕΔΡΑς και μου την ειπε, ενω εγω ημουν ενα χαλι γιατι πονουσα, ειχα φρικαρει και δεν ηξερα και τι εχω; Ή να θυμηθω που οταν βγηκαν τα αποτελεσματα της εξετασης αιματος, οι γιατροι μου ειπανε απλα οτι εχουν λιγακι ανεβει τα λευκα μου αιμοσφαιρια, κι οτι με μια αντιβιωση θα ειμαι ενταξει αν κατσω σπιτι μου, χωρις ΚΑΝ να μου πουν τι ειχα, ενω τελικα στο τσακ γλιτωσα την περιτονιτιδα;)

«Εεε, δεν εχετε τιποτα, αμα χεσετε θα σας περασει και ο κοιλοπονος.»

Αλλα τελος παντων, δεν ηταν ο στοχος μου να μιλησω γι’αυτα! Η ιστορια ειναι οτι, μια εβδομαδα μετα απο την εγχειρηση, εγω ειχα κλεισει απο πριν αεροπορικα εισιτηρια για να ταξιδεψω στο εξωτερικο να επισκεφτω αυτο το φιλο που ανεφερα παραπανω! Εννοειται οτι το εισιτηριο δεν υπηρχε περιπτωση να το ακυρωσω, παρολο που ημουν φρεσκοεγχειρισμενη, αλλωστε το συγκεκριμενο ταξιδι το σχεδιαζα μηνες. Φτανω λοιπον στο γκισε του check-in, κι απο μια μικρη ανησυχια (και μεγαλη ηλιθιοτητα) ρωταω αν θα ειμαι ενταξει με τα ραμματα στο αεροπλανο.

Eν-νο-ει-ται πως οχι, και μου λενε οτι το ελαχιστο χρονικο οριο για να ταξιδεψεις μετα απο εγχειρηση ειναι ενας μηνας, διαφορετικα χρειαζεται χαρτι γιατρου! Προσεξτε ομως τωρα τη φαση: Το αεροπλανο φευγει σε μιση ωρα. Εγω ειμαι με τον κολλητο μου στο αεροδρομιο, και προφανως δεν προλαβαινουμε να βρουμε κανενα γιατρο και να γυρισουμε πισω στην ωρα μας. Η οικογενειακη μας γιατρος που με ξερει και θα μπορουσε να στειλει το σημειωμα ειναι διακοπες στο χωριο της. Ο γιατρος που μου εκανε την εγχειρηση, δεν ειχα ιδεα ποιος ηταν, και τραβα βρες τον τωρα, και αντε να στειλει το σημειωμα, και αν ηταν και σε κανενα χειρουργειο μεσα; Ενω οι γονεις μου, που ηξεραν ολους τους γιατρους που ασχοληθηκαν μαζι μου και ειχαν και τα τηλεφωνα τους, ηταν ταξιδακι στη Βενετια. Κοινως, σημειωμα γιατρου δεν υπηρχε καμια περιπτωση να βρεθει.

Εκτος αν… ! Ξαφνικα μας ηρθε μια καταπληκτικη ιδεα!

Ιδεαρα, δηλαδη!

H οποια ηταν η εξης. Επρεπε να βρεθει ενα σημειωμα κι ενας «γιατρος». Ο κολλητος μου, που με ειχε παει στο αεροδρομιο και ηταν εκει μαζι μου, δεν ειχε προβλημα να γινει εκεινος ο «γιατρος». Φυσικα το σημειωμα ομως επρεπε να ερθει καπως, εστω με φαξ, δεν μπορουσε να το γραψει επιτοπου. Μας κοβει λοιπον οτι στην καταληψη επαιζαν διαφορες συσκευες φαξ. Τηλεφωνουμε σε συντροφους απο κει και τους ζηταμε να στειλουν στο φαξ της αεροπορικης εταιριας ενα σημειωμα, το οποιο πανω κατω θα ελεγε «Επιτρεπω στην Υβρη να ταξιδεψει. Ο θεραπων ιατρος, -ονομα του κολλητου μου – υπογραφη – σφραγιδα».

Πραγματι, μετα απο λιγη ωρα φτανει στο φαξ του αεροδρομιου το πολυτιμο σημειωμα. 5 λεπτα πριν κλεισει το gate! Η κοπελια του γκισε ριχνει μια ματια στο σημειωμα, καταλαβαινει οτι ειναι ψευτικο, αλλα στα αρχιδια της, αυτη καλυμμενη ηταν, οποτε το βαζει στην ακρη και παει να με τσεκαρει. Φυσικα, σιγα και μη δε γινονταν ολα χωρις προβλημα: Η πτηση ηταν overbooked, και δεν υπηρχε πλεον θεση. Στην οικονομικη θεση, δηλαδη. Υπηρχε ομως στη business class 😉

Αααχ! Μονο αερα δε μου κανανε!

Tariff Story Part III – Ινδοι ταξιτζηδες!

Published 24 by yvris

(Part 1 εδω, Part 2 εδω)

Αν θεωρειτε οτι στην Ελλαδα υπαρχει το στερεοτυπο του «ταριφα», πού να δειτε τι παιζει στην Ινδια! Ο ταξιτζης θεωρειται κατεξοχην εγκληματιας, ειναι απαγορευτικο το να παρεις ταξι απο το δρομο γιατι θεωρειται ντε φακτο οτι θα καταληξεις βιασμενη/σκοτωμενη/με ενα νεφρο να λειπει κλπ. Ταξι παιρνεις μονο απο εταιρια (ραδιοταξι δηλαδη), ή εναλλακτικα rickshaw που θεωρειται γενικα λιγοτερο ακινδυνο. Επισης η τιμη ειναι κατι που διαπραγματευεσαι: η καλυτερη επιλογη που εχεις ειναι να πεισεις τον οδηγο να βαλει το ταξιμετρο να γραφει (πραγμα που δε δεχονται ολοι), αλλιως συμφωνεις την τιμη εκ των προτερων με παζαρι, γνωριζοντας οτι η τιμη που σου προτεινει αυτος ειναι τουλαχιστον η 10πλασια της πραγματικης αξιας της διαδρομης (αυτης που θα εγραφε το ταξιμετρο ας πουμε).

Ειμαι λοιπον στην Bangalore και θελω να παω σε μια συγκεκριμενη γειτονια. Σταματαω το rickshaw και του λεω να βαλει το ταξιμετρο. Λεει οχι, παω να φυγω να παρω αλλο, με φωναζει πισω, μου λεει «600 ρουπιες». Του λεω εγω 60. Οχι, μου λεει, τι 60, ειναι μακρια! Απο δω απο κει κανονιζουμε 140 ρουπιες. Με παει στον προορισμο μου, τον πληρωνω, ολα καλα. Μετα, τελειωνω τη δουλεια μου και πρεπει να γυρισω πισω στο σπιτι. Σταματαω ενα αλλο rickshaw και συμφωνει να βαλει ταξιμετρο. Με γυριζει εκει που με ειχε παρει ο προηγουμενος, κοιταω το ταξιμετρο και τι ειχε γραψει; 30 ρουπιες!

Δε γαμιεται! Στην τελικη 140 ρουπιες αντιστοιχουν σε περιπου 2 ευρω, για μια διαδρομη 20λεπτη. Και ποιος χεστηκε. Εννοειται οτι στον 2ο εδωσα και τιπ.

Αλλα εχω μια ιστορια απο εναν αλλο ταξιτζη στην Ινδια, η οποια εχει περισσοτερο ζουμι. Πιο πολυ απ’ολα μου την εδωσε η συνεχης προσπαθεια να με κοροϊδεψει, παρα οτιδηποτε αλλο. Στην πολη Jaipur της Ινδιας, λοιπον, η πιο ομορφη πολη που πηγα στην Ινδια, αλλα με τη χειροτερη συμπεριφορα ανθρωπων απο τις 4 πολεις που γυρισα.

Αυτος ηταν ταξιτζης που μας εκλεισε το ξενοδοχειο, αρα γενικα θεωρουνταν ασφαλης. Αρχικα η ιδεα ηταν οτι θα μας πηγαινε στο καστρο της Jaipur (λεγεται Amber Fort, αξιζει να το κοιταξετε, ειλικρινα κοβει την ανασα) και μετα θα μας γυρναγε πισω στην πολη, να επισκεφτουμε το γραφικο της παζαρι (κατι σαν το Μοναστηρακι, στην πιο αυθεντικη εκδοση). Oταν ομως τελειωσαμε απο το καστρο και του λεμε να μας παει στο παζαρι, μας λεει κατι για μια κολεκτιβα που εμπορευεται ρουχα και υφασματα και πληρωνει fair trade τιμες στους παραγωγους, ενω οι συμμετεχοντες μοιραζονται εξισου τα κερδη, και οτι εχει πολυ ποιοτικα υφασματα και μεγαλη ποικιλια και να ριξουμε μια ματια, αφου ειναι διπλα στο καστρο. Δε χαναμε και τιποτα, οποτε λεμε οκ, ας παμε. Πραγματι, και ομορφα ηταν και ποιοτικα, οποτε καναμε καποια ψωνια απο εκει, και λεμε ας παμε στο παζαρι αυριο.

Αυτο βεβαια που δεν ειχαμε καταλαβει ακομα ηταν το οτι αυτος επαιρνε προμηθεια για καθε πελατη που πηγαινε εκει, και νομιζαμε απλα οτι ρωτωντας τη γνωμη του ντοπιου που ξερει θα πηγαιναμε σε καλυτερη αγορα. Αλλα οσο να’ναι, απο την αγορα δεν ειχα παραπονο. Εκει που αρχισε πραγματικα να ειναι εκνευριστικος ο τυπος, ηταν την αλλη μερα. Που ηταν και η τελευταια μας, οποτε σκασιλα του να μας κανει καλη εντυπωση πλεον, αφου δε χρειαζοταν πια να εξασφαλισει οτι θα τον συμπαθουσαμε και θα τον παιρναμε και την επομενη μερα (Με τους ταξιτζηδες εκει ειναι καπως σα να κλεινεις τον προσωπικο σου σωφερ, τον εκλεισες για μια μερα σημαινει οτι τον εκλεισες για ολη τη διαμονη σου. Μαλιστα, και να πας να παρεις αλλο ταξι, οι αλλοι οδηγοι θα πουνε «οχι, σας εχει αναλαβει ο ταδε, εμεις δε σας παιρνουμε»).

Ξυπναω λοιπον την τελευταια μας μερα στη Jaipur, με σκοπο να παω μια βολτα στο παζαρι, για το φολκλορ της φασης εστω, και μετα να παρουμε το αεροπλανο για Δελχι. Ερχεται ορεξατος ο οδηγος μας, και του λεω να με παει στο παζαρι. Μου λεει, ποιο παζαρι; Του λεω, το κεντρικο παζαρι της πολης. Μου λεει:
-Κοιτα, εχω ενα φιλο που εχει ενα μαγαζι με παρα πολυ ωραια κοσμηματα, ολα χειροποιητα, τα φτιαχνει μονος του και σε πολυ καλες τιμες. Θελεις να παμε εκει; Το παζαρι δεν εχει ανοιξει ακομα αυτη την ωρα. (ψεμα, το ειχα ψαξει απο την προηγουμενη μερα).
-Οχι, ευχαριστω, θελω να παω στο παζαρι.

Προχωραει καμια 200αρια μετρα πιο περα, περναει ενα φαναρι και στριβει σε μια γεφυρα, σταματαει δεξια, γυρναει, με κοιταει και λεει:
-Λοιπον; αποφασισες τελικα; πού θελεις να παμε;
Εγω εχω αρχισει να τα παιρνω γιατι μου τη δινει να με θεωρουν ηλιθια, και του λεω:
-Σε παρακαλω, πηγαινε με στο παζαρι, αλλιως θα παω να παρω καποιον αλλον που θα με παει.

Ο τυπος εχει αρχισει να γινεται πραγματικα νευρικος, προφανως γιατι φοβοταν οτι θα εβλεπα τη διαφορα αναμεσα στις τιμες του παζαριου, και στις τιμες της κολεκτιβας που ηταν σχετικα υψηλοτερες και θα τον εκραζα ασχημα. Λες και δεν το ηξερα ηδη! Αλλα αυτος προσπαθουσε με καθε τροπο να μη με παει στο παζαρι. Οδηγαει, λοιπον, για καποια ωρα, και μετα σταματαει σε ενα μερος που δεν εμοιαζε καθολου με πολυβουο παζαρι στο κεντρο της πολης. Αντιθετα, ηταν ενα διωροφο καταστημα σε καποια πολυ ησυχη απομακρυσμενη γειτονια που ειχε μονο σπιτια. Μου λεει:

-Να, εδω ειναι το μαγαζι του φιλου μου που σου ελεγα! Παμε εδω μεχρι να ανοιξει το παζαρι! Εχει πολυ καλα κοσμηματα σε πολυ καλες τιμες!
-Βρε καλε μου ανθρωπε σου λεω δεν ενδιαφερομαι να αγορασω κοσμηματα! Θελω να κανω μια βολτα να δω το παλιο κεντρο και το (γαμημενο) παζαρι! Σε παρακαλω παμε εκει γιατι εχω κι ενα αεροπλανο να προλαβω!
-Μα στο παζαρι ουτε εχει να δεις τιποτα, ουτε εχει κατι να αγορασεις..
-Εγω θελω να δω το παζαρι. Αλλωστε κι εσυ εκει μου ειπες οτι θα με πας. Μηπως εχεις καποιο προβλημα με αυτο;

Μετα απο ολη αυτη την ιστορια, με παει επιτελους στο γαμωπαζαρι, τεσπα εκανα κατι πολυ ωραια ψωνια που δεν ειναι το θεμα μας, παμε μετα στο ξενοδοχειο, παιρνουμε και το φιλο μου και παμε στο αεροδρομιο. Η τιμη που συμφωνουμε για το αεροδρομιο ειναι 500 ρουπιες (400 μας ειπαν απο το ξενοδοχειο οτι ειναι η maximum τιμη, λεμε νταξ δε γαμιεται, ας πουμε οτι πληρωνουμε και για τις αποσκευες). Φτανουμε στο αεροδρομιο, κι εκει εκτυλισσεται το τελευταιο μερος του δραματος.

Δινουμε στον τυπο κολλαριστο πεντακοσαρικο που μολις βγηκε απο το μηχανημα. Το κοιταζει ξυνισμενος με ενα μισοκλαμενο υφος και μας λεει οτι δεν το παιρνει γιατι ειναι σκισμενο, και να του δωσουμε αλλο. Το πεντακοσαρικο ηταν καινουργιο, ο φιλος μου το κοιταει με εκδηλη την εκπληξη στα ματια του, και του λεει «Αυτο ειναι, δεν εχουμε αλλο, ή παιρνεις αυτο και πληρωνεσαι, ή αν δεν το θες δεν το παιρνεις».

Ο τυπος συνεχιζει να κλαιγεται, λεει να παμε σε ενα απο τα ταμεια του αεροδρομιου να το αλλαξουμε για να του δωσουμε ενα καλο. Αρχικα αρνουμαστε να μας δουλευει ετσι στη μαπα μας, μετα λεμε παμε να το αλλαξουμε μπας και γλιτωσουμε απο τον τυπο. Παμε σε ενα γκισε και τους λεμε να μας αλλαξουν το πεντακοσαρικο γιατι και καλα ειναι σκισμενο, το κοιτανε αυτοι, κοιτανε εμας σα να ειμαστε τρελοι, μπαινουν στο νοημα και λενε «Πειτε του οδηγου σας να ερθει εδω να το αλλαξει αυτος, να του πουμε δυο λογακια».

Παμε πισω στον τυπο, του λεμε «Δεν το αλλαζουν και λενε να πας εσυ εκει να το αλλαξεις ο ιδιος».

Παλι αρχιζει να κλαιγεται, και λεει:

-Καλα, θα σας κανω τη χαρη να το παρω παρολο που ειναι χαλασμενο, αν μου δωσετε κι αλλες 100 ρουπιες.

Bitch, please!

100 ρουπιες ειναι περιπου 1.5 ευρω, το ξερω, μπορουσαμε να τα δωσουμε. Αλλα ρε παιδια, φτανεις σε ενα σημειο, που δεν ειναι τα λεφτα το θεμα. Ειναι η κοροϊδια. Ο τυπος δε θα επαιρνε δεκαρα τσακιστη παραπανω, τελος! Απο δω, απο κει, το καταλαβε επιτελους κι εφυγε γκρινιαζοντας. Συγνωμη κιολας!

Η συνεχεια της ιστοριας ειναι οτι η πτηση ακυρωθηκε γιατι δεν ειχε αρκετες κλεισμενες θεσεις (αρα τσαμπα ημουν με την ψυχη στο στομα στο παζαρι, αλλα μια μερα θα ξαναπαω, πού θα μου παει!), και τελικα πηγαμε στο Δελχι με ιδιωτικο ταξι! Εκεινος ο ταξιτζης ομως ηταν πολυ ενταξει, οποτε η ιστορια τελειωνει εδω!

Πρεσβειες γι’αγριους!

Published 15 by yvris

Το ελληνικο κρατος καταρρεει οχι μονο στο εσωτερικο, αλλα και στο εξωτερικο, οπως αποδεικνυουν τα παρακατω περιστατικα:

α) Φιλος που ζει στο εξωτερικο χρειαζεται να επισκεφτει την εκει ελληνικη πρεσβεια προκειμενου να τακτοποιησει καποια χαρτια. Μπαινει στο σαητ της πρεσβειας και δεν εχει τηλεφωνο επικοινωνιας, μονο μια πλατφορμα οπου ηλεκτρονικα κλεινεις ραντεβου για να πας εκει. Καλη φαση, αλλα μακαρι να δουλευε κιολας! Ο,τι και να εβαζε, η απαντηση που του εβγαζε η σελιδα ηταν οτι «δεν υπαρχουν διαθεσιμα ραντεβου». Συνεχιζει τις προσπαθειες του ματαια για κανα διμηνο, μπαινοντας καθημερινα στο σαητ για να παρει παντα την ιδια απαντηση. Ε καποια στιγμη αποφασιζει να παει απο κοντα να κανονισει το ζητημα του!

Παει λοιπον μια και δυο μεχρι την πρεσβεια, για να φαει πορτα απο τον υπαλληλο αφου δεν ειχε κλεισει ραντεβου.
-Οκ, του λεει, να κλεισουμε ενα τωρα!
-Οχι, λεει ο υπαλληλος, δε γινεται, δεν κλεινουμε ραντεβου λαηβ, πρεπει να μπειτε στο σαητ να κλεισετε απο κει.
-Μα ξερετε μπηκα στο σαητ και μου λεει οτι δεν εχει διαθεσιμα ραντεβου, γι’αυτο ηρθα απο δω!
Και τι του λεει ο θεος υπαλληλος:
-Ξερετε, πρεπει να μπειτε κατα τις 12 το βραδυ, 12 και 1 λεπτο ας πουμε, γιατι ειναι η ωρα που ανανεωνονται τα ραντεβου, και θα βρειτε!
-Μα προσπαθω εδω και δυο μηνες και δεν εχω βρει ραντεβου!
Κι εκει ερχεται το τελειωτικο χτυπημα:
-Και για δυο μηνες κανεις τοση φασαρια ανθρωπε μου, και δεν το λες τοση ωρα;! Ξερεις ποσο καιρο περιμενουν αλλοι;!

Οπως καταλαβαινετε, η υποθεση του ακομα εκκρεμει.

UPDATE! Λοιπον ο φιλος ψαχνει για ραντεβου απο το Μαρτιο… και καταφερε να κλεισει ραντεβου ενα βραδυ του Ιουλιου κατα τις 3 το πρωι… για Δεκεμβριο!

Οπως δηλωσε κι ο ιδιος: «Υποψιαζομαι οτι αν εμπαινα κι εψαχνα για ραντεβου γυρω στις 3 το πρωι, θα ειχα βρει πολυ νωριτερα. Αλλα τι να κανω που εχω αυτην την περιεργη συνηθεια να κοιμαμαι το βραδυ!»

 

β) Φιλη που ζει στο εξωτερικο χρειαζεται να ανανεωσει το διαβατηριο της. Στη συγκεκριμενη χωρα, οπως πληροφορειται απο το σαητ, αυτο γινεται μονο με ραντεβου. Παιρνει τηλ για να κλεισει ραντεβου, ας πουμε Μαιο (ενω το διαβατηριο ληγει Ιουλιο). Το σηκωνει η υπαλληλος και ακολουθει ο εξης διαλογος:

-Γεια σας, τηλεφωνω για ανανεωση διαβατηριου.
-(Γαβγιζοντας) Επανεκδοση εννοειτε (γαβ!)
-Ε ναι οπως θελετε πειτε το.
-Θα πρεπει να κλεισετε ραντεβου (γαβ), αυτες οι δουλειες δε γινονται ετσι.
-Μα γι’αυτο σας πηρα, για να κλεισω ραντεβου! Ποτε ειναι το επομενο διαθεσιμο;
-Μισο λεπτο παρακαλω..(σιωπη)… Τον Αυγουστο!
-Τον Αυγουστο; Μου κανετε πλακα! Μα ειναι Μαιος! Εγω το χρειαζομαι για να ταξιδεψω τον Ιουλιο!
-Α, δε γινεται, γιατι απο τη στιγμη που θα κανετε την αιτηση θελει και δυο μηνες για να ερθει.
– Δηλαδη καλο Οκτωβριο θα το παραλαβω! Και ειναι Μαιος! Ευχαριστω πολυ, θα ξαναπαρω (noot!)

Μεσα στην απελπισια η φιλη, γιατι για το ταξιδι χρειαζοταν και βιζα, που θα επαιρνε αλλο τοσο για να βγει, αποφασιζει να δοκιμασει την τυχη της σε πρεσβεια πολυ κοντινης γειτονικης χωρας, οπου δε χρειαζοταν ραντεβου, συμφωνα με το σαητ. Παει εκει απευθειας γιατι αν επαιρνε τηλ μπορει να της λεγανε οχι, ενω αν ειχε ηδη τραβηχτει το εβλεπε λιγο πιο δυσκολο να της αρνηθουν. Και πραγματι:

-Ωραια, τα δικαιολογητικα που χρειαζονται ειναι το παλιο σας διαβατηριο, η ταυτοτητα, το παραβολο, η αιτηση και η καρτα πολιτη οτι ζειτε σ’αυτη τη χωρα.
-Ξερετε, δεν εχω καρτα πολιτη, γιατι δε ζω σε αυτη τη χωρα, ζω στη διπλανη.
-Τι;! Ε τοτε δεν μπορουμε να σας κανουμε ανανεωση εμεις, πρεπει να πατε στην εκει πρεσβεια.
-Ναι αλλα εκει μου δωσανε ραντεβου τον Αυγουστο και θα το παραλαβω καλο Οκτωβρη, ενω χρειαζομαι να ταξιδεψω τον Ιουλιο και πρεπει να προλαβω να παρω και τη βιζα, και σας χιλιοπαρακαλω, και στο τελος τελος ειμαι ελληνιδα πολιτις και πρεπει κι εγω να εξυπηρετηθω καπως απο το κρατος μου! Αφου τωρα βρισκομαι σε αυτη τη χωρα, ε, σ’αυτη τη χωρα!

Μη σας τα πολυλογω, τελη Ιουνιου ειχε το καινουργιο διαβατηριο και ολα καλα. Ξαναπαει στη γειτονικη χωρα να το παραλαβει, και ψαχνει να βρει τον εξυπηρετικο υπαλληλο για να τον ευχαριστησει.

-Α ξερετε, ο κυριος Ταδε δεν ειναι πια εδω. Τον στειλανε πισω στην Ελλαδα, γιατι καποια τμηματα της πρεσβειας κλεισανε και δε χρειαζονταν τοσοι υπαλληλοι.

Αμα σας λεω εγω διαλυομαστε…!

Roadtrip

Published 5 by yvris

Eμπνευσμενη απο τον φιλο Laburdius που μας διηγειται τις περιπετειες του διασχιζοντας την Ελλαδα, ιδου μια αλλη ιστορια απο ενα περιπετειωδες (σχετικα) ταξιδακι, διολου ερωτικη, με τον αδερφουλη το 2006 πηγαινοντας Θεσσαλονικη.

Ειναι λεπον 2006, ο αδερφουλης πρεπει να ανεβει Σαλονικα και αποφασιζω να παω κι εγω μαζι του για διακοπουλες. Εχω πολυ προσφατα παρει το διπλωμα και απαγορευεται ακομα απο τους γονεις να κανω μεγαλες αποστασεις με το αμαξι. Οποτε κλεινουμε εισιτηρια να παμε με το τρενο. Το τρενο φευγει 09.50 το πρωι. Εχοντας εγω στο μυαλο μου οτι θα με ξυπνησει ο brother (στο κατω κατω αυτος εχει υποχρεωσεις εκει), κι εχοντας ο brother στο μυαλο οτι θα τον ξυπνησω εγω, δε βαζει κανεις μας ξυπνητηρι, με αποτελεσμα να ξυπνησουμε πανικοβλητοι 09.20!

Πώς καταφεραμε μεσα σε μιση ωρα ΚΑΙ να ετοιμαστουμε ΚΑΙ να παμε απο τα ΒΠ στο σταθμο Λαρισης, ειλικρινα ακομα δεν μπορω να το καταλαβω. Αλλα φτανουμε παρολαυτα στις δεκα παρα δεκα στο σταθμο, βρισκουμε (νομιμη) θεση ΑΚΡΙΒΩΣ απεξω (αμα σε θελει η πουτανα η τυχη..!), κατεβαινουμε απο το αμαξι ζαλωμενοι και μπουκαρουμε στο σταθμο…. ισα ισα για να δουμε το τρενο να ξεκιναει ακριβως εκεινη τη στιγμη και να περναει αργα αργα μπροστα απο τα ματια μας.

Ναι αλλα τι θα καναμε τωρα; Θα κλειναμε αλλο τρενο και θα πηγαιναμε στις 12 το βραδυ ή θα παιρναμε intercity που ηταν πανακριβο; Και γιατι να χασουμε το εισιτηριο αφου το ειχαμε; Ριχνω λοιπον τη γαμιστερη ιδεαρα, να παμε με το αμαξι μεχρι την επομενη σταση που θα εκανε το τρενο, και να το παρουμε απο κει. Φυγαμε λοιπον για Οινοη!

Βγαινουμε τρεχοντας Εθνικη, περναμε οσα διοδια ηταν να περασουμε, βρισκουμε εξοδο για Οινοη, βρισκουμε το σταθμο του τρενου, βλεπουμε και το τρενο εκει, παρκαρουμε απεξω ετοιμοι να πεταχτουμε και να μπουμε μεσα επιτελους, και τι βλεπουμε παλι; το τρενο να ξεκιναει ακριβως εκεινη τη στιγμη και να περναει αργα αργα μπροστα απο τα ματια μας…

Δεν πτοουμαστε και φευγουμε για τον επομενο σταθμο, τωρα που ειδαμε οτι μπορουμε να το φτασουμε, που δε θα χαμε και φαναρια ιστοριες, λεμε νταξ, δεν υπαρχει περιπτωση, τωρα θα το πιασουμε. Ο επομενος σταθμος που πηγαιναμε ηταν ή Λιβαδεια, ή Θηβα, θα σας γελασω. Το προβλημα με το μερος εκεινο ειναι οτι απο την Εθνικη οδο εχει δυο εξοδους: Μια λιγο πιο νωρις η οποια σε βαζει μεσα και σε παει απο ενα φιδισιο περιφερειακο, και μια λιγο πιο μετα, που ειναι πιο αυτοκινητοδρομος, αφου κανεις τη διαδρομη σου απο την Εθνικη κανονικα και μετα σε βγαζει ντααααν στην πολη. Ελα που εμεις δεν το ξεραμε, οποτε παιρνουμε αυτον τον φιδισιο. Στροφη απο δω, στροφη απο κει, φτανουμε στο σταθμο ΠΑΛΙ για να δουμε το τρενο μολις να φευγει.

Ε α σιχτιρ, εκει ο αδερφος βαρεθηκε τη φαση και λεει «αντι να το κυνηγαμε στο Λειανοκλαδι, γαμα το, παμε απευθειας με το αμαξι Σαλονικα. Οκ λεω, παμε. Απλα θα επρεπε να μεινει μεταξυ μας, γιατι οπως ειπαμε ημουν νεα οδηγος και δε μου επιτρεποταν ακομα τοσο μακρινη διαδρομη. Εννοειται οτι φευγοντας, πηραμε τις ταμπελες για Εθνικη και ανακαλυψαμε τον συντομο δρομο, που αν ειχαμε παρει εξαρχης θα ειχαμε προλαβει το τρενο. Anyways. Οπως προχωραμε, ομως, αρχιζει η φυση να καλει τον αδερφουλη και ειναι ΜΕΓΙΣΤΗ αναγκη να σταματησουμε καπου για τουαλετα! Στο μεταξυ να παιζει Χατζηγιαννη στο ραδιοφωνο (όποτε καταφερναμε να πιασουμε κανενα σταθμο), και οπως καταλαβαινεται οι φρασεις «αντιστροφα ο χρονος μετραει» και «θα εκτοξευτω σε καποια φαση στ’αστερια» αρχιζουν να αποκτουν τελειως νεο νοημα υπο αυτο το πρισμα! Οδηγω χωρις να βλεπω μπροστα μου διοτι απλα ειμαι διπλωμενη στο καθισμα απο τα γελια.

Σταματαμε λοιπον σε ενα απ’αυτα τα κλασικα της Εθνικης οδου, τωρα ο Λεβεντης ητανε, ο Πασιακος ητανε, θα σας γελασω, προκειμενου να γινει η απαραιτητη εφοδος. Λοιπον θυμαστε που ειπα οτι οι γονεις μας δεν επρεπε να ξερουν οτι πηγαιναμε Σαλονικα με το αυτοκινητο αλλα δηθεν με το τρενο. Ε ποιον λετε οτι πετυχαινουμε με το που κατεβαινουμε απο το αμαξι και παμε να μπουμε στο μαγαζι; ΤΟΝ ΓΕΙΤΟΝΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ! ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΜΕΝΕΙ Δ-Ι-Π-Λ-Α ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ!

Ε what are the odds..! Aμα δε σε θελει η πουτανα η τυχη….!

Αποφασιζουμε να το παιξουμε cool διοτι λεμε οτι αν δεν το ξερει αυτος οτι εμεις ειμαστε εδω κρυφα, ισως μειωνουμε τις πιθανοτητες να πεταξει κανενα «Α..! Πετυχα τα παιδια σας στον Πασιακο χτες..!» την επομενη φορα που θα εβλεπε τους γονεις μας. Την κανουμε κι απο κει, ομως εμενα μου εχει κατσει να παμε για ενα καφεδακι και λιγο πιο σοβαρο φαγητο στη Λαμια, μια που ειμαστε διπλα, διοτι ειχα περασει μεγαλες στιγμες εκει παλιοτερα και ειχε μερικα ωραια μερη, παρολο που γενικως ειναι ασχημοπολη. Να δειξω και στον αδερφο ενα καινουργιο μερος, βρε αδερφε!

Και τι, ετσι αναιμακτα θα γινοταν κι αυτο νομιζετε; Οοοοχι! Καπου μεσα στο κεντρο της Λαμιας, οπου ειναι αδυνατο να παρκαρεις (χειροτερα απο Παγκρατι λεμε!) βρισκουμε πολυ μικρη θεσουλα στην οποια χωραμε οριακα! Επειδη ομως οπως ειπαμε ειμαι νεα οδηγος, και η θεση πολυ μικρη, οπως παρκαρω «φιλαω» λιγακι αυτον που ηταν απο πισω μου. Μαλλον το αμαξι ηταν ηδη ψιλοδιαλυμενο, γιατι απο το φιλημα το μπροστινο του φαναρι βγαινει απο τη θεση του κι αρχιζει να κρεμεται μπροστα. Διπλα ειναι ενα καφενειο με παππουδες, οι οποιοι σηκωνονται συσσωμοι με αυτο το βλεμμα του περιεργου και του ειδικου ταυτοχρονα, κι ερχονται να τσεκαρουν τη ζημια, οποτε ειναι αδυνατο πλεον το να τη σκαπουλαρω ησυχα αφηνοντας χαρτακι με τηλεφωνο. Και βγαινει η ετυμηγορια του παππου: «Α, ενταξει, το αμαξι του Αλβανου ειναι, φυγε μωρε κι αστο»!!

Φευγουμε μεν απο εκει, αλλα εγω ειμαι με τρελες τυψεις που χτυπησα το αμαξι του βιοπαλαιστη μεταναστη, οποτε γυρναμε πισω. Ευτυχως οι παππουδες δε φαινονται εκει κοντα. Οποτε παω γρηγορα γρηγορα, ξανασπρωχνω το φαναρι μεσα στη θεση του που περιεργως μπηκε και ουτε φαινοταν, αφηνω το χαρτακι με το τηλεφωνο και φευγω. Φυσικα η ιδεα του καφε στη Λαμια εγκαταλειπεται πλεον, και η φαση ειναι απλα σουβλακι το οποιο το τρωμε στη διαδρομη οδηγωντας.

Οπως ομως εχετε καταλαβει, δεν ημασταν προετοιμασμενοι για τετοιο ταξιδι, οποτε ξαφνικα συνειδητοποιουμε οτι η βενζινη εχει αρχισει να πεφτει επικινδυνα! Κι εδω αρχιζει η αναζητηση βενζιναδικου, οπου εχουμε φτασει σε μια νεκρη περιοχη που βενζιναδικο δεν υπαρχει ουτε για δειγμα. Συνεχιζουμε το ταξιδι μας χωρις να χανουμε την ελπιδα μας -πηδα μας -πηδα μας, αλλα οσο παει πραγματικα αρχιζει να μετραει ο χρονος αντιστροφα. Το αμαξι εχει πλεον μπει στη ρεζερβα, ειμαστε επικινδυνα για να μεινουμε και η αγωνια χτυπαει κοκκινο (ποια extreme sports και μαλακιες, δοκιμαστε να οδηγειτε με τη ρεζερβα στην εθνικη και θα σας πω εγω). Και ναι! βλεπουμε την πολυποθητη ταμπελα «βενζιναδικο σε 500μ» και λεμε νταξ, ανασαναμε. Φτανοντας ομως στο βενζιναδικο τι βλεπουμε; η τιμη της βενζινης ηταν 99 λεπτα ή κατι τετοιο.

Το ξερω οτι τωρα αυτο που λεω σας φαινεται αστειο, αλλα τοτε αυτα τα λεφτα ΗΤΑΝ οντως υπερβολικη τιμη, σε συγκριση με τα τοτε επιπεδα τιμων βενζινης. Οποτε τι κανουμε, ρε παιδια; Με μια αντιδραση τυπου «τιιιιιι?! 99 λεπταααα?! σιγα μη σου δωσω κι ενα ευρω!», προσπερναμε τον ατιμο αισχροκερδη βενζινα και την κανουμε, συνεχιζοντας στο αγνωστο με βαρκα την ελπιδα. Ω ναι! Στο μεταξυ στο ραδιοφωνο πιανουμε Ρουβα, αυτο που λεει «δεν παιρνω τα ματια μου απο σενα», το οποιο αυτοματως παραφραζεται σε «δεν παιρνω βενζιιιιινη απο σενα», χιτακι που τραγουδαμε μεχρι σημερα.

Πρεπει να ειμαστε καπου πανω απο τη Λαρισα, οταν τελικα μου ερχεται η νεα γαμιστερη ιδεα να βαλουμε τυπου 10 ευρω απο ενα απο αυτα τα πανακριβα βενζιναδικα της Εθνικης οδου, προκειμενου να μας φτασει η βενζινη μεχρι την πιο κοντινη πολη οπου ευελπιστουσαμε να βρισκαμε ενα πιο νορμαλ βενζιναδικο. Σταματαμε λοιπον στο επομενο που βρισκουμε. Ανοιγει η πορτα και βγαινει μια ΘΕΑ βενζινου, καμια 20αρια χρονων πιπινι, με κοντο μπλουζακι, βυζαρες, κωλαρα, κολλητο τζην και ενα σωματοτυπο τυπου Λαρα Κροφτ. Μας πεφτουν τα σαγονια και των δυο (ναι, ακομα κι εμενα), καθως το θεικο πλασμα πλησιαζει με τη μανικα, και της λεμε να μας βαλει 10 ευρω. Ανοιγει το θεϊκο στομα της και λεει:

«Απλιήηη;»

Ξερετε, αυτη την προφορα με το βαρυ το λι και με το ηηη να φερνει λιγο προς εεε 😛

Αυτος ομως ηταν και ο τελευταιος μας σταθμος.. Βαλαμε τη βενζινη μας, πηραμε μπρος, φαγαμε την υπολοιπη διαδρομη γρηγορα γρηγορα, και τελικα κατα τις εξιμιση – εφτα, εφτασαμε επιτελους Θεσσαλονικη, περιπου 9 ωρες απο την ωρα που ειχαμε ξεκινησει. ΟΛΕ!

Amsterdam για τουριστες!

Published 25 by yvris

Αφου οποιος φιλος μου προκειται να επισκεφτει το Αμστερνταμ με ρωταει να του πω σε ποια μερη να παει, και τα εχω γραψει καμια εικοσαρια φορες τον τελευταιο καιρο, αποφασισα κι εγω να τα γραψω εδω μια και καλη, και οποιος με ξαναρωτησει να του δινω το λινκ (να ανεβαινουν και τα views του blog – οχι παιζουμε!)

Λοιπον εχουμε και λεμε:

α) Μουσεια

Για τους μουσατους φιλους μας που τη βρισκουν με τα μουσεια, εχω να προτεινω τα παρακατω. 1ον, τα μουσεια Van Gogh και Rijksmuseum θεωρουνται τα classics, ειναι σα να πηγαινεις στην Αθηνα και να μην πηγαινεις στην Ακροπολη ας πουμε – οποτε, δε χρειαζεσαι το δικο μου μπλογκ για να τα μαθεις. Εχουν μεσα πινακες που θεωρουνται masterpieces της δυτικης τεχνης. Παρολα αυτα, δεν ειναι τα αγαπημενα μου μουσεια του Αμστερνταμ. Προσωπικα, προτιμαω πολυ περισσοτερο το Amsterdams Historisch Museum στην περιοχη Spui, το οποιο σε ξεναγει στην ιστορια του Αμστερνταμ με χρονολογικη σειρα και πολλα interactive features. Αν παλι στο σχολειο γουσταρες τη φυσικη και τα πειραματα, θα την καταβρεις πιθανοτατα με το Nemo που ειναι κοντα στο σταθμο, στο λιμανι – αν και προσωπικα μου φανηκε σα να ειναι πιο πολυ σχεδιασμενο για παιδια. Μια νεα διασταση στην εννοια «μουσειο» δινει το Ηeineken Experience, στο οποιο ακομα δεν εχω παει, αλλα επειδη για να διαβαζεις αυτο μαλλον εισαι ρεμαλι φιλος μου, νομιζω οτι θα το απολαυσεις, οποτε it’s worth a try. Αλλο που μπορει να σε ενδιαφερει ειναι το Anne Frank Huis, το σπιτι που κρυβοταν η Αννα Φρανκ με αντιστοιχη ξεναγηση που σε βαζει τελειως στο κλιμα (αλλα κλεισε εισιτηρια απο το ιντερνετ γιατι εχει ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ουρες διαφορετικα), καθως και το Rembrandthuis. Tελος, υπαρχει και το Ηermitage που φιλοξενει ενδιαφερουσες εκθεσεις συχνα.

β) Ψωνια – Δωρα – Παζαρια

Για νορμαλ mainstream ρουχα, η Kalverstraat ειναι η αντιστοιχη Ερμου, κι επισης εχει και πολλα τουριστικα μαγαζια με σουβενιρ, δωρακια και μπλουζακια με σταμπες. Γενικα ειναι μια ομορφη αγορα οπου εκτος απο τα κλασικα μπορεις να βρεις ρουχα που στην Ελλαδα γινονται μοδα ενα χρονο αργοτερα. Για πιο ακριβα και μαρκες και αγορα αντιστοιχη με Κολωνακι-Κηφισια, ειναι η Leidsestraat, που ειναι πιο νορμαλ, και λιγο πιο κατω κοντα στο Vondelpark που ειναι πιο ακριβα. Πιο εναλλακτικη, hipster και vintage αγορα ειναι στο Jordaan, σε μια συνοικια που λεγεται 9 straatjes.

Παζαρια: Φυσικα εννοειται το Bloemenmarkt, η αγορα των λουλουδιων, οπου ειναι πολυ καλη ιδεα να αγορασεις βολβους απο τουλιπες και αλλα λελουδα τα οποια η μαμα σου, η θεια σου, η φιλη σου ή κι εσυ, αν ασχολεισαι με κηπο ή γλαστρες, θα φυτεψετε και θα καμαρωνετε οταν φυτρωσουν. Η Waterlooplein ειναι σαν το Μοναστηρακι περιπου, με αντιστοιχης αισθητικης ρουχα και αντικες. Το πιο φθηνο απο ολα τα παζαρια ειναι το Dappermarkt, στο οποιο μπορεις να βρεις ευκαιριουλες ενω γενικα θυμιζει λιγο λαϊκη. Το αγαπημενο μου ομως ολων ειναι το παζαρι Albert Cuyp markt, που εχει απο ποδηλατα μεχρι ρουχα και απο ντελικατεσεν μεχρι λαχανικα. Αγαπημενα stand εκει περα ειναι το stand με τα smoothies απο διαφορα φρουτε, με ή χωρις γιαουρτι, γυρω στο 1.5 ευρω, και το μαγαζακι με ολων των ειδων τα μπαχαρια, αφεψηματα και λοιπα αξεσουαρ κουζινας που λεγεται Peperbol. Θεωρω επισης εγκλημα το να φυγει κανεις απο εκει χωρις να εχει δοκιμασει stroopwafels: 2 πολυ λεπτες βαφλιτσες που στη μεση εχουν καραμελα και κλεινουν σαν σαντουιτς, με απιστευτο αρωμα κανελας και καραμελας. Υπαρχει εκει ενας τυπος που τις φτιαχνει επιτοπου και μυριζει ολη η αγορα, κι ετσι οπως ειναι ζεστες και μυρωδατες, ειναι απο τα ελαχιστα πραγματα που αξιζει να φαει κανεις στο Αμστερνταμ. Προτεινω, δε, να τις παρεις σε μικρο μεταλλικο κουτακι με τα χρωματα της πορσελανης του Delft: ειναι μια πολυ καλη ιδεα για δωρακι, διοτι και παραδοσιακο ειναι, και νοστιμο, και ομορφο, και το κουτακι μετα μενει και ειναι χρησιμο (εγω πχ βαζω μεσα τις μπατονετες, αλλα μπορεις να βαλεις μολυβια, συνδετηρες, καφε/ζαχαρη κλπ). Eνα αλλο πολυ αγαπημενο παζαρι ειναι το Puremarkt, το οποιο εχει βιολογικα προϊοντα καθε ειδους (τα αγαπημενα μου ειναι κατι σαπουνακια με αρωμα ανθη νεραντζιας), φαγητα, διαφορα ντελικατεσεν (αρωματισμενο ελαιολαδο, σπιτικες μαρμελαδες, εξαιρετικα φαγητα οπως πιτσες με ζυμη ολικης αλεσης κλπ). Αυτο το παζαρι δε βρισκεται σε ενα σταθερο μερος και οι ημερομηνιες ανακοινωνονται στη σελιδα του, πχ καθε τελευταια Κυριακη του μηνα για τους καλοκαιρινους μηνες ειναι στο παρκο Frankendael. Eπισης υπαρχει και το Nordermarkt Farmers Market για βιολογικα προϊοντα κατευθειαν απο τους παραγωγους – τα Σαββατα στη συνοικια Jordaan. Nαι, ειμαι food junkie (και οχι junk foodie).

Τελος, μια καλη ευκαιρια ειναι αν σε ενδιαφερουν τα βιολογικα προϊοντα, να επισκεφτεις ενα απο τα βιολογικα σουπερ μαρκετ (πχ υπαρχει ενα στη Waterlooplein) τα οποια εχουν μεγαλη ποικιλια οχι μονο σε τροφιμα αλλα και σε σαμπουαν, καθαριστικα σπιτιου κλπ.

γ) Φαγητο – Καφες – Γλυκο- Μπυρα

Αν περιμενεις να δοκιμασεις την ολλανδικη κουζινα, γενικα προτεινω να μην το κανεις. Παιζει να ειναι η δευτερη χειροτερη στην Ευρωπη μετα την Αγγλικη. Ομως, αν σταματησουμε να σκεφτομαστε με τους κλασικους ορους του φαγητου, μπορουμε να βρουμε και καποια καλα κομματια. Tι εννοω, αντι για την κλασικη μεριδα μπριζολα-ρυζακι-σαλατα (που υπαρχει κι αυτη), εδω κυριαρχει το σαντουιτς. Το οποιο σερβιρεται σε γενναιες μεριδες, ενιοτε και με συνοδευτικο, σε ολα σχεδον τα παραδοσιακα καφε, σε ασπρο ή μαυρο ψωμι και με διαφορα μεσα. Αν πας σε ενα καφε ας πουμε και παρεις μια σουπα ημερας (που συνηθως ειναι πολυ ωραιες) κι ενα σαντουιτς, εχεις καθαρισει για μεσημεριανο με λιγα λεφτα, και εισαι κι ελαφρυς για να συνεχισεις το sight-seeing σου. Προτεινω ανεπιφυλακτα για τετοια σκηνικα το Crea Cafe, αγαπημενο μερος, οπου εκτος απο σαντουιτς και εκπληκτικες σουπες ημερας μπορεις να βρεις και πολυ νοστιμο πιατο ημερας σε καλη τιμη, μαζι με -εννοειται- καφεδες, μπυρες, τσαγια, χυμους, γλυκα και ο,τι αλλο περιμενεις να βρεις σε ενα cafe. Στα συν του συγκεκριμενου ειναι η ατμοσφαιρα του, καθως προκειται για την καφετερια της λεσχης του πανεπιστημιου, οποτε και ειναι τιγκα στους καλλιτεχνες/φοιτητες – αν πας βραδυ, δε, πολυ συχνα θα εχει και καποιο event, οπως πχ συναυλια απο τους μουσικους που δραστηριοποιουνται στη λεσχη. Προτεινω τραμ 9 κ 14 (2 στασεις απο Waterlooplein), ειναι στα 5 λεπτα περπατημα απο τη σταση. Ενα αλλο ομορφο μερος, πιο πολυ ομως για καφε/τσαι/χυμο και bagel, ειναι η αλυσιδα Bagels&Beans, με καταστηματα σε διαφορα μερη της πολης.

Το αλλο χαρακτηριστικο της ολλανδικης κουζινας, ειναι το οτι λογω αποικιων και μεταναστων, μπορεις να βρεις παρα πολλα μερη με εξωτικα φαγητα, τα οποια δεν ειναι ολλανδικα, αλλα ειναι πλεον μερος της ολλανδικης διατροφης. Σε πιο κλασική φαση εστιατοριο, εμεις ειχαμε ξεχωρισει δυο, τα οποια συνδυαζουν πολυ καλο φαγητο με πολυ καλες τιμες. Το πρωτο ειναι το Bird, ταϊλανδεζικη κουζινα και πολυ γενναιες μεριδες! Το δευτερο ειναι το Meram, τουρκικη κουζινα και καταπληκτικα κεμπαπ και τουρκικα γλυκα. Επισης, χωρις να εχω να προτεινω συγκεκριμενο εστιατοριο, προτεινω ανεπιφυλακτα αν δοκιμασετε ινδονησιακη κουζινα, αν βρειτε ενα μερος και σας κανει κλικ.

Σε κατι πιο προχειρο και fast food, χωρις ομως να ειναι fast food: Το Vapiano, στον πρωτο οροφο της δημοτικης βιβλιοθηκης, διπλα στον κεντρικο σταθμο, με καταπληκτικη ιταλικη πιτσα και πολυ ωραια τιραμισου και πανακοτες. Και στη Rembrandtplein, το Burger Bar, για burgers απο πραγματικο και οχι πλαστικο μπιφτεκι, και burger με ψητο μανιταρι για τους vegetarians. Το προτεινω εγω, που κανονικα δεν μπορω να φαω μπιφτεκι γιατι κανω 2 μερες να το χωνεψω, ομως το συγκεκριμενο δε μου προκαλεσε ποτε προβλημα.

Παμε στα γλυκα: εδω, εχω να προτεινω ανεπιφυλακτα ενα μαγαζι με αμερικανικα cakes, το De drie graefjes, με δικο μου αγαπημενο εκει το Red velvet cake. Το ειχαμε παρει στα γενεθλια μου και μετα επαθα συνδρομο στερησης. Εννοειται οτι ως λατρις της σοκολατας εχω να προτεινω το μαγαζι με πρωτοτυπους γευστικους συνδυασμους στις πραλινες του, και με αλλα προϊοντα σοκολατας, το Pucinni Bomboni. Λιγο ακριβο αλλα αξιζει τα λεφτα του γαμωτη μου – που αλλου θα βρεις σοκολατακι με γευση τσιλι ή μοσχοκαρυδο; (μαζι με τα κλασικα, εννοειται)! Για νοστιμο ιταλικο παγωτο, Venezia (Scheldestraat 68) (γενικα ο δρομος εχει πολλα εστιατορια και το καλοκαιρι θυμιζει λιγο ατμοσφαιρα νησιου), και για γαματο τουρκικο παγωτο, Gulluoglu στη Rembrandtplein, επισης και για σνακ ή φαγητο.

ΜΠΥΡΕΣ: Προτεινω, οχι απλα προτεινω αλλα θεωρω οτι εισαι βλακας αν πας Αμστερνταμ και δεν επισκεφτεις το μυλο! Συγκεκριμενα, ο λογος περι του Brouwerij ‘t Ij: μια μικροζυθοποιια, στην οποια μπορεις να κανεις και ξεναγηση, με καταπληκτικες οργανικες μπυρες και πολυ νοστιμα μεζεδακια (τυρι και σαλαμι και διαφορα αλλα) σε απιστευτα χαμηλες τιμες. Η φαση ειναι οτι δινουν τα απομειναρια απο την παραγωγη μπυρας σε εναν οργανικο κτηνοτροφο να ταϊζει τα ζωα του, κι αυτος τους πληρωνει με τυρι το οποιο σερβιρουν στο μπαρ. Το μονο μειον ειναι οτι κλεινει στις 8μμ, οποτε πας εκει για μια μπυρα και σνακ νωρις. Αλλο καταπληκτικο μερος για μπυρα ειναι το De Zotte κοντα στη Leidseplein, με πανω απο 100 μπυρες για να διαλεξεις – αν καταφερεις να βρεις τραπεζι.

δ) Διασκεδαση

Το απολυτο μερος για διασκεδαση ειναι η Leidseplein – θα εμενα μακρια απο την πιο τουριστικη Rembrandtplein και απο το red light district, το οποιο ισως αξιζει μια βολτα απλα για να πεις οτι πηγες. Στην αγαπημενη Leidseplein θα βρεις μαζεμενα πολλα λαηβαδικα διαφορετικων ειδων: το Bourbonstreet, που ειναι πιο πολυ blues-rock και με βραδιες latin/funk, τη Waterhole, που ειναι πιο πολυ rock, το Alto που ειναι καθαρα jazz. (Και στα 3 παιζουν jam sessions για φιλους μουσικους! Aλλα οχι τοσο τα Παρασκευοσαββατα) Επισης θα βρεις τα μεγαλα club Melkweg και Paradiso, τα οποια πολυ συχνα φιλοξενουν λαηβ οπως του Goran Bregovic, Joss Stone, The Wailers κλπ. Θα βρεις και πολλα μικροτερα κανονικα clubs – αν σ’αρεσουν, εγω δεν ειμαι φαν. Θα βρεις το N-Joy bar που κανει καταπληκτικα cocktails και το whisky bar L&B με ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ποικιλια σε ουισκι – προτεινω να δοκιμασεις και ενα απο τα ουισκο-μενου που προσφερει, αν βρεις να κατσεις. Τελος υπαρχει και το Boom Chicago oπου μπορεις να απολαυσεις ενα ξεκαρδιστικο stand up comedy show. Σχετικα κοντα βρισκεται και η καταληψη Schijnheilig, της οποιας μπορεις να τσεκαρεις το προγραμμα γιατι παντα εχει ενα καλο παρτυ ή event, οπως και το rock λαηβαδικο Maloe Melo.

Περα απο τη Leidseplein, για βραδυ προτεινω στην περιοχη Jordaan, το δρομο Harlemmerdijk με πολλα μπαρακια και τραπεζακια εξω, ή εστω για βολτες. Και μια που πιασαμε τα λαηβαδικα, υπαρχει και το Bad Cuyp στο Albert Cuyp Market, με αρκετα jam sessions.

Για τους πιο κουλτουριαρηδες, μπορειτε να τσεκαρετε τι θα παιζει στην Οπερα ή στο θεατρο Carre. Eνω για σινεμα, το Tuschinski στη Rembrandtplein προσφερει απολυτη εμπειρια!

ε) Βολτες

Αν εχει καλο καιρο, λεει να πας να την αραξεις σε κανα παρκο, οπως το Vondelpark, το Oosterpark ή το Westerpark. Το καλοκαιρι μπορει να πετυχεις και καποιο φεστιβαλ, οπως το Roots festival με reggae συναυλιες στο Oosterpark (Kαργιολη Αγγελε δεν ξερεις ποσο σε ζηλευω που φετος θα το πετυχεις!) ή το Food Festival στο Westerpark, ή το θερινο θεατρικο φεστιβαλ στο Vondelpark. Ακομα και να μην εχει ομως, νομιζω αξιζει να πακεταρεις μερικα σαντουιτς και λιγο χυμο, και να αραξεις να τα φας στα γκαζονια.

Α-πα-ραι-τη-τη βολτα ειναι στην περιοχη Nieuwmarkt, οπου θα βρεις την ολλανδεζικη chinatown (Zeedijk), πολλα γλυκα bruin cafes και ανοιχτο παζαρι πανω στην πλατεια. Στη συνεχεια μπορεις να αραξεις στο εκκεντρικο κι εναλλακτικο καφε Latei με βιολογικα και vegetarian σνακ, οπου τα παντα που εχει μεσα το μαγαζι, ακομα και οι καρεκλες ή τα πιατα, ειναι για πουλημα. Να παρεις την Sint Antoniesbreestraat και τη Νieuwe Hoogstraat και να χαθεις στα πολλα μικρα μαγαζακια με εκπληξεις, ή να πας προς Κadijksplein και να περπατησεις πανω στο Εntrepotdok, οπου μπορεις να αραξεις για καφε πανω στο καναλι (κι αν εχει καλο καιρο, να κοζαρεις πιτσιρικια που ριχνουν βουτιες με κωλοτουμπες απο το γεφυρακι). To καλοκαιρι, τελη Αυγουστου, μπορεις να πετυχεις και το Uitmarkt Festival, με καταπληκτικες συναυλιες.

Μια αλλη βολτα για να δεις λιγο διαφορετικο Αμστερνταμ μπορει να ειναι προς την ομορφη και ζωντανη Indischebuurt οπου μενουν κατα κυριο λογο μεταναστες. Επισης μια ομορφη βολτα ειναι προς το Jordaan, με τις πολλες καφετεριες με τραπεζακια εξω. Mπορεις να παρεις το μετρο, να κατεβεις στη σταση (αν θυμαμαι καλα) Arena ή Bijlmer και να χαθεις σε μια τεραστια αγορα που θυμιζει γκετο με κοσμο ολων των χρωματων. Τελος, μια ενδιαφερουσα βολτα θα μπορουσε να ειναι απο De Pijp και κατα μηκος του ποταμου Amstel που να καταληγει στην ομορφη Rivierenbuurt, οπου τον Αυγουστο παιζει και το Theater Festival. Μπορεις να σταματησεις για καφε ή φαγητο στο καφε Hesp πανω στον ποταμο Αmstel.

Eνας αλλος τροπος να απολαυσεις το Αμστερνταμ ειναι να παρεις ενα απο τα καραβακια που κανουν βολτα στα καναλια. Τα βρισκεις κοντα στον κεντρικο σταθμο. Προσωπικα δε με τρελανε αλλα δεν μπορω να πω οτι δεν ηταν κι ενδιαφερον.

Kαθημερινα μεχρι τις 5μμ μπορεις να πας στο Amsterdamse Bos, το δασος του Αμστερνταμ, οπου εκτος απο πικνικ και χαζι στη φυση μπορεις να κανεις και διαφορες δραστηριοτητες οπως κανο, ποδηλατο, θαλασσιο ποδηλατο, ποδοσφαιρο, βολτα με καραβακι και καμπινγκ. Ιουλιο και Αυγουστο μπορει να πετυχεις και βραδινες παραστασεις.

στ) Εκδρομουλες

Σε περιπτωση που θα κατσεις πανω απο 3 μερες, μπορεις εστω τη μια να πας μια εκδρομουλα σε καποιο απο τα παρακατω μερη, τα οποια ειναι σε πολυ κοντινη αποσταση:

Haarlem / Zaandvoort aan Zee / Bloemendaal: To Haarlem ειναι ενα μικρο χωριουδακι/προαστιο, κανα 20λεπτο με το τρενο απο τον κεντρικο σταθμο, πολυ ομορφο, σα να λεμε η αντιστοιχη Κηφισια. Το Zaandvoort και το Bloemendaal ειναι μερη με παραλιες. Το πρωτο προκειται για μια τεραστια αμμουδερη παραλια η οποια ειναι σχετικα ησυχη, ενω η δευτερη θεωρειται πιο νεανικη, με dj, μπαρακια και event, σα να λεμε Μυκονος. Προσωπικα δεν εχω παει ποτε στη δευτερη και προτιμω την πρωτη, γιατι δε μ’αρεσει η φασαρια ουτε το να ειναι τρελα crowded, οπως μου εχουν πει. Τα νερα της θαλασσας πολυ ομορφα και καθαρα αν και κρυα σε σχεση με το Αιγαιο. Μια καλη ιδεα ειναι να αραξεις στην παραλια και μετα στην επιστροφη να σταματησεις για καφε ή φαι στο Haarlem. Το Zaandvoort ειναι μιση ωρα με το τρενο απο τον κεντρικο σταθμο, και αν θυμαμαι καλα το εισιτηριο ηταν 10 ευρω αλε-ρετουρ.

Ουτρεχτη: Περιπου 20 λεπτα με το τρενο απο τον κεντρικο σταθμο. Μια μικρη κουκλιστικη πολη, με σαφως λιγοτερους εως και καθολου τουριστες και πολλες καταληψεις. Πας εκει για να δεις ενα μερος που μοιαζει του Αμστερνταμ αλλα ειναι πολυ πιο ομορφο και χωρις τη φασαρια και τη βαβουρα.

Κeukenhof: Θεματικο παρκο με κυριο θεμα την τουλιπα αλλα και γενικως τα λουλουδια. Ανοιχτο την ανοιξη (Μαρτιο με Μάιο) καθε χρονο. Ενα δωρο για το ματι.

Ζaanse Schans: Eξαιρετικα γραφικο χωριουδακι, τυπικο της ολλανδικης επαρχιας. Εχει ανεμομυλους, παραγωγους τυριων και ο,τι αλλο τυπικο ολλανδικο θελησεις, αλλα κατα βαση εχει ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ ομορφια. Το συστηνω ανεπιφυλακτα. Με λεωφορειο απο τον κεντρικο σταθμο ή με πακετο απο τουριστικο γραφειο.

Εdam/Volendam/Marken: Tρια χωριουδακια βορεια του Αμστερνταμ, οπου μπορεις να πας και με ποδηλατο. Το Edam ειναι εκει οπου παραγεται το γνωστο τυρι, και κατα τη γνωμη μου ειναι το πιο ομορφο απο τα τρια χωριουδακια. Το Volendam και το Marken ειναι παραθαλασσια και θυμιζουν λιγο νησι, με ταβερνακια διπλα στη θαλασσα και stand με παγωτο μπανανα. Αν πας με ποδηλατο, πηγαινεις απο μια πανεμορφη διαδρομη ειδικα για ποδηλατες (εχει ταμπελες που δειχνουν απο που να πας) που παιρνει περιπου 2.5 ωρες και περναει μεσα απο αχανη λιβαδια με αγελαδες που βοσκουν, καθως και απο το μικρο παραδεισο που λεγεται Broek in Waterland και ειναι ενα χωριουδακι ολο πανω στο νερο. Aμα θες κανεις και μια παρακαμψη και περνας και απο το ψαροχωρι Monnickendam. Επειδη οι εκτασεις ειναι ολες επιπεδες χωρις ανηφορες κατηφορες, η διαδρομη με ποδηλατο ειναι πολυ λιγοτερο κουραστικη απο οσο ακουγεται και σιγουρα αξιζει σαν εμπειρια.

Ouderkerk aan de Amstel: Ενα αλλο μικρο χωριουδακι για πιο κοντινη βολτα με ποδηλατο, περιπου μιση ωρα απο το Αμστερνταμ. Η αληθεια ειναι οτι το ιδιο το χωριουδακι δε μας ειχε ενθουσιασει, αλλα η διαδρομη ειναι πολυ ομορφη γιατι ειναι διπλα στο ποταμι. Στη μεση περιπου της διαδρομης υπαρχει ενα πολυ ομορφο εστιατοριο/καφε που μπορειτε να κανετε σταση, το Klein Kalfje. Δεν ειναι πολυ φθηνο αλλα εχει ωραια γλυκα και καφε.

ζ) Γενικες πληροφοριες

Εδω θα μιλησω κυριως για τις μεταφορες. Υπαρχουν οι εξης επιλογες: Η μια ειναι να παρεις μια αδεια OV Chipcard, η οποια κοστιζει 7 ευρω (χωρις μοναδες) και στη συνεχεια της φορτωνεις λεφτα και τη χρησιμοποιεις στο τραμ. H αλλη επιλογη ειναι να παρεις μια καρτα απεριοριστων διαδρομων που εχει συγκεκριμενη διαρκεια, αναλογα με το ποσες μερες θα κατσεις. Η τριτη επιλογη, που ειναι κι αυτη που προτεινω, ειναι να νοικιασεις ενα ποδηλατο!

Πολυ βασικο link για τις συγκοινωνιες: 9292ov.nl , το site με ολα τα δρομολογια τρενων και αστικων συγκοινωνιων. Βαζεις το σημειο εκκινησης και το σημειο που θες να πας και σου βγαζει δρομολογιο με το ποιες συγκοινωνιες θα παρεις και σε ποιες στασεις θα αλλαξεις, ποση ωρα θα κανεις και ποσο θα ειναι το εισιτηριο. Μπορεις να το ψαξεις ειτε με την ωρα που θα ξεκινησεις απο το σπιτι σου, ειτε με την ωρα που θες να φτασεις σε εναν προορισμο, οποτε σου λεει και τι ωρα να ξεκινησεις.

Πληροφοριες για διαμονες κλπ δεν εχω, γιατι οσο ημουν εκει ειχα το δικο μου σπιτι και πλεον οταν παω μενω στους φιλους μου. Αρα δεν μπορω να δωσω πληροφοριες για χοστελ καλυτερα απ’οτι θα τις εδινε ενα οποιοδηποτε booking site. Για γενικοτερες πληροφοριες και αν σου λειπει κατι που δεν το εγραψα, τα πιο αναλυτικα που θα βρεις θα ειναι στο I Amsterdam.

Eλπιζω να βοηθησα! Αν υπαρχει κατι που ξεχασα να το γραψω, ρωτησε με σχετικα και αν το ξερω θα στο πω! Καλες διακοπες!

Beautiful days

Published 22 by yvris

Πριν απο ενα χρονο περιπου, πηρα την αποφαση να εγκαταλειψω την Ολλανδια, μετα απο περιπου 2 χρονια διαμονης εκει, και να γυρισω πισω στην Αθηνα.

Η αποφαση αυτη ουσιαστικα ειχε ηδη παρθει ενα χρονο νωριτερα, με σκοπο να γινονταν καποια αλλα πραγματα στο ενδιαμεσο, τα οποια δυστυχως δεν καταφερα τελικα να γινουν. Ετσι, χωρις να εχω τελειωσει με τις υποχρεωσεις μου εκει, μια ωραια πρωια πηρα τα πραγματα που μου ειχε φυγει ο κωλος να μαζευω την προηγουμενη εβδομαδα, εκανα μια ενδιαμεση σταση για δυο μηνακια στην Ινδια (ονειρο ζωης) και εν συνεχεια επεστρεψα στην Ελλαδαρα μας.

Γυρισα γιατι μου ελειπαν καποια πραγματα απο δω, και εβλεπα μερα με τη μερα οτι οσο δεν ημουν εδω απλα δεν ημουν ευτυχισμενη. Μου ελειπε ο ηλιος μας και ο καλος μας καιρος, μου ελειπαν οι μυρωδιες απο τις ανθισμενες νεραντζιες και τα γιασεμια στα μπαλκονια. Μου ελειπαν τα ιδια τα μπαλκονια και οι παρεες που καθονταν σε αυτα και πινανε μπυρες το καλοκαιρι, γιατι στην Ολλανδια δεν ειχε ουτε καλοκαιρι, ουτε μπαλκονια. Μου ελειπαν οι μπυρες στις πλατειες, και μου ελειπαν οι παρεες μου. Εκανα καταπληκτικες φιλιες στην Ολλανδια, αδερφικες. Αλλα μου ελειπε το να βγω καπου χωρις να εχω κανονισει με καποιον, και παλι ομως να μην ειμαι μονη. Και μου ελειπε και η μουσικη, και οσα μπορουσα να κανω σ’αυτην. Και παρολο που ειχα εκει την υπεροχη ζωη μου, το διαμερισμα με το φιλο μου, τις αδερφικες μου φιλιες, τη δουλιτσα μου και ολες τις ευκαιριες να απλωνονται μπροστα μου, εδωσα μια στην καρδαρα με το γαλα και γυρισα.

Λοιπον, δεν ηταν ευκολο. Στην αρχη ημουν εντελως numb. Ειχε προηγηθει και η Ινδια, που με τους εντονους ρυθμους και ολες τις αλλαγες, δε με αφησε να συνειδητοποιησω τι γινεται. Ενιωθα σα να πηγα για λιγο διακοπες και μετα θα ξαναγυρνουσα. Μετα δεν ξαναγυρισα αλλα και παλι δεν το ειχα συνειδητοποιησει εντελως. Σα να συνεβαιναν πραγματα στη ζωη μου και στο χωρο γυρω μου κι εγω να τα παρακολουθουσα στην τηλεοραση και να μην τα ζουσα.

Στη συνεχεια ξεκινησαν τα flashbacks. Δυο ειδων flashbacks. Φλασιες απο τη ζωη στην Ολλανδια, οπως «τι θα γινοταν αυτη τη στιγμη αν ημουν εκει», ή «περυσι τετοια εποχη γινοταν αυτο», ή εστω και «πριν λιγους μηνες γινοταν αυτο». Φλασιες τυπου «ποση αγαπη σε εκεινο το σπιτι διπλα στις ραγες, ποση αγαπη…» ή «θελω να παω για ενα τσαι με την κολλητη μου. οh wait…» Kαι καθε φορα που ερχονταν, εφευγαν αφηνοντας με τσακισμενη απο πονο.

Το δευτερο ειδος ηταν φλασιες απο το 2007. Αυτες παλι ακομα τις εχω. Και να γινονται ολο και πιο εντονες. Δεν ξερω γιατι απο το 2007. Ισως γιατι ηταν μια παρομοια στιγμη στη ζωη μου: χωρις καποιον διπλα μου, με παρομοιες υποχρεωσεις και χωρις να ξερω ποιο θα ειναι το επομενο μου βημα. Ισως γι’αυτο να ερχονται φλασιες απο εκεινη τη συγκεκριμενη χρονια, και οχι απο αλλες, παρολο που δεν ηταν η τελευταια μου χρονια εδω προτου φυγω. Ισως παλι ο λογος να ηταν το οτι ηταν η πιο εντονη. Αλλα οι φλασιες απο τοτε δεν εσκαγαν με τη μορφη εικονων, οχι. Εσκαγαν με deja-vu, πολυ εντονα deja-vu συναισθηματικων καταστασεων της χρονιας εκεινης. Υπηρξαν στιγμες παλινδρομησης που ηθελα να βρεθω κοντα σε ατομα εκεινης της περιοδου, προκειμενου να νιωσω οτι τα πραγματα ειναι στη θεση τους. Αραγε ποτε θα ξεπερασω εκεινη τη χρονια που με σημαδεψε, και ολα οσα εγιναν;

Οι φλασιες συνεχιζουν να σκανε, αν και λιγοτερο εντονα πλεον, αλλα νομιζω οτι θα ακολουθησουν κι αλλες λογω της μουσικης, μολις αλλαξω το στερεο στο αμαξι. Αλλα δεν εχει να λεει αυτο. Παταω γερα στα ποδια μου, κοιταω μονο μπροστα και ειμαι καλα. Ειμαι ηρεμη. Δεν ξερω που θα με παει ο δρομος μου, αλλα θα τον βρω. Οπου κι αν με παει για καλο θα ειναι.

Ηρθα στην Αθηνα για καποια συγκεκριμενα πραγματα. Η μουσικη, παει καλα, αργα αλλα καλα, και θα παει εκει που ειναι να παει.

Οι παρεες, δεν υπαρχουν πια. Δυστυχως διαλυθηκαν. Αλλοι δουλευουν, αλλοι αποσυρθηκαν, αλλοι φαγωθηκαν μεταξυ τους. Αλλοι παλι δεν αποτελουν πλεον για εμενα σημειο αναφορας και δεν εχω δουλεια, ουτε κοινα πια μαζι τους. Κατεβαινω στα Εξαρχεια και μου ειναι σχεδον ξενα. Αλλα δε με πειραζει και τοσο η διαλυση της παρεας. Γιατι εχω ΦΙΛΟΥΣ. Εχω φιλους καλους, που με κανουν να χαζογελαω σαν ερωτευμενο γυμνασιοκοριτσο, οταν φερνω στο μυαλο μου σκηνικα που εχουμε ζησει μαζι και το ποσο αγαπιομαστε. Και ειμαι πολυ περηφανη που ειναι αυτοι οι ανθρωποι στη ζωη μου.

(Και γι’αυτο δεν ψαρωνω με τις ψευτοκουλτουριαρικες μαλακιες που μου λες εσυ, Τολακο. Δε θα σου πω για το Shakespeare γιατι χεστηκε η φοραδα στο αλωνι. Αν ειχες ομως παρακολουθησει, εστω και ΜΙΣΗ απο τις κουβεντες που κανω με τους ΦΙΛΟΥΣ μου… Που δε θα ειχες καταλαβει Χριστο με το στενο, κολλημενο μυαλο σου, που οσο κι αν λες οτι εχεις διαβασει δυστυχως δεν ανοιγει. Θα καταλαβαινες, οτι οταν εχω τετοιους ανθρωπους στη ζωη μου, οταν εχω συνηθισει να κανω τετοιες κουβεντες, να παιρνω τετοια ερεθισματα, να μοιραζομαι τετοια συναισθηματα και να κανω ερωτα με το μυαλο προτου κανω με το σωμα… θα καταλαβαινες οτι οι παπαριες σου δε μου λενε τιποτα. Δε με συγκινουν, ουτε καν με αγγιζουν. Εχω γνωρισει ανθρωπους σαν εσενα… ο πρωτος μου ηταν ετσι. Σας εμαθα. Σας βαριεμαι. Δεν προκειται να πεσω οταν ο αλλος προσπαθει να με ριξει προκειμενου να ανυψωθει στα ματια μου. Δε μου λες κατι. Το παιζεις μουσικαρα, αλλα αναθεμα κι αν θα μπορουσες να καταλαβεις τιποτα απο τη συναυλια που ημουν προχτες και που ειχα φτασει στην απολυτη εκσταση. Δε θα μπορουσες ποτε να το νιωσεις αυτο, δε θα μπορουσες ποτε να νιωσεις πραγματα που εχω νιωσει, γιατι εισαι απορροφημενος στον εαυτο σου οσο δεν παει, ψωναρα. Δε με αγγιζουν αυτα που λες. Οπως ειπε και η φιλη μου, εχω κανει πολλα πραγματα και οι βενταλιες που ανοιγουν πολυ ειναι κι αυτες που κανουν τον περισσοτερο αερα. Τι να μου πεις εσυ.)

Η αισθηση ασφαλειας που υποτιθεται οτι μου δινει το να ειμαι στη χωρα μου, στο δικο μου περιβαλλον… Αυτο κι αν ειναι ενα μεγαλο ανεκδοτο. Η χωρα μου παει κατα διαολου. Αορατα γκριζα δολια ανθρωπακια μου κλεβουν τα ονειρα, μερα με τη μερα. Γιατι εχω ζησει εξω, εχω δει πώς ειναι να εχεις ευκαιριες και δρομους ανοιχτους μπροστα σου. Εδω, μας τους κλεινουν στα μουτρα, επειδη ειναι μαλακες. Μας στερουν το μελλον μας, μας στερουν τις ελπιδες και τα ονειρα. Ομως εγω δε σταματω να ονειρευομαι, κουφαλες.

Ο ηλιος ομως… ο ηλιος… Την προηγουμενη εβδομαδα, βγηκα απο το σπιτι καποια στιγμη το μεσημεροαπογευμα. Εσκαγε ο τζιτζικας, η απολυτη χαυνωση. Ο ηλιος κυριολεκτικα με εκαιγε, απλα και μονο το να στεκομαι με εκανε σωματικα να υποφερω, τοση καψα. Θα μπορουσε να ηταν μαρτυριο. Κι ομως εκεινη τη στιγμη, ξερεις τι ηταν αυτο που ενιωσα;

Δικαιωση. Ενιωσα δικαιωμενη.

Ο ηλιος εκαιγε τα παντα γυρω μου, η ασφαλτος αχνιζε απο τη ζεστη, το δερμα μου τσουρουφλιζοταν, σε καμια περιπτωση δεν ηταν ενα ευχαριστο συναισθημα. Κι ομως εγω εκεινη τη στιγμη ενιωθα δικαιωμενη, για την επιλογη μου να ερθω εδω.

Γιατι τετοιο ηλιο δε θα εβρισκα πουθενα αλλου, ενω ολα τα αλλα μπορω να τα φτιαξω.

Ειμαστε στην ομορφοτερη χωρα του κοσμου, στο οικοπεδακι που κραταει ο Θεος για τη συνταξη. Προχτες, οταν βγηκαν τα αποτελεσματα που βγηκαν στις εκλογες, και ειδα για αλλη μια φορα τα ονειρα μου να πετανε μακρια απο μενα και να ισοπεδωνονται κατω απο μια τεραστια χοντρη σολα που λεγεται καπιταλισμος και υποδουλωση, οταν για αλλη μια φορα ενιωσα να τρωω την πορτα σα χαστουκι στα μουτρα μου, ηταν η πρωτη φορα που απο οταν γυρισα αναρωτηθηκα μηπως εκανα λαθος. Μηπως οι ευκαιριες που αφησα πισω ηταν πολυ καλες για να τις χασεις, αφου εδω δεν προκειται να μου προσφερθουν αντιστοιχες.

Οσο και να αναρωτιομουν ομως, βαθια μεσα μου ηξερα οτι εδω ειναι αυτο που ζηταω, και που με κανει να ειμαι ηρεμη.

Θα ηθελα να μπορουσα να σας παρω ολους, να σας φερω να ζησετε εδω. Να πηγαινουμε για σουβλακια και μεζεδες, να μαζευομαστε στο σπιτι μου για επιτραπεζια ή ξερωγωτιαλλο και να τα πινουμε και να χασκογελαμε, να παμε ολοι μαζι στη Μανη. Μου λειπετε πολυ.

Αλλα ξερεις τι; Τιποτα δε με εμποδιζει να φυγω οποιαδηποτε στιγμη στο μελλον το θελησω. Αλλα μεχρι τοτε, Ελλαδα, κλεινε μου εσυ την πορτα στα μουτρα οσες φορες θελεις. Εγω ειμαι εδω για να κανουμε την αλλαγη μαζι.

Γιατι εγω δε γυρισα για κανενα Σαμαρα και για κανεναν αλλο μαλακα. Γυρισα για τα γιασεμια, τις νεραντζιες και τις παρεες στα μπαλκονια.

Αυτη ειναι η Ελλαδα μου, και οσο και να προσπαθειτε να με διωξετε, δε φευγω.

Σ’αγαπω, Ελλαδα. Σ’ευχαριστω για τον ηλιο σου, τη θαλασσα, τα νησια και για αυτες τις ομορφες μερες.