σχολειο

All posts tagged σχολειο

Letter to my parents (long overdue)

Published 8 by yvris

Αγαπητοι γονεις,

Εδω και καποιο καιρο εχω σταματησει να βγαινω στο τηλεφωνο, γιατι καθε φορα τσακωνομαστε. Μου λετε οτι ειμαι εδω περα και κανω διακοπες αντι να τελειωνω το μαστερ. Βεβαια, το λετε αυτο γιατι δεν ξερετε, αφου δε σας εχω πει, οτι εγω εδω δουλευω δυο δουλειες αυτη τη στιγμη προκειμενου να βγαινω, και οτι αυτος ειναι ο λογος που δε σας εχω ζητησει λεφτα απο τα Χριστουγεννα (και οχι οτι εχω κανει “καλη διαχειριση”).

Ομως υπαρχουν και καποια αλλα πραγματα που πρεπει να σας πω: Σταματηστε να με κρινετε και να μου τη λετε για το σχολειο!!

Ο καθενας μας εχει μεσα του εναν κριτη που ειναι ο χειροτερος απ’ολους: τον εαυτο του. Ξερω πολυ καλα που εχω αποτυχει και τι ΔΕΝ εχω κανει, δε χρειαζεται να μου το θυμιζετε. Μου το θυμιζει ο εαυτος μου και μαλιστα πολυ καλα. Εσεις ομως δεν ξερετε σε τι πατο εφτασα περυσι, ποσες ωρες περασα κλαιγοντας γιατι ενιωθα οτι ειμαι αποτυχημενη και οτι δεν μπορω να κανω κατι για αυτο, και πως τελικα χρειαστηκε να παω σε ψυχολογο για να ξεκολλησω απο κει, να δω τη ζωη μου πιο ολιστικα και να φτασω τωρα σε αυτη την αντιμετωπιση που εσεις μεσα στην αγνοια σας ονομαζετε “χαλαρη”. Ξεκολληστε! Απο το σχολειο ακομα, εφερνα παντα τους καλυτερους βαθμους, ημουν η πρωτη στην ταξη, για να ακουω παντα τι; “ε, μπορεις και καλυτερα”. Ναι, αλλα δε θελω καλυτερα!! Θελω να κανω πολλα πραγματα απο λιγο και οχι μονο τα μαθηματα μου! Κι απο την αλλη εχω σιχαθει να ακουω αυτο το “μπραβο αγαπη μου” μονο οταν τα πηγαινω καλα στα μαθηματα. Κι εχω φτασει στο σημειο (απο το σχολειο ακομα) να μη θελω να σας λεω ουτε οταν τα παω καλα, για να μην ακουω αυτο το σιχαμενο “μπραβο αγαπη μου. Μπραβο που εισαι καλο στρατιωτακι και κανεις αυτο που πρεπει και αυτο που θελουμε”. (Θα μου πειτε τωρα οτι εγω διαλεξα το μαστερ, αλλα πρωτον ειναι μεγαλη ιστορια το πως και το γιατι, και δευτερον περα απο το μαστερ διαλεξα κι αλλα πραγματα, αλλα… Πηρα ας πουμε πτυχιο μουσικης με αριστα! Ξερει κανεις ποτε εδινα, τι εδινα, ποσα και τι ειδους μαθηματα περιλαμβανει και ποσα χρονια ηταν η φοιτηση; Παρεμπιπτοντως αυτο το πτυχιο ηταν πιο ακριβο απο το μαστερ μου).

Δεν το θελω αυτο το “μπραβο αγαπη μου”. Δε θελω να “με αγαπατε” γιατι τα παω καλα στα μαθηματα. Θελω να με αγαπατε γιατι ειμαι αυτη που ειμαι και γιατι ειμαι και ΓΑΜΩ τα ατομα, ή καθολου. Υπαρχουν κι αλλα πραγματα στη ζωη περα απο το πανεπιστημιο. Και πιστεψτε με, οταν φυγω απο δω δε θα θυμαμαι το 7αρι που πηρα στο Χ μαθημα, ουτε θελω να θυμαμαι τις μερες που τιμωρουσα τον εαυτο μου μεσα στα ψυχολογικα σκατα γιατι πιστευα οτι δε μου αξιζε κατι καλο.

Θα θυμαμαι ομως το βραδυ που τραγουδησα για μια φιλη μου το τραγουδι που εγραψα γι’αυτην και μου ειπε οτι της εδωσα ανατριχιλες για μια ζωη.

Δε χρειαζομαι κανεναν να μου θυμιζει τι ΔΕΝ εχω κανει και τι θα μπορουσα να κανω καλυτερα. Το κανω μονη μου αυτο και πολυ καλα μαλιστα. Αυτο που ολοι χρειαζομαστε ειναι καποιον να μας θυμιζει ποσο γαματοι ειμαστε, οταν ενεργοποιειται ο μηχανισμος μεσα μας που μας κανει να νιωθουμε σκατα. Και να το εννοει. Ευτυχως, εχω αρκετους ανθρωπους γυρω μου που το κανουν αυτο για μενα, κι εγω γι’αυτους. Αν εσεις δεν μπορειτε, καλυτερα να σωπασετε.

ΥΓ: Το γραμμα αυτο δημοσιευεται λιγο ετεροχρονισμενα.. εκτοτε τα πραγματα πανε αρκετα καλυτερα, μεχρι τον επομενο γυρο υποθετω…

a dream i had… 7/2/09

Published 3 by yvris

οχι αγαπητο μου κοινο το σημερινο κειμενο δεν ειναι χιουμοριστικο. ειναι ονειρικο, γιατι θα περιγραψω το ονειρο ακριβως οπως το ειδα. λυπαμαι για την απογοητευση.

για καποιο λογο που δε θυμαμαι ειχα βρεθει λεει στη βιβλιοθηκη του σχολειου που πηγα. τωρα για καποιο σεμιναριο ηταν, για καποια εκδηλωση, συζητηση, δε θυμαμαι. Αυτο που θυμαμαι ειναι οτι περνουσαμε ωραια και περασε η ωρα και εκλεισε η βιβλιοθηκη και δε μας ειχαν δει και μας κλεισανε μεσα. Ηταν λοιπον μια κλειστη βιβλιοθηκη με πολλα βιβλια και με ενα υπογειο με διαφορες αιθουσες σα διδασκαλιας, και μια παρεα νεων και ωραιων κλεισμενη μεσα. Η παρεα αυτη ηταν ετεροκλητη και οσο περναγε η ωρα αρχισα να ανακαλυπτω ολο και περισσοτερα ατομα που ηξερα. Ηταν και ατομα που δεν πολυχωνευα εκει μεσα, αλλα λογω της κοινης μας «παρανομιας» νιωθαμε ολοι να μας ενωνει ενα συνωμοτικο βλεμμα και δεν νιωθαμε τις αντιπαθειες.

Η μια απο τις αιθουσες ηταν σαν αμφιθεατρο και αποφασισαμε να ανοιξουμε το παραθυρο και να αφησουμε κι αλλο κοσμο να μπει μεσα, οποτε αρχισαν να μπαινουν απο το παραθυρο πολλα ακομα ατομα, αλλα γιατι ηταν οι φιλοι τους μεσα και ηρθαν για την παρεα, αλλα γιατι γινοταν φαση, αλλα γιατι γουσταραν την προσβαση στα βιβλια την οποια υπο κανονικες συνθηκες δε θα ειχαν, η θα ειχαν υπο περιορισμους, και αλλα γιατι απλα τους αρεσε το αντικανονικο του πραγματος και γουσταρανε την κοντρα. Σιγα σιγα μαζευτηκαμε πολλοι και η ατμοσφαιρα ηταν πολυ γιορτινη!

Μαζευτηκαμε στην αιθουσα-αμφιθεατρο και αρχισαμε να συζηταμε γενικα, ο,τι του ‘ρχοτανε του καθενα. Απο απλα νεα, τα οποια ομως οπως ξερουμε συχνα καταληγουν στο να εκφρασουμε τις αποψεις μας και να συμφωνησουμε η να διαφωνησουμε εποικοδομητικα. Σιγα σιγα αρχισαμε ολοι να εκφραζουμε πραγματα που μας ενοχλουσαν, μας δυσαρεστουσαν η μας ξενιζαν, χωρις να τσακωνομαστε η να γκρινιαζουμε, αλλα προτεινοντας εναλλακτικες στα κακως κειμενα των οποιων η εφαρμογη θα μας ευχαριστουσε περισσοτερο. (Καπου εκει μεσα στην αιθουσα ησουν και συ, με πλησιασες και με ρωτησες κατι, μου αγγιξες με τα ακροδαχτυλα σου το χερι, αλλα τραβηχτηκα σχεδον αμεσως και επειδη φοβομουν το αγγιγμα και το βλεμμα σου εφυγα γρηγορα μακρια.)

Αναλογα με το τι ευαισθητοποιουσε περισσοτερο τον καθενα επειτα χωριστηκαμε σε ομαδες. Οι ομαδες αυτες ονομαστηκαν ομαδες εργασιας, και η καθεμια ασχολιοταν με διαφορετικο αντικειμενο/θεμα προσπαθωντας να βρει τροπο να εφαρμοσει αυτες τις εναλλακτικες που προταθηκαν. Υπηρχε ομαδα μουσικης, ομαδα λογοτεχνιας, ομαδα θεατρου, ομαδα επικοινωνιας και αλλες που δε θυμομουν οταν ξυπνησα. Η δημιουργικοτητα και ο αυθορμητισμος ξεχειλιζαν, η ατμοσφαιρα ηταν πολυ γιορτινη και υπηρχε οχι μονο μια διαχυτη αισθηση ελευθεριας, αλλα και μια εντονη χαρα, μια ελπιδα οτι παμε προς κατι καλυτερο που ειναι εφικτο να εφαρμοστει.

Οποτε ενω αρχικα κινουμασταν διακριτικα και ησυχα με σκοπο να μη μας καταλαβει κανεις οτι ημασταν εκει, μιλωντας ψιθυριστα και προσπαθωντας να μην τριξουν οι καρεκλες, οταν πλησιαζε 9 το πρωι και ειχε ξημερωσει το ολο σκηνικο θυμιζε περισσοτερο ενα παρτυ! δεν ηταν ομως παρτυ χυμα αλλα ενα παρτυ δημιουργικο στο οποιο ολοι συμμετειχαν με πολλη ορεξη και κανοντας αυτο που ηθελαν και αυτο που τους ενδιεφερε, στην ομαδα τους.

Η ομαδα μουσικης εφερε κιθαρες, κρουστα και ηχεια και διοργανωθηκε αμεσα οn the spot αυθορμητη συναυλια. Η ομαδα θεατρου συζητουσε και ετοιμαζε μια παρασταση, την πρωτη, η οποια δε θυμαμαι τι θεμα ειχε αλλα ηταν σατιρικη. Η ομαδα λογοτεχνιας ειχε μαζευτει σε μια απο τις αιθουσες του υπογειου. Διαβαζαν δυνατα αποσπασματα απο βιβλια που ειχαν παρει απο τη βιβλιοθηκη, αποσπασματα απο βιβλια που ειχαν επιλεξει και τους συγκινουσαν γιατι μιλουσαν στην ψυχη τους, και μετα καθισμενοι σε κυκλο στη μοκετα μιλουσαν για το αποσπασμα που διαβασαν, για τα συναισθηματα που τους προκαλουσε και για το που οδηγουνταν οι σκεψεις τους με την αφορμη εκεινη.

Η ομαδα επικοινωνιας ανελαβε να ενημερωσει τα παιδια που περνουσαν απεξω, τους εργαζομενους της βιβλιοθηκης και τους καθηγητες του σχολειου για το τι συνεβαινε εκει μεσα, και για το οτι ηταν ευπροσδεκτοι να μπουν, να συμμετεχουν στις ομαδες και να δωσουν και τις δικες τους προτασεις, εφοσον δεν σκοπευαν να λειτουργησουν βλαπτικα ως προς την καταληψη. Επισης ενημερωσε τη διευθυνση του σχολειου για τα αιτηματα της καταληψης και για τη διαθεση να συνεχιστει η καταληψη ως χωρος πραγματοποιησης των αιτηματων, μεχρι αυτα να πραγματοποιουνταν απο τη διευθυνση μετατρεποντας ολο το σχολειο σε τετοιο χωρο.

Καποια απο τα αιτηματα ηταν:
Λιγοτερες ωρες διδασκαλιας
Μαθηματα πιο ενδιαφεροντα και πραγματικα χρησιμα, αντι για παπαγαλια των θεσεων της εξουσιας η των οσων ειχε αναγκη η εξουσια (πχ διδασκαλια μη διαστρεβλωμενη της ιστοριας, λιγοτερους τυπους και περισσοτερη ουσια στη χημεια κλπ)
Μαθηματα μεσω της συζητησης και της συμμετοχης και της εκφρασης αποψεων σε ομαδες και οχι μονολογο της αυθεντιας-καθηγητη/μεταφορα της παραπανω παπαγαλιας στα πιονια-μαθητες καθισμενα ενα επιπεδο πιο κατω απο τον καθηγητη (Πχ διδασκαλια της λογοτεχνιας οπως γινοταν στην αντιστοιχη ομαδα εργασιας και οχι ψαξιμο μεσα στο κειμενο της παρηχησης του ψ στην εκφραση ψιψιψινια και κοκοψοψαρα την οποια χρησιμοποιησε ο ποιητης για να δωσει δραματικοτητα και εμφαση).
Καταργηση των βαθμων και του να κρινεις την αξια ενος ανθρωπου απο τους βαθμους του
Εναρξη των μαθηματων στις 9.30 και οχι στις 8.30 αξημερωτα
Η πρωτη ωρα μαθηματων να ηταν συναυλια η θεατρικη παρασταση η καποια παρουσιαση οποιασδηποτε καλλιτεχνικης ομαδας η τελος παντων αφιερωμενη στους μαθητες για να ξεκιναει η μερα με κεφι
Συμμετοχη σε οποια μαθηματα/ομαδες θελει ο καθενας και οχι υποχρεωτικη
Διδασκαλια εξω κατω απο τα πευκα οταν ειχε καλο καιρο και σε ομορφες αιθουσες στρωμενες με φλοκατες και μαξιλαρακια-πουφ οταν εχει κρυο αντι για αιθουσες που μοιαζουν με νοσοκομειου
Προσθηκη μαθηματων (ομαδων) με αντικειμενο τον εποικοδομητικο σχολιασμο κ εκφραση αποψεων πανω στην επικαιροτητα, η τη συνυπαρξη του ανθρωπου με τα ζωα και το περιβαλλον
Ελευθερια λογου χωρις να ποινικοποιειται

Σιγα σιγα αρχισαν να μαζευονται απεξω κι αλλοι μαθητες οι οποιοι – αλλοι επειδη ενημερωθηκαν απο την ομαδα ενημερωσης, αλλοι επειδη γουσταραν τη μουσικη απο τη συναυλια – ψηθηκαν και μπηκαν και αυτοι μεσα. Καποιοι εκατσαν μπροστα απο τους μουσικους και χτυπουσαν παλαμακια η τραγουδουσαν, καποιοι αλλοι αρχισαν να χορευουν αυθορμητα μεσα στην ελευθερη βιβλιοθηκη. Καποιοι αρχισαν να συμμετεχουν στις υπαρχουσες ομαδες εργασιας, καποιοι αλλοι ψηθηκαν πιο πολυ και δημιουργησαν νεες! (πχ ομαδα ενοργανης γυμναστικης)

Εγω συμμετειχα στην ομαδα μουσικης, αλλα καθως περιμενα τη σειρα μου για να τραγουδησω εκοβα βολτες αναμεσα στις αλλες ομαδες και παρακολουθουσα λιγο απο την καθεμια, και σκεφτομουν σε ποιες θα ηθελα να συμμετεχω. Ημουν άυπνη και κουρασμενη γιατι ημουν εκει ολο το βραδυ αλλα η μουσικη που επαιζαν τα παιδια με εκανε να θελω να χορευω και μου εδινε πολυ κεφι. Σε μια στιγμη βγηκα προς τα εξω να παρω μια ανασα της μυρωδιας του πρωινου (τα πευκα ηταν παντα η αγαπημενη μου μυρωδια).

Εκεινη την ωρα ομως κατεφτασε γνωστη ξυνη διευθυντρια, με το γνωστο ξυνο υφος της «τι συμβαινει εδω». Μολις ενημερωθηκε απο την ομαδα ενημερωσης, ξυνισε ακομα περισσοτερο και αποχωρησε με ενα υφος «καλα, θα δουμε». Εγω βρηκα πολυ αστειο το ακομα πιο ξυνισμενο υφος της και εσκασα στα γελια. Μπηκα μεσα χοροπηδωντας, με νεα διαθεση να μιλησω με κοσμο. Εκεινη την ωρα το τραγουδι που επαιζε ελεγε ♫ ♪ «Αποψε ανοιξα πανια κι εχω μαζι μου τον καιρο»♫ ♪ ♫ ..

Ξυπνησα σκασμενη στα γελια. Οποιαδηποτε ομοιοτητα με την πραγματικοτητα, αλληγορια η παραλληλισμος ειναι απλα μεσα στο κεφαλι σας. Καλα κανει και ειναι! Εγω ομως εγραψα απλα ενα ονειρο που ειδα.