στρειδακι

All posts tagged στρειδακι

Που πηγε το χαμογελο απο τα ματια σου;

Published Δεκέμβριος 31, 2013 by yvris

Τι ειναι αυτη η θλιψη που τα σκιαζει ολη την ωρα..;

Πού πηγε το χαμογελο, που σε κοιταζα στα ματια και ανετειλε ο ηλιος στα χειλη σου;

Γιατι χαθηκε;

Τι σε τρωει, πουλι μου..;

Νομιζεις δεν ξερω…;

Νομιζεις δε σε ξερω πώς εισαι, οταν ψαχνεις να πιαστεις απο καπου..;

Στρειδακι μικρο, ανοιξες καποια στιγμη και μου εδειξες… μεσα σου…

Τωρα εχεις κλεισει παλι. Προστατευεις την πληγωμενη σου καρδουλα.

Ξερω.

Ξερω πιο πολλα απο οσα νομιζεις.

Φοβισμενο πουλακι.

Την καρδουλα σου τη γλυκια, να στην προστατεψω. Ξερεις μεχρι πού μπορει να ανεβει…

Στα ειπα και πιο κατω. Ξερεις.

Στρειδακι. Δε με ψαρωνεις με αυτα. Σε ξερω.

Advertisements

Πρωινο ξυπνημα

Published Δεκέμβριος 30, 2013 by yvris

και ειναι εκεινες οι στιγμες οταν ξυπνας…

πριν προλαβεις ακομα να ανοιξεις τα ματια σου, που γλυκοκοιμασαι ακομα…

που δεν θυμασαι ουτε ποιος εισαι ουτε τι γινεται γυρω σου

πριν προλαβεις ακομα να βαλεις τη μασκα

εκεινες τις στιγμες που νιωθεις ακομα σα να ειμαι διπλα σου

που απλωνεις το χερι να με αγκαλιασεις, να με αγγιξεις

που πας να χαιδεψεις με τα ποδαρακια σου τα δικα μου, οπως παντα

που πας να με σφιξεις πανω σου, να κανεις «δικο μου»

και να μου δωσεις ενα κοιμισμενο φιλι στα σκοτεινα

οπως καθε πρωι

και δευτερολεπτα μετα συνειδητοποιεις οτι δεν ειμαι εκει…

damn..!

(πώς νομιζεις οτι το ξερω..;)

Σε βλεπω, δε νομιζεις;

πώς εισαι συνεχεια πανω απο το κινητο αυτες τις τελευταιες μερες

αυτο μπορει να σημαινει ή οτι εισαι ερωτευμενος, που δεν εισαι,

ή οτι ψαχνεις απο καπου για να πιαστεις…

σε ξερω πιο καλα απο οσο νομιζεις

δεν ειναι αυτη για σενα, οταν την αγγιζεις το ξερεις

οταν της μιλας και βαριεσαι το ξερεις

οταν ξυπνας και σου λειπω το ξερεις

οταν θυμασαι την πρωτη μας φορα, και καθε φορα απο τοτε το ξερεις

oσα σ αρεσουν πανω της ειναι οσα σου θυμιζουν εμενα

και μου βγαζεις το θυμο σου

κι εγω νομιζεις δε θυμωνω..; οταν της δινεις οσα μου εδινες, εμενα; μονο εμενα..;

μη βγαζεις το θυμο σου σε μενα

οταν ειμαστε γυμνοι, εκει ηταν παντα η αληθεια

βγαλε μου την αληθεια σου, αυτη που ξερεις, που ξερουμε

εγω κι εσυ

χωρις μαλακιες

το χεις;

Οταν ποναει

Published Δεκέμβριος 30, 2013 by yvris

Οταν βλεπεις ολα αυτα που αγαπουσες

τωρα να τα μισεις

γιατι δεν τα νιωθεις πια δικα σου

(γροθια στο στομαχι)

τοτε πιεζεις τον εαυτο σου να ξεχασει

σα να μην εγινε ποτε.

Θα τα καταφερεις;

Αξιζει;

Εγω ειμαι εδω, ειμαι για σενα. Εχω προσπαθησει τοσες μερες.

Εσυ;

Αν οχι, πες το μου να το αφησω πισω μου κι εγω. Σα να μην εγινε ποτε. Γραψαρχιδινη. Και ολη η αγαπη που σου εχω δωσει (οχι αυτη με τα βλεμματα και τα λογια, η εμπρακτη), κι οσο κι αν σ αγαπω ακομα και σε νοιαζομαι, ας παει στο διαολο, ας μην την παρω ποτε πισω. Ρισκαρα κι εχασα με αλλον ενα που δεν αξιζε.

Αν ναι, πες το μου. Εδω ειμαι κι εγω. Περιμενω μια λεξη σου για να τα γαμησω ολα.

Το χεις;

More than words

Published Δεκέμβριος 23, 2013 by yvris

Οταν συναντιομαστε… ο μαγνητης… το ιδιο υλικο… η αναγκη… η ολοκληρωση… η αγαπη…

Η απογειωση… το χαμογελο… το κυμα χαρας..!

Τα ματια σου στα δικα μου και δεν υπαρχει τιποτα αλλο τριγυρω.

Το αγγιγμα μας μεθυστικο… το αρωμα μας εθιστικο…

οι βαθιες ανασες, η τρικυμια…

Οι αγκαλιες μας παραδεισος… τα φιλια μας κολαση…

Η τελειοτητα.

Το ξερεις οσο το ξερω κι εγω.

Κλεψε μια νυχτα για μενα.

Now I feel the time is right
Love will flow like wine tonight
Give your love and it will come to you, yeah
If you feel that you and me
Could escape and hold the key
To a paradise that’s true and free, yeah

Steal away
Steal away
Steal away the night

Happiness is what you give to me, yeah

Που εισαι..;

Published Δεκέμβριος 4, 2013 by yvris

Που εισαι και δεν εισαι διπλα μου…;

Πού γυρνας τα βραδια και σε ποια αγκαλια τριγυρνας;

Οταν πεφτεις το βραδυ στο κρεβατι σου, δε σου λειπει το κορμι μου, να το αγκαλιασεις, να κουρνιασεις;

Δε φωναζει το κορμι σου απεγνωσμενα για μενα, οπως το δικο μου…; Μια κραυγη αγωνιας… Δεν το νιωθεις;

Δε σου λειπω, οπως μου λειπεις εμενα..;

Μου λειπεις. Δεν ξερω πώς το αντεχω αυτο το πραγμα, πώς καταφερνω και στεκομαι ορθια, μου λειπεις.

Ελα σε μενα. Θα σε περιμενω με ανοιχτη την αγκαλια, αλλα θα πρεπει να ερθεις εσυ. Ελα. Μου λειπεις.

Σιωπη

Published Δεκέμβριος 3, 2013 by yvris

Μου λειπεις.

Δυο λεξουλες απλες, μονο, κι ομως τοσο δυσκολες να τις προφερεις.. Αλλα δεν κωλωνω και στο λεω εγω πρωτη, γιατι ξερω οτι σου λειπω κι εγω. Ξερω πώς νιωθεις. Ξερω πως την Κυριακη το βραδυ σφιγγοσουνα για να με αγνοησεις και να το παιξεις ανετος. Ξερω οτι καθε φορα που σου ερχεται μηνυμα κοιτας το κινητο σου με λαχταρα μηπως ειμαι εγω. Ξερω την απογοητευση σου οταν δεν ειμαι. Ξερω οτι κανεις πραγματα, μιλας με κοσμο, βγαινεις με φιλους προσπαθωντας να γεμισεις τις ωρες σου και να απασχολησεις το μυαλο σου για να μη με σκεφτεσαι συνεχεια, για να μη σου λειπω συνεχεια. Και ισως το καταφερνεις και για καποια λεπτα, ισως υπαρχουν και καποιες στιγμες που περνας πραγματικα καλα. Αλλα ξερω, οτι μολις ολα αυτα κοπασουν, αυτο που δεν συνειδητοποιουσες τοση ωρα, που ηταν ολη την ωρα στο πισω μερος του μυαλου σου και ενιωθες κααατι εκει περα να σε ανησυχει, να μην ειναι ολοκληρωμενο, ερχεται μπροστα. Οτι θα ηθελες να ειμαι εκει. Οτι θα ηταν ολα πολυ πιο ομορφα αν ημουν εκει. Οτι δε θα κοιταζες το κινητο σου καθε λιγο, ουτε την πορτα ασυναισθητα περιμενοντας να μπω. Οτι σου λειπω εγω, σου λειπει η παρουσια μου απο διπλα σου.

Γιατι απλα, ειναι ομορφα.

Το ξερεις. Το ξερεις οταν σηκωνεις το τηλεφωνο να με παρεις για να μου πεις ενα ακυρο ανεκδοτο, ετσι απλα και μονο για να το μοιραστεις μαζι μου, γιατι ξερεις πως θα το πιασω, και θα συνεχισω να τρολαρω, και θα συνεχισεις κι εσυ το δικο μου τρολαρισμα σα να ηταν η ιδια προταση. Οταν πας να πεις το αστειο και δεν ειμαι διπλα να το ακουσω. Το ξερεις οταν βλεπεις ποσο πιο ομορφο ειναι το live οταν επικοινωνουμε πανω στη σκηνη. Οταν πεφτεις για υπνο μονος σου και νιωθεις το χωρο διπλα σου στο κρεβατι να ειναι αδειος, και περιμενεις οτι οπου να’ναι απλα θα ερθω να ξαπλωσω, θα με παρεις αγκαλια και θα μπουν τα πραγματα στη θεση τους. Οταν ξυπνας μονος σου το πρωι, και θυμασαι πώς ηταν το να ξυπναμε αγκαλια, με φιλια και χαδια και να με πασπατευεις, και απλα σου λειπω. Θα το ξερεις αυτες τις μερες στο χωριο, που δε θα μιλαμε στο σκαηπ. Οταν θα γυρισεις με το κτελ και δε θα σε περιμενω στο σταθμο… Θα το νιωσεις την επομενη φορα που – ίσως λιγο καταλαθος, ισως οχι και τοσο – θα με αγγιξεις την ωρα που θα μου μιλας, και θα νιωσεις το χερι σου να καιει στο αγγιγμα μου, γιατι οσο κι αν το μυαλο σου θα προσπαθει να ξεχασει, το σωμα σου θα θυμαται.

Δε σε εχω αναγκη. Περνουσα γαματα και πριν σε γνωρισω, και ηδη περναω και τωρα, ειδα σημερα και χτες αγαπημενα προσωπα που ειχα πολυ καιρο να δω… Αλλα ειναι ακομα πιο γαματα με εσενα στη ζωη μου. Γιατι αυτο να πρεπει να το χασουμε;

Εχεις δικιο. Ηταν μια δυσκολη βδομαδα. Λιγο ο τσακωμος με τον Κας, λιγο το ολο αγχος, λιγο οι καταραμενες οι ορμονες, στενοχωρηθηκα κι εγω λιγο παραπανω και το εβγαλα και πανω σου. Ειχα αδικο σε αυτο. Απο την αλλη, μιλησαμε και αναγνωρισες κι εσυ τα δικια τα δικα μου. Λιγη αγαπη παραπανω ηθελα μονο απο σενα αυτη τη βδομαδα, οκ δεν ειχα τον καλυτερο τροπο να σου το δειξω, αλλα κι εσυ μπορουσες να μου τη δωσεις. Παντα μου την εδινες. Αξιζει να το πεταξουμε, να το σπαταλησουμε ολο αυτο για ενα λαθος; Για μια βδομαδα pms, τοσο ευκολα, αυτο ειμαστε εμεις;  Δε γινεται να μαθουμε απο αυτο για την επομενη φορα, να βγουμε πιο δυνατοι και να παμε παρακατω; Eγω σ’αγαπω, ετσι απλα κι απεριττα, με τον δικο μου τροπο και σου το δειχνω. Το ξερεις, οταν σε κρατουσα αγκαλια να ζεσταθεις, οταν σου εφτιαχνα τσαι, οταν πηγαινα στο φαρμακειο να σου παρω χαπια για το στομαχι σου. Οταν κανω τη μπουγαδα σου και σου τα φερνω παντα ετοιμα διπλωμενα, γιατι θελω να σε φροντιζω, θελω να εισαι καλα και ακομα περισσοτερο να ειναι αυτο αποτελεσμα καποιας δικιας μου πραξης, γιατι σε ν ο ι α ζ ο μ α ι. Ρε γαμωτη μου, μπορει να μη σου αρεσει αυτος ο τροπος που σ’αγαπω. Αλλα το ξερεις, καθε φορα που θα κοιτας το δρακουλη σου και την ατζεντα σου και τις φωτογραφιες απο τα γενεθλια σου με την τουρτα, και θα σκεφτεσαι «αυτη η κοπελα ηθελε να με ευχαριστει, να μου δινει ο,τι ειχε μεσα της». Και θα ξερεις οτι εχεις αγαπηθει, και αυτο θα ειναι το φυλαχτο σου.

Μπηκες εδω, και με διαβαζεις, αυτο σημαινει οτι ενδιαφερεσαι.. βρηκες τον κωδικο, ξερεις γιατι.. Αφου ενδιαφερεσαι ψυχη μου, δεν ειναι αυτος ο τροπος να ξαναπλησιασουμε αγαπη μου, οχι δεν ειναι αυτος, δε χρειαζονται ολες αυτες οι βλακειες αγαπη μου… Οχι αλλες βλακειες. Στειλε μου απλα ενα μηνυμα:

«Ζωακι.. Κι εμενα μου λειπεις».

http://www.eyedoll.gr/ngine/article/1757/αύριο-πες-του-ότι-τον-αγαπάς

Ειναι τα βραδια μου μακρια σου…

Published Σεπτεμβρίου 23, 2013 by yvris

…πιο μαύρα απ’ τα μαλλιά σου,
τα μαύρα σου μαλλιά…

αγαπουλα μου, που ετρεμες και σε κρατουσα αγκαλια να σε ζεστανω…

που κουρνιαζες στα χερια μου σαν πληγωμενο πουλακι και αφηνοσουν στην αγαπη μου…

σε ευχαριστω για την ενεργεια σου στη ζωη μου,
για το χαμογελο που μου δινεις,
για το χαμογελο σου που μου φτιαχνει τη μερα,
για τις εικονες που μου εχεις γεμισει το μυαλο μου,
για αυτο που κανεις στην καρδια μου που την κανει να φουσκωνει, σα να ετοιμαζεται να σπασει, και να εκπεμπει ενα ζεστο πορτοκαλι φως,
σαν το ηλιοβασιλεμα 🙂

σ’αγαπαω