σκυλακια

All posts tagged σκυλακια

ανθρωπιά

Published 17 Μαρτίου, 2010 by yvris

Μου φτιαχνει εκπληκτικα τη διαθεση οταν οι ανθρωποι ειναι απλα ευγενικοι και καλοδιαθετοι ετσι, «χωρις λογο». (Αναρωτιεμαι τι σημαινει αυτο το «χωρις λογο». δηλ το «με λογο» τι θα ηταν? αμα ηθελαν να κερδισουν κατι απο σενα ας πουμε? λες και χρειαζομαστε λογους για να προσφερουμε ενα γλυκο λογο η ενα χαμογελο…). Σε ολους εχει συμβει και φανταζομαι καταλαβαινετε τι εννοω.. οταν για παραδειγμα πας στο ταχυδρομειο και η υπαλληλος σου λεει κατι ομορφο αντι να κανει ξερα τη δουλεια της, οταν ανεβαινεις στο λεωφορειο και ο οδηγος σου χαμογελαει την ωρα που χτυπαει το εισιτηριο σου, οταν μια γιαγια στην ουρα του σουπερ μαρκετ σου δινει μια συμβουλη που δε ζητησες απο την καλη της την καρδια… η περιγραφη μου ρουφαει (sucks) αλλα πιστευω το πιασατε το νοημα.

Με αφορμη την μερα εθελοντισμου που κοντοζυγωνει εδω στας Ολλανδιας, και ενα περιστατικο που εγινε σημερα με εναν πολυ ευγενικο και συμπαθητικο γειτονα, θα σας διηγηθω δυο παλιοτερα περιστατικα που ξεπερνουν αυτο το «ευγενικος χωρις λογο» και δειχνουν αυτο που παλιοτερα καποιοι ονομασαν «ανθρωπια». Μακαρι να ημασταν λιγο περισσοτερο ετσι, λιγο μονο.

Το πρωτο περιστατικο συνεβη προ αμνημονευτων, τοτε που ειχα κι εγω μια μακροχρονια σχεση. Η σχεση μου αυτη εκτος απο μακροχρονια ηταν και απο αποσταση, καθως αυτος σπουδαζε σε αλλη πολη. Ηταν λοιπον μια φορα που ειχε κατεβει Αθηνα για το σουκου η κατι τετοιο και ηταν να παρει το τρενο για να επιστρεψει στην πολη που σπουδαζε. Εγω αποφασισα να του κανω εκπληξη και να εμφανιστω στο σταθμο φαντης μπαστουνι και να παρω μαζι του το τρενο ωστε να περασουμε τις επομενες μερες μαζι! Δυστυχως ομως για καποιο λογο που δεν καταλαβα ο ηλεκτρικος εκεινη τη μερα εκανε συνεχεια στασεις στη μεση της διαδρομης, με αποτελεσμα να κινδυνευω να χασω το τρενο!!! (και ξερετε δεν καθυστερει ο ΟΣΕ). Φτανοντας με τον ηλεκτρικο στο σταθμο Αττικη και ενω το τρενο ηταν να φυγει σε 5-10 λεπτα, κανω ενα ραλι-σλαλομ αναμεσα στους επιβατες και καταφερνω να φτασω στην αποβαθρα του μετρο…ενα εκατοστο του δευτερολεπτου αφου εκλεισαν οι πορτες του καταραμενου συρμου που ηταν εκει. Με τη φορα που ειχα παρει για να μπω μεσα -ΓΚΟΥΠ- κοπαναω πανω στην πορτα του συρμου, την οποια το καθικι ο οδηγος δεν αφησε ανοιχτη για να μπω παρολο που κοντεψα να σπασω το παγκοσμιο ρεκορ στο κατοσταρι απο το τρεξιμο, με αποτελεσμα το κουμπωμα απο το ρολογακι που φοραγα στο χερι μου να σπασει, και το ρολογακι μου να πεσει στις ραγες… =(

Παρενθεση: Το ρολογακι αυτο ηταν δωρο απο το -τοτε- μωρο μου, με το οποιο -τοτε- ημουν πολυ ερωτευμενη. Μεσα στο μυαλο των 19 μου χρονων οπου ολες οι καταστασεις μετατρεπονταν σε ιδιαιτερως δραματικες (αν και η συγκεκριμενη ψιλοηταν) διαδραματιζοταν η εξης παλη: Δεν ηθελα να χασω το ρολογακι μου, αλλα αν βουταγα στις ραγες να το πιασω το πιθανοτερο ειναι οτι θα βουταγαν εμενα. Αν απο την αλλη φωναζα τον υπαλληλο να μου το ψαρεψει, θα ειχα το ρολογακι μου αλλα θα εχανα τον επομενο συρμο προς σταθμο Λαρισης, που ηταν η τελευταια μου ελπιδα να προλαβω το τρενο (αν το προλαβαινα, που διαφαινοταν χλωμο). Συνειδητοποιωντας αυτες τις συνιστωσες σε κλασματα δευτερολεπτου απο τη στιγμη του -ΓΚΟΥΠ-, εφαρμοσα την αποτελεσματικοτατη λυση που ακολουθουσα τοτε στα παιδικα μου χρονια οταν ξυπναγα τις νυχτες απο εφιαλτη: Εκατσα κατω και ξεσπασα σε γοερα κλαματα.

Με πλησιαζει τοτε μια κυρια (ΑΓΙΑ! Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΤΗΝ ΕΧΕΙ ΚΑΛΑ, ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ) και μου λεει με τονο της καλης μου θειας «ελα, ησυχασε, θα παρεις το επομενο». Της λεω με αναφιλητα οτι το ρολοι μου επεσε στις ραγες και ειναι δωρο απο πολυ αγαπημενο προσωπο και δε θελω να το χασω. Μου λεει «ε γι’αυτο κανεις ετσι? θα φωναξουμε τον υπαλληλο να σου το πιασει». Μη μπορωντας να κρατησω τους λυγμους, της εξηγω την κατασταση με το τρενο, ενω ο επομενος συρμος του μετρο διαφαινοταν στον οριζοντα. Και μου λεει η αγια θεια: «Μην ανησυχεις γλυκια μου. Παρε εσυ το μετρο και πηγαινε στο αγορι σου και θα παω εγω να πω στον υπαλληλο να σου μαζεψει το ρολοι. Και οταν γυρισεις στην Αθηνα με το καλο θα πας να το παρεις απο το γραφειο».

Και ετσι ακριβως εκανε, και το τρενο το προλαβα, και το ρολοι δε δουλευει πια αλλα το εχω ακομα… Μπορειτε να μου πειτε τωρα τι λογο ειχε να το κανει αυτο..?
Μακαρι να μπορουσα με καποιο τροπο να τη βρω, αλλα αφου δεν μπορω της εκφραζω αλλο ενα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ μεσα απο αυτο το μπλογκ…

Το αλλο περιστατικο πρεπει να συνεβη το 2008, μετα απο μια συνελευση η εκδηλωση της καταληψης. Εκεινη τη μερα ειχε παρευρεθει και η (ας την πουμε) Δημητρα. Η Δημητρα ειναι μια γυναικα απροσδιοριστης ηλικιας αλλα δε θα την ελεγες και στην πρωτη νιοτη της. Δεν εχει εισοδημα απο οσο γνωριζω, εχει μεγαλα οικονομικα προβληματα, εχει δεχτει πολυ δυνατα χτυπηματα στη ζωη που καλυτερα να μην ξεκινησω να περιγραφω, και παρολα αυτα εχει το κουραγιο να φροντιζει γυρω στα 7 σκυλια και γατες…!

Εκεινη τη μερα ρωτουσε διαρκως απο τη στιγμη που εφτασε αν υπηρχε κανεις με διαθεσιμο αυτοκινητο. Στη γειτονια της λεει ειχε χτυπησει ενα αμαξι ενα σκυλι, και ηθελε να το παει στο γιατρο να δει αν σωζοταν, να το υιοθετησει. Εννοειται πως δεν ειχε λεφτα για τον κτηνιατρο, απλα ηξερε εναν που μπορουσε να τον βρει ανοιχτο κι εκεινη την ωρα (Σαββατο βραδακι) και μπορουσε να κανει κι ενα σκοντο στα λεφτα. Εγω επρεπε να ειμαι στη δουλεια γυρω στις 9.30, αλλα μη ξεροντας τι με περιμενει, εχω και μια αδυναμια στα σκυλια, προσφερθηκα.

Παμε λοιπον πρωτα στον κτηνιατρο, απο Χαλανδρι στο Αιγαλεω, να δουμε αν θα δεχοταν το σκυλι. Η Δημητρα δεν ηξερε ακριβως τη διευθυνση και παιζει να καναμε κανα 45λεπτο κυκλους γιατι νομιζε οτι δεν ηταν Αιγαλεω αλλα ξερω γω Περιστερι. Τον βρισκουμε τελικα κ βγαινει ψιλοσπασμενος με τη ρομπα αλλα λεει αντε φερτε το.
Επομενη σταση ηταν το σπιτι της, για να παρουμε μια κουβερτα να μεταφερουμε το σκυλι, σα φορειο δηλαδη γιατι στανταρ ειχε πολλα κοκαλα σπασμενα… το σπιτι της Δημητρας ηταν στου διαολου τον κωλο, σε μια περιοχη που δεν ηξερα καν οτι υπηρχε. Δε μιλαμε για Λιοσια, μιλαμε περναααας τα Λιοσια και κανεις αλλη τοση διαδρομη και βρισκεσαι καπου στη μεση του πουθενα! Τεσπα παιρνουμε την κουβερτα και παμε να βρουμε το σκυλι που ηταν καπου στο κεντρο του δημου? της κοινοτητας? εκει τελος παντων.

Παιδια αυτο που αντικρισα δεν ηταν σκυλι.. ηταν το μεγαλυτερο ΚΑΪΚΙ που εχω αντικρισει ποτε μου. Ενα κακομοιρικο πλασματακι, που δεν του ειχε μεινει δυναμη οχι να γαβγισει αλλα ουτε να σιγοκλαψει, ενα κουταβακι με τα γλυκα ματακια του να αντικατοπτριζουν ολο τον πονο που πρεπει να ειχε νιωσει οταν εκεινο το αμαξι του συνεθλιψε τα κοκαλακια του και τον παρατησε εκει…

Με μεγαλη προσοχη τον βαλαμε πανω στην κουβερτα, το γλυκο μου ΠΟΝΟΥΣΕ αλλα καταλαβαινε οτι ειμαστε φιλοι, οτι θελουμε το καλο του. Ειναι απιστευτο το ποσα καταλαβαινουν… Και παμε να κανουμε ολη τη διαδρομη μεχρι το Αιγαλεω ξανα και αφηνω το κουταβακι με τη Δημητρα στο γιατρο…

Το κουταβακι δυστυχως δεν επεζησε.. ισως αν καποιος το ειχε παει πιο νωρις… Εγω εφτασα στη δουλεια 2 ωρες καθυστερημενη. Η Δημητρα εμεινε εκει να βοηθησει το γιατρο. Τη βλεπω που και που σε καταληψεις η στα Εξαρχεια. Ειναι μια ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΡΔΙΑ και εκεινη η τριωρη-τετραωρη βολτα μαζι της με αλλαξε σε μεγαλο βαθμο.. με εκανε να συνειδητοποιησω τι μπορει να κρυβει καποιος ανθρωπος μεσα του, κι εγω κι εσυ που διαβαζεις.

2 τελευταια λογια για σημερα. Το πρωτο ειναι για τα σκυλακια. Δεν αγαπουσα παντα τα σκυλακια μεχρι που καποιος μου εδειξε πως ειναι.. ποσο ανθρωπινα μπορουν να φερθουν, πως μπορουν να επικοινωνησουν. Και χτες διαβαζα στην ιστοσελιδα του ΚΑΖ (Καταφυγιο Αδεσποτων Ζωων) πως φερονται οι ανθρωποι στα σκυλακια, και ειδα καποια αποτροπαια πραγματα… Πως μπορουν?

Το δευτερο ειναι για τον εθελοντισμο. Πριν καποια χρονια ειχα μια κουβεντα με ενα φιλο που μου ειπε οτι ειναι εναντιον. Δε μου ειπε γιατι αλλα κατοπιν σκεψης κατεληξα σε διαφορα συμπερασματα (και αυτο μου αρεσε παντα σε αυτον τον ανθρωπο, το πως με εκανε να σκεφτομαι). Λοιπον ο εθελοντισμος ειναι ενας τροπος να τη βγαζουν φτηνα οι εταιρειες μη προσλαμβανοντας κανονικα ατομα που θα μπορουσαν να εχουν μια κανονικη δουλεια. Το πιο χτυπητο παραδειγμα ειναι οι Ολυμπιακοι Αγωνες της Αθηνας (μη χεσω) με τη γνωστη προπαγανδα που εγινε. Εθελοντης, ναι, να τα βγαζουμε εμεις χοντρα κι εσεις να μην παιρνετε τιποτα, φορολογουμενοι που πληρωσατε για να γινετε τσαμπα εργατικα χερια. Αλλα και εδω στην Ολλανδια υπαρχουν καποιες αθλητικες λεσχες ας πουμε που αντι να προσλαβουν κανονικα εμμισθους εργατες για maintenance των εγκαταστασεων τους, ψαχνουν εθελοντες. Σταδιαλα. Μια αλλη πλευρα, σκεφτομαι εγω τωρα, ειναι οτι πολλοι νιωθουν να «ξελασπωνουν» οι ιδιοι αφου καποια πραγματα εχουν «ανατεθει» στους εθελοντες, πχ της Greenpeace η των Γιατρων Χωρις Συνορα η αλλων ΜΚΟ, που προσπαθουν να θεραπευσουν με ασπιρινες τον καρκινο που το ιδιο το συστημα προκαλει και που δεν επρεπε να εχει προκαλεσει, αντι να αντιμαχονται το ιδιο το συστημα. Δηλ πολλες φορες ενισχυουν την απολιτικ σταση και την απαθεια. Αυτες ειναι και οι δυο σωστες ενστασεις και δεν ειμαι εναντιον.

Οπου ομως δεν υπαρχει δυνατοτητα κανονικης προσληψης και το βλεπουμε οτι ειναι καθαρα εθελοντικα η ακτιβιστικα κινηματα, και μπορουμε να προσφερουμε καποια ανακουφιση με καποιο τροπο η μια επιπλεον δυναμη… με λιγο απο το χρονο μας… δεν ειναι εκμεταλλευση. Ειναι ανθρωπια. Η καλη θεια την εχει, η Δημητρα την εχει, ο γειτονας μου την εχει, ολοι την εχουμε μεσα μας. Γιατι την ξεχναμε ετσι? Ολοι μας εχουμε κατι μοναδικο να προσφερουμε – ειτε με πολιτικη βαση ειτε απλα για την προσφορα – ας μην το κραταμε για την παρτη μας. Ας περασουμε απο τη σκεψη στη δραση, ο κοσμος δεν αλλαζει ουτε με λογια, ουτε με προσευχες, ουτε με αϋπνιες. Μεσα απο τη δραση ερχεται η συνειδητοποιηση και η αλληλεγγυη και αυτο το εχω δει εμπρακτα. Ευκαιριες για ακτιβισμο υπαρχουν παντου, στη γειτονια, στη διπλανη καταληψη, στο ιντερνετ. Δυνατοτητες εχουμε ΟΛΟΙ και το κινητρο ειναι μεσα μας. Ας το ακουσουμε.