σ’αγαπω

All posts tagged σ’αγαπω

;;

Published Μαρτίου 4, 2016 by yvris

Πάει;

Αυτό ήταν;

Τελείωσε;

Η ζωή σου κι ζωή μου;

Και πώς θα ζήσω εγώ τώρα;

Πώς θα ζω από εδώ και μπρος;

Ζόμπι; όπως και πριν; Για να μην πονάω;

Δεν έχει νόημα, ψυχή μου… Δεν μπορώ στιγμή να σε βγάλω από το μυαλό μου.

Είσαι παντα εκεί, συνέχεια στη σκέψη μου, και στο πίσω μέρος όταν δεν είσαι στο μπροστα.

περπατάω στο δρόμο και κάτι μου λείπει

οδηγάω και κάτι μου λείπει

με τυφλώνει ο ήλιος και δακρύζω και εκείνη τη στιγμή ξέρω πως κάτι μου λείπει

λείπει ένα κομμάτι μου, και δεν είμαι ολόκληρη, δεν είμαι ιδια

εσύ μου λείπεις. κομμάτι μου. Εσύ.

Τα χαμογελαστά ερωτευμένα σου ματάκια που τα κοίταζα και ήταν η απόλυτη ευτυχία. και δεν ήθελα τίποτε άλλο.

η αγκαλιά που κούμπωνε. τα βράδια στο κρεβάτι. Απλά να σε κρατάω αγκαλιά…

να βλέπουμε σειρές, να κάνουμε βόλτες. να με βοηθας με το σπίτι, που είχες πάρα πολύ καιρό να κάνεις.

Να σε φροντίζω όπως καμία. Να σε νοιάζομαι.

Να σε κρατάω στην αγκαλιά μου μικρό σπουργιτάκι, στρειδάκι που έκλεισες πάλι. Να με χαϊδεύεις και να σε χαϊδεύω.

Να παίζουμε μουσική και να λέμε αστεία. Να μην κάνουμε τίποτα, απλά να υπαρχεις στον ιδιο χωρο και να σε αγγιζω. Να χωνομαι στην αγκαλια σου. Να με κρατας σφιχτα κατω απο τα σκεπασματα και να σβηνεις το φως. Και να είναι όλα όπως πρεπει.

Μου λείπεις. Βάσανο. Βάσανο η απουσια σου, βάσανο τα γενέθλια χωρίς εσενα.

Βάσανο η ελλειψη της αγκαλιας σου. Βάσανο ο πόνος στο κορμί μου. Βάσανο η απουσία σου.

Αγάπη μου. Α-γ-ά-π-η  μ-ο-υ. Σ’αγαπώ.

Σ’αγαπώ και σε αγάπησα με δύναμη, από την αρχή μέχρι το τέλος (;) και δεν επαψα και δε μειωθηκε ποτε.

Η λαχταρα μου να σε σφίγγω πάνω μου δε μειώθηκε ποτέ.

Σ’αγαπώ βαθιά και με πάθος.

Η τελευταια φορα που ερωτευτηκα.

Ποιος θα με ξαναχαϊδεψει όπως εσύ; Ποια θα σε ξαναχαϊδεψει όπως εγώ;

και (το) εμείς; τι θα γίνει με εμάς;

μήπως είναι λάθος;

και μέχρι τότε ζόμπι;

Cause I saw the end before we’d begun,
Yes I saw you were blinded and I knew I had won.
So I took what’s mine by eternal right.
Took your soul out into the night.
It may be over but it won’t stop there,
I am here for you if you’d only care.
I’ve kissed your lips and held your hand.
Shared your dreams and shared your bed.
I know you well, I know your smell.
I’ve been addicted to you.

Κι αν σου είναι δύσκολο να βρεις τόσα χρόνια
Κάτι ν’αξίζει σε εμάς
Το σ’αγαπώ μου κράτησε σαν κολώνια
όταν λείπω να τη φοράς……

Σ’αγαπώ ❤

Advertisements

Challenge accepted

Published Ιανουαρίου 9, 2014 by yvris

Μεσημεριανο μαθημα, απογευματινο διαβασμα, βραδινη προβα, ολονυχτια εργασια, πρωινο τρεξιμο σε δημοσιες υπηρεσιες, μεσημεριανη προσληψη, απογευματινο μαθημα, βραδινη παρασταση.

Υπνος απο ΣΚ και μετα.

Kαι θα τα κανω ολα, και θα τα κανω και καλα, και θα γουσταρω. Και θα παιρνω δυναμη απο εκει που νιωθω καλα.

Challenge accepted.

Bring it on, bitch.

κι ας με σκοτωνεις γλυκα…

Published Σεπτεμβρίου 27, 2013 by yvris

Τελεσιγραφο.

Ετσι απλα. Ετσι απλα μου βαζεις το μαχαιρι στο λαιμο και ακονιζεις τη λεπιδα του στο δερμα μου.. απολαμβανοντας τη θεα του αιματος που σταζει.

Kι εγω απο την αλλη μερια του τηλεφωνου να τα εχω χαμενα, να μην ξερω πώς να σου μιλησω, να μην ξερω τι θες απο εμενα, να μην ξερω αν πρεπει να σου δειξω πώς αισθανομαι ή αν θα το κοροϊδεψεις, θα το απαξιωσεις, ή θα θριαμβεύσεις απλά πανω του. Ετσι απλα απο τη μια στιγμη στην αλλη δεν εισαι αυτος που γνωρισα.

Μου λες να ξεκαθαρισω, λες και δεν ημουν ξεκαθαρη απο την αρχη. Λες και δεν ηξερες πού εμπαινες, λες και δεν μπηκες με τη δικη σου συγκαταθεση.

Ενώ ξερεις ποια ειμαι και πώς λειτουργώ, και ενω μου εχεις πει οτι δε θελεις να εισαι μαζι μου. Και μου λες τι, να τα αφησω ολα για να παω στο κατι αβεβαιο, στο τιποτα, στο «δε θα ειμαστε καν μαζι».

Ποτε ακριβως καταλαβες απο τα λεγομενα μου οτι αγαπαω το ρισκο;

Δεν αγαπαω το ρισκο. Αγαπαω το τεσταρισμενο. Με σενα το ξερω οτι δεν μπορει να δουλεψει.

Το ξερω γιατι ειμαστε σε αλλες φασεις της ζωης μας, το ξερω γιατι δεν μπορω να ζησω ηρεμα μαζι σου. Με εκνευριζει ο τροπος που γινεσαι πολυ αποτομος και πολυ απολυτος και προσβλητικος οταν δε γουσταρεις κατι. Με εκνευριζει ο τροπος που σου πεφτουν τα σαγονια με αλλες κοπελες, με εκνευριζει η τεραστια πορνοσυλλογη σου. Δε νιωθω ασφαλεια. Δε νιωθω οτι εμενα κοιτας, οτι ειμαι εγω και παει και τελειωσε.

Δε νιωθω ασφαλεια.

Και τη θελω την ασφαλεια. Δε θελω να μπω σε αλλη μια σχεση που θα ειμαι ερωτευμενη τρελα, θα επενδυσω φτου κι απο την αρχη, θα τελειωσει σε μερικους μηνες και θα νιωθω παλι μονη, σκατα και αδεια.

Δεν τα κανουμε αυτα στην ηλικια μου πια, γλυκο μου, οχι πια. Στη δικη σου ισως, στη δικη σου παιζετε, γνωριζετε, τον εαυτο σας και τον κοσμο. Στη δικη μου φαση πλεον επενδυουμε.

Μια απλη ερωτηση: Θα πεταγες τη γαμημενη την πορνοσυλλογη σου για χαρη μου;

Για να με κανεις να νιωσω ασφαλης;

Να σου πω εγω: Οχι δε θα το κανες.

Θα εκνευριζοσουν κιολας που θα στο ζηταγα, που θα σου εθετα τον εκβιασμο, το διλημμα.

Εσυ ομως ετσι απλα μου ζητας να πεταξω οχι μια γαμημενη συλλογη με γαμημενες τσοντες. Μου ζητας να πεταξω εναν ανθρωπο. Για το αβεβαιο.

Αλλα εγω την αγαπω την ασφαλεια που μου δινει. Και το ηξερες, παντα το ηξερες.

Κι ομως εσυ εκει, εκει, με επιμονη, «οχι εγω θελω να μπω εδω μεσα». Τωρα μπηκες. Και τι καταλαβες; Που τα καταφερες, και μπηκες, και τωρα φευγεις;

Αυτο ακριβως που φοβομουν απο την αρχη. Ετσι απλα. Και με αφηνεις εδω αδεια, στο σημειο ακριβως που δεν ηθελα να φτασω, ακριβως εκει που δεν ηθελα να ξαναπληγωθω, να ξανανιωσω αδεια, αυτο το ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ αδειασμα που νιωθεις, οταν αυτος που εχεις ερωτευτει δεν επιστρεφει τα αισθηματα σου…

Πού μπαινεις σε πραγματα που δεν μπορεις να αντεξεις, γαμωτη σου, και με σκοτωνεις ετσι απλα στο τελος; (Τελος;)

Και ετσι απλα με καταδικαζεις στη σιωπη σου, να με κανεις να κοιταω με τις ωρες τα μηνυματα σου αλλα οσο και να τα κοιταω να μην αλλαζουν αυτα που γραφεις, και να μη γεννανε αλλα. Ετσι απλα σιωπη.

Σιωπή που οταν τη σπας, θα ηταν καλυτερα να την ειχες κρατησει.

Ποναω. Τις τελευταιες μερες οσο ποτε. Οσο δεν ηθελα να ξαναπονεσω κι ακομα παραπανω. Το χαρηκες τωρα; Ποναω και νιωθω αδεια. Δεν ξερω πια ποιος εισαι. Δεν ξερω αν εισαι αυτος που γνωρισα, δεν ξερω αν εισαι αυτος που αγαπησα. Δεν ξερω ουτε τι σκεφτεσαι ουτε πως νιωθεις ουτε αν μπορω να μοιραστω μαζι σου τα οσα αισθανομαι. Δεν ξερω τι πρωτοαισθανομαι.

Μοναξιά μου, καρδιά μου εσύ
Συντροφιά μου και νύχτα μου εσύ
Σ’ αγαπούσα πριν μας δω μαζί

(Κι ετσι απλα ενα μικρο σου τηλεφωνημα αρκει να φερει το χαμογελο παλι στα χειλη μου…)

το σ’αγαπω

Published Σεπτεμβρίου 15, 2013 by yvris

ξερεις, αυτο που εχεις στην ακρη της γλωσσας σου

και που θελεις να το πεις περισσοτερο απο ποτε

και εχεις κρατηθει να μην το πεις περισσοτερο απο ποτε

(καποιες φορες δεν κρατιεσαι και πολυ καλα)

γιατι το φοβασαι περισσοτερο απο ποτε.

(αλλο ενα σημαδι οτι μεγαλωνεις)

Διαβασμα

Published Ιουλίου 30, 2012 by yvris

Και πώς να συγκεντρωθω να διαβασω οταν μου λειπεις τοσο, μου λες; Όταν καθε λεπτο που περναει, το μονο πραγμα που καταλαμβανει τη σκεψη μου εισαι εσυ, και το ποσο θα ηθελα να ησουν εδω; κι οσο κι αν προσπαθω να το διωξω, να το εκτοπισω απο το μυαλο μου γεμιζοντας το με διαβασμα, παντα επιστρεφει και κραταει τη θεση του δυναμικα, σπρωχνοντας απο το μυαλο μου οτιδηποτε αλλο; Οταν σε θελω και μεχρι και στο σωμα μου λειπεις, νιωθω σα να λειπει ενα κομματι μου, κι ο ποθος μου για σενα και η διψα μου να σε αγκαλιασω, ειναι τοσο εντονη που γινεται σχεδον tangible;

Πώς να διαβασω, πες μου πώς; Οταν καθε τι που διαβαζω σ’αυτο το κωλοβιβλιο μου θυμιζει εσενα, τα ποσα μου εχεις μαθει και ποσο με διαμορφωσες; Οταν γουσταρω αυτο το βιβλιο επειδη μου τα θυμιζει αυτα και μου θυμιζει εσενα. Σε θελω. Γουσταρω καθε εκατοστο του κορμιου σου, και καθε τι που εχεις μεσα στο κεφαλι σου, με εξιταρει, το θελω. Θελω να το κανω δικο μου, να σε κανω δικο μου, θελω, να μπεις μεσα μου, να μπω μεσα σου, να γινουμε ενα. Σε θελω. Σ’αγαπω.

Cruel Heathcliff, my one dream, my only master.

Χρονια πολλα…

Published Ιουνίου 2, 2012 by yvris

5 χρονια πριν, σε γνωρισα διδυμακι μου. Μου ειπες ενα ανεκδοτο, και πηγαμε για μια βολτα στο Μοναστηρακι, στα παλαιοβιβλιοπωλεια. Ουτε και ηξερα τοτε τι θα γινοσουν για μενα. Σ’ευχαριστω. Για το ανεκδοτο, για τη βολτα, για ολα οσα ακολουθησαν.. το μεγαλυτερο κομματι του εαυτου μου.

..this bloody something
That freaks me out until the night makes me shout «I love you».

Χρονια πολλα, γλυκια μου καρδουλα.

Black tulips

Published Μαρτίου 11, 2011 by yvris

Λενε οτι ματια που δε βλεπονται γρηγορα λησμονιουνται, οτι οσο πιο πολυ καιρο περνας μακρια απο καποιον, τοσο σιγα σιγα τον ξεχνας.

Τοτε μπορει να μου εξηγησει καποιος πως ειναι δυνατον εμενα να μου λειπεις ολο και περισσοτερο;!

Οσο καιρο κανουμε να μιλησουμε, οσο περναει καιρος χωρις να σε δω, αντι να σε ξεχναω και να σε βγαζω απο τη ζωη μου, αντι να ξεθωριαζεις μεσα μου, τοσο πιο εντονη γινεται η επιθυμια μου να ξαναβρεθουμε, να σε αγγιξω, να σε δω! Αλλες φορες με τη μορφη της νοσταλγιας για τις μερες που περνουσαμε μαζι ενω αλλες σαν oνειροποληση για τις καινουργιες στιγμες που θα ζησουμε μαζι στο μελλον..

Πριν μερικες μερες τσακωθηκε η Γ. με τον Μ., το ζευγαρι αυτο που το πρωτο τους ραντεβου κρατησε 5 μερες. Και ο τσακωμος τους μου θυμισε τους ηλιθιους τσακωμους εγωισμου που ειχαμε στις αρχες μας. Δεν περιμενα ποτε οτι θα το ζουσα αυτο τοσο εντονα, τον τσακωμο ενος αλλου, οτι θα μου δημιουργουσε τοσο δυνατα συναισθηματα! Οτι θα πονουσα τοσο πολυ, με την αδυναμια τους να το χειριστουν και με την σφοδρη μου επιθυμια να τους βοηθησω να το ξεπερασουν, αφου εγω ξερω! Ξερω πως ειναι να αγαπιεσαι τοσο δυνατα και ομως να αναλωνεσαι σε καβγαδες επιβεβαιωσης. Για δυο μερες δεν περπατουσα, μαλλον πετουσα, ή ακομα καλυτερα αιωρουμουν σαν πνευμα σε αυτον τον κοσμο ενω το μυαλο, η καρδια και ολο μου το ειναι βρισκονταν 4 χρονια πισω, σε εκεινες τις μερες που πρωτογνωριστηκαμε. Που δεν ειχαμε καταλαβει ακομα ο ενας για τον αλλο οτι ειναι φιλος και οχι εχθρος η αντιπαλος. Που προσπαθουσαμε και οι δυο μεσα στην ελξη μας και το φοβο μας για απορριψη να κανουμε επιθεση, την καλυτερη αμυνα, για να μην αφησουμε τον αλλο να δει τα σημεια μας που θεωρουσαμε αδυναμα. Προβολες των δικων μας ανασφαλειων πανω στον αλλο, λες και ηταν καθρεφτης.. Εσυ φοβοσουν οτι ησουν ανεπαρκης, οτι δεν μπορουσες να σχετιστεις με μια γυναικα. Εγω φοβομουν οτι θα με βρεις ασχετη και αδαη σε πολλα θεματα, οτι θα με θεωρησεις ηλιθια και οτι δε θα μπορω να εξαπτω το ενδιαφερον σου, οτι θα με βαρεθεις και φυγεις. Με αποτελεσμα εσυ να με διωχνεις ενω εγω να προσπαθω να υποβιβαζω τις γνωσεις και τις αποψεις σου, χτυπωντας ετσι στο μονο σημειο που νομιζες οτι ειχες, κανοντας σε να με διωχνεις ακομα περισσοτερο. Κοκορομαχιες. Κι ομως μια ελξη να μας τραβαει τον ενα πανω στον αλλο σα μαγνητες. Ηταν δυνατον να κρατησει αυτο για πολυ;

Κι ομως το ξεπερασαμε, αγαπη μου, ενα βραδυ σε ενα παγκακι, που ανοιξαμε τις καρδιες μας, ευθραυστες σαν κρυσταλλα, ο ενας στον αλλο και ξεγυμνωσαμε τους φοβους μας μιλωντας με ειλικρινια. Που αναγνωρισαμε στο προσωπο του αλλου το συμμαχο, που νιωσαμε ανακουφιση κι ενα καινουργιο δεσιμο καθως μοιραστηκαμε τους φοβους μας και που διστακτικα ενωσαμε τα χειλη μας σε ενα καινουργιο φιλι. Και που δωσαμε, εμπιστευτηκαμε τα κρυσταλλακια αυτα ο ενας στα χερια του αλλου, τα κρατησαμε και τα ζεσταναμε στην αγκαλια μας με προσοχη να μη σπασουν. Για τους επομενους μηνες.

Για τους επομενους μηνες συγκατοικησαμε. Στο σπιτι σου και στο δικο μου. Κοιμομασταν μαζι, ξυπνουσαμε μαζι, βαλαμε τις αλυσιδες στο αμαξι μου για να παμε να παιξουμε χιονοπολεμο μαζι. Μοιραστηκαμε τις στιγμες μαζι, τον ερωτα, τη χαρα μαζι, το γελιο και τα ανεκδοτα και τα κομικς μαζι, τη χαλαρωση μαζι, τις νεες γνωσεις κι εμπνευσεις μας μαζι, τις γαμημενες φρικες μας και τα αγχη μας μαζι! Τις δημιουργιες μας γαμωτη μου μαζι, ξερεις τι εμπνευση ησουν (και εισαι!) για μενα; Ξυπνουσαμε μαζι και πηγαιναμε στο στουντιο μαζι για να παιξουμε μουσικη μαζι. Κι ομως δεν πνιγαμε ποτε ο ενας τον αλλο, δεν ασφυκτιουσαμε απο την παρουσια του γιατι ειχαμε τη ζωη μας, τις ενασχολησεις μας και το χρονο για τον εαυτο μας. Ακομα και τις μερες που δεν τις περνουσαμε μαζι ομως, ημασταν μαζι, οπως εισαι μαζι μου και τωρα.

Ειναι αστειο γιατι τοτε που ζουσα τις υπεροχοτερες στιγμες μαζι σου σκεφτομουν κι εγραφα σ’αυτο το μπλογκ για καποιον αλλο και δε μου περασε ποτε απο το μυαλο οτι θα μπορουσα να γραψω κατι σε σενα, ισως γιατι παντα τα λεγαμε ολα ακομα και χωρις να μιλαμε. Κι ομως να τωρα που γραφω κατι για σενα, σε σενα που πιστευα οτι δε θα γραψω ποτε! Δεν ηξερα τοτε ποσο και αν σε πονουσα, κι αν αυτο ειχε να κανει με μενα η με σενα, ησουν βλεπεις παντα τοσο δυνατος μεσα στα μπερδεματα σου. Αλλα δεν ξερω αν θα ξερεις ποτε, η αν θα ξεχασεις, ποσο με αλλαξες. Και ποσο εισαι μεσα μου. Δεν ειναι μονο οι γνωσεις που απεκτησα κοντα σου και οι καινουργιες συνηθειες που μου κολλησες γιατι μου αρεσαν. Ειναι οι συζητησεις μας με την εγκεφαλικη επικοινωνια σε αλλο επιπεδο. Ειναι ο τροπος που μου εμαθες πολλες φορες να σκεφτομαι. Να αναζηταω την πηγη και να κοιταζω τη μεθοδολογια. Και καθε φορα που βλεπω τον κοσμο μεσα απο το νεο αυτο μου βλεμμα νιωθω την παρουσια σου εκει. Μεσα μου.

Και καταλαβαινω και βιωνω εντονα, οσο πιο βαθια και εντονα γινεται, αυτο που λενε «εισαι κομματι μου».

Το δευτερο βραδυ με βρηκε εξω απο το σπιτι του Μ., να τον κοιταζω απο το παραθυρο του και να νιωθω την επιθυμια να τον βρω, να τον παρω αγκαλια και να του εξηγησω πως ειναι τα πραγματα, πως τα βλεπει αυτη απο την πλευρα της και ποια ειναι τα λαθη που κανει αυτος. Να του εξηγησω οτι τον αγαπαει οπως ειναι και γι αυτο που ειναι, και οτι δε χρειαζεται να της αποδειξει τιποτα, ποσο μαλλον με τον τροπο που προσπαθει να το κανει. Να τη δει σαν το συμμαχο που θα παρει απο το χερι και θα αντιμετωπιζουν τη ζωη μαζι και οχι σαν τον αντιπαλο που θα τον κρινει. Οτι δεν τον βρισκει ανεπαρκη.

Ομως δεν εκανα τιποτα. Δεν νομιζω οτι θα εκτιμουσε η Γ. το να ανακατευτω στον καβγα τους. Δεν ξερω αν θα το εκτιμουσε και ο Μ. οτι εκεινη μου τα εχει πει, ουτε και νομιζω να με θεωρουσε αντικειμενικο παρατηρητη εφοσον ειμαι φιλη της. Εμεινα λοιπον να τον κοιταζω για λιγο ακομα απο το δρομο, βλεποντας τον απο το παραθυρο του να καθεται μπροστα στον υπολογιστη, προφανως περιμενοντας μηνυμα της..

Δεν ξερω αν αυτο που αναπολω ειναι αυτο που ειμαι εγω οταν ειμαι διπλα σου, η αν απλα θελω να ξαναζησω εκεινες τις μερες.. Ξερω ομως οτι μου λειπεις εσυ. Και ξερω οτι αν βρεθουμε εχουμε ακομα εκεινη την επικοινωνια. Και ξερω οτι σ’αγαπω. Και οτι μ’αγαπας κι εσυ.

Sτις καινουργιες στιγμες, λοιπον, που μας περιμενουν μαζι!