ρεζιλι

All posts tagged ρεζιλι

Ρομπιες pt.ΙI: Τηλεφωνησε μου

Published Σεπτεμβρίου 13, 2012 by yvris

Σε συνεχεια της χτεσινης αναρτησης, σημερα δυο φορες που εγινα ρεζιλι στο τηλεφωνο:

Σκηνικο 1: Γυμνασιο, φαση με τον πρωτο μου γκομενο, ο οποιος ειχε ηδη φωνη πολυ αντρικη για παιδακι γυμνασιου. Παιρνω τηλεφωνο στο σπιτι, το σηκωνει, λεω «Ελα, μωρο μου!»

Αμηχανη απαντηση: «Εεεμ, μαλλον τον Ηρακλη θα θελετε…»

Γκλουπ! Μολις ειπα «μωρο μου» τον μπαμπα του :-/

Σκηνικο 2: Γ’ Λυκειου, σε φαση τρελου διαβασματος-προετοιμασια για Πανελληνιες. Παιρνω τηλ τον κολλητο μου, ο οποιος ειχε και μια μεγαλυτερη αδερφη, ιδια η μανα τους. Το σηκωνει (νομιζα) η αδερφη.
-Ναι, καλησπερα, μπορω να μιλησω στο Σακη;
-Α, ελα Υβρις μου, εσυ εισαι; Πώς εισαι, καλα; Πώς παει το διαβασμα;
-Ε, πώς να παει, πιπα-κωλο.
-…! συγνωμη?!

Γαμωτο!!!!!!! Ηταν η μανα του!!

Advertisements

Ρομπιες (Καλυτερα να μασας…)

Published Σεπτεμβρίου 13, 2012 by yvris

Το θεμα με μενα δεν ειναι οτι πεταω μια μαλακια και γινομαι ρεζιλι, οοοχι. Ειναι οτι παω να το διορθωσω και τα κανω χειροτερα μετα, με μαλακια ανεβασμενου επιπεδου! Ιδου, λοιπον, καποια περιστατικα, που καλυτερα να’χα μια τσιχλα να μασαγα και να το κραταγα κλειστο, το ρημαδι!

1) Τελευταιες μερες σχολειου, και τα’χαμε που τα’χαμε τα μαθηματα εντελως γραμμενα, φαντασου ΠΟΣΟ γραμμενα ειχαμε τα Θρησκευτικα. Η καθηγητρια των θρησκευτικων, λοιπον, εχοντας επιγνωση, αντι να κανει μαθημα μας βγαζει βολτα στην αυλη. Οπου αραζουμε σε μια σκιερη γωνια και ρωταει τον καθενα μας ποια σχολη σκεφτεται να δηλωσει. Ψιλοαδυναμος συμμαθητης, πιθανως να ηθελε να την κολακεψει και λιγο, λεει οτι στοχευει στο να μπει Θεολογια. Σχολιαζω εγω τοτε με την επαρση που μου εδιναν οι καλοι μου βαθμοι και τα 17 μου χρονια:
-Ελα μωρε, η Θεολογια ειναι γι’αυτους που θελουν να μπουν Νομικη αλλα δεν τα καταφερνουν!
Καθηγητρια Θρησκευτικων: -Ναι, ε; Ε, να ‘σαι καλα!
Και η ατακα «διορθωσης» που τελικα ηταν χειροτερη:
-Ε τωρα κυρια, στην εποχη σας ηταν αλλιως!

2) Σχολικη γιορτη, ενω ειμαι ηδη 2ο ετος, παω να δω τον αδερφο μου που συμμετεχει στην παρασταση. Συμμαθητης του αδερφου τυχαινει και ο αδερφος του σχολικου μου πρωην (του ψυχακια, αν θυμαστε). Ο αδερφος του πρωην, λοιπον, στο μεταξυ το εχει γυρισει σε τραγουδιστης και ειναι να τραγουδησει στη γιορτη!
Καπου μεσα στην αιθουσα βλεπω πατερα πρωην, ο οποιος ασχετα με το ποσο ψυχακιας ηταν ο γιος του, μου ειχε φερθει καταπληκτικα οσο ημασταν με γιο. Οσο να’ναι νιωθω λιγο αβολα, οποτε στο διαλειμμα την κοπαναω διακριτικα, αλλα αδικος κοπος, τον πετυχαινω απεξω. Σημειωση: Αμεσως μετα το διαλειμμα θα εμφανιζοταν ο αδερφος πρωην.
Εγω: -Γεια σας τι κανετε! Καλα ειστε; Σας ειδα και μεσα στην αιθουσα, σας χαιρετησα αλλα δε με ειδατε!
Πατερας Πρωην: -Ωπ, γεια σου Υβρις! Καλα εισαι; Ησουνα δηλαδη μεσα στην αιθουσα κι εσυ, στην παρασταση;
Εγω: -Ναι, ημουν, και τωρα θα ξαναπαω, θα εχει ΠΟΛΥ γελιο!
Πατερας Πρωην -…!?
Εγω (συνειδητοποιω οτι μολις του ειπα οτι θεωρω το τραγουδι του γιου του γελοιο): -Ωχ, συγνωμη…!
Δεν μπορουσα να πω οτι εκανα πλακα ή κατι τετοιο; Με τη μαλακια μου επιβεβαιωσα οτι ναι, το εννοουσα για προσβολη!
Εννοειται οτι ο ανθρωπος δε βρηκε κατι να πει και απλα πηγε ο καθενας απ’αλλου. Ελπιζω να μη με θεωρει ακομα γαϊδουρα!

3) Ειμαι στη σχολη και γνωστη φοιτητικη παραταξη εχει οργανωσει εκθεση βιβλιου. Γνωστη βιβλιοφαγος εγω, εχω αρπαξει ενα βιβλιο, εχω αραξει παραδιπλα κι εχω απλα αποχαυνωθει στο διαβασμα, εχοντας κοψει καθε συνδεση με τον εξω κοσμο. Ξαφνικα περναει απο διπλα ο αγαπημενος μου καθηγητης, που με ηξερε κιολας, και μου λεει περνωντας:
-Τι διαβαζεις εκει, Μικρο; (το μαθημα του)
Εγω, χωρις να εχω συνειδητοποιησει ποιος μου μιλαει, και χωρις να σηκωσω καν το βλεμμα:
-Ναι, αλλη δουλεια δεν ειχα.
Ενα νανοσεκοντ αργοτερα χτυπαει η συνειδητοποιηση –ΝΤΑΝ!–, σηκωνω τα ματια, αντικριζω το κεραυνοβολημενο βλεμμα του ανθρωπου που εφευγε, και του φωναζω, για να το διορθωσω, καθως απομακρυνοταν:
-Διαβασα πολυ Μακρο αυτο το εξαμηνο, κι εκαψα το μυαλο μου!


Βonus – Ιστορια απο κολλητη: Ειναι σε ενα μαγαζι και ψωνιζει, οταν ξαφνικα μεσηλικη πελατισσα αρχιζει να της μιλαει στο ασχετο, και να της κανει κομπλιμεντα:
-Αχ, τι ομορφη που εισαι κοριτσακι μου, φτου σου, φτου σου! Τι ωραιο παραστημα, και ποσο λεπτη…! εγω οσο να ‘ναι, τα ‘χω τα κιλακια μου…
και η φιλη μου, αμηχανα:
-Ε ενταξει, μην ανησυχειτε, λογικο ειναι, ειναι της ηλικιας…!

ΘΕΑ! Με μια φραση, την ειπε ΚΑΙ χοντρη, ΚΑΙ γρια! Νομιζω οτι κερδιζει το αποψινο βραβειο της χρυσης Τριντεντ (αν πιστευετε οτι εχετε χειροτερη ατακα στα υποψη, σας προκαλω να μου την πειτε!), και σταματαω εδω!

Ψωναρες..

Published Ιουνίου 6, 2012 by yvris

Σκηνικο που μου συνεβη στο 1ο ετος του πανεπιστημιου:

Προκειμενου να αποδειξω στον εαυτο μου και στη μαμα μου οτι ειμαι ανεξαρτητο κοριτσακι και μπορω να τα καταφερω και μονη μου, αλλα και επειδη ειχα βαρεθει να ζηταω λεφτα και να δινω λογαριασμο για το τι θα τα κανω και να πρεπει να λεω κι ευχαριστω, με το που περασα λοιπον στο πανεπιστημιο επιασα δουλεια ως ταμιας σε φαστφουνταδικο γνωστης αλυσιδας.

Συμβαινει λεπον ενα βραδυ και σκανε εκει περα 2 συμμαθητριες μου απο το Λυκειο, οι οποιες ηταν σε φαση κλικας (σε κανω παρεα με βαση τα ρουχα που φορας, οσοι δεν ειναι φιλοι μου τους κοιταζω αφ’υψηλου κλπ). Πώς ειναι η φαση the plastics? Κατι τετοιο, χωρις τα σιλικονατα βυζια και τα πλατινε μαλλια αλλα ολα τα υπολοιπα.

Oκ το πιασατε το νοημα. Λοιπον η μια απο τις δυο ερχεται προς το μερος μου με ενα τεραστιο χαμογελο, του τυπου  «πωωω τυχη! τωρα θα σε γαμησω!» (ε ναι, γενικα δε με συμπαθουσαν στο σχολειο μου γιατι τα εκραζα λιγο αυτα). Και αρχιζει ο γαματος διαλογος:

Αυτη: -Υβριιιιιιιις! Τι κανειιιις;! (με τσιριχτη μακροσυρτη φωνη στυλ «χαιρομαι και καλα που σε βλεπω αλλα βασικα γιατι σ’επιασα»)

Εγω (χωρις πολλη ορεξη, για να κοψω την κουβεντα): – Καλα μωρε, εδω στον αγωνα, εσυ;

Αυτη: -Ε, εγω, πανεπιστημιο!

Εγω: -Αντε ρε μπραβο, συγχαρητηρια, πού μπηκες;

Αυτη (εξακολουθωντας να χει υφακι): -Νομικη!!!

Εγω: -Αντε ρε μπραβο, ναι, το θυμαμαι οτι νομικη ηθελες, πού, εδω Αθηνα;

Αυτη (με λιγο λιγοτερο υφακι): – Εεε οχι, Κομοτηνη…

Εγω (προσπαθωντας να το σωσω): – Α ναι; γαμω! εχω ακουσει οτι ειναι και πολυ φοιτητουπολη! Θα πρεπει να τα περνας ζωη και κοτα εκει πανω!

Αυτη (πολυ πιο μαζεμενη τωρα): – Εεεε βασικα δεν παταω εκει, εδω μενω, απλα ανεβαινω για τις εξεταστικες…

Κατα τ’αλλα, «εγω Πανεπιστημιο»! Βρε αντε και γαμησου, ζωαδι!

 

Ελληνες στο εξωτερικο

Published Απρίλιος 17, 2012 by yvris

Εχει πολλη πλακα οταν καποιος ταξιδευει στο εξωτερικο και μιλαει στο δρομο ΠΟΛΥ ανετα, πιστευοντας οτι οι γυρω δεν τον καταλαβαινουν, μια που δε μιλανε τη γλωσσα! Σημερα θα μοιραστω τρεις τετοιες ιστοριουλες που τις βρισκω γουστοζικες, και περιμενω να μοιραστειτε και τις δικες σας οσοι εχετε!

Σκηνικο πρωτο, λοιπον, στο Αμστερνταμ. Εχουμε παει σουπερ μαρκετ με τη συγκατοικο, για τα εβδομαδιαια ψωνια. Εκει που περιμενουμε στο ταμειο, ακουγεται μια φωνη απο τη μια ακρη του σουπερμαρκετ:

– Ρε μαλακα, κωλοχαρτο πηρες;

Προτου προλαβω να πεσω κατω απο τα γελια, ακουγεται η απαντηση απο την αλλη ακρη του μαγαζιου:

– Πηραα!

Ο διαλογος συνεχιζει ως εξης:

– Ναι αλλα απο ποια μαρκα; απο την καλη ή απο την αλλη;

– Απο την καλη, ρε μαλακα, τι με περασες;

– Ε οχι μωρε, ελεγα μην πηρες απο αυτη που εχουν στο γυμναστηριο!

– Τι λε ρε μαλακα, σιγα μην επαιρνα απ’αυτην! Δεν ειναι κωλοχαρτο αυτο, γυαλοχαρτο ειναι!

– Σου σκιζει τον κωλο!

Εμεινε μετα η γερμανιδα να απορει γιατι με μαζευε απο τα πατωματα που ειχα πεσει απο τα γελια!

Σκηνικο δευτερο, παλι Αμστερνταμ. Ειμαι στο τραμ κι επιστρεφω σπιτι απο τη δουλεια. Μπαινει παρεα απο 4 Ελληνες, 3 αγορια και 1 κοριτσι, ζευγαρι με εναν εκ τον αγοριων. Το ζευγαρι καθεται πισω μου κι ακολουθει ο εξης διαλογος:

– Ε αντε, ολη την πολη γυρισαμε τοσο περπατημα, επιτελους παμε στο ξενοδοχειο λιγο!

– Ναι, αντε να παμε, και με το που θα μπουμε μεσα, ξερεις ποιο ειναι το πρωτο πραγμα που θα κανω!

– Ποιο;

– Ε θα τρεξω στην τουαλετα επιτελους, τοση ωρα κρατιεμαι! Πωωω τι εχει να γινει! Ατομικη βομβα θα πεσει!

– Αχου, κι εσυ; Κι εγω θελω!

– Ε τωρα μην τσακωθουμε ποιος θα παει πρωτος!

– Οχι μωρε, νταξει, πηγαινε εσυ!

– Ωραια, και θα πας κι εσυ μετα απο μενα, ετσι να ενωσουμε τις μυρωδιες!

……………………………………………………………………………………………..!

Επειδη ομως δεν ειναι σωστο να ξεμπροστιαζω μονο τους αλλους και να κρυβω τις δικες μου πομπες: 14 χρονων ειμαι στο Παρισι με την κολλητη μου σε γκρουπακι, και μας εχουν παει στο καραβακι που κανει βολτα το Σηκουανα. Το αστειο γενικα της παρεας εκεινες τις μερες ηταν το «ε καλα μωρε, αφου δε μας καταλαβαινουν εδω μπορουμε να λεμε ο,τι θελουμε!», οποτε πηγαιναμε και τη λεγαμε σε αλλους στα ελληνικα (κυριως αλλα ατομα απο το γκρουπακι μας, που ηταν μουλτιεθνικ). Ε νταξει τωρα, 14 χρονων ημασταν, μην περιμενετε το sophisticated χιουμορ!

Anyways, εκει που ειμαστε λοιπον στο καραβακι, μπροστα μπροστα εχει στρογγυλοκατσει ενας χοντρος με μουσι και μου χαλαει ολες τις φωτογραφιες μου, γιατι εμπαινε στο πλανο και η κεφαλα του. Στο πνευμα των ημερων, αρχιζω κι εγω: «Μα τι μαλακας αυτος ο χοντρος με το μουσι! Που πηγε και στογγυλοκατσε ο χοντρος με το μουσι! Θελω να κατσω εκει που καθεται ο μαλακας ο χοντρος με το μουσι!»

Ε, ναι, καλα το καταλαβατε, ο χοντρος με το μουσι ηταν ελληνας. Νταξ δε μας ειπε τιποτα ο ανθρωπος, οταν γυρισε και μιλησε στην παρεα του το καταλαβαμε. Και ναι μεν εγω το ξεπερασα σχετικα γρηγορα το ρεζιλι (σαμπως θα τον ξαναβλεπα ποτε;), αλλα το μαθημα μου εμεινε! Γι’αυτο λοιπον παιδια προσοχη! Και στην ακρη του κοσμου να ειστε, ποτε δεν ξερετε ποιος σας ακουει και αν θα γινετε ποτε ρομπα σε ενα μπλογκ!