ονειρα

All posts tagged ονειρα

ονειρα

Published 29 by yvris

Σε ειδα στον υπνο μου, παλιε μου αγαπημενε.

Ηταν καπου στα Βριλησσια, αν και δεν εμοιαζε με Βριλησσια, και ηταν κάτι σα σπίτι/κτήμα, και ειχαμε μαζευτεί εκεί για να γιορτασουμε ενα παρτυ. Σαν τα παρτυ γενεθλιων που καναμε οταν ημασταν παιδια. Με γκαζον, και κυνηγητο, και ποδόσφαιρο, και παιχνιδια.

Μονο που οταν εφτασα εκει συνειδητοποιησα οτι θα ηταν το παρτυ αποχαιρετισμου σου. Το παρτυ για την κηδεια σου.

Ειχες αποφασισει εκεινη τη μερα να αυτοκτονησεις. Δε βγαζει και πολυ νοημα στα ονειρα, αλλα εκεινο το βραδυ θα πεθαινες στον υπνο σου. Σα να ειχες παρει χαπια με timer ή σα να το ειχες παρει αποφαση απλα.

Το βραδυ ξαπλωσαμε ολοι σε sleeping bag πανω στο γκαζον, εκτος απο σενα, Νικολα, που ξαπλωσες στον ταφο σου. Ηταν ηδη σκαμμενος αλλα οχι πολυ βαθυς. Ξαπλωσα διπλα σου, και οταν ολοι εμεις σκεπαστηκαμε με την κουβερτα μας, σκεπασαμε και το δικο σου το κορμι με χωμα. Οχι πολυ χωμα, λιγο, 2-3 φτυαριες. Ησουν ακομα ζωντανος. Θα πεθαινες στον υπνο σου, αφου σε σκεπαζαμε.

Σε σκεπασαμε και υποτιθεται οτι εκεινη την ωρα θα πεθαινες, αλλα δεν ειχες πεθανει ακομα. Καπως οσο ημουν διπλα σου μου εκοψε οτι ισως ησουν ακομα ζωντανος, και οτι θα πεθαινες την ωρα του υπνου, οχι την ωρα που θα σε σκεπαζαμε. Και σε ρωτησα κατι που το ειχα απορια.

Και μου απαντησες. Παντα προθυμος, με χαμογελο και με αυτη την εσωτερικη σου ευγενεια, που ειχες παντα, ψυχη μου, να μη με αφησεις με το κενο, να με αφησεις χαρουμενη, γεματη, ικανοποιημενη. Τοσο ζωντανος ησουν στο ονειρο μου ολο, ετρεχες, γελουσες, καμια σχεση με αυτο που ειχες παθει στην πραγματικη σου ζωη. Ισως να ησουν ετσι επειδη ηξερες οτι ηταν η τελευταια σου μερα. Τοσο ζωντανος, που κοντεψες να βγεις εξω απο το ονειρο, να σε δω μπροστα μου. Τοσο ζωντανος.

Και στριφογυρισες μεσα στον ταφο σου να βρεις καλυτερη θεση να βολευτεις. Και βγαιναν τα χερια σου εξω απο τα χωματα και τρομαξα. Και φρικαρα στον υπνο μου γιατι σκεφτηκα οτι μπορει να γινεται τιποτα φρικιαστικο την ωρα που πεθαινουν οι ανθρωποι και βγαινει η ψυχη τους απο το σωμα τους, και τρομαξα πολυ και σηκωθηκα να φυγω μακρια. Και ξυπνησα.

Σε θαψαμε ζωντανο, Νικολα.. Δεν εχεις πεθανει ακομα για μενα, ευγενικε και καλοψυχε Λου, παλιε μου αγαπημενε.

Μακαρι να μπορουσα να ειχα υπαρξει εκει. Μακαρι να μπορουσα να σου ειχα απαλυνει εστω για λιγο τον πονο. Μακαρι να μπορουσα να σου ειχα πει πόσο ομορφα ειναι ολα αυτα που θυμαμαι απο σενα, να ηξερες με τι τροπο ειχες αγγιξει την υπαρξη μου. Οχι γιατι θα ειχε αντιστραφει το αποτελεσμα. Αλλα ισως εφευγες λιγο πιο χαρουμενος, λιγο πιο γεματος. Ξεροντας ποσο καλο εχεις αφησει πισω σου.

Ευχομαι να εχει βρει η ψυχη σου τη γαληνη που ζητουσες. Ευχομαι να εισαι καλα αγαπημενε μου.

Μακαρι να μπορουσα να ειχα υπαρξει εκει.

ονειρα

Published 20 by yvris

και να θες να κοιμηθεις, και να μη σε αφηνει το υποσυνειδητο σου να αγιασεις

απωθημενα, φοβοι, επιθυμιες…

και τοσο αληθοφανη..!

μα τι αλλο θα δω, πια…

Ζεστες

Published 10 by yvris

Ειδα στον υπνο μου οτι ειχα πεσει για υπνο στο δικο μου διαμερισμα. Ξαφνικα εκει που κοιμομουν αρχισε να κανει παρα πολλη ζεστη και σηκωνομαι (στο ονειρο, οχι στην πραγματικοτητα) και παρατηρω οτι ο ανεμιστηρας ηταν σβηστος. Μεσα στα σκοταδια της νυχτας που δεν εχει γινει ακομα μερα αλλα κοντευει, κατεβαινω τη σκαλα στο διαμερισμα των γονιων μου. Στη σκαλα ειναι 2-3 κατσαριδες, μου παιρνει παρα πολλη ωρα να την κατεβω απο το φοβο μου και οταν φτανω στη μανα μου ειμαι πολυ νευριασμενη μαζι της που μου χαλασε τον υπνο κι εχασα και τοση πολυτιμη ωρα απο τον υπνο μου στη σκαλα. Τη ρωταω αν εκεινη μου εκλεισε τον ανεμιστηρα, μου λεει «ναι», και της βαζω τις φωνες οτι ποτε, ΠΟΤΕ δεν κλεινουμε τον ανεμιστηρα των αλλων. Μου λεει συγνωμη, κι ερχεται στο δωματιο και τον ξαναβαζει μπρος και ξανακοιμαμαι.

Τι ειχε συμβει στην πραγματικοτητα: Ειχαμε διακοπη ρευματος. Ως εκ τουτου εσβησε και ο ανεμιστηρας. Σε καποια φαση το ρευμα ξαναρθε, και ο ανεμιστηρας ξανααναψε.

Και πού να σφιξουν οι ζεστες…

 

last night’s dream

Published 2 by yvris

Ειδα ενα ονειρο χτες το βραδυ και θελω να το γραψω γρηγορα για να μην το ξεχασω, οι ερμηνειες αργοτερα (αν και εχω ηδη στο μυαλο μου την ερμηνεια).

Ειδα λεει οτι ημασταν αδερφια με αυτο το (ψιλοαφωνο) πιπινι απο το x factor, το δημητρη. Και οχι μονο οτι ημασταν αδερφια αλλα οτι ημασταν κ αδερφες ψυχες. Οτι ημασταν πολυ αγαπημενα και οτι οποια ζευγαρια και αν ειχαμε παντα ημασταν εμεις πιο κοντα, σα να ημασταν ερωτευμενα αδερφια μεταξυ μας. Μιλουσαμε για τα παντα, αστειευομασταν και τελειωνε ο ενας τη φραση του αλλου και ειχαμε και μια πολυ ισχυρη σωματικη ελξη αλλα παντα ξεραμε οτι απαγορευοταν να κανουμε σεξ. και ημασταν ολο χαμογελα και πλησιασματα και βλεμματα που «ξεραμε» τι ημασταν ο ενας για τον αλλο χωρις να μιλαμε.

μετα για καποιο λογο που δε θυμαμαι εγω πεθανα. Θυμαμαι οτι ηταν να πεθανω σε χ δευτερολεπτα η κατι τετοιο και θυμαμαι οτι γινοταν ενα countdown σα να ηταν σε οθονη τηλεορασης. Θυμαμαι οτι ενιωθα πολυ ηρεμη, ειτε γιατι ημουν στα χερια του πιπινιου μου ειτε γιατι ημουν στην καρδια του κι ενιωθα την παρουσια του γυρω μου. Θυμαμαι οτι δε με ενοιαζε να πεθανω και ισα ισα το περιμενα με ενα πολυ γλυκο συναισθημα σα να ειμαι πολυ νυσταγμενη απο ενα ομορφο παρτυ και να με παιρνει σιγα σιγα ο υπνος στα χερια του αγαπημενου μου. Το τελευταιο που σκεφτομουν ηταν οτι δεν πειραζει γιατι ακομα και να ερθει ο θανατος εγω και το πιπινι μου δε θα παυαμε να επικοινωνουμε. Οτι θα μπορουσα να πηγαινω εκει σε αιθερια μορφη και να τον αγκαλιαζω οταν κοιμαται, να τον προσεχω.

Μετα πεθανα. Και το σκηνικο αλλαζε σιγα σιγα καθως πεθαινα, ηταν σα να κοιμαμαι σιγα σιγα και απο τον πραγματικο κοσμο βρισκομουν σε ενα ασπρο κρεβατι με ασπρα σεντονια και πολλα πολλα μαξιλαρια τα οποια αρχισαν να μεταμορφωνονται σε συννεφα. Και μετα ημουν πεθαμενη και βρεθηκα κι εγω ντυμενη σε ασπρα και ηταν κ οι αλλοι γυρω μου ντυμενοι σε ασπρα. Και αναμεσα στους αλλους ηταν και η Βασιλω.

Και θυμαμαι οτι καπου εκει αρχισα να ξυπναω οχι στην πραγματικοτητα αλλα απο το γλυκο συναισθημα του θανατου γιατι καπου εκει συνειδητοποιησα οτι δεν μπορουσα να επικοινωνω με το πιπινι μου! Γιατι οι κανονες ηταν οτι οι νεκροι απο τους ζωντανους χωριζονταν σε δυο διαφορετικα επιπεδα και απαγορευοταν η επικονωνια, και θα ειχε τιμωρια αυτο. Η επικοινωνια απαγορευοταν ακομα και με τους αλλους νεκρους γιατι εκει ηταν τοπος αναπαυσης. Οτι εφοσον εισαι νεκρος πλεον εισαι πνευμα και δεν μπορεις να μιλας και να βγαζεις ηχο. Αυτα μου ειπε η Βασιλω με πολυ αυστηρο υφος σε στυλ «στα λεω να τα μαθεις αλλα σταματα να μου μιλας κι εμενα γιατι θα τιμωρηθω κι εγω».

Ομως θυμαμαι οτι βρηκα ενα κολπο για να επικοινωνησω με το πιπινι μου, και το κολπο ηταν οτι ανακαλυψα οτι μπορουσα να μιλαω μαζι του χωρις ηχο, τηλεπαθητικα! Σκεπτομενη μονο αυτα που ηθελα να του πω, κι αυτος μπορουσε να καταλαβει και να μου απαντησει με τον ιδιο τροπο. Και στη συνεχεια περασε πολυ γρηγορα ο καιρος που δεν ξερω ποσα χρονια ηταν αλλα στο ονειρο ηταν σα μια στιγμη αφου πλεον υπηρχα στην αιωνιοτητα, και το πιπινι μου πεθανε και αυτο και ανεβηκε και αυτος στο αναπαυτηριο και πλεον μπορουσαμε να επικοινωνουμε με τα ματια και με τη σκεψη απο κοντα και οχι παρανομα. Και με ξαναγεμισε αυτο το γλυκο συναισθημα ευτυχιας που ειχα και στην αρχη του ονειρου καθως ελιωνα στην αγκαλια του, ανακαλυπτοντας οτι αφου πλεον ημασταν πνευματα δεν ειχε σημασια το γεγονος οτι ημασταν αδερφια και μπορουσαμε να κανουμε και σεξ.. και με ενα γλυκο φιλι στα χειλη του που σημαινε την αρχη απο αυτα που θα ακολουθουσαν ξυπνησα.

Fuck αυτο το ονειρο ειναι τελειως obvious. Τι γινεται οταν συναντας καποιο ατομο ιδιαιτερο για σενα μετα απο πολυ καιρο, και ανακαλυπτεις στην πρωτη επαφη μαζι του οτι το σωμα θυμαται..?

Οτι η καρδια θυμαται, ακομα κι οταν η σκεψη δε θυμαται?…

Σ’αγαπω, μην το ξεχνας.

Ανασκοπηση της χρονιας που περασε coming soon.

a dream i had… 7/2/09

Published 3 by yvris

οχι αγαπητο μου κοινο το σημερινο κειμενο δεν ειναι χιουμοριστικο. ειναι ονειρικο, γιατι θα περιγραψω το ονειρο ακριβως οπως το ειδα. λυπαμαι για την απογοητευση.

για καποιο λογο που δε θυμαμαι ειχα βρεθει λεει στη βιβλιοθηκη του σχολειου που πηγα. τωρα για καποιο σεμιναριο ηταν, για καποια εκδηλωση, συζητηση, δε θυμαμαι. Αυτο που θυμαμαι ειναι οτι περνουσαμε ωραια και περασε η ωρα και εκλεισε η βιβλιοθηκη και δε μας ειχαν δει και μας κλεισανε μεσα. Ηταν λοιπον μια κλειστη βιβλιοθηκη με πολλα βιβλια και με ενα υπογειο με διαφορες αιθουσες σα διδασκαλιας, και μια παρεα νεων και ωραιων κλεισμενη μεσα. Η παρεα αυτη ηταν ετεροκλητη και οσο περναγε η ωρα αρχισα να ανακαλυπτω ολο και περισσοτερα ατομα που ηξερα. Ηταν και ατομα που δεν πολυχωνευα εκει μεσα, αλλα λογω της κοινης μας «παρανομιας» νιωθαμε ολοι να μας ενωνει ενα συνωμοτικο βλεμμα και δεν νιωθαμε τις αντιπαθειες.

Η μια απο τις αιθουσες ηταν σαν αμφιθεατρο και αποφασισαμε να ανοιξουμε το παραθυρο και να αφησουμε κι αλλο κοσμο να μπει μεσα, οποτε αρχισαν να μπαινουν απο το παραθυρο πολλα ακομα ατομα, αλλα γιατι ηταν οι φιλοι τους μεσα και ηρθαν για την παρεα, αλλα γιατι γινοταν φαση, αλλα γιατι γουσταραν την προσβαση στα βιβλια την οποια υπο κανονικες συνθηκες δε θα ειχαν, η θα ειχαν υπο περιορισμους, και αλλα γιατι απλα τους αρεσε το αντικανονικο του πραγματος και γουσταρανε την κοντρα. Σιγα σιγα μαζευτηκαμε πολλοι και η ατμοσφαιρα ηταν πολυ γιορτινη!

Μαζευτηκαμε στην αιθουσα-αμφιθεατρο και αρχισαμε να συζηταμε γενικα, ο,τι του ‘ρχοτανε του καθενα. Απο απλα νεα, τα οποια ομως οπως ξερουμε συχνα καταληγουν στο να εκφρασουμε τις αποψεις μας και να συμφωνησουμε η να διαφωνησουμε εποικοδομητικα. Σιγα σιγα αρχισαμε ολοι να εκφραζουμε πραγματα που μας ενοχλουσαν, μας δυσαρεστουσαν η μας ξενιζαν, χωρις να τσακωνομαστε η να γκρινιαζουμε, αλλα προτεινοντας εναλλακτικες στα κακως κειμενα των οποιων η εφαρμογη θα μας ευχαριστουσε περισσοτερο. (Καπου εκει μεσα στην αιθουσα ησουν και συ, με πλησιασες και με ρωτησες κατι, μου αγγιξες με τα ακροδαχτυλα σου το χερι, αλλα τραβηχτηκα σχεδον αμεσως και επειδη φοβομουν το αγγιγμα και το βλεμμα σου εφυγα γρηγορα μακρια.)

Αναλογα με το τι ευαισθητοποιουσε περισσοτερο τον καθενα επειτα χωριστηκαμε σε ομαδες. Οι ομαδες αυτες ονομαστηκαν ομαδες εργασιας, και η καθεμια ασχολιοταν με διαφορετικο αντικειμενο/θεμα προσπαθωντας να βρει τροπο να εφαρμοσει αυτες τις εναλλακτικες που προταθηκαν. Υπηρχε ομαδα μουσικης, ομαδα λογοτεχνιας, ομαδα θεατρου, ομαδα επικοινωνιας και αλλες που δε θυμομουν οταν ξυπνησα. Η δημιουργικοτητα και ο αυθορμητισμος ξεχειλιζαν, η ατμοσφαιρα ηταν πολυ γιορτινη και υπηρχε οχι μονο μια διαχυτη αισθηση ελευθεριας, αλλα και μια εντονη χαρα, μια ελπιδα οτι παμε προς κατι καλυτερο που ειναι εφικτο να εφαρμοστει.

Οποτε ενω αρχικα κινουμασταν διακριτικα και ησυχα με σκοπο να μη μας καταλαβει κανεις οτι ημασταν εκει, μιλωντας ψιθυριστα και προσπαθωντας να μην τριξουν οι καρεκλες, οταν πλησιαζε 9 το πρωι και ειχε ξημερωσει το ολο σκηνικο θυμιζε περισσοτερο ενα παρτυ! δεν ηταν ομως παρτυ χυμα αλλα ενα παρτυ δημιουργικο στο οποιο ολοι συμμετειχαν με πολλη ορεξη και κανοντας αυτο που ηθελαν και αυτο που τους ενδιεφερε, στην ομαδα τους.

Η ομαδα μουσικης εφερε κιθαρες, κρουστα και ηχεια και διοργανωθηκε αμεσα οn the spot αυθορμητη συναυλια. Η ομαδα θεατρου συζητουσε και ετοιμαζε μια παρασταση, την πρωτη, η οποια δε θυμαμαι τι θεμα ειχε αλλα ηταν σατιρικη. Η ομαδα λογοτεχνιας ειχε μαζευτει σε μια απο τις αιθουσες του υπογειου. Διαβαζαν δυνατα αποσπασματα απο βιβλια που ειχαν παρει απο τη βιβλιοθηκη, αποσπασματα απο βιβλια που ειχαν επιλεξει και τους συγκινουσαν γιατι μιλουσαν στην ψυχη τους, και μετα καθισμενοι σε κυκλο στη μοκετα μιλουσαν για το αποσπασμα που διαβασαν, για τα συναισθηματα που τους προκαλουσε και για το που οδηγουνταν οι σκεψεις τους με την αφορμη εκεινη.

Η ομαδα επικοινωνιας ανελαβε να ενημερωσει τα παιδια που περνουσαν απεξω, τους εργαζομενους της βιβλιοθηκης και τους καθηγητες του σχολειου για το τι συνεβαινε εκει μεσα, και για το οτι ηταν ευπροσδεκτοι να μπουν, να συμμετεχουν στις ομαδες και να δωσουν και τις δικες τους προτασεις, εφοσον δεν σκοπευαν να λειτουργησουν βλαπτικα ως προς την καταληψη. Επισης ενημερωσε τη διευθυνση του σχολειου για τα αιτηματα της καταληψης και για τη διαθεση να συνεχιστει η καταληψη ως χωρος πραγματοποιησης των αιτηματων, μεχρι αυτα να πραγματοποιουνταν απο τη διευθυνση μετατρεποντας ολο το σχολειο σε τετοιο χωρο.

Καποια απο τα αιτηματα ηταν:
Λιγοτερες ωρες διδασκαλιας
Μαθηματα πιο ενδιαφεροντα και πραγματικα χρησιμα, αντι για παπαγαλια των θεσεων της εξουσιας η των οσων ειχε αναγκη η εξουσια (πχ διδασκαλια μη διαστρεβλωμενη της ιστοριας, λιγοτερους τυπους και περισσοτερη ουσια στη χημεια κλπ)
Μαθηματα μεσω της συζητησης και της συμμετοχης και της εκφρασης αποψεων σε ομαδες και οχι μονολογο της αυθεντιας-καθηγητη/μεταφορα της παραπανω παπαγαλιας στα πιονια-μαθητες καθισμενα ενα επιπεδο πιο κατω απο τον καθηγητη (Πχ διδασκαλια της λογοτεχνιας οπως γινοταν στην αντιστοιχη ομαδα εργασιας και οχι ψαξιμο μεσα στο κειμενο της παρηχησης του ψ στην εκφραση ψιψιψινια και κοκοψοψαρα την οποια χρησιμοποιησε ο ποιητης για να δωσει δραματικοτητα και εμφαση).
Καταργηση των βαθμων και του να κρινεις την αξια ενος ανθρωπου απο τους βαθμους του
Εναρξη των μαθηματων στις 9.30 και οχι στις 8.30 αξημερωτα
Η πρωτη ωρα μαθηματων να ηταν συναυλια η θεατρικη παρασταση η καποια παρουσιαση οποιασδηποτε καλλιτεχνικης ομαδας η τελος παντων αφιερωμενη στους μαθητες για να ξεκιναει η μερα με κεφι
Συμμετοχη σε οποια μαθηματα/ομαδες θελει ο καθενας και οχι υποχρεωτικη
Διδασκαλια εξω κατω απο τα πευκα οταν ειχε καλο καιρο και σε ομορφες αιθουσες στρωμενες με φλοκατες και μαξιλαρακια-πουφ οταν εχει κρυο αντι για αιθουσες που μοιαζουν με νοσοκομειου
Προσθηκη μαθηματων (ομαδων) με αντικειμενο τον εποικοδομητικο σχολιασμο κ εκφραση αποψεων πανω στην επικαιροτητα, η τη συνυπαρξη του ανθρωπου με τα ζωα και το περιβαλλον
Ελευθερια λογου χωρις να ποινικοποιειται

Σιγα σιγα αρχισαν να μαζευονται απεξω κι αλλοι μαθητες οι οποιοι – αλλοι επειδη ενημερωθηκαν απο την ομαδα ενημερωσης, αλλοι επειδη γουσταραν τη μουσικη απο τη συναυλια – ψηθηκαν και μπηκαν και αυτοι μεσα. Καποιοι εκατσαν μπροστα απο τους μουσικους και χτυπουσαν παλαμακια η τραγουδουσαν, καποιοι αλλοι αρχισαν να χορευουν αυθορμητα μεσα στην ελευθερη βιβλιοθηκη. Καποιοι αρχισαν να συμμετεχουν στις υπαρχουσες ομαδες εργασιας, καποιοι αλλοι ψηθηκαν πιο πολυ και δημιουργησαν νεες! (πχ ομαδα ενοργανης γυμναστικης)

Εγω συμμετειχα στην ομαδα μουσικης, αλλα καθως περιμενα τη σειρα μου για να τραγουδησω εκοβα βολτες αναμεσα στις αλλες ομαδες και παρακολουθουσα λιγο απο την καθεμια, και σκεφτομουν σε ποιες θα ηθελα να συμμετεχω. Ημουν άυπνη και κουρασμενη γιατι ημουν εκει ολο το βραδυ αλλα η μουσικη που επαιζαν τα παιδια με εκανε να θελω να χορευω και μου εδινε πολυ κεφι. Σε μια στιγμη βγηκα προς τα εξω να παρω μια ανασα της μυρωδιας του πρωινου (τα πευκα ηταν παντα η αγαπημενη μου μυρωδια).

Εκεινη την ωρα ομως κατεφτασε γνωστη ξυνη διευθυντρια, με το γνωστο ξυνο υφος της «τι συμβαινει εδω». Μολις ενημερωθηκε απο την ομαδα ενημερωσης, ξυνισε ακομα περισσοτερο και αποχωρησε με ενα υφος «καλα, θα δουμε». Εγω βρηκα πολυ αστειο το ακομα πιο ξυνισμενο υφος της και εσκασα στα γελια. Μπηκα μεσα χοροπηδωντας, με νεα διαθεση να μιλησω με κοσμο. Εκεινη την ωρα το τραγουδι που επαιζε ελεγε ♫ ♪ «Αποψε ανοιξα πανια κι εχω μαζι μου τον καιρο»♫ ♪ ♫ ..

Ξυπνησα σκασμενη στα γελια. Οποιαδηποτε ομοιοτητα με την πραγματικοτητα, αλληγορια η παραλληλισμος ειναι απλα μεσα στο κεφαλι σας. Καλα κανει και ειναι! Εγω ομως εγραψα απλα ενα ονειρο που ειδα.