μου λειπεις

All posts tagged μου λειπεις

πού να γυριζεις..;

Published 22 by yvris

Βρέχει πάλι απόψε. Και πού στο διάολο να είσαι;

Εχω αφησει το παραθυρο ανοιχτο, εχω αναψει τσιγαρο και καθομαι και ακουω τη βροχη, ο ηχος της καθησυχαστικος, σα μουσικη μαγιατικης νυχτας… Κι ας μην εχω ιδεα πού εισαι και τι κάνεις.

Μου έχεις λειψει.

Να προσεχεις..

So fucking alone

Published 21 by yvris

Ε ναι λοιπον ολοι καποιες στιγμες σπαμε.

Και δεν πειραζει. Ανθρωπινο ειναι. Και ξεπερνιεται, και αυριο το πρωι θα ειμαστε παλι στα ποδια μας, παλι δυνατοι.

Ομως ειναι καποιες φορες που ερχεσαι αντιμετωπος με τη ματαιοτητα των πραγματων. Την κοιταζεις κατα προσωπο και σε κοιταζει πισω παγερα και σταθερα, ακλόνητα, υπενθυμιζοντας την παντοτινη παρουσια της, που μικρε ανοητε ειχες ξεχασει..;

Τι σκατα εχει νοημα σε αυτη τη ζωη; Αυτο που θα αφησουμε πισω μας, be it βιβλιο, τραγουδι, legacy οτιδήποτε, που θα το παραλαβουν οι επομενες γενιες, που θα πεθανουν και αυτες οποτε ποιος χεστηκε; Κλαπαρχιδιες, τιποτα δεν εχει νοημα, τιποτα απολυτως, καταληξαμε ηδη σε αυτο καποια στιγμη στα 22 μετα απο ασκοπη αναζητηση. Still standing by it.

Και ακριβως επειδη τιποτα δεν εχει νοημα, το μονο νοημα ειναι να περναμε καλα. Να μαζευουμε οσο το δυνατον υπεροχες, ομορφες, ζεστες στιγμες, να αποδιωχνουν για λιγο το πλανώμενο φαντασμα της ματαιοτητας που μας περιτριγυριζει με την παγωνια του. Να ζουμε τις περισσοτερες στιγμες μας ομορφα και γλυκα και οχι παγωμενα και με τρόμο.

Και τι πιο ομορφο και ζεστο απο μια αγκαλια κ την ανθρωπινη επικοινωνια. Ενα ζευγαρι χερια που τυλιγονται γυρω σου, ενα στηθος για να ακουμπησεις και να κουρνιασεις το κεφαλι σου. Ενα ανεπαισθητο σφιξιμο που δε συγκρατηθηκε, ενα φιλι στο μετωπο, ενας γλυκος λογος… Μπορει να γινουν ο παραδεισος στη γη.

Και πού ειναι τωρα…;

Πού ειναι μια αγκαλια όταν την εχεις αναγκη, οταν τιποτα δεν παει και νιωθεις τη ματαιοτητα στο πετσι σου;

Πού ειναι αυτοι που σου λενε οτι θα ειναι εδω; Οτι μπορεις να τους μιλας όποτε θελεις για ο,τι θελεις, αλλα οταν οντως θες ή εχεις αναγκη να τους μιλησεις, δεν τους βρισκεις πουθενα;

Νιώθω. Τοσο. Μονη.

;;

Published 4 by yvris

Πάει;

Αυτό ήταν;

Τελείωσε;

Η ζωή σου κι ζωή μου;

Και πώς θα ζήσω εγώ τώρα;

Πώς θα ζω από εδώ και μπρος;

Ζόμπι; όπως και πριν; Για να μην πονάω;

Δεν έχει νόημα, ψυχή μου… Δεν μπορώ στιγμή να σε βγάλω από το μυαλό μου.

Είσαι παντα εκεί, συνέχεια στη σκέψη μου, και στο πίσω μέρος όταν δεν είσαι στο μπροστα.

περπατάω στο δρόμο και κάτι μου λείπει

οδηγάω και κάτι μου λείπει

με τυφλώνει ο ήλιος και δακρύζω και εκείνη τη στιγμή ξέρω πως κάτι μου λείπει

λείπει ένα κομμάτι μου, και δεν είμαι ολόκληρη, δεν είμαι ιδια

εσύ μου λείπεις. κομμάτι μου. Εσύ.

Τα χαμογελαστά ερωτευμένα σου ματάκια που τα κοίταζα και ήταν η απόλυτη ευτυχία. και δεν ήθελα τίποτε άλλο.

η αγκαλιά που κούμπωνε. τα βράδια στο κρεβάτι. Απλά να σε κρατάω αγκαλιά…

να βλέπουμε σειρές, να κάνουμε βόλτες. να με βοηθας με το σπίτι, που είχες πάρα πολύ καιρό να κάνεις.

Να σε φροντίζω όπως καμία. Να σε νοιάζομαι.

Να σε κρατάω στην αγκαλιά μου μικρό σπουργιτάκι, στρειδάκι που έκλεισες πάλι. Να με χαϊδεύεις και να σε χαϊδεύω.

Να παίζουμε μουσική και να λέμε αστεία. Να μην κάνουμε τίποτα, απλά να υπαρχεις στον ιδιο χωρο και να σε αγγιζω. Να χωνομαι στην αγκαλια σου. Να με κρατας σφιχτα κατω απο τα σκεπασματα και να σβηνεις το φως. Και να είναι όλα όπως πρεπει.

Μου λείπεις. Βάσανο. Βάσανο η απουσια σου, βάσανο τα γενέθλια χωρίς εσενα.

Βάσανο η ελλειψη της αγκαλιας σου. Βάσανο ο πόνος στο κορμί μου. Βάσανο η απουσία σου.

Αγάπη μου. Α-γ-ά-π-η  μ-ο-υ. Σ’αγαπώ.

Σ’αγαπώ και σε αγάπησα με δύναμη, από την αρχή μέχρι το τέλος (;) και δεν επαψα και δε μειωθηκε ποτε.

Η λαχταρα μου να σε σφίγγω πάνω μου δε μειώθηκε ποτέ.

Σ’αγαπώ βαθιά και με πάθος.

Η τελευταια φορα που ερωτευτηκα.

Ποιος θα με ξαναχαϊδεψει όπως εσύ; Ποια θα σε ξαναχαϊδεψει όπως εγώ;

και (το) εμείς; τι θα γίνει με εμάς;

μήπως είναι λάθος;

και μέχρι τότε ζόμπι;

Cause I saw the end before we’d begun,
Yes I saw you were blinded and I knew I had won.
So I took what’s mine by eternal right.
Took your soul out into the night.
It may be over but it won’t stop there,
I am here for you if you’d only care.
I’ve kissed your lips and held your hand.
Shared your dreams and shared your bed.
I know you well, I know your smell.
I’ve been addicted to you.

Κι αν σου είναι δύσκολο να βρεις τόσα χρόνια
Κάτι ν’αξίζει σε εμάς
Το σ’αγαπώ μου κράτησε σαν κολώνια
όταν λείπω να τη φοράς……

Σ’αγαπώ ❤

Που εισαι..;

Published 4 by yvris

Που εισαι και δεν εισαι διπλα μου…;

Πού γυρνας τα βραδια και σε ποια αγκαλια τριγυρνας;

Οταν πεφτεις το βραδυ στο κρεβατι σου, δε σου λειπει το κορμι μου, να το αγκαλιασεις, να κουρνιασεις;

Δε φωναζει το κορμι σου απεγνωσμενα για μενα, οπως το δικο μου…; Μια κραυγη αγωνιας… Δεν το νιωθεις;

Δε σου λειπω, οπως μου λειπεις εμενα..;

Μου λειπεις. Δεν ξερω πώς το αντεχω αυτο το πραγμα, πώς καταφερνω και στεκομαι ορθια, μου λειπεις.

Ελα σε μενα. Θα σε περιμενω με ανοιχτη την αγκαλια, αλλα θα πρεπει να ερθεις εσυ. Ελα. Μου λειπεις.

Σιωπη

Published 3 by yvris

Μου λειπεις.

Δυο λεξουλες απλες, μονο, κι ομως τοσο δυσκολες να τις προφερεις.. Αλλα δεν κωλωνω και στο λεω εγω πρωτη, γιατι ξερω οτι σου λειπω κι εγω. Ξερω πώς νιωθεις. Ξερω πως την Κυριακη το βραδυ σφιγγοσουνα για να με αγνοησεις και να το παιξεις ανετος. Ξερω οτι καθε φορα που σου ερχεται μηνυμα κοιτας το κινητο σου με λαχταρα μηπως ειμαι εγω. Ξερω την απογοητευση σου οταν δεν ειμαι. Ξερω οτι κανεις πραγματα, μιλας με κοσμο, βγαινεις με φιλους προσπαθωντας να γεμισεις τις ωρες σου και να απασχολησεις το μυαλο σου για να μη με σκεφτεσαι συνεχεια, για να μη σου λειπω συνεχεια. Και ισως το καταφερνεις και για καποια λεπτα, ισως υπαρχουν και καποιες στιγμες που περνας πραγματικα καλα. Αλλα ξερω, οτι μολις ολα αυτα κοπασουν, αυτο που δεν συνειδητοποιουσες τοση ωρα, που ηταν ολη την ωρα στο πισω μερος του μυαλου σου και ενιωθες κααατι εκει περα να σε ανησυχει, να μην ειναι ολοκληρωμενο, ερχεται μπροστα. Οτι θα ηθελες να ειμαι εκει. Οτι θα ηταν ολα πολυ πιο ομορφα αν ημουν εκει. Οτι δε θα κοιταζες το κινητο σου καθε λιγο, ουτε την πορτα ασυναισθητα περιμενοντας να μπω. Οτι σου λειπω εγω, σου λειπει η παρουσια μου απο διπλα σου.

Γιατι απλα, ειναι ομορφα.

Το ξερεις. Το ξερεις οταν σηκωνεις το τηλεφωνο να με παρεις για να μου πεις ενα ακυρο ανεκδοτο, ετσι απλα και μονο για να το μοιραστεις μαζι μου, γιατι ξερεις πως θα το πιασω, και θα συνεχισω να τρολαρω, και θα συνεχισεις κι εσυ το δικο μου τρολαρισμα σα να ηταν η ιδια προταση. Οταν πας να πεις το αστειο και δεν ειμαι διπλα να το ακουσω. Το ξερεις οταν βλεπεις ποσο πιο ομορφο ειναι το live οταν επικοινωνουμε πανω στη σκηνη. Οταν πεφτεις για υπνο μονος σου και νιωθεις το χωρο διπλα σου στο κρεβατι να ειναι αδειος, και περιμενεις οτι οπου να’ναι απλα θα ερθω να ξαπλωσω, θα με παρεις αγκαλια και θα μπουν τα πραγματα στη θεση τους. Οταν ξυπνας μονος σου το πρωι, και θυμασαι πώς ηταν το να ξυπναμε αγκαλια, με φιλια και χαδια και να με πασπατευεις, και απλα σου λειπω. Θα το ξερεις αυτες τις μερες στο χωριο, που δε θα μιλαμε στο σκαηπ. Οταν θα γυρισεις με το κτελ και δε θα σε περιμενω στο σταθμο… Θα το νιωσεις την επομενη φορα που – ίσως λιγο καταλαθος, ισως οχι και τοσο – θα με αγγιξεις την ωρα που θα μου μιλας, και θα νιωσεις το χερι σου να καιει στο αγγιγμα μου, γιατι οσο κι αν το μυαλο σου θα προσπαθει να ξεχασει, το σωμα σου θα θυμαται.

Δε σε εχω αναγκη. Περνουσα γαματα και πριν σε γνωρισω, και ηδη περναω και τωρα, ειδα σημερα και χτες αγαπημενα προσωπα που ειχα πολυ καιρο να δω… Αλλα ειναι ακομα πιο γαματα με εσενα στη ζωη μου. Γιατι αυτο να πρεπει να το χασουμε;

Εχεις δικιο. Ηταν μια δυσκολη βδομαδα. Λιγο ο τσακωμος με τον Κας, λιγο το ολο αγχος, λιγο οι καταραμενες οι ορμονες, στενοχωρηθηκα κι εγω λιγο παραπανω και το εβγαλα και πανω σου. Ειχα αδικο σε αυτο. Απο την αλλη, μιλησαμε και αναγνωρισες κι εσυ τα δικια τα δικα μου. Λιγη αγαπη παραπανω ηθελα μονο απο σενα αυτη τη βδομαδα, οκ δεν ειχα τον καλυτερο τροπο να σου το δειξω, αλλα κι εσυ μπορουσες να μου τη δωσεις. Παντα μου την εδινες. Αξιζει να το πεταξουμε, να το σπαταλησουμε ολο αυτο για ενα λαθος; Για μια βδομαδα pms, τοσο ευκολα, αυτο ειμαστε εμεις;  Δε γινεται να μαθουμε απο αυτο για την επομενη φορα, να βγουμε πιο δυνατοι και να παμε παρακατω; Eγω σ’αγαπω, ετσι απλα κι απεριττα, με τον δικο μου τροπο και σου το δειχνω. Το ξερεις, οταν σε κρατουσα αγκαλια να ζεσταθεις, οταν σου εφτιαχνα τσαι, οταν πηγαινα στο φαρμακειο να σου παρω χαπια για το στομαχι σου. Οταν κανω τη μπουγαδα σου και σου τα φερνω παντα ετοιμα διπλωμενα, γιατι θελω να σε φροντιζω, θελω να εισαι καλα και ακομα περισσοτερο να ειναι αυτο αποτελεσμα καποιας δικιας μου πραξης, γιατι σε ν ο ι α ζ ο μ α ι. Ρε γαμωτη μου, μπορει να μη σου αρεσει αυτος ο τροπος που σ’αγαπω. Αλλα το ξερεις, καθε φορα που θα κοιτας το δρακουλη σου και την ατζεντα σου και τις φωτογραφιες απο τα γενεθλια σου με την τουρτα, και θα σκεφτεσαι «αυτη η κοπελα ηθελε να με ευχαριστει, να μου δινει ο,τι ειχε μεσα της». Και θα ξερεις οτι εχεις αγαπηθει, και αυτο θα ειναι το φυλαχτο σου.

Μπηκες εδω, και με διαβαζεις, αυτο σημαινει οτι ενδιαφερεσαι.. βρηκες τον κωδικο, ξερεις γιατι.. Αφου ενδιαφερεσαι ψυχη μου, δεν ειναι αυτος ο τροπος να ξαναπλησιασουμε αγαπη μου, οχι δεν ειναι αυτος, δε χρειαζονται ολες αυτες οι βλακειες αγαπη μου… Οχι αλλες βλακειες. Στειλε μου απλα ενα μηνυμα:

«Ζωακι.. Κι εμενα μου λειπεις».

http://www.eyedoll.gr/ngine/article/1757/αύριο-πες-του-ότι-τον-αγαπάς

κι ας με σκοτωνεις γλυκα…

Published 27 by yvris

Τελεσιγραφο.

Ετσι απλα. Ετσι απλα μου βαζεις το μαχαιρι στο λαιμο και ακονιζεις τη λεπιδα του στο δερμα μου.. απολαμβανοντας τη θεα του αιματος που σταζει.

Kι εγω απο την αλλη μερια του τηλεφωνου να τα εχω χαμενα, να μην ξερω πώς να σου μιλησω, να μην ξερω τι θες απο εμενα, να μην ξερω αν πρεπει να σου δειξω πώς αισθανομαι ή αν θα το κοροϊδεψεις, θα το απαξιωσεις, ή θα θριαμβεύσεις απλά πανω του. Ετσι απλα απο τη μια στιγμη στην αλλη δεν εισαι αυτος που γνωρισα.

Μου λες να ξεκαθαρισω, λες και δεν ημουν ξεκαθαρη απο την αρχη. Λες και δεν ηξερες πού εμπαινες, λες και δεν μπηκες με τη δικη σου συγκαταθεση.

Ενώ ξερεις ποια ειμαι και πώς λειτουργώ, και ενω μου εχεις πει οτι δε θελεις να εισαι μαζι μου. Και μου λες τι, να τα αφησω ολα για να παω στο κατι αβεβαιο, στο τιποτα, στο «δε θα ειμαστε καν μαζι».

Ποτε ακριβως καταλαβες απο τα λεγομενα μου οτι αγαπαω το ρισκο;

Δεν αγαπαω το ρισκο. Αγαπαω το τεσταρισμενο. Με σενα το ξερω οτι δεν μπορει να δουλεψει.

Το ξερω γιατι ειμαστε σε αλλες φασεις της ζωης μας, το ξερω γιατι δεν μπορω να ζησω ηρεμα μαζι σου. Με εκνευριζει ο τροπος που γινεσαι πολυ αποτομος και πολυ απολυτος και προσβλητικος οταν δε γουσταρεις κατι. Με εκνευριζει ο τροπος που σου πεφτουν τα σαγονια με αλλες κοπελες, με εκνευριζει η τεραστια πορνοσυλλογη σου. Δε νιωθω ασφαλεια. Δε νιωθω οτι εμενα κοιτας, οτι ειμαι εγω και παει και τελειωσε.

Δε νιωθω ασφαλεια.

Και τη θελω την ασφαλεια. Δε θελω να μπω σε αλλη μια σχεση που θα ειμαι ερωτευμενη τρελα, θα επενδυσω φτου κι απο την αρχη, θα τελειωσει σε μερικους μηνες και θα νιωθω παλι μονη, σκατα και αδεια.

Δεν τα κανουμε αυτα στην ηλικια μου πια, γλυκο μου, οχι πια. Στη δικη σου ισως, στη δικη σου παιζετε, γνωριζετε, τον εαυτο σας και τον κοσμο. Στη δικη μου φαση πλεον επενδυουμε.

Μια απλη ερωτηση: Θα πεταγες τη γαμημενη την πορνοσυλλογη σου για χαρη μου;

Για να με κανεις να νιωσω ασφαλης;

Να σου πω εγω: Οχι δε θα το κανες.

Θα εκνευριζοσουν κιολας που θα στο ζηταγα, που θα σου εθετα τον εκβιασμο, το διλημμα.

Εσυ ομως ετσι απλα μου ζητας να πεταξω οχι μια γαμημενη συλλογη με γαμημενες τσοντες. Μου ζητας να πεταξω εναν ανθρωπο. Για το αβεβαιο.

Αλλα εγω την αγαπω την ασφαλεια που μου δινει. Και το ηξερες, παντα το ηξερες.

Κι ομως εσυ εκει, εκει, με επιμονη, «οχι εγω θελω να μπω εδω μεσα». Τωρα μπηκες. Και τι καταλαβες; Που τα καταφερες, και μπηκες, και τωρα φευγεις;

Αυτο ακριβως που φοβομουν απο την αρχη. Ετσι απλα. Και με αφηνεις εδω αδεια, στο σημειο ακριβως που δεν ηθελα να φτασω, ακριβως εκει που δεν ηθελα να ξαναπληγωθω, να ξανανιωσω αδεια, αυτο το ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ αδειασμα που νιωθεις, οταν αυτος που εχεις ερωτευτει δεν επιστρεφει τα αισθηματα σου…

Πού μπαινεις σε πραγματα που δεν μπορεις να αντεξεις, γαμωτη σου, και με σκοτωνεις ετσι απλα στο τελος; (Τελος;)

Και ετσι απλα με καταδικαζεις στη σιωπη σου, να με κανεις να κοιταω με τις ωρες τα μηνυματα σου αλλα οσο και να τα κοιταω να μην αλλαζουν αυτα που γραφεις, και να μη γεννανε αλλα. Ετσι απλα σιωπη.

Σιωπή που οταν τη σπας, θα ηταν καλυτερα να την ειχες κρατησει.

Ποναω. Τις τελευταιες μερες οσο ποτε. Οσο δεν ηθελα να ξαναπονεσω κι ακομα παραπανω. Το χαρηκες τωρα; Ποναω και νιωθω αδεια. Δεν ξερω πια ποιος εισαι. Δεν ξερω αν εισαι αυτος που γνωρισα, δεν ξερω αν εισαι αυτος που αγαπησα. Δεν ξερω ουτε τι σκεφτεσαι ουτε πως νιωθεις ουτε αν μπορω να μοιραστω μαζι σου τα οσα αισθανομαι. Δεν ξερω τι πρωτοαισθανομαι.

Μοναξιά μου, καρδιά μου εσύ
Συντροφιά μου και νύχτα μου εσύ
Σ’ αγαπούσα πριν μας δω μαζί

(Κι ετσι απλα ενα μικρο σου τηλεφωνημα αρκει να φερει το χαμογελο παλι στα χειλη μου…)