μοναξια

All posts tagged μοναξια

So fucking alone

Published Μαρτίου 21, 2017 by yvris

Ε ναι λοιπον ολοι καποιες στιγμες σπαμε.

Και δεν πειραζει. Ανθρωπινο ειναι. Και ξεπερνιεται, και αυριο το πρωι θα ειμαστε παλι στα ποδια μας, παλι δυνατοι.

Ομως ειναι καποιες φορες που ερχεσαι αντιμετωπος με τη ματαιοτητα των πραγματων. Την κοιταζεις κατα προσωπο και σε κοιταζει πισω παγερα και σταθερα, ακλόνητα, υπενθυμιζοντας την παντοτινη παρουσια της, που μικρε ανοητε ειχες ξεχασει..;

Τι σκατα εχει νοημα σε αυτη τη ζωη; Αυτο που θα αφησουμε πισω μας, be it βιβλιο, τραγουδι, legacy οτιδήποτε, που θα το παραλαβουν οι επομενες γενιες, που θα πεθανουν και αυτες οποτε ποιος χεστηκε; Κλαπαρχιδιες, τιποτα δεν εχει νοημα, τιποτα απολυτως, καταληξαμε ηδη σε αυτο καποια στιγμη στα 22 μετα απο ασκοπη αναζητηση. Still standing by it.

Και ακριβως επειδη τιποτα δεν εχει νοημα, το μονο νοημα ειναι να περναμε καλα. Να μαζευουμε οσο το δυνατον υπεροχες, ομορφες, ζεστες στιγμες, να αποδιωχνουν για λιγο το πλανώμενο φαντασμα της ματαιοτητας που μας περιτριγυριζει με την παγωνια του. Να ζουμε τις περισσοτερες στιγμες μας ομορφα και γλυκα και οχι παγωμενα και με τρόμο.

Και τι πιο ομορφο και ζεστο απο μια αγκαλια κ την ανθρωπινη επικοινωνια. Ενα ζευγαρι χερια που τυλιγονται γυρω σου, ενα στηθος για να ακουμπησεις και να κουρνιασεις το κεφαλι σου. Ενα ανεπαισθητο σφιξιμο που δε συγκρατηθηκε, ενα φιλι στο μετωπο, ενας γλυκος λογος… Μπορει να γινουν ο παραδεισος στη γη.

Και πού ειναι τωρα…;

Πού ειναι μια αγκαλια όταν την εχεις αναγκη, οταν τιποτα δεν παει και νιωθεις τη ματαιοτητα στο πετσι σου;

Πού ειναι αυτοι που σου λενε οτι θα ειναι εδω; Οτι μπορεις να τους μιλας όποτε θελεις για ο,τι θελεις, αλλα οταν οντως θες ή εχεις αναγκη να τους μιλησεις, δεν τους βρισκεις πουθενα;

Νιώθω. Τοσο. Μονη.

Advertisements

Αλλαγες.

Published Νοέμβριος 11, 2012 by yvris

Παράξενο, το χω ξαναπει, το πως αλλαζουν οι διαθεσεις για το ιδιο πραγμα αναλογα το λεπτο. Αλλη στιγμη, αλλη διαθεση.

Εγω, που τοσο ημουν σιγουρη οτι θελω να παιξω δεξια-αριστερα, οταν παρουσιαζεται η ευκαιρια να μην εχω ορεξη.

Που ημουν σιγουρη οτι ηξερα με ποιους ηθελα, και οταν τους βλεπω να μη μου κανει κλικ.

Που γουσταρω τοσο τα παρτυ και μου λειπουν, και να ξερω οτι ειναι εκει κι ομως να βαριεμαι να τρεχω. Που νιωθω οτι δεν τα εχω χορτασει, ρε γαμωτο!

Και απλα να θελω να γυρισω σπιτι να χουχουλιασω, εκει που νιωθω ηρεμια και ασφαλεια. Αγαπη και γαληνη.

Να ειναι που ενοχληθηκα με το μαγειρεμα, που ενιωσα σα να θελω να αποδειξω τι ειμαι, και να επεστρεψα εκει που με ξερουν και μ’αγαπουν και δεν εχω να αποδειξω τιποτα;

(Ειδα κι εσενα, μου φανηκες κουρασμενος, στενοχωρημενος, τοσο μονος. Σα να ζητουσες απεγνωσμενα ενα φιλο, καπου λιγο να ακουμπησεις να ξεκουραστεις. Μεγαλωσες. Λες και μεγαλωσες 5 χρονια μεσα σε 5 μηνες. Σχεδον σε λυπηθηκα.. αλλα και παλι, οπως παντα, ειμαι αμφιθυμη.)

Να ειναι που ηταν τοσο κουρασμενοι…; Τοσο απογοητευμενοι, απαισιοδοξοι… Τοσο απομακροι, τοσο πολυ χαθηκε αυτο που ειχαμε καποτε; Που δεν ειχα πια την αισθηση της ομαδας και του «ανηκω»;

Να ειναι που ηταν ολο νεα προσωπα που δεν ηξερα κανενα;

Να ειναι που σε ενα χωρο που αγαπω δεν ειχε μεινει τιποτα απο αυτα που αγαπησα;

Ή μηπως ειναι οτι μεγαλωνω, αλλαζω και καποια πραγματα δε με εκφραζουν πια; Αλλα δεν τα εχω χορτασει, ρε γαμωτο… Aλλα τι γινεται οταν ερχονται αλλαγες που δεν εισαι ακομα ετοιμος να δεχτεις; Οταν περνας απο τη μια φαση της ζωης σου σε μια αλλη, για την οποια δεν εισαι ετοιμος ακομα… Οταν πρεπει να αφησεις πραγματα πισω που δεν εισαι ακομα ετοιμος να αφησεις.

Το κανεις; Κι αν τελικα ειναι η λαθος αποφαση και δεν εισαι για εκεινη την κατευθυνση, αν το μετανιωσεις μετα; Ποια απο τις δυο φωνες μεσα σου ειναι η σωστη; Πώς διαλεγεις;

Κι αν απλα ειναι μονο μια κουρασμενη νυχτα;…

Moναξιες

Published Νοέμβριος 2, 2012 by yvris

Και ειναι κατι βραδια που απλα αισθανεσαι τοσο μονος…

Που δε βρισκεις ανθρωπο να πιεις ενα ποτο να ξεχαστεις. Που ή θα κοιμουνται ή θα ετοιμαζονται για υπνο, και αλωνιζεις αυτην την πολη μονος σου.

Και σκεφτεσαι να πας να χωθεις στο καθε ακυρο μπαρακι, να στριμωχτεις στο συνωστισμο και να αναπνευσεις την τσιγαριλα μεχρι να γινει ενα με το δερμα σου, μεχρι η δυνατη μουσικη να ακουγεται νορμαλ στ’αυτια σου, και να γινεις λιωμα, λιωμα, μεχρι που να ζαλιζεσαι ελαφρα και να νιωθεις ενα με τη μουσικη και η αισθηση του χωρου να ειναι ρευστη… Και να παρεις τον πρωτο ασχετο που θα βρεις μπροστα σου και να τον νιωσεις παντου. Οχι για το σεξ, ουτε για τον ερωτα.

Για να ξεγελασετε τη μοναξια.

Καθε γωνια αυτης της πολης ειναι γεματη απο στιγμες μας, καθε τραγουδι στο στερεοφωνικο του αυτοκινητου μου ειναι γεματο απο αναμνησεις μας.

Γιατι να μην εισαι σημερα εδω…

Rain

Published Σεπτεμβρίου 7, 2009 by yvris

Βρέχει λες και κλαίει ο ουρανός

που δεν είσαι κοντά μου

μα όπως πέφτει το νερό

ξεπλένει την καρδιά μου

Σε κοίταζα να φεύγεις

με βήματα αργα

κι εγώ μονάχη έμεινα

στην αστροφεγγιά

και όσα δεν ειπώθηκαν

με τον αγέρα σκόρπισαν

όπως σκορπάν τα φύλλα

μα το κλάμα είναι λυτρωτικό

κι απο σένα θα λυτρωθώ

βαρέθηκα πια να κλαίω

αγάπη μου, αντίο.

Στίχοι που είχα γράψει κάποτε παλιοτερα.. πριν κάποιους μήνες. Για την ακρίβεια πιο πολύ προσχέδιο στίχων, με την προοπτική να το δουλέψω κάποτε  (και όπως είδατε δεν το έχω κάνει ακόμα, χεχε). Αλλά σήμερα ένιωσα να με εκφράζουν, με κάποιο περίεργο τρόπο. Οχι σα συνέχεια αλλά κάθε στίχος ξεχωριστά χτυπάει και σε μία διαφορετική μου σκέψη, ένα διαφορετικό συναίσθημα από αυτά που έχω νιώσει τις τελευταίες μέρες.

Νεα πόλη, νέα σχολή, νέα μέρη, νέα κατάσταση… Ε ναι λοιπον, είναι ωραία. Μαγικά. Κάθε στιγμή που περνάει είναι ξεχωριστή, γιατί όταν είσαι στο Αμστερνταμ, και μόνο που περπατάς τριγύρω σε κανει να γουσταρεις. Ειναι τοσο ομορφα εδώ! Τα κανάλια, τα σπίτια, τα δέντρα. Ο αέρας! Η ατμόσφαιρα αυτής της πολης, της τόσο πολλυσυλλεκτικης και τόσο πολυπολιτισμικης.. Οι μυρωδιές απο τα κεμπαπτζιδικα αναμειγνυονται με τη σχεδον θαλασσινη μυρωδια απο τα καναλια και συνθετουν ένα αρωμα σε νοτες τζαζ! Οι ανθρωποι τριγυρω σου δινουν την ιδεα οτι ειναι μονιμα σε διακοπες – εδω δεν ειναι πολη, μονο ενα τεραστιο κεντρο. Τα σχεδια σου, οι οριζοντες, οι δυνατοτητες που σου προσφερονται εδω..

Αυτα που ανακαλυπτεις για τον εαυτο σου παρατηρωντας τις αντιδρασεις σου σε  νεες συνθηκες.

Και πανω απο ολα η ιδεα οτι υπαρχουν κι αλλοι εδω που βρισκονται στη φαση σου. Ισως δεν τους εχεις βρει ακομα, αλλα εδω ειναι, και σε περιμενουν να πας απο κει, στη ζεστη και ομορφη εστια τους, οταν νιωσεις νταουν γιατι μπορει να το εχουν νιωσει και αυτοι.

Γιατι ναι λοιπόν, είναι και δύσκολα εδώ.

Είναι δύσκολα να είσαι μακρια απ’την ασφάλεια που είχες συνηθίσει.

Είναι δύσκολα να μην έχεις κάποιον να σε πάρει αγκαλιά όταν πονάς.

Είναι δύσκολα να μην έχεις αγάπη γύρω σου.

Είναι δύσκολα να μην έχεις κάποιον να πας για μπύρες.

Είναι δύσκολα όταν έχεις να τα βγάλεις πέρα με μια τεράστια ύλη.

Είναι δύσκολα οταν προσπαθεις να τα καταφερεις μονάχη.

Είναι δύσκολα όταν νιώθεις ότι κανείς δε σε καταλαβαίνει.

Είναι δύσκολα όταν έχεις συνηθίσει αλλιώς.

Είναι δύσκολα όταν σκέφτεσαι όλα αυτά που άφησες πίσω.

Είναι ΠΟΛΥ δυσκολα για την ακριβεια όταν σκεφτεσαι αυτα που αφησες πισω  😦

Είναι δύσκολα όταν είσαι μονος.

Αλλά πρέπει να σπασει το κουκουλι για να βγει η πεταλουδα… ετσι δεν είναι;

No pain, no gain…

Γι’αυτο κι εγω δε θελω να κοιταω πισω τωρα. Δε θελω να σκεφτομαι αυτα που αφησα, και να με σκοτωνουν. Δε θελω να σκεφτομαι αν θα τα ξαναβρω. Δε θελω να μου λειπουν, δε θελω να μου λειπεις, δε θελω να σε σκεφτομαι. Δε θελω να σκεφτομαι την αγαπη που αφησα, αλλα αυτη που θα βρω. Δε θελω να κοιταζω πισω με νοσταλγια, παρα μπροστα με προσμονη. Θελω να ανοιξω τα φτερα μου και να βρω αυτο που θελω καπου στην πορεια.

Καποια πουλια τραγουδουν για λευτερια

Καποια φευγουν και πετουν ψηλα..

Συγχώρεσέ με…

Στο ΑμστερΝταμ ξημερωνει κι εγω παω για υπνο.

.

Χαμένες ψυχές 29/5/2007

Published Απρίλιος 9, 2009 by yvris

Νυχτα. Παλι πεζοδρομο, κορμι χαμενο.

Ψυχη χαμενη.

Αραγε τι να περιμενει?

Ψαχνει. Ψαχνει παρεα, ψαχνει επικοινωνια αληθινη, αδιαμεσολαβητη, αμεση, ειλικρινη

Ψαχνει για επικοινωνια μακρια απο τους ρολους που κανεις δεν επιβαλλει αλλα ολοι εχουν δεχτει

ψευτικα χαμογελα, λογια στημενα, πολυφορεμενα, τα παντα εχει σιχαθει

και δεν το θελει να μπει στο τριπακι της ψευτιας

και γι’αυτο ψαχνει γι αλλα κορμια χαμενα να μοιραστουν τη μοναξια

γιατι το ξερει πια οτι ειναι μονη, μονη και δεν εχει μαθει

τη μοναξια δεν τη σηκωνει, γι’αυτο καθε βραδυ εξω την αραζει

μ αυτους που δεν την κοροιδευουν γιατι ξερουν οτι μονοι ειναι κι αυτοι

και δεν το παιζουν, γιατι ειναι χαμενες ψυχες και θελουν να επικοινωνησουν

οχι να βρουν την ατακα την καλη, τη σωστη για να γαμησουν

ισως να ερωτευτουν, ισως να αγαπησουν, μα πανω απ ολα ψαχνουν καποιον να μιλησουν

ψαχνουν καποιον

να ειναι μονοι μαζι.

να μοιραστουν τη ζεστασια που προκυπτει απο ενα χαδι, απο μια αγκαλια

ενα χαδι…

ενα αγγιγμα…

ενα βλεμμα…

μια αγκαλια.

 

Ειμαι μια χαμενη ψυχη.
Αλλη μια, απο τις τοσες που γυριζουν καθε βραδυ εκει εξω.
Καθε βραδυ φευγω απο το σπιτι και παιρνω τους δρομους σαν αλητισσα, κανοντας τους γονεις μου να ανησυχουν.
Καθε βραδυ σε ενα νεο ταξιδι, ταξιδι προς αναζητηση της ζεστασιας που προκυπτει απο την ανθρωπινη επικοινωνια.

Καθε βραδυ σε ενα νεο ταξιδι αναζητωντας τη ζεστασια, μια αγκαλια, ενα καλοπροαιρετο λογο, ενα χαδι, την πιο αμεση μορφη επικοινωνιας, και την πιο ομορφη. Τη αναζητω οσο τιποτα αλλο αυτη τη στιγμη, πολυ απλα γιατι νιωθω μονη. Δε νιωθω ασχημα μονη, εχω ομως καταλάβει οτι ειμαι, και απλα ειναι πολυ ωραιοτερα οταν μοιραζομαι αυτη τη μοναξια με τη μοναξια καποιου αλλου, οταν βρισκω την τομη αυτων των δυο συνολων στην επικοινωνια. Επικοινωνια μακρια απο ρολους, μακρια απο ταμπελες, μακρια απο εξωγενως επιβεβλημενες επιταγες και ονομασιες, επικοινωνια ανθρωπων και οχι ρολων. Γιατι οταν αγγιζεις το χερι καποιου και πεταριζει η καρδια σου, οταν φωλιαζεις σε μια αγκαλια και νιωθεις να σε πλημμυριζει αυτο το …κατι, οταν κλεινεις τα ματια σου και χανεσαι σε ενα χαδι, τοτε μιλαμε για επικοινωνια ανθρωπων.

Οταν αφηνεις τα συναισθηματα σου να σε καθοδηγουν και αναλογα με το πως αισθανεσαι προβαινεις σε πρωτοβουλιες και πραξεις, τοτε μιλαμε για επικοινωνια ανθρωπων.

Οταν ομως επιχειρεις να βαλεις μια ταμπελα, την οποια δεν εχεις ορισει εσυ αλλα καποιοι αλλοι, και μετα απαιτεις απο τον εαυτο σου και τον αλλο να φερεσαι συμφωνα με αυτην την ταμπελα και οχι οπως αισθανεσαι, τοτε μιλαμε για επικοινωνια (?) ρολων.

Δυστυχως πολλοι ανθρωποι εχουν στο μυαλο τους καποια στερεοτυπα απο τα οποια δεν μπορουν να ξεφυγουν. Και η κοινωνια στην οποια ζουμε μας εχει γεμισει πολλες ανασφαλειες για να μπορουμε να δεχτουμε τους ανθρωπους για αυτο που ειναι. Δηλαδη οντα με αναγκες.

Γιατι το γεγονος να ερχεσαι κοντα και να επικοινωνεις με εναν ανθρωπο σε διαφορα επιπεδα σημαινει οτι δεν μπορεις να επικοινωνησεις και με καποιον αλλο? οτι αναιρουνται τα συναισθηματα σου? οτι δεν τον αγαπας?

Γιατι το να ερθεις κοντα με καποιον, που ειναι ανθρωπινη επικοινωνια και ειναι κατι πολυ ομορφο, θα πρεπει να το ονομασεις κερατο και να ειναι κατι που θα πληγωσει καποιον?

Γιατι μια σχεση μεταξυ δυο ανθρωπων πρεπει να παρει μια συγκεκριμενη μορφη ενος συγκεκριμενου τυπου? δεν μπορει μια σχεση ανοιχτη να ειναι και τρυφερη? πρεπει να ειναι μονο γαμησι?

απο που προκυπτει οτι αγαπη=δεσμευση? δεν μπορει καποιος να δινει και να παιρνει αγαπη απλα απολαμβανοντας το δωρο του ερωτα?

 

Τελικα 2 ανθρωποι ειναι μαζι γιατι θελουν ο ενας τον αλλο η γιατι θελουν τα ιδια πραγματα?


Και αν θελουν ο ενας τον αλλο, αλλα οχι τα ιδια πραγματα, πως το συμβιβαζουν? Και ποσα τελικα απο αυτα τα πραγματα ειναι αληθινες επιθυμιες, και ποσα επιπλαστες και επιβεβλημενες?

 

Σε ποιο σημειο τελικα σταματουν τα συναισθηματα και αρχιζει ο ρολος?