μικροαστικα

All posts tagged μικροαστικα

Set me free, why don’t you babe? You just keep me hanging on… 11/12/2007

Published 3 Ιουνίου, 2009 by yvris

Οι ανθρωποι πολλες φορες φοβουνται να δεσμευτουν γιατι δε θελουν να περιμενουν οι αλλοι ορισμενες συμπεριφορες απο αυτους, στις οποιες ισως να μην μπορεσουν να ανταποκριθουν… και δε θελουν να εχουν την ευθυνη και τις ενοχες οτι πληγωσαν καποιον. Ειδικα καποιον για τον οποιο νοιαζονται. Γι’αυτο και πολλες φορες η συμπεριφορα τους δειχνει το αντιθετο.

I cheated my self, like I knew I would… I told ya, I was trouble, you know I am no good…

Ομως στη δικη μας περιπτωση δεν απομενει τιποτε αλλο να φοβηθεις… τι? μη με πληγωσεις? Μη μου φερθεις ασχημα? Τι παραπανω θα μπορουσε να γινει? Να με αγνοησεις? εχει γινει. Να με υποτιμησεις? εχει γινει. Να νιωσω ανισχυρη μπροστα σου, να σε δω μπροστα μου να φιλιεσαι με αλλη, να φυγεις χωρις να μαθω ποτε το λογο, να μου λειψεις τα βραδια… ολα αυτα εχουν γινει. Τα εχω ηδη περασει και δε με αγγιζουν πια. Δεν ειναι οτι με ενοχλουν και τα ξεπερναω, ειναι οτι πλεον δε με αγγιζουν καθολου. Γιατι ειμαι πλεον περα απο αυτο το σταδιο, γιατι κραταω μονο ο,τι με κανει να νιωθω ομορφα. Σ’αγαπω, και αυτο ειναι κατι που με κανει να νιωθω ωραια, γιατι αυτο ειναι η αγαπη, ενα συναισθημα ομορφο, που μας κανει να αισθανομαστε γαληνια. Και ειναι δικο μου, ασχετα με το τι κανεις εσυ.

Θελω τοσο να σε δω, ολο λεω πως δε θ’αντεξω, αν τα ματια σου ποτε δεν ξαναδω…

Δεν ηθελα ποτε απο σενα ουτε δεσμευση, ουτε αγαπες και λουλουδια, ουτε να μου πουλησεις ερωτα, ουτε υποσχεσεις. Το μονο που ηθελα ηταν χρονος. Να περναμε χρονο μαζι, να μιλαμε, να νιωθω την αυρα σου. Οχι πολυ χρονο, αλλα να ειναι χρονος για μενα. Τελικα ουτε αυτο μπορεσα να το εχω, το πηρες απο μενα καποια στιγμη που πιστεψα οτι θα το ειχα. Εφυγες οπως ηρθες, χωρις καμια εξηγηση, χωρις να ξερω ΑΝ θα σε ξαναεβλεπα, χωρις να μαθω ποτε το λογο (απο σενα τουλαχιστον). Και φυσικα, οταν εφυγες, πονεσα. Ξερεις, δεν εχει καμια σημασια αν εχεις δεσμευτει η οχι, για το αν θα πονεσει ο αλλος οταν φυγεις. Εμενα μου ελειπε η παρουσια σου διπλα μου. Και μου ελειπε για πολυ καιρο. Τωρα πια δεν ξερω αν μου λειπει, ξερω ομως οτι υπαρχουν πολλα μαζεμενα μεσα μου τα οποια δεν εξεφρασα ποτε – και επειδη δεν μπορω να τα πω σε σενα, καθομαι και τα γραφω σε αυτο το ηλιθιο, απροσωπο blog. Τα ορια μεταξυ μας τα εβαζες παντα εσυ, αλλα απο οτι φαινεται δεν ηξερες να τα βαζεις καλα…

You do something to me, something deep inside

Μετα απο τα οσα καινουργια εμαθα… υπαρχει λοιπον περιπτωση να νοιαζοσουν? Να με θεωρουσες ξεχωριστη? Ακομα και μετα απο τοσο καιρο, αρκουσε μιση κουβεντα για να αρχισω να αγχωνομαι και να τρεμω, αρκουσε μια σου ατακα για να αρχισω παλι να ονειρευομαι και το μυαλο μου να κανει παιχνιδια. Μια σου κληση για να αναρωτιεμαι, ενα σου βλεμμα για να πιω τον κωλο μου και η κλασικη σου αλλοπροσαλη συμπεριφορα για να μην ξερω τι γινεται… Τι θελεις επιτελους?

You always knew just how to make me cry
And never did I ask you questions why
You and your friends were laughing at me in town
But its okay

      LOVE IS A FEELING
GIVE IT WHEN I WANT IT
       COS I’M ON FIRE
    QUENCH MY DESIRE
  SATISFY THE FEELING
     TALK TO ME BABY
        GIVE IN TO ME
        GIVE IN TO ME

ΥΓ. Δεν κατηγορω κανεναν. Τουλαχιστον οχι για τιποτε παραπανω απο αυτα που εγω θεωρω στοιχειωδη. Γνωριζω πολυ καλα πως αν ειναι καποιος μαλακας, ο αλλος που καθεται ειναι 10 φορες μαλακας, αν και αλλου ειδους. Γι’αυτο και δεν καθομαι. Εξακολουθω ομως να αγαπω.

Cos thats what love can do.