μικρακι

All posts tagged μικρακι

Αποχαιρετιστηριο party

Published Φεβρουαρίου 13, 2017 by yvris

και εκει που οδηγουσα, out of the blue, δεν ξερω πώς, μου ηρθε στο μυαλο εκεινο το σκηνικο απο το αποχαιρετιστηριο παρτι σου.

Δεν ξερω πώς και γιατι, σε σκεφτομαι πολυ τελευταια, μου λειπεις πολυ, αφανταστα πολυ, δηλαδη δεν ξερεις ποσο, πού εισαι επιτελους, την Κυριακη θα ειμαι στα Βριλησσια, ελα στην πλατεια να σε δω. Κατι θα ειδα στο δρομο και θα μου το θυμισε.

Ηταν 2009 και εφευγες για ερασμους. Η ιδεα ηταν της Ελεναλντας. Δικια μου ηταν η εκτελεση.

Ειχαμε προβα Snoozzz το απογευματοβραδο και επρεπε να σε κρατησω με καποιο τροπο να μη φας. Μαγειρευαμε βλεπεις ολοι απο το πρωι 😉 Βρηκα μια μαλακια και σου ειπα, οτι και καλα επαιζε ενα θεατρο το βραδυ, αλλα μη φας (εχει γλαρο), γιατι ειναι dinner theater και το φαγητο περιλαμβανεται στην τιμη.

Τελειωσαμε την προβα, ΔΕΝ πηγαμε για τα καθιερωμενα σουβλακια, πειναγες σα διαολος, ησουν εξαιρετικα ενοχλημενος! Η προβα ηταν Ηλιουπολη, το σπιτι Μελισσια. Πώς σκατα καταφερα και σου πουλησα οτι υπηρχε dinner theater και οτι το θεατρο ηταν και στα Μελισσια, ουτε εγω δεν ξερω. Μεχρι να φτασουμε κοντευες να φας εμενα απο τα νευρα.

Φτανουμε Μελισσια, το σπιτι χωμενο στη μεση του πουθενα, σου λεω εδω ειναι, παμε μισο λεπτο να παρω κατι. Μπαινουμε μεσα, πεταγονται ολοι SURPRIIIIIIISE!!!

Και συ…

Χαχαχα μικρακι μου εσυ.. Βλεπεις ολους τους φιλους σου μαζεμενους. Βλεπεις ενα τονο φαγητα, μουσικη παρτι και να σου φωναζουν surprise.

Και γυρνας και μου λες «Αντε, θα κατσουμε πολυ ακομα; Να τελειωνουμε να παμε στο θεατρο!»

Advertisements

Χειμωνας..

Published Δεκέμβριος 27, 2016 by yvris

Τι όμορφο βράδυ απόψε..!

Από τα βράδια που σε καλούν να τα περάσεις μέσα σε ένα υπόγειο κουτούκι, με κακό κόκκινο κρασί, τσιγαρίλα και απίθανο φαγητό μαγειρεμένο σε πήλινες γάστρες.

Ή κάπου με παχιές φλοκάτες και τζάκι και ζεστή σοκολάτα, ενώ στο background παίζει big band jazz…

Ή με ζεστά pancakes σερβιρισμένα σε στοίβα και τη σοκολάτα να τρέχει από πάνω και στα πλάγια…

Ψιτ. Μου έχεις λείψει.

Το ξέρω ότι θες το χρόνο σου.

Όταν κατασταλάξει το μυαλό σου, εδώ είμαι. Πάρε με.

Έχω ιδέες.

σαν πολυ δεν κρατησε ολο αυτο;

Published Ιουλίου 3, 2016 by yvris

Αντε, τι θα γινει!

Τελειωνε επιτελους με τα θεματα σου και γυρνα στη ζωη μου!

Μου λειπεις, γαμω το κερατο. Μου λειπει ο τροπος που μου γαμουσες το μυαλο, μου λειπουν τα χιλιαδες πραγματα που μαθαινα και ανακαλυπτα κοντα σου, μου λειπει ο τροπος που με ενεπνεες να αναζητω, να αμφιβαλλω και να διαβαζω, μου λειπει το πώς γινομουν μέρα με τη μέρα καλύτερος άνθρωπος διπλα σου.

Μου λειπεις. Μου λειπει η παρουσια σου στη ζωη μου. Μου λειπει, εκτός απο ολα τα αλλα σημεια, και απο το μικρο μερος εκεινο του μυαλου μου που μενει αγυμναστο.

Σ’αγαπω γι’αυτο που εισαι, ολοκληρωτικα και δεχομαι τα παντα πανω σου, και το ξερεις. Δεν εχει σημασια αν δεν ειμαστε πια εραστες, δε με νοιαζει αν δεν κανουμε πια αγκαλιες, σ’αγαπω το ιδιο. Γαμησε ολα τα υπολοιπα αφου σου φερνουν αμηχανια, αλλα ας κρατησουμε τουλαχιστον αυτο. Δεν ειμαι η ιδια χωρις εσενα. Δε με εμπνεει κανεις. Λιμναζω.

Η ζωη ειναι μικρη, μικρακι. Και ερχεται καποια ωρα που δεν μπορεις πια να πεις αυτα που ηθελες.

Φτανει πια το εμπαργκο. Φτάνει! Μου λειπεις.

βλακειες

Published Ιουνίου 21, 2014 by yvris

και πού εισαι τωρα που θελω να μιλησω με εναν ανθρωπο για τα κουλα που συμβαινουν στη δουλεια και να με καταλαβει;

να αναλυσουμε τους συσχετισμους, τις δυναμικες, το πώς οι φελλοι επιπλέουν και οι αληθινοι μενουν στο περιθωριο, και η δουλεια που κάνεις δε μετράει;

με ποιον θα τα πω εγω αυτα;

και πού εισαι τώρα που οι νύχτες στο χαλάνδρι και στα βριλήσσια είναι μαγικές, όπως πάντα;

πού είσαι όταν βγαίνω από το στούντιο με ένα φεγγάρι ολοφώτεινο στον ουρανό και τα λουλούδια να μοσχοβολάνε και δεν είσαι εκει;

και ποιον θα παίρνω τώρα εγώ τηλέφωνο όταν είμαι στη γειτονια σου;

γαμώτη σου…

Κι εσυ, Βρουτε;

Published Ιουνίου 5, 2014 by yvris

Δεν πειραζει. Καταλαβαινω. Δεν χειριζονται όλοι οι άνθρωποι τα πράγματα όπως εγώ, ούτε είναι υποχρεωμένοι να το κάνουν.

Άλλωστε σε ξέρω. Πολύ καλά. Ξέρω τα ζόρια που τραβάς στο κεφάλι σου, ξέρω το χαος και την εντροπία μέσα σου, ξέρω πώς λειτουργεις και σ αγαπω γι’αυτο που είσαι, σχεδόν unconditionally. Σε ξέρω.

Να πω πως δεν το περίμενα; Θα πω ψέματα.

Να πω πως δεν πικράθηκα; Πάλι ψέματα θα’ναι…

Γαληνη (?)

Published Μαΐου 15, 2013 by yvris

Σε ειδα ξανα σημερα, μετα απο πολυ καιρο, μικρακι μου.. Αληθεια ποσο καιρο ειχαμε να τα πουμε, πραγματικα; Και τοσα χρονια που σε ξερω, και καθε φορα μου γκρινιαζεις, σημερα ηταν η πρωτη φορα που σε ειδα και δεν ησουν καλα. Και αυτο που με σκοτωνει ειναι οτι, αυτη τη φορα, δεν μπορω να βοηθησω· εσυ, μονος σου, πρεπει να το κανεις.

Δεν ξερω τι ακριβως θελω να γραψω σημερα, ειναι πολλα μαζεμενα και ολα διαφορετικα μεταξυ τους. Ειναι συναισθηματα μαζεμενα σε σχεση με την εποχη, και σε σχεση με την επιστροφη σε καποια εδαφη που σε πανε αλλου.

Το εχω ξαναπει, υπαρχουν φασεις που δημιουργεις αναμνησεις, και φασεις που βουλιαζεις στις παλιες. Για μενα αυτη ειναι μια περιοδος δημιουργιας, ειναι μια νεα φαση. Νεο σπιτι, νεες παρεες και δουλειες κλπ, νεα αντιμετωπιση και διαθεση για δημιουργικοτητα και για κατι καινουργιο και οχι πια φοιτητικη σαπιλα. Τις νιωθω τις αναμνησεις που δημιιουργουνται τωρα. Ξερω την ενεργεια τους, ξερω ποιο τραγουδι που ζω τωρα θα με κανει να αναπολω ποιο συναισθημα στο μελλον, ξερω ποιες καινουργιες φασεις θα μου δημιουργουν deja vu οταν περασει η φαση τους και αλλαξει. Το περπατημα προς το σπιτι, ας πουμε, στη νεα γειτονια. Τα αρωματα αυτου του δρομου αυτη την εποχη του χρονου. Η μυρωδια της βροχης στη νεα γειτονια και το να την περπατας με βροχη πηγαινοντας στη δουλεια.

Ομως μια μικρη βολτα στα λημερια των ΒΠ, τα οποια νιωθω οτι εχω να δω ΧΡΟΝΙΑ, καθως με το τρεξιμο της μετακομισης κοπηκα απ’ολους και ολα και εχω καιρο να δω αγαπημενα μερη…

…το σπιτι των γονιων, που μεχρι πριν 1 βδομαδα ηταν το σπιτι «μου», και ερχομενη σημερα ενιωθα οτι παω για «επισκεψη»…

…το λατρεμενο Χαλανδρι…

αληθεια, ΓΙΑΤΙ το αγαπω τοσο πολυ το Χαλανδρι; να ειναι το πράσινο, και τα αρωματα των δεντρων και της ρεματιας τη νυχτα;… να ειναι το οτι νιωθεις σα να εισαι σε εξοχη; οι μυρωδιες απο τα γιασεμια, τις πασχαλιες, το αγιοκλημα, τα πλατανια..; να ειναι η καταληψη ή να ειναι οι ανθρωποι που γνωρισα εκει και οι αναμνησεις που εχω; της αυτο-ανακαλυψης, της ελευθεριας, της αγαπης;

(Ή μηπως σε ερωτευτηκα γιατι το Χαλανδρι σε κανει να ερωτευεσαι και οχι το αντιθετο;)

τεσπα ηταν ομορφα να ειμαι ξανα μετα απο καιρο σε γνωριμα λημερια. ηταν αναμνησεις και φλας μπακ, που θα ηθελα να αποφυγω πλεον αλλα ειναι ομορφες μια στο τοσο. Ολα ειναι βεβαια ομορφα στην Αθηνα την ανοιξη· την ανοιξη ερωτευεσαι την Αθηνα, καθε της μικρη γωνια. Το εχουμε ξαναπει, ειναι η εποχη μου. Με την εμπνευση και την ορεξη για ζωη, ειδικα και αν υπαρχει και κατι που σε κανει να «βλεπεις τα χρωματα πιο εντονα» τελευταια….

Αλλα, αγαπη μου, δεν εισαι εσυ καλα. Πώς να ειμαι εγω;…

Snow Stories

Published Ιανουαρίου 8, 2013 by yvris

…και ξημερωσε Κυριακη, 17 Φλεβαρη του 2008, και το ειχε στρωσει. Παντου. (ειχαμε ξυπνησει μαζι.) Κοιταζες εξω απο το παραθυρο και ηταν ολα ασπρα!

Και φυσικα επεσε το συρμα: χιονοπολεμος, στην αυλη, στο κτημα.

Φοραμε ο,τι πιο χοντρο βρισκουμε, κι ετοιμαζομαστε να παρουμε το Σαραβαλακι (ηλικια: πανω απο 15 χρονων) και να παμε να παιξουμε με τους αλλους. Λες και ημασταν 10 χρονων! Εχει αυτο το πραγμα το χιονι, που βγαζει απο μεσα μας το κρυμμενο παιδι. Γιατι, θα μου πεις, μηπως οταν ειμαστε παιδια το χαρηκαμε το χιονι, μηπως το ειδαμε και ποτε; Κι ετσι καθε φορα θελουμε να παιξουμε χιονοπολεμο, μπας και ξορκισουμε το απωθημενο!

Η μανα μου ομως ειχε αλλα σχεδια! Με το που με βλεπει να παω να την κανω, αρχιζει: «Πού θα πας τωρα μεσα στο κρυο, θα αρρωστησεις, θα χτυπησεις με το αυτοκινητο, δεν εχεις μαθει να οδηγας σε χιονι, θα τρακαρειιιις και θα τρεχουμε, ειναι σοβαρα πραγματα αυτα παιδι μου;!»

«Θα παω για χιονοπολεμο!»

Οταν βλεπει οτι τα επιχειρηματα δεν πιανουν, βαζει τα μεγαλα μεσα:

«Δε θελω να πας!»

«Οκ, μπραβο, εγω θελω, γεια, τα λεμε το βραδυ!»

Οταν βλεπει οτι ουτε αυτο πιανει, βαζει τα μεγαλυτερα μεσα:

«Πατερα της, πες της να μην παει!»

Πατερας (με υφος «δε με χεζετε τωρα! πφφ αμα δεν της το πω δε θα γλιτωσω τη γκρινια»): «Μην πας για χιονοπολεμο. Που να τρεχεις τωρα, πως θα πας;»

«Καλε, διπλα ειναι, θα μου δωσετε τις αλυσιδες και θα παω!»

«Οχι, τις αλυσιδες δε θα τις παρεις, τις θελω εγω για να παω αυριο στη δουλεια!»

(ΣτΜ: Ποια δουλεια αυριο, εδω ειναι Ελλαδαρα, λιγο χιονι εριξε και ηταν κλειστο το κεντρο για 3 μερες! Κανεις δεν πηγε στη δουλεια αυριο!
Επισης οι αλυσιδες του Σαραβαλακιου δεν κανανε για το δικο του αμαξι διοτι οι ροδες ειναι πιο μεγαλες, αλλα σε εκεινη τη φαση δεν το ξεραμε ακομα.)

«Ε οκ θα στις φερω μεχρι το βραδυ, αυριο θα τις εχεις!»

«Μα δεν ξερεις να οδηγας με αλυσιδες, δεν εχεις ξαναοδηγησει σε χιονι!»

«Ε αν δεν το κανω, πώς θα μαθω!»

«Βρε παιδακι μου, που να τρεχεις τωρα, να σε πεταξω εγω μια με το Καμαρι;» (Καμαρι = το αυτοκινητο του Πατερα, που το προσεχει σαν τα ματια του και δεν το δινει σε κανεναν αλλο να το οδηγησει.)

(Ερχεται το τελειωτικο επιχειρημα!) «Δες… Εγω ετσι κι αλλιως με πανω απο 20 δε θα πηγαινω. Αρα και να μου γλιστρησει και να στουκαρω, εγω δε θα παθω τιποτα, αντε να παθει κανενα τσαλακωμα το αμαξι. Τωρα ποιο θα προτιμουσες να χτυπησει; Το Σαραβαλακι ή το Καμαρι;»

(Χωρις καν να το σκεφτει): «Αντε, καλα να περασεις, και να γυρισεις το βραδυ!»

Και δυσκολευτηκαμε λιγο να βαλουμε τις ατιμες τις αλυσιδες, αλλα τελικα τις βαλαμε! Και πηγαμε! Και ηταν το πιο χορταστικο παιχνιδι με χιονι που ειχαμε κανει ποτε! Και παιξαμε χιονοπολεμο σε ομαδες «κουκουλοφοροι – μπατσοι», μονο που κανεις δεν ηθελε να ειναι μπατσος, και ετσι οποιος εριχνε σε καποιον τον βαφτιζε αυτοματα μπατσο, και οι ομαδες δεν υπηρχανε. (Και ειχες πεσει απανω μου για να με ριξεις κατω, και παλευαμε στο χιονι, και ενιωσα το κορμι σου πανω μου για μια στιγμη… τοσο ζεστο) Και μετα μπηκαμε μεσα και αραξαμε και πιναμε τσαγια και κρασια διπλα στην ξυλοσομπα. Και λεγαμε ιστοριες μεχρι που βραδιασε.

Ωραιες μερες…

Θυμαστε;