μαργαριταρι

All posts tagged μαργαριταρι

Πρωινο ξυπνημα

Published 30 by yvris

και ειναι εκεινες οι στιγμες οταν ξυπνας…

πριν προλαβεις ακομα να ανοιξεις τα ματια σου, που γλυκοκοιμασαι ακομα…

που δεν θυμασαι ουτε ποιος εισαι ουτε τι γινεται γυρω σου

πριν προλαβεις ακομα να βαλεις τη μασκα

εκεινες τις στιγμες που νιωθεις ακομα σα να ειμαι διπλα σου

που απλωνεις το χερι να με αγκαλιασεις, να με αγγιξεις

που πας να χαιδεψεις με τα ποδαρακια σου τα δικα μου, οπως παντα

που πας να με σφιξεις πανω σου, να κανεις «δικο μου»

και να μου δωσεις ενα κοιμισμενο φιλι στα σκοτεινα

οπως καθε πρωι

και δευτερολεπτα μετα συνειδητοποιεις οτι δεν ειμαι εκει…

damn..!

(πώς νομιζεις οτι το ξερω..;)

Σε βλεπω, δε νομιζεις;

πώς εισαι συνεχεια πανω απο το κινητο αυτες τις τελευταιες μερες

αυτο μπορει να σημαινει ή οτι εισαι ερωτευμενος, που δεν εισαι,

ή οτι ψαχνεις απο καπου για να πιαστεις…

σε ξερω πιο καλα απο οσο νομιζεις

δεν ειναι αυτη για σενα, οταν την αγγιζεις το ξερεις

οταν της μιλας και βαριεσαι το ξερεις

οταν ξυπνας και σου λειπω το ξερεις

οταν θυμασαι την πρωτη μας φορα, και καθε φορα απο τοτε το ξερεις

oσα σ αρεσουν πανω της ειναι οσα σου θυμιζουν εμενα

και μου βγαζεις το θυμο σου

κι εγω νομιζεις δε θυμωνω..; οταν της δινεις οσα μου εδινες, εμενα; μονο εμενα..;

μη βγαζεις το θυμο σου σε μενα

οταν ειμαστε γυμνοι, εκει ηταν παντα η αληθεια

βγαλε μου την αληθεια σου, αυτη που ξερεις, που ξερουμε

εγω κι εσυ

χωρις μαλακιες

το χεις;

More than words

Published 23 by yvris

Οταν συναντιομαστε… ο μαγνητης… το ιδιο υλικο… η αναγκη… η ολοκληρωση… η αγαπη…

Η απογειωση… το χαμογελο… το κυμα χαρας..!

Τα ματια σου στα δικα μου και δεν υπαρχει τιποτα αλλο τριγυρω.

Το αγγιγμα μας μεθυστικο… το αρωμα μας εθιστικο…

οι βαθιες ανασες, η τρικυμια…

Οι αγκαλιες μας παραδεισος… τα φιλια μας κολαση…

Η τελειοτητα.

Το ξερεις οσο το ξερω κι εγω.

Κλεψε μια νυχτα για μενα.

Now I feel the time is right
Love will flow like wine tonight
Give your love and it will come to you, yeah
If you feel that you and me
Could escape and hold the key
To a paradise that’s true and free, yeah

Steal away
Steal away
Steal away the night

Happiness is what you give to me, yeah

Ειναι τα βραδια μου μακρια σου…

Published 23 by yvris

…πιο μαύρα απ’ τα μαλλιά σου,
τα μαύρα σου μαλλιά…

αγαπουλα μου, που ετρεμες και σε κρατουσα αγκαλια να σε ζεστανω…

που κουρνιαζες στα χερια μου σαν πληγωμενο πουλακι και αφηνοσουν στην αγαπη μου…

σε ευχαριστω για την ενεργεια σου στη ζωη μου,
για το χαμογελο που μου δινεις,
για το χαμογελο σου που μου φτιαχνει τη μερα,
για τις εικονες που μου εχεις γεμισει το μυαλο μου,
για αυτο που κανεις στην καρδια μου που την κανει να φουσκωνει, σα να ετοιμαζεται να σπασει, και να εκπεμπει ενα ζεστο πορτοκαλι φως,
σαν το ηλιοβασιλεμα 🙂

σ’αγαπαω

μα ξερεις…

Published 23 by yvris

όταν εχεις δοκιμασει ενα φιλι μεσα στο οποιο εχεις χαθει… οταν εχεις νιωσει μια αγκαλια που δεν ξερεις πού αρχιζει ο ενας και πού τελειωνει ο αλλος… οταν εχεις νιωσει ενα χαδι, ενα αγγιγμα που ειναι ακριβως αυτο που ηθελες, οταν κανεις ερωτα με καποιον και νιωθεις σα να κανεις ερωτα με τον εαυτο σου, γιατι ειστε τοσο ιδιοι και χανεσαι μεσα του… τοτε ξερεις πως ειναι το ιδιο υλικο, και υποφερεις μακρια του σα να εχει σπασει και να λειπει ενα κομματι απο εσενα, απο το ιδιο σου το κορμι, που φωναζει απεγνωσμενα στην αναγκη να ξανανιωσει το ιδιο αγγιγμα…

Τωρα εχω δει και την κακη πλευρα σου, και πλεον το ξερω. Οτι σε αγαπαω.

(Κι ας σε φοβαμαι…)

Αναλωσιμοι;

Published 24 by yvris

Και ζεις ολα αυτα τα χρονια ανετη στην ησυχια του σαλονιου σου με κλειστες τις πορτες, διπλοσφραγισμενες.

Και κάποτε ερχεται καποιος σε καποια φαση, και γλιστραει μεσα απο μια μικρη χαραμαδα, λιγακι, μια αχτιδα απο το φως του. Και μπαινει απο τη χαραμαδα το φως και απλωνεται, και σε φωτιζει και σε ζεσταινει.

Εσυ την ανοιξες τη χαραμαδα; Μονος του την ανοιξε; Δεν εχει σημασια, σημασια εχει οτι τωρα, μπηκε.

Μπηκε. Και ειναι μεσα, και αρχιζει να βολευεται. Και αρχιζει να εχει σημασια ο,τι λεει. Και αρχιζεις να αναζητας το χερι του να σε αγγιζει οταν ειναι κοντα σου, και οταν δεν ειναι ακομα, και αρχιζεις να ψαχνεις για σημαδια, και οταν δεν τα βλεπεις να ανησυχεις…

Και συνειδητοποιεις οτι, μετα απο χρονια, αφησες καποιον να μπει μεχρι το σημειο που αρχιζεις και φοβασαι το να φυγει.

Τωρα τη γαμησες, φιλεναδα.

Συναισθηματα

Published 9 by yvris

I’ve had my share, δεν μπορω να πω…

Εχω νιωσει τη χαρα την τοσο μεγαλη και δυνατη που δε χωραει μεσα σου, που σε συνεπαιρνει και δεν εκφραζεται με λογια, και σε κανει απλα να χοροπηδας..

Εχω νιωσει ερωτα, τον ερωτα που σε κατακτα σε καθε παραμικρο χιλιοστο του εαυτου σου μεχρι που γινεσαι ολοκληρη ερωτας, χωρις να εχεις τιποτε αλλο πια δικο σου, και εισαι σιγουρη οτι εχεις βρει το αλλο σου μισο, οτι εδω εισαι και τιποτε αλλο πια δε θες.

Εχω νιωσει πονο. Πολυ πονο. Τον πονο που σε κανει να πεφτεις στο πατωμα, να νιωθεις οτι κατι ξεριζωνεται εκεινη τη στιγμη απο μεσα σου, οτι σου τραβανε τα σπλαχνα και τα βγαζουν εξω, τοσο πονο που δεν μπορεις ουτε να κλαψεις. Που για να καταφερεις να ερθεις σε επαφη με τον κοσμο χαραζεις το σωμα σου, για να *νιωσεις* κατι αλλο εκτος απο τον πονο.

Και προδοσια εχω νιωσει, και ξεφτιλα. Πεσμενη στο δρομο, να κρατας αγκαλια ενα ποδι, σε σενα λατρεμενο, για να μη φυγει μακρια σου, κι εκεινο να σε κλωτσαει, και να σε χτυπαει με μπουκαλια.

Εχω νιωσει ματαιοτητα. Ενα βραδυ που βγηκα στο μπαλκονι μου και κοιταξα το συμπαν στα ματια, κι εκεινο γυρισε και μου ειπε ποσο μικρη ειμαι. Και κρατηθηκα απο το καγκελο και απο ενα τηλεφωνο να μην πεσω.

Εχω νιωσει την καρδια μου να σπαει.

Εχω νιωσει τον τρομο του σκοταδιου, τον τρομο της καταθλιψης και του απολυτου τιποτα.

Εχω νιωσει μαλακας, μεγαλος· πώς ειναι οταν ο αλλος απεναντι σου εχει κακο σχεδιο και σε παιζει. Το τεραστιο «γιατι» που ακολουθει, οταν το παιρνεις ειδηση, αλλα δεν το κατανοεις – ΓΙΑΤΙ; Δεν εχασα την πιστη μου στους ανθρωπους, ακομα…

Εχω νιωσει αγαπη, ποσο μεγαλη αγαπη… απο αυτην που δε χωραει στο στηθος σου και κοντευει να το σπασει, που σε αφηνει να κοιτας στον ουρανο με ενα μεγαλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στα ματια σου.

Αυτη θελω. Αυτη θελω στη ζωη μου, αυτη θελω να κρατησω.

Ο ερωτας; Τον εχω αποδομησει και απομυθοποιησει τον ερωτα. Τον εκλογικευσα. Ξερω πια οτι ειναι μια κατασταση που μονοι μας δημιουργουμε μεσα στα κεφαλια μας. Δυστυχως.

Μακαρι να μπορουσα να τον νιωσω, μαναρακι μου. Μακαρι.

Αλλα δεν ξερω αν μπορω πια. Στερεψα. Ερημο, ανυδρο τοπιο, καμενη γη.

Ποιος το περιμενε, εγω..; Που στα 14 ειχα γραψει ενα «ποιημα» (ο θεος να το κανει..) με τον τιτλο «Ερωτευμενη με τον ερωτα». Που πριν 4 χρονια εγραφα αυτο. Που ήθελα ενα πραγμα, πάντα να ειμαι ερωτευμενη. Και στα 28 μου να συμφωνω με το Νιτσε: Ultimately, it is the desire, not the desired, that we love.

Ε, τοση φωτια στο τελος με εκαψε.

Δε θελω το ιδιο για σενα, καρδουλα μου… μακαρι να μην ερθεις εδω… Να θες να νιωσεις, και να μην μπορεις. Να θες να δοθεις ολοκληρωτικα στο κυμα που σε παρασερνει, σε σηκωνει ψηλα και σε πεταει με δυναμη στην αμμο, να μπαινεις μεσα στη φουρτουνιασμενη θαλασσα και να μη θυμασαι πώς γινεται.

Δεν ξερω αν μπορω να ξαναερωτευτω πια. Πανε πολλα χρονια. Τον περιφρονω πια αυτον τον φτερωτο κυριο με τα βελη.

Και δεν ξερω αν θελω…

Αλλα αυτο, τωρα, ειναι οσο πιο κοντα εχω φτασει.

(Και καπως ετσι εγινα, καρδια μου, σαν αυτο που με πληγωσε.)

(Μη μου γαμησεις και την αγαπη, γαμωτο..!)

Ξερεις να το ανοιξεις…

Published 24 by yvris

Ισως δε θα επρεπε να τα γραψω αυτα τωρα που ξερω οτι με διαβαζεις… αλλα χεσε με, αμα δεν μπορω να ανοιγομαι και να αδειαζω και εδω μεσα, γι’αυτη τη δουλεια το εχω το ρημαδι. Διαβαζεις με δικη σου ευθυνη.

Τις τελευταιες μερες κατι εχει αλλαξει, το βλεπεις, το ξερεις, κι ας μη το νιωθεις. Λες να φταιει που μυριζεις καλοκαιρι..;

Μικρό κοχυλακι, κλειστο σα στρειδι, ανοιγεις λιγακι, μου δειχνεις το μαργαριταρι σου, κλεινεις παλι και με αφηνεις με τη λαμψη του στα ματια μου. Ποσα μαργαριταρια κρυβεις ακομα μεσα σου να ανακαλυψω; και αραγε θα με αφησεις ποτε να κρατησω ενα απο αυτα στα χερια μου..;

Φοβαμαι μη με απογοητευσεις, ξερεις, οπως οι πολλοι. Οι πολλοι που δε μενουν στη ζωη μας και περνανε και φευγουν, αντιθετα με τους λιγους που μενουν. Και φοβαμαι μη σε απογοητευσω κι εγω. I am far from perfect.

Εχει νοημα να το γραψω; Θελω να μεινεις.

Με τη γευση της καβλας σου στα χειλη, αλμυρη, σαν το νερο της θαλασσας…
…με τη μυρωδια σου στα χερια μου, στο λαιμο μου…
…με τη θυμηση της ηδονης, εκει χαμηλα, να ερχεται και να φευγει, οπως το κυμα στην αμμο, oπως κι εσυ…
…με το κεφαλι και την καρδια μου γεματα μουσικες…

…τι όμορφος τροπος να ξεκινησει η μερα μου!

You’re fucking amazing. Just the way you are.

υγ. This is as far as I can go. For now. Δεν ανοιγομαι αλλο.
Θα σου ελεγα συγνωμη αν σε κατακλυζω… Αλλα αν ηθελα να σου τα πω αυτα, δε θα τα εγραφα εδω.