καταληψη

All posts tagged καταληψη

Επετειακο

Published 22 by yvris

Γιοχοοο αυριο κλεινει ενας χρονος απο τη μερα που ξεκινησα να λειτουργω το συγκεκριμενο μπλογκ! (αν και σε 2 βδομαδες περιπου κλεινουν 3 χρονια απο τη μερα που ξεκινησα να μπλογκαρω γενικα, νιωθοντας την αναγκη να εκφρασω καπου αυτα που ενιωθα γιατι αυτος στον οποιο απευθυνονταν δεν ενδιαφεροταν να ακουσει… ε τι θα εκανα, θα’σκαγα?).. Δεν ηταν αυτος ο σκοπος μου ξεκινωντας να γραφω αλλα για να ριξουμε μια ματια τι εχει παιξει σε αυτον τον ενα χρονο (η και στα τρια :Ρ ).

Λοιπον, εχουμε 52 ποστ (με αυτο 53) εκ των οποιων τα περισσοτερα εχουν να κανουν με τον ερωτα. Τα δευτερα περισσοτερα ειναι πολιτικα, πολλες φορες μαλιστα αλληλοκαλυπτονται. Οπως λεει ενας γνωστος μου «το προσωπικο ειναι και πολιτικο».. εγω θα το ελεγα πιο απλα οτι και η πολιτικη μπορει να ειναι ερωτας. Ερωτας του ανθρωπου με το περιβαλλον και ερωτας μεταξυ συντροφων. Επισης εχω δημοσιευσει και αρκετους στιχους, καποιοι απο αυτους ομως δεν ειναι δικοι μου.

52 ποστ, μονο 9 ομως σχολια… γιατι δε μου αφηνετε ενα σχολιακι, αφου μπαινετε που μπαινετε ρε παιδια? Τοσο πολυ τα καλυπτω ολα που δεν αφηνω τιποτε αλλο να ειπωθει? 😦

Στα 3 αυτα χρονια που μπλογκαρω εχουν περασει απο τη ζωη μου 4 αντρες, συν ενας που οταν ξεκινησα εφευγε, συν ενας που ξεκιναει να υπαρχει τωρα. Αυτος που εφευγε αποτελεσε την αφορμη, οχι μονο για να αρχισω να ποσταρω (εξαλλου εγραφα πολυ παλιοτερα απ’το μπλογκ) αλλα για να αρχισω να ψαχνω και να ψαχνομαι. Να μην καταπινω μασημενη τροφη, να κοιταω τριγυρω με κριτικη σκεψη, να αρχισω να αντιλαμβανομαι. Ειχε εναν καταπληκτικο τροπο να με κινητοποιει χωρις να με κατευθυνει, να μου θετει ερωτησεις ωστε να ψαξω να βρω την απαντηση αντι να μου δωσει αυτη που θεωρουσε αυτος σωστη. Δεν ηταν ο μονος που με επηρεασε εκεινη την περιοδο αλλα ηταν σιγουρα ο σημαντικοτερος. Και εχει αφησει ενα βαθυ αποτυπωμα μεσα μου, παρα το λιγο χρονο που υπηρξε στη ζωη μου, και ακομα τον αγαπω.

Ο επομενος ηταν το μεγαλυτερο μυαλο που εχω συναντησει. Ασυλληπτα μεγαλο μυαλο. Πολυ δυσκολο να με συγκινησει καποιος αλλος μετα απο αυτο το μυαλο… Υπαρχει ακομα στη ζωη μου, αλλα οχι με την ιδια μορφη σχεσης. Αν με ρωτησετε γιατι, δεν το ξερω, η απαντηση ειναι καπου αναμεσα στο «γιατι ημουν ηλιθια» και στο «γιατι δε γινεται να ταιριαζουν ολοι με ολους, δυστυχως». Τον αγαπω πολυ ξεχωριστα.

Πολυ μελανι εχει ηδη χυθει για το καθικι που ακολουθησε και βασικα οσο συνεχιζω αυτο το ποστ μου τη δινει στα νευρα που το επετειακο μου ποστ για το ΔΙΚΟ ΜΟΥ μπλογκ ειναι τοσο πολυ αντροκεντρικο. Τι να κανουμε, ο ερωτας εχουμε πει ειναι η κινητηρια μας δυναμη και λογικο ειναι οσοι εχουμε διπλα μας να μας επηρεαζουν… αλλα αποφασιζω να επανελθω στο αρχικο θεμα και να συνεχισω να σχολιαζω το ιδιο το μπλογκ. Αυτοαναφορικο ποστ δηλαδη.

Στα 3 αυτα χρονια που γραφω εζησα 2 «κινηματα». To πρωτο ηταν το φοιτητικο κινημα του 2006-7, εναντια στη συνταγματικη αναθεωρηση (που δεν περασε) και στο νομο-πλαισιο (που περασε). Εχω αρκετα ποστ εδω περα που καταγραφουν καποιες απο τις αποψεις και τις εμπειριες μου.. το γεγονος ειναι ομως πως το «κινημα» εκεινο αποτελεσε φυτωριο στο οποιο «ζυμωθηκαν» πολλοι, που ενδεχομενως πριν να ηταν απολιτικ η εστω υποψιασμενοι αλλα χωρις δραση και πρακτικη.

Το δευτερο ηταν το κινημα του Δεκεμβρη, στο οποιο ριζοσπαστικοποιηθηκε μεγαλο κομματι της κοινωνιας και συνειδητοποιηθηκαν πολλοι απο τους μαθητες. Οι μερες του Δεκεμβρη ηταν μια μικρη επιδειξη του τι μπορει να γινει αμα ξυπνησουμε και βγουμε εξω και αφησε μια υπεροχη παρακαταθηκη και νεες κινησεις και δρασεις μεσα στην πολη.

Λοιπον, κοιτωντας στα στατιστικα του μπλογκ τωρα! Τις περισσοτερες παραπομπες μου τις εχει στειλει το τραγουδι των Kill The Cat, Moμο, για το οποιο πολλοι εψαχναν στιχους. Δευτερη στις αναζητησεις ερχεται η παροιμια «οσα φερνει η ωρα δεν τα φερνει ο χρονος», της οποιας πολλοι ψαχνουν την ερμηνεια (και τωρα που τη γραφω και με ευγνωμονειτε ριξτε μια ματια και στο ποστ μου εκεινο: σκεψεις πανω στο χρονο ). Σημαινει αγαπημενα μου παιδια χοντρικα οτι οσο και να περιμενεις κατι (ο χρονος…) αν δεν ερθει η καταλληλη στιγμη (ωρα) δε γινονται.. η σημαινει οτι μπορει μεσα σε μια στιγμη να γινουν τοσα που δεν εχουν γινει συνολικα τα προηγουμενα χρονια (οσο κι αν περιμενες, η οχι).

Πολλες αναζητησεις ειναι για τον ερωτα. Αναμενομενο. Το μπλογκ αυτο ειναι ερωτοκεντρικο. Οι πιο πολλες για ανεκπληρωτους ερωτες (γραψτε τους στα τετοια σας, καντε τους τραγουδι και προχωρηστε στον επομενο, ειτε ειναι ανθρωπος ειτε κατι αλλο. Σιχτιρι!). Πολλες αναζητησεις επισης ειναι πολιτικες, σχετικα με αντιφασισμο η με καταληψεις και στεκια. Κι αυτο αναμενομενο και με τιμα 🙂 Πολλες αναζητησεις επισης ειναι για την ποιητικη συλλογη «Ταξιδι στο χωροχρονο, Ποιηματα δρομου σε ασπρομαυρο φοντο», που βρεθηκε στα χερια μου απο ενα συντροφο που συμμετειχε στην εκδοση και απο την οποια εχω δημοσιευσει δυο ποιηματα εδω

Τελος υπαρχουν καποια κουλα στα οποια θελω να κανω ιδιαιτερη μνεια 😀
1) νεφελη τσοντα —-> …..?
2) μακιγιάζ για μελαχρινές —-> γιατι το μπλογκ αυτο ειναι τοσο υπερ του μακιγιαζ που η κατοχος του ποτε δε φοραει, και αρα ειναι το καταλληλο μερος για συμβουλες
3) skrampl osa kommatia exei —-> ε?
4) ΒΓΑΖΩ ΛΕΦΤΑ —-> Αμα βρεις τον τροπο πες μου κι εμενα! (αν τον βρεις με αναζητηση στο γκουγκλ γραψε μου…)
5) αισιοδοξια μινορε ματζορε —-> ουαου! ποιητες κατευθυνονται στο ταπεινο μου μπλογκ!
6) dam τελειωσα —-> και ειμαι η Πετρουλα!

Κι επειδη μαλλον ειμαι ψιλοβαρετη σημερα και σας τα επρηξα με την αυτοαναφορικοτητα, ακολουθει κανονικο ποστ, ενα τροποποιημενο για να μη φαινονται ονοματα πραγματικο γραμμα.

ανθρωπιά

Published 17 by yvris

Μου φτιαχνει εκπληκτικα τη διαθεση οταν οι ανθρωποι ειναι απλα ευγενικοι και καλοδιαθετοι ετσι, «χωρις λογο». (Αναρωτιεμαι τι σημαινει αυτο το «χωρις λογο». δηλ το «με λογο» τι θα ηταν? αμα ηθελαν να κερδισουν κατι απο σενα ας πουμε? λες και χρειαζομαστε λογους για να προσφερουμε ενα γλυκο λογο η ενα χαμογελο…). Σε ολους εχει συμβει και φανταζομαι καταλαβαινετε τι εννοω.. οταν για παραδειγμα πας στο ταχυδρομειο και η υπαλληλος σου λεει κατι ομορφο αντι να κανει ξερα τη δουλεια της, οταν ανεβαινεις στο λεωφορειο και ο οδηγος σου χαμογελαει την ωρα που χτυπαει το εισιτηριο σου, οταν μια γιαγια στην ουρα του σουπερ μαρκετ σου δινει μια συμβουλη που δε ζητησες απο την καλη της την καρδια… η περιγραφη μου ρουφαει (sucks) αλλα πιστευω το πιασατε το νοημα.

Με αφορμη την μερα εθελοντισμου που κοντοζυγωνει εδω στας Ολλανδιας, και ενα περιστατικο που εγινε σημερα με εναν πολυ ευγενικο και συμπαθητικο γειτονα, θα σας διηγηθω δυο παλιοτερα περιστατικα που ξεπερνουν αυτο το «ευγενικος χωρις λογο» και δειχνουν αυτο που παλιοτερα καποιοι ονομασαν «ανθρωπια». Μακαρι να ημασταν λιγο περισσοτερο ετσι, λιγο μονο.

Το πρωτο περιστατικο συνεβη προ αμνημονευτων, τοτε που ειχα κι εγω μια μακροχρονια σχεση. Η σχεση μου αυτη εκτος απο μακροχρονια ηταν και απο αποσταση, καθως αυτος σπουδαζε σε αλλη πολη. Ηταν λοιπον μια φορα που ειχε κατεβει Αθηνα για το σουκου η κατι τετοιο και ηταν να παρει το τρενο για να επιστρεψει στην πολη που σπουδαζε. Εγω αποφασισα να του κανω εκπληξη και να εμφανιστω στο σταθμο φαντης μπαστουνι και να παρω μαζι του το τρενο ωστε να περασουμε τις επομενες μερες μαζι! Δυστυχως ομως για καποιο λογο που δεν καταλαβα ο ηλεκτρικος εκεινη τη μερα εκανε συνεχεια στασεις στη μεση της διαδρομης, με αποτελεσμα να κινδυνευω να χασω το τρενο!!! (και ξερετε δεν καθυστερει ο ΟΣΕ). Φτανοντας με τον ηλεκτρικο στο σταθμο Αττικη και ενω το τρενο ηταν να φυγει σε 5-10 λεπτα, κανω ενα ραλι-σλαλομ αναμεσα στους επιβατες και καταφερνω να φτασω στην αποβαθρα του μετρο…ενα εκατοστο του δευτερολεπτου αφου εκλεισαν οι πορτες του καταραμενου συρμου που ηταν εκει. Με τη φορα που ειχα παρει για να μπω μεσα -ΓΚΟΥΠ- κοπαναω πανω στην πορτα του συρμου, την οποια το καθικι ο οδηγος δεν αφησε ανοιχτη για να μπω παρολο που κοντεψα να σπασω το παγκοσμιο ρεκορ στο κατοσταρι απο το τρεξιμο, με αποτελεσμα το κουμπωμα απο το ρολογακι που φοραγα στο χερι μου να σπασει, και το ρολογακι μου να πεσει στις ραγες… =(

Παρενθεση: Το ρολογακι αυτο ηταν δωρο απο το -τοτε- μωρο μου, με το οποιο -τοτε- ημουν πολυ ερωτευμενη. Μεσα στο μυαλο των 19 μου χρονων οπου ολες οι καταστασεις μετατρεπονταν σε ιδιαιτερως δραματικες (αν και η συγκεκριμενη ψιλοηταν) διαδραματιζοταν η εξης παλη: Δεν ηθελα να χασω το ρολογακι μου, αλλα αν βουταγα στις ραγες να το πιασω το πιθανοτερο ειναι οτι θα βουταγαν εμενα. Αν απο την αλλη φωναζα τον υπαλληλο να μου το ψαρεψει, θα ειχα το ρολογακι μου αλλα θα εχανα τον επομενο συρμο προς σταθμο Λαρισης, που ηταν η τελευταια μου ελπιδα να προλαβω το τρενο (αν το προλαβαινα, που διαφαινοταν χλωμο). Συνειδητοποιωντας αυτες τις συνιστωσες σε κλασματα δευτερολεπτου απο τη στιγμη του -ΓΚΟΥΠ-, εφαρμοσα την αποτελεσματικοτατη λυση που ακολουθουσα τοτε στα παιδικα μου χρονια οταν ξυπναγα τις νυχτες απο εφιαλτη: Εκατσα κατω και ξεσπασα σε γοερα κλαματα.

Με πλησιαζει τοτε μια κυρια (ΑΓΙΑ! Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΤΗΝ ΕΧΕΙ ΚΑΛΑ, ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ) και μου λεει με τονο της καλης μου θειας «ελα, ησυχασε, θα παρεις το επομενο». Της λεω με αναφιλητα οτι το ρολοι μου επεσε στις ραγες και ειναι δωρο απο πολυ αγαπημενο προσωπο και δε θελω να το χασω. Μου λεει «ε γι’αυτο κανεις ετσι? θα φωναξουμε τον υπαλληλο να σου το πιασει». Μη μπορωντας να κρατησω τους λυγμους, της εξηγω την κατασταση με το τρενο, ενω ο επομενος συρμος του μετρο διαφαινοταν στον οριζοντα. Και μου λεει η αγια θεια: «Μην ανησυχεις γλυκια μου. Παρε εσυ το μετρο και πηγαινε στο αγορι σου και θα παω εγω να πω στον υπαλληλο να σου μαζεψει το ρολοι. Και οταν γυρισεις στην Αθηνα με το καλο θα πας να το παρεις απο το γραφειο».

Και ετσι ακριβως εκανε, και το τρενο το προλαβα, και το ρολοι δε δουλευει πια αλλα το εχω ακομα… Μπορειτε να μου πειτε τωρα τι λογο ειχε να το κανει αυτο..?
Μακαρι να μπορουσα με καποιο τροπο να τη βρω, αλλα αφου δεν μπορω της εκφραζω αλλο ενα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ μεσα απο αυτο το μπλογκ…

Το αλλο περιστατικο πρεπει να συνεβη το 2008, μετα απο μια συνελευση η εκδηλωση της καταληψης. Εκεινη τη μερα ειχε παρευρεθει και η (ας την πουμε) Δημητρα. Η Δημητρα ειναι μια γυναικα απροσδιοριστης ηλικιας αλλα δε θα την ελεγες και στην πρωτη νιοτη της. Δεν εχει εισοδημα απο οσο γνωριζω, εχει μεγαλα οικονομικα προβληματα, εχει δεχτει πολυ δυνατα χτυπηματα στη ζωη που καλυτερα να μην ξεκινησω να περιγραφω, και παρολα αυτα εχει το κουραγιο να φροντιζει γυρω στα 7 σκυλια και γατες…!

Εκεινη τη μερα ρωτουσε διαρκως απο τη στιγμη που εφτασε αν υπηρχε κανεις με διαθεσιμο αυτοκινητο. Στη γειτονια της λεει ειχε χτυπησει ενα αμαξι ενα σκυλι, και ηθελε να το παει στο γιατρο να δει αν σωζοταν, να το υιοθετησει. Εννοειται πως δεν ειχε λεφτα για τον κτηνιατρο, απλα ηξερε εναν που μπορουσε να τον βρει ανοιχτο κι εκεινη την ωρα (Σαββατο βραδακι) και μπορουσε να κανει κι ενα σκοντο στα λεφτα. Εγω επρεπε να ειμαι στη δουλεια γυρω στις 9.30, αλλα μη ξεροντας τι με περιμενει, εχω και μια αδυναμια στα σκυλια, προσφερθηκα.

Παμε λοιπον πρωτα στον κτηνιατρο, απο Χαλανδρι στο Αιγαλεω, να δουμε αν θα δεχοταν το σκυλι. Η Δημητρα δεν ηξερε ακριβως τη διευθυνση και παιζει να καναμε κανα 45λεπτο κυκλους γιατι νομιζε οτι δεν ηταν Αιγαλεω αλλα ξερω γω Περιστερι. Τον βρισκουμε τελικα κ βγαινει ψιλοσπασμενος με τη ρομπα αλλα λεει αντε φερτε το.
Επομενη σταση ηταν το σπιτι της, για να παρουμε μια κουβερτα να μεταφερουμε το σκυλι, σα φορειο δηλαδη γιατι στανταρ ειχε πολλα κοκαλα σπασμενα… το σπιτι της Δημητρας ηταν στου διαολου τον κωλο, σε μια περιοχη που δεν ηξερα καν οτι υπηρχε. Δε μιλαμε για Λιοσια, μιλαμε περναααας τα Λιοσια και κανεις αλλη τοση διαδρομη και βρισκεσαι καπου στη μεση του πουθενα! Τεσπα παιρνουμε την κουβερτα και παμε να βρουμε το σκυλι που ηταν καπου στο κεντρο του δημου? της κοινοτητας? εκει τελος παντων.

Παιδια αυτο που αντικρισα δεν ηταν σκυλι.. ηταν το μεγαλυτερο ΚΑΪΚΙ που εχω αντικρισει ποτε μου. Ενα κακομοιρικο πλασματακι, που δεν του ειχε μεινει δυναμη οχι να γαβγισει αλλα ουτε να σιγοκλαψει, ενα κουταβακι με τα γλυκα ματακια του να αντικατοπτριζουν ολο τον πονο που πρεπει να ειχε νιωσει οταν εκεινο το αμαξι του συνεθλιψε τα κοκαλακια του και τον παρατησε εκει…

Με μεγαλη προσοχη τον βαλαμε πανω στην κουβερτα, το γλυκο μου ΠΟΝΟΥΣΕ αλλα καταλαβαινε οτι ειμαστε φιλοι, οτι θελουμε το καλο του. Ειναι απιστευτο το ποσα καταλαβαινουν… Και παμε να κανουμε ολη τη διαδρομη μεχρι το Αιγαλεω ξανα και αφηνω το κουταβακι με τη Δημητρα στο γιατρο…

Το κουταβακι δυστυχως δεν επεζησε.. ισως αν καποιος το ειχε παει πιο νωρις… Εγω εφτασα στη δουλεια 2 ωρες καθυστερημενη. Η Δημητρα εμεινε εκει να βοηθησει το γιατρο. Τη βλεπω που και που σε καταληψεις η στα Εξαρχεια. Ειναι μια ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΡΔΙΑ και εκεινη η τριωρη-τετραωρη βολτα μαζι της με αλλαξε σε μεγαλο βαθμο.. με εκανε να συνειδητοποιησω τι μπορει να κρυβει καποιος ανθρωπος μεσα του, κι εγω κι εσυ που διαβαζεις.

2 τελευταια λογια για σημερα. Το πρωτο ειναι για τα σκυλακια. Δεν αγαπουσα παντα τα σκυλακια μεχρι που καποιος μου εδειξε πως ειναι.. ποσο ανθρωπινα μπορουν να φερθουν, πως μπορουν να επικοινωνησουν. Και χτες διαβαζα στην ιστοσελιδα του ΚΑΖ (Καταφυγιο Αδεσποτων Ζωων) πως φερονται οι ανθρωποι στα σκυλακια, και ειδα καποια αποτροπαια πραγματα… Πως μπορουν?

Το δευτερο ειναι για τον εθελοντισμο. Πριν καποια χρονια ειχα μια κουβεντα με ενα φιλο που μου ειπε οτι ειναι εναντιον. Δε μου ειπε γιατι αλλα κατοπιν σκεψης κατεληξα σε διαφορα συμπερασματα (και αυτο μου αρεσε παντα σε αυτον τον ανθρωπο, το πως με εκανε να σκεφτομαι). Λοιπον ο εθελοντισμος ειναι ενας τροπος να τη βγαζουν φτηνα οι εταιρειες μη προσλαμβανοντας κανονικα ατομα που θα μπορουσαν να εχουν μια κανονικη δουλεια. Το πιο χτυπητο παραδειγμα ειναι οι Ολυμπιακοι Αγωνες της Αθηνας (μη χεσω) με τη γνωστη προπαγανδα που εγινε. Εθελοντης, ναι, να τα βγαζουμε εμεις χοντρα κι εσεις να μην παιρνετε τιποτα, φορολογουμενοι που πληρωσατε για να γινετε τσαμπα εργατικα χερια. Αλλα και εδω στην Ολλανδια υπαρχουν καποιες αθλητικες λεσχες ας πουμε που αντι να προσλαβουν κανονικα εμμισθους εργατες για maintenance των εγκαταστασεων τους, ψαχνουν εθελοντες. Σταδιαλα. Μια αλλη πλευρα, σκεφτομαι εγω τωρα, ειναι οτι πολλοι νιωθουν να «ξελασπωνουν» οι ιδιοι αφου καποια πραγματα εχουν «ανατεθει» στους εθελοντες, πχ της Greenpeace η των Γιατρων Χωρις Συνορα η αλλων ΜΚΟ, που προσπαθουν να θεραπευσουν με ασπιρινες τον καρκινο που το ιδιο το συστημα προκαλει και που δεν επρεπε να εχει προκαλεσει, αντι να αντιμαχονται το ιδιο το συστημα. Δηλ πολλες φορες ενισχυουν την απολιτικ σταση και την απαθεια. Αυτες ειναι και οι δυο σωστες ενστασεις και δεν ειμαι εναντιον.

Οπου ομως δεν υπαρχει δυνατοτητα κανονικης προσληψης και το βλεπουμε οτι ειναι καθαρα εθελοντικα η ακτιβιστικα κινηματα, και μπορουμε να προσφερουμε καποια ανακουφιση με καποιο τροπο η μια επιπλεον δυναμη… με λιγο απο το χρονο μας… δεν ειναι εκμεταλλευση. Ειναι ανθρωπια. Η καλη θεια την εχει, η Δημητρα την εχει, ο γειτονας μου την εχει, ολοι την εχουμε μεσα μας. Γιατι την ξεχναμε ετσι? Ολοι μας εχουμε κατι μοναδικο να προσφερουμε – ειτε με πολιτικη βαση ειτε απλα για την προσφορα – ας μην το κραταμε για την παρτη μας. Ας περασουμε απο τη σκεψη στη δραση, ο κοσμος δεν αλλαζει ουτε με λογια, ουτε με προσευχες, ουτε με αϋπνιες. Μεσα απο τη δραση ερχεται η συνειδητοποιηση και η αλληλεγγυη και αυτο το εχω δει εμπρακτα. Ευκαιριες για ακτιβισμο υπαρχουν παντου, στη γειτονια, στη διπλανη καταληψη, στο ιντερνετ. Δυνατοτητες εχουμε ΟΛΟΙ και το κινητρο ειναι μεσα μας. Ας το ακουσουμε.

Saying goodbye to places I’ve loved…

Published 10 by yvris

Εκείνο το βράδυ θα συναντιονταν μετά από πολύ καιρο οι δυο τους μόνοι.

Εκείνο το βράδυ ηταν ιδιαίτερο.

Ήθελε επομένως να τον πάει σε ένα μέρος ξεχωριστό.

Διάλεξε λοιπόν ένα μέρος ξεχωριστό για εκείνη. Θα πήγαιναν στην κατάληψη του Κτήματος – για την ακρίβεια στον πεζόδρομο έξω από την κατάληψη, στο δασάκι, μπροστά από το θεατράκι της Ρεματιάς. Δύο άτομα μόνα το βράδυ καλό θα ήταν να μην έμπαιναν μέσα στην κατάληψη, δεδομένων των επιθέσεων που κάνουν οι φασίστες στους αυτοοργανωμένους χώρους. Τους τρομάζει η ελευθερία. Ενώ έξω στον πεζόδρομο πήγαιναν πολλές φορές και άραζαν ζευγάρια και παρέες άσχετα με την κατάληψη – το τοπίο ήταν ειδυλλιακό. Τα δέντρα, το δασάκι, το ξέφωτο απ’ όπου μπορούσαν να κοιτάζουν το φεγγάρι, οι φωνές από τα βατράχια του Ρέματος που έφταναν ως επάνω, κάποιο ξενύχτικο τζιτζίκι που ξέχασε να κοιμηθεί… Οι φασίστες δε θα πείραζαν τα ζευγάρια. Ίσως να είχαν αράξει και αυτοί με την παρέα τους κανένα βράδυ στο πεζουλάκι της Ρεματιάς. Βλάκες φασίστες. Δεν καταλάβαιναν ότι για να παραμείνει το τοπίο ως είχε και να μπορούν να αράζουν δίπλα στο δασάκι το βράδυ, έπρεπε να παραμείνει και το κτήμα, να μη γίνει parking. Και μάχονταν την κατάληψη. Κάποιοι άνθρωποι επιλέγουν τα δεσμά τους… Τέλος πάντων.

Ήταν όπως είπαμε ένα ιδιαίτερο βράδυ, ξεχωριστό. Όχι μόνο γιατι ξανασυναντήθηκαν, επιτέλους. Ήταν από πριν. Όταν όμως συναντήθηκαν στην πλατεία που είχαν δώσει ραντεβού, έξω από το σταθμό, το ένιωσαν και οι δύο πιο έντονα. Υπήρχε ένας ηλεκτρισμός στην ατμόσφαιρα. Απέφυγαν να αγγίξουν ο ένας τον άλλο όσο κι αν το ήθελαν, το βλέμμα τους όμως τα έλεγε όλα. Θα ήταν άραγε απόψε η πρώτη τους φορά; Ξεκίνησαν να περιπατούν προς το ρέμα. Αυτός δεν είχε ξαναπάει σε κατάληψη. Καθώς πλησίαζαν προς το δάσος του Ρέματος η ατμόσφαιρα άλλαζε. Ησυχία από τους ήχους της πόλης, δημιουργήματα του ανθρώπου (αυτοκίνητα που τρέχουν, τρέχουν για να πάνε που? Αυτή η πόλη που τη μέρα είναι αρρώστια, το βράδυ μπορεί να είναι έρωτας. Γιατί τρέχουν με τα αμάξια τους το βράδυ; Αυτοί οι κωλορυθμοί με τους οποίους κωλοζούμε κόβουν κάθε διάθεση για ρομαντισμό. Γιατί να τρέχεις για να φτάσεις κάπου αντι απλά να απολαύσεις τη διαδρομη;) ενώ οι ήχοι της φύσης πλέον κυριαρχούσαν στα αυτιά τους – τα τριζόνια, το θρόισμα των φύλλων από τον αέρα, τα βατράχια. Ένα ανθισμένο γιασεμί σκόρπαγε το άρωμά του στον αέρα και τους μεθούσε – η νύχτα είχε αρχίσει να τους πιάνει. Είπαμε αυτό το καλοκαιρινό βράδυ ήταν ιδιαίτερο.

φτάνοντας στο ξέφωτο ετοιμάστηκα ν να αραξουν – είχαν τόσα να πουν. Συνειδητοποίησαν όμως ότι δεν ήταν μόνοι. Δυο αδύνατες κοριτσιστικες φιγούρες διαγράφονταν στο φεγγαρόφωτο να κάθονται στο πεζούλι. Ήταν η Αφροδίτη και η Εστέλλα – τις αναγνώρισε με κάποια χαρα πρέπει να πούμε, γιατι τις συμπαθούσε ιδιαίτερα τις πιτσιρίκες αυτές που συμμετείχαν στην κατάληψη και δεν ήταν χαζοχαρούμενες, αν και τόσο μικρες. (Αν και μεταξυ μας ήξερε και πολλά χαζοχαρούμενα άτομα και σε μεγαλύτερες ηλικίες, όχι ότι είχε καποια σημασία αυτό!)

– Κορίτσια!

– Καλώστην. Έλα, άραξε. Έκανε τις απαραίτητες συστάσεις.

– Τι νέα;

– Χώρισα… η μάλλον με χώρισε, ο μαλακας. Αυτό λέγαμε τώρα με την Εστέλλα. Δεν πειράζει, πάμε γι’αλλα. Εσύ;

– Εγώ τελείωσα, πήρα πτυχίο! Φεύγω για Αμστερνταμ σε ένα μηνα, με πηραν στο μεταπτυχιακο!

– Έλα ρε, γαμώ! Να ρθουμε να σε δουμε!

– Εννοείται! Να ρθετε να με δείτε…

Εκείνη την ώρα άκουσαν ήχο βημάτων στα χαλίκια. Γύρισαν με ετοιμότητα. Ήταν ο Θράσος, ο ταξιδιάρης, ο περιβαλλοντικά ευαισθητοποιημένος. Με μια κοπέλα. Κρατιούνταν χερι-χερι κι έμοιαζαν ερωτευμένοι. Ήταν η νέα του κοπέλα και την είχε φέρει εκεί για να της δείξει το ξεχωριστό αυτό μερος και για να βρεθούν κάπου οι δυο τους μόνοι, εκείνο το ιδιαιτερο βραδυ. ΝΟΤ! Αραξαν όλοι μαζι και μιλούσαν κοιτώντας που και που την πανσεληνο. Παράξενο βράδυ. Μια ψύχρα είχε αρχίσει να πέφτει, λογικό δίπλα στο δάσος, και την έκανε να ανατριχιάσει. Αυτός το πρόσεξε και την πηρε στην αγκαλια του, την τύλιξε με τα χερια του και με στοργή για να μην κρυώνει. Αυτοι οι άντρες! Πως γίνεται και δεν κρυώνουν ποτέ! όχι μονο αυτό αλλα είναι και πάντα ζεστοί όταν τους ακουμπας. Περίεργα όντα. ‘Ενας ποδηλάτης πέρασε από μπροστα τους χωρίς να τους δει.

-Εεεεει που πας;

Ηταν ο Βαγγέλης που πηγαινε σπιτι του και όπως παντα ηταν χαμενος στον κόσμο του. Εκατσε και αυτός μαζί τους συνεχίζοντας να παραμένει στον κόσμο του (μα φυσικα!) η παρέα είχε αρχίσει να μεγαλώνει. Ηταν πια 7 ατομα, που ειχαν ξεκινησει να πανε εκει για να βρεθουν μόνοι τους. Κι όμως κανεις δεν το ενιωσε σα χαλαστρα ένα τετοιο βραδυ και ηταν τωρα εκει 7 ατομα να αραζουν, να μιλανε και να γελανε. Συζητουσαν για διαφορα.. για πολιτικα – προφανως – για τις νέες εξελιξεις με τους μεταναστες και τα βαρβαρα πογκρομ που υφισταντο (http://athens.indymedia.org/features.php3?id=631), για τα νεα μετρα καταστολης που θα επαιρνε η κυβερνηση εναντιον τους (http://athens.indymedia.org/features.php3?id=614)… Για την καταστροφή της Ρεματιάς έτσι και ο δήμαρχος έβαζε σε εφαρμογή το «καινοτόμο» σχέδιό του (σιγά την καινοτομία! Θα κατέστρεφε το περιβάλλον για να βγάλει φράγκα, «αξιοποιώντας», δηλ. ισοπεδώνοντας το δάσος και το κτήμα, για να κάνει parking αυτό το υπέροχο νεοκλασικό στο οποίο εκείνοι είχαν δώσει ζωή καταλαμβάνοντάς το μετά από 34 χρόνια εγκατάλειψης, και που κατάφερε να επιβιώσει ακόμα και μετά τον ελεεινό εκείνο εμπρησμό των φασιστών το βράδυ της 25/3/2008. Μαύρη επέτειος. Σκατά στους ελληνόφρονες), και φυσικά για τον έρωτα. Πού κολλάει ο έρωτας; Πάντα κολλάει ο έρωτας! Τα πάντα είναι έρωτας, ειδικά ένα βράδυ σαν αυτό. Η παρέα είναι έρωτας. Η κατάληψη είναι έρωτας. Η εξέγερση είναι έρωτας. Το δάσος είναι έρωτας. Το να μάχεσαι για τη διατήρησή του και γι’αυτά που πιστεύεις είναι έρωτας. Το να υπάρχεις απλά, ένα βράδυ σαν κι αυτό, σε ενα μέρος σαν κι αυτό είναι έρωτας. Η μυρωδιά του γιασεμιού μέσα στη νύχτα είναι έρωτας…

Κάποιος πετάχτηκε μέχρι το περίπτερο κι έφερε μια σακούλα μπύρες. Τα γέλια της παρέας αντηχούσαν μέσα στο δάσος της Ρεματιάς. Η σκυλοπαρέα της περιοχής μαζεύτηκε κι αυτή αναζητώντας τα χάδια της.

Ένα αυτοκίνητο έκανε την εμφάνισή του τυφλώνοντάς τους στιγμιαία με τα φώτα του. Τέσσερα άτομα βγήκαν. Τα σκυλιά δεν αντέδρασαν. Σιγά σιγά ξεχώρισαν οι μορφές τους – ήταν ο αιώνιος καλλιτέχνης Νώντας μαζί με τη Ρούλα και άλλους 2 φίλους του. Μην αντέχοντας να μένουν σπίτι ένα τέτοιο βράδυ πήραν τις κιθάρες τους κι ήρθαν να αράξουν στη Ρεματιά. Υπέροχα, γιατί η μουσική ηταν το μόνο που έλειπε από εκείνη τη βραδιά – και όχι η μουσική κονσέρβα από κάποιο σταθμό.

Οι φωνές τους ενώθηκαν με τις μελωδίες της κιθάρας και οι φάλτσες τους νότες έμειναν να αντηχούν ως αργα το βράδυ κοντράροντας το αρμονικό τραγούδι των βατράχων… μέχρι που το φεγγάρι κρυφτηκε και το χάραμα σε λίγο θα άρχιζε σιγά σιγά να ανεβαζει τα ρολά της μέρας… Το βράδυ τελείωνε και ήταν καλύτερα να το διαλύσουν από τώρα, πριν φύγει η μαγεία του.

Τον πήγε μέχρι το σπίτι του και τον αποχαιρέτησε μ’ ένα φιλί. Τελικά δεν ήταν η πρώτη τους φορά απόψε. Ούτε καν μόνοι τους δε βρέθηκαν, να μιλήσουνε. Αλλά μετά από ένα τέτοιο βράδυ, ποιος νοιάζεται…

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΚΤΗΜΑΤΟΣ ΠΡΑΠΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΗΣ 01/08/2009

Published 3 by yvris

Τη νύχτα της 1ης Αυγούστου γύρω στις 2 τα ξημερώματα παραβιάζονται τα συρματοπλέγματα του κτήματος Πραποπούλου και δύο κρανοφόροι που κατέβηκαν απο μηχανή κρατώντας λοστούς κινούνται προς το κτίριο της κατάληψης. Επιχειρούν ανεπιτυχώς να διαρρήξουν παράθυρα και πόρτες. Στο κτήμα από σύμπτωση εκείνη τη στιγμή βρίσκεται άνθρωπος της γειτονιάς οικείος στην κατάληψη, άστεγος και μετανάστης. Όταν τον αντιλαμβάνονται, του επιτίθενται χτυπώντας τον αλεπάλληλα στο κεφάλι και στο σώμα με τους λοστούς φωνάζοντας ρατσιστικές βρισιές και διαφεύγουν από το σημείο που ήρθαν, στο οποίο βρέθηκε και ένα στουπί με βενζίνη.
Τις εκκλήσεις του χτυπημένου για βοήθεια ακούν οι γείτονες που καλούν ασθενοφόρο και τον περιθάλπτουν προσωρινά. Τα φασιστοειδή αφήνουν πίσω τους ελάχιστες ζημιές. Αμέσως κινητοποιήθηκαν η συνέλευση της κατάληψης και οι αλληλέγγυοι.
Τα φασιστοειδή κατάφεραν να τραυματίσουν ευτυχώς όχι σοβαρά έναν μετανάστη. Άλλο ένα παρακρατικό χτύπημα που έρχεται να ενισχύσει τον εκφασισμό της κοινωνίας που έχει δρομολογηθεί από το κράτος εναντίον καταπιεσμένων και αγωνιζόμενων κομματιών της κοινωνίας, μεταναστών, αυτοδιαχειριζόμενων κοινωνικών χώρων και καταλήψεων.

Κατάληψη Κτήματος Πραποπούλου

Όλα ήταν στη θέση τους!

Published 3 by yvris

Όλα ήταν στη θέση τους!

Οι πεινασμένοι στην Αφρική. Οι «ειδικοί» στην τηλεόραση. Οι «κακοί» στη φυλακή. Οι «αναρχικοί» στα Εξάρχεια. Αυτοί που αποφασίζουν στη βουλή. Τα λεφτά μας στα δάνεια. Η αστυνομία στην επόμενη γωνία. Τα σπίτια μας στις τράπεζες. Οι εχθροί μας στην Τουρκία και τη Μακεδονία. Τα πάρκινγκ μας στα πάρκα.

Η ψυχαγωγία μας στα bar. Τα παιδιά μας στο σχολείο. Οι φίλοι μας στο Facebook. Η τέχνη στα μουσεία και στις γκαλερί. Οι επιθυμίες μας στις διαφημίσεις. Τα δέντρα μας χριστούγεννα στο Σύνταγμα. Η ομορφιά στα κέντρα αδυνατίσματος. O έρωτας στις 14 Φλεβάρη. Εμείς σε τέσσερις τοίχους.

ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ ΤΕΛΟΣ

 

ΖΩΗ ΜΑΓΙΚΗ

Οι πεινασμένοι στη βουλή, οι ειδικοι στα εξάρχεια, οι κακοί στα κέντρα αδυνατίσματος, οι αναρχικοί στα μουσεία και στις γκαλερί, αυτοί που αποφασίζουν στις 14 φλεβάρη, τα λεφτά μας χριστούγεννα στο σύνταγμα, η αστυνομία στην Αφρική, τα σπίτια μας πάρκα, οι εχθροί μας στο facebook, τα πάρκινγκ στις τράπεζες.

Η ψυχαγωγία μας στο σχολείο, τα παιδιά μας στα bar, οι επιθυμίες μας στην επόμενη γωνία, η τέχνη μας στα δάνεια (δεν πληρώνω, δεν πληρώνω),

 

Τα δέντρα μας στους δρόμους

Η ομορφιά στους δρόμους

Ο Έρωτας στους δρόμους

 

Εμείς;

Σε τέσσερις τοίχους;

                                                                  τα εξώγαμα του δεκέμβρη

 

Το κειμενο αυτο το βρηκα στο ιντερνετ, δεν ξερω ποιοι το εγραψαν αλλα μοιραστηκε στις 14/2/2009 και ειναι απο τα ωραιοτερα κειμενα που εχω διαβασει.. το αναδημοσιευω για να συμβαλλω στο να το δουν οσο το δυνατον περισσοτεροι.

a dream i had… 7/2/09

Published 3 by yvris

οχι αγαπητο μου κοινο το σημερινο κειμενο δεν ειναι χιουμοριστικο. ειναι ονειρικο, γιατι θα περιγραψω το ονειρο ακριβως οπως το ειδα. λυπαμαι για την απογοητευση.

για καποιο λογο που δε θυμαμαι ειχα βρεθει λεει στη βιβλιοθηκη του σχολειου που πηγα. τωρα για καποιο σεμιναριο ηταν, για καποια εκδηλωση, συζητηση, δε θυμαμαι. Αυτο που θυμαμαι ειναι οτι περνουσαμε ωραια και περασε η ωρα και εκλεισε η βιβλιοθηκη και δε μας ειχαν δει και μας κλεισανε μεσα. Ηταν λοιπον μια κλειστη βιβλιοθηκη με πολλα βιβλια και με ενα υπογειο με διαφορες αιθουσες σα διδασκαλιας, και μια παρεα νεων και ωραιων κλεισμενη μεσα. Η παρεα αυτη ηταν ετεροκλητη και οσο περναγε η ωρα αρχισα να ανακαλυπτω ολο και περισσοτερα ατομα που ηξερα. Ηταν και ατομα που δεν πολυχωνευα εκει μεσα, αλλα λογω της κοινης μας «παρανομιας» νιωθαμε ολοι να μας ενωνει ενα συνωμοτικο βλεμμα και δεν νιωθαμε τις αντιπαθειες.

Η μια απο τις αιθουσες ηταν σαν αμφιθεατρο και αποφασισαμε να ανοιξουμε το παραθυρο και να αφησουμε κι αλλο κοσμο να μπει μεσα, οποτε αρχισαν να μπαινουν απο το παραθυρο πολλα ακομα ατομα, αλλα γιατι ηταν οι φιλοι τους μεσα και ηρθαν για την παρεα, αλλα γιατι γινοταν φαση, αλλα γιατι γουσταραν την προσβαση στα βιβλια την οποια υπο κανονικες συνθηκες δε θα ειχαν, η θα ειχαν υπο περιορισμους, και αλλα γιατι απλα τους αρεσε το αντικανονικο του πραγματος και γουσταρανε την κοντρα. Σιγα σιγα μαζευτηκαμε πολλοι και η ατμοσφαιρα ηταν πολυ γιορτινη!

Μαζευτηκαμε στην αιθουσα-αμφιθεατρο και αρχισαμε να συζηταμε γενικα, ο,τι του ‘ρχοτανε του καθενα. Απο απλα νεα, τα οποια ομως οπως ξερουμε συχνα καταληγουν στο να εκφρασουμε τις αποψεις μας και να συμφωνησουμε η να διαφωνησουμε εποικοδομητικα. Σιγα σιγα αρχισαμε ολοι να εκφραζουμε πραγματα που μας ενοχλουσαν, μας δυσαρεστουσαν η μας ξενιζαν, χωρις να τσακωνομαστε η να γκρινιαζουμε, αλλα προτεινοντας εναλλακτικες στα κακως κειμενα των οποιων η εφαρμογη θα μας ευχαριστουσε περισσοτερο. (Καπου εκει μεσα στην αιθουσα ησουν και συ, με πλησιασες και με ρωτησες κατι, μου αγγιξες με τα ακροδαχτυλα σου το χερι, αλλα τραβηχτηκα σχεδον αμεσως και επειδη φοβομουν το αγγιγμα και το βλεμμα σου εφυγα γρηγορα μακρια.)

Αναλογα με το τι ευαισθητοποιουσε περισσοτερο τον καθενα επειτα χωριστηκαμε σε ομαδες. Οι ομαδες αυτες ονομαστηκαν ομαδες εργασιας, και η καθεμια ασχολιοταν με διαφορετικο αντικειμενο/θεμα προσπαθωντας να βρει τροπο να εφαρμοσει αυτες τις εναλλακτικες που προταθηκαν. Υπηρχε ομαδα μουσικης, ομαδα λογοτεχνιας, ομαδα θεατρου, ομαδα επικοινωνιας και αλλες που δε θυμομουν οταν ξυπνησα. Η δημιουργικοτητα και ο αυθορμητισμος ξεχειλιζαν, η ατμοσφαιρα ηταν πολυ γιορτινη και υπηρχε οχι μονο μια διαχυτη αισθηση ελευθεριας, αλλα και μια εντονη χαρα, μια ελπιδα οτι παμε προς κατι καλυτερο που ειναι εφικτο να εφαρμοστει.

Οποτε ενω αρχικα κινουμασταν διακριτικα και ησυχα με σκοπο να μη μας καταλαβει κανεις οτι ημασταν εκει, μιλωντας ψιθυριστα και προσπαθωντας να μην τριξουν οι καρεκλες, οταν πλησιαζε 9 το πρωι και ειχε ξημερωσει το ολο σκηνικο θυμιζε περισσοτερο ενα παρτυ! δεν ηταν ομως παρτυ χυμα αλλα ενα παρτυ δημιουργικο στο οποιο ολοι συμμετειχαν με πολλη ορεξη και κανοντας αυτο που ηθελαν και αυτο που τους ενδιεφερε, στην ομαδα τους.

Η ομαδα μουσικης εφερε κιθαρες, κρουστα και ηχεια και διοργανωθηκε αμεσα οn the spot αυθορμητη συναυλια. Η ομαδα θεατρου συζητουσε και ετοιμαζε μια παρασταση, την πρωτη, η οποια δε θυμαμαι τι θεμα ειχε αλλα ηταν σατιρικη. Η ομαδα λογοτεχνιας ειχε μαζευτει σε μια απο τις αιθουσες του υπογειου. Διαβαζαν δυνατα αποσπασματα απο βιβλια που ειχαν παρει απο τη βιβλιοθηκη, αποσπασματα απο βιβλια που ειχαν επιλεξει και τους συγκινουσαν γιατι μιλουσαν στην ψυχη τους, και μετα καθισμενοι σε κυκλο στη μοκετα μιλουσαν για το αποσπασμα που διαβασαν, για τα συναισθηματα που τους προκαλουσε και για το που οδηγουνταν οι σκεψεις τους με την αφορμη εκεινη.

Η ομαδα επικοινωνιας ανελαβε να ενημερωσει τα παιδια που περνουσαν απεξω, τους εργαζομενους της βιβλιοθηκης και τους καθηγητες του σχολειου για το τι συνεβαινε εκει μεσα, και για το οτι ηταν ευπροσδεκτοι να μπουν, να συμμετεχουν στις ομαδες και να δωσουν και τις δικες τους προτασεις, εφοσον δεν σκοπευαν να λειτουργησουν βλαπτικα ως προς την καταληψη. Επισης ενημερωσε τη διευθυνση του σχολειου για τα αιτηματα της καταληψης και για τη διαθεση να συνεχιστει η καταληψη ως χωρος πραγματοποιησης των αιτηματων, μεχρι αυτα να πραγματοποιουνταν απο τη διευθυνση μετατρεποντας ολο το σχολειο σε τετοιο χωρο.

Καποια απο τα αιτηματα ηταν:
Λιγοτερες ωρες διδασκαλιας
Μαθηματα πιο ενδιαφεροντα και πραγματικα χρησιμα, αντι για παπαγαλια των θεσεων της εξουσιας η των οσων ειχε αναγκη η εξουσια (πχ διδασκαλια μη διαστρεβλωμενη της ιστοριας, λιγοτερους τυπους και περισσοτερη ουσια στη χημεια κλπ)
Μαθηματα μεσω της συζητησης και της συμμετοχης και της εκφρασης αποψεων σε ομαδες και οχι μονολογο της αυθεντιας-καθηγητη/μεταφορα της παραπανω παπαγαλιας στα πιονια-μαθητες καθισμενα ενα επιπεδο πιο κατω απο τον καθηγητη (Πχ διδασκαλια της λογοτεχνιας οπως γινοταν στην αντιστοιχη ομαδα εργασιας και οχι ψαξιμο μεσα στο κειμενο της παρηχησης του ψ στην εκφραση ψιψιψινια και κοκοψοψαρα την οποια χρησιμοποιησε ο ποιητης για να δωσει δραματικοτητα και εμφαση).
Καταργηση των βαθμων και του να κρινεις την αξια ενος ανθρωπου απο τους βαθμους του
Εναρξη των μαθηματων στις 9.30 και οχι στις 8.30 αξημερωτα
Η πρωτη ωρα μαθηματων να ηταν συναυλια η θεατρικη παρασταση η καποια παρουσιαση οποιασδηποτε καλλιτεχνικης ομαδας η τελος παντων αφιερωμενη στους μαθητες για να ξεκιναει η μερα με κεφι
Συμμετοχη σε οποια μαθηματα/ομαδες θελει ο καθενας και οχι υποχρεωτικη
Διδασκαλια εξω κατω απο τα πευκα οταν ειχε καλο καιρο και σε ομορφες αιθουσες στρωμενες με φλοκατες και μαξιλαρακια-πουφ οταν εχει κρυο αντι για αιθουσες που μοιαζουν με νοσοκομειου
Προσθηκη μαθηματων (ομαδων) με αντικειμενο τον εποικοδομητικο σχολιασμο κ εκφραση αποψεων πανω στην επικαιροτητα, η τη συνυπαρξη του ανθρωπου με τα ζωα και το περιβαλλον
Ελευθερια λογου χωρις να ποινικοποιειται

Σιγα σιγα αρχισαν να μαζευονται απεξω κι αλλοι μαθητες οι οποιοι – αλλοι επειδη ενημερωθηκαν απο την ομαδα ενημερωσης, αλλοι επειδη γουσταραν τη μουσικη απο τη συναυλια – ψηθηκαν και μπηκαν και αυτοι μεσα. Καποιοι εκατσαν μπροστα απο τους μουσικους και χτυπουσαν παλαμακια η τραγουδουσαν, καποιοι αλλοι αρχισαν να χορευουν αυθορμητα μεσα στην ελευθερη βιβλιοθηκη. Καποιοι αρχισαν να συμμετεχουν στις υπαρχουσες ομαδες εργασιας, καποιοι αλλοι ψηθηκαν πιο πολυ και δημιουργησαν νεες! (πχ ομαδα ενοργανης γυμναστικης)

Εγω συμμετειχα στην ομαδα μουσικης, αλλα καθως περιμενα τη σειρα μου για να τραγουδησω εκοβα βολτες αναμεσα στις αλλες ομαδες και παρακολουθουσα λιγο απο την καθεμια, και σκεφτομουν σε ποιες θα ηθελα να συμμετεχω. Ημουν άυπνη και κουρασμενη γιατι ημουν εκει ολο το βραδυ αλλα η μουσικη που επαιζαν τα παιδια με εκανε να θελω να χορευω και μου εδινε πολυ κεφι. Σε μια στιγμη βγηκα προς τα εξω να παρω μια ανασα της μυρωδιας του πρωινου (τα πευκα ηταν παντα η αγαπημενη μου μυρωδια).

Εκεινη την ωρα ομως κατεφτασε γνωστη ξυνη διευθυντρια, με το γνωστο ξυνο υφος της «τι συμβαινει εδω». Μολις ενημερωθηκε απο την ομαδα ενημερωσης, ξυνισε ακομα περισσοτερο και αποχωρησε με ενα υφος «καλα, θα δουμε». Εγω βρηκα πολυ αστειο το ακομα πιο ξυνισμενο υφος της και εσκασα στα γελια. Μπηκα μεσα χοροπηδωντας, με νεα διαθεση να μιλησω με κοσμο. Εκεινη την ωρα το τραγουδι που επαιζε ελεγε ♫ ♪ «Αποψε ανοιξα πανια κι εχω μαζι μου τον καιρο»♫ ♪ ♫ ..

Ξυπνησα σκασμενη στα γελια. Οποιαδηποτε ομοιοτητα με την πραγματικοτητα, αλληγορια η παραλληλισμος ειναι απλα μεσα στο κεφαλι σας. Καλα κανει και ειναι! Εγω ομως εγραψα απλα ενα ονειρο που ειδα.

Σχετικά με τις καταλήψεις των φοιτητικών κινητοποιήσεων Γενάρη-Μάρτη 2007

Published 7 by yvris

το παρακάτω κείμενο αποτελεί σχολιασμό – απάντηση στο κείμενο που μπορείτε να βρείτε εδω: http://www.itia.ntua.gr/~anthony/katal/katal.html με τίτλο «Πώς θα πούμε όχι στις καταλήψεις». Η απάντησή μου είναι βασισμένη στην εμπειρία μου ως μέλους της κατάληψης της ΑΣΟΕΕ εκείνη την περίοδο.

Ωραιο κειμενακι γενικα, με καλη δομη, και αρκετα ευπεπτο ωστε να μπορει να πεισει ευκολα το κοινο στο οποιο απευθυνεται, δηλ «αδαεις» πολιτικα φοιτητες που ηδη συμφωνουν μαζι του.

Ο τυπας που το συνενταξε εχει καλη γνωση της πολιτικης σκοπιας της καταληψης και επισης της χρησης επιχειρηματων, χωρις ομως να αποφυγει να χρησιμοποιει και γλωσσικα τεχνασματα οταν τα επιχειρηματα του δε στεκουν. Επίσης θέτοντάς τα όλα σε ένα πλαίσιο νομιμότητας, αποκρύπτει ουσιαστικά και σκόπιμα την πολιτική χροιά και ουσία της πράξης.


>>1. «Κατάληψη» και νόμοι


Καταρχας καποιες διευκρινησεις:

>>Όταν κάποιοι φοιτητές ισχυρίζονται ότι κάνουν κατάληψη, σπάνια εννοούν το ίδιο.

>>Συνήθως εννοούν ότι έχουν κλειδώσει το όποιο κτίριο με
>>λουκέτο ή απλά ότι δεν προσέρχονται στο μάθημα.

Πραγμα που δε συνεβη στην κατάληψη της ΑΣΟΕΕ με ελαχιστες εξαιρεσεις (2 η 3) που μπηκε λουκετο καποιο Σαββατο βραδυ, ημέρα και ώρα όπου ούτως ή άλλως η σχολή είναι κλειστή. Η κατάληψη ήταν ένας ζωντανός χώρος, με προβολές ταινιών και συναυλίες, με ανοιχτές συζητήσεις και εκδηλώσεις και με δράσεις για ενημέρωση και όχι μόνο. Ήταν επίσης η μόνη περίοδος που ένιωσα τη σχολή τόσο λιγότερο ξένη, αποστειρωμένη και απόμακρη. Το ίδιο και πολλοί άλλοι που συμμετείχαν.


>>Τα πανεπιστήμια (…) δεν ανήκουν στους φοιτητές· τα δημόσια πανεπιστήμια ανήκουν

>>σε όλους τους πολίτες, όπως ακριβώς και οι δρόμοι.


Αρα ΚΑΙ στους φοιτητες (αντιφατικος ο τυπας).

Παρεμπιπτοντως δεν απαγορευτηκε απο καταληψιες η εισοδος στο πανεπιστημιο σε ΚΑΝΕΝΑΝ πολιτη. Αρα δε μας λεει τιποτα η συγκεκριμενη φραση.


>>Η αποχή, εντούτοις, είναι νόμιμη. Οποιοσδήποτε φοιτητής έχει το δικαίωμα να μην

>>προσέλθει στο μάθημα, αναλαμβάνοντας την αντίστοιχη

>>ευθύνη (π.χ. αν η προσέλευση στο συγκεκριμένο μάθημα είναι υποχρεωτική, ο

>>φοιτητής δεν μπορεί να απαιτήσει να περάσει το μάθημα).


Η καταληψη ειναι μια ακραια μορφη πιεσης της κυβερνησης, η αποχη δεν εξυπηρετει κανενα τετοιο στοχο.


Κατα δευτερον:

>>Η κατάληψη είναι πράξη ακραία και βίαιη. Επίσης είναι, φυσικά, και παράνομη. Είναι

>>προφανές ότι οι αγρότες (όπως και όλοι οι άλλοι πολίτες)

>>δεν έχουν δικαίωμα να καταλάβουν ένα δρόμο, ακόμα κι αν το αποφασίσουν με

>>πλειοψηφία. Αντίστοιχα και οι φοιτητές σε καμιά περίπτωση δεν

>>είναι νόμιμο να καταλάβουν περιουσία που δεν τους ανήκει.

>>Αφού τα πανεπιστήμια δεν ανήκουν στους φοιτητές, το κλείδωμα ενός κτιρίου με

>>λουκέτο από φοιτητές είναι επίσης πράξη παράνομη.

>>Παρόλο που οι φοιτητές έχουν δικαίωμα να μην προσέρχονται στο μάθημα, δεν έχουν

>>την αρμοδιότητα να αποφασίζουν αν θα διδαχτεί το

>>μάθημα. Η αρμοδιότητα αυτή, σύμφωνα με το νόμο, ανήκει στη Σύγκλητο


Ο τυπας παραθετει ενα μπαραζ επιχειρηματων, η μαλλον επαναλαμβανει με 3 διαφορετικους τροπους το ΙΔΙΟ επιχειρημα, το οτι δηλαδη η καταληψη ειναι μια πραξη παρανομη.

Συγνωμη για το ειρωνικο υφος εδω, αλλα: ΕΛΑ ΡΕ ΜΕΓΑΛΕ, ΑΛΗΘΕΙΑ, ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ! ΚΑΛΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑΜΕ ΚΑΙ ΣΕΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΜΑΘΟΥΜΕ ΟΤΙ ΚΑΝΑΜΕ ΚΑΤΙ ΠΑΡΑΝΟΜΟ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 3 ΜΗΝΕΣ ΕΚΕΙ ΜΕΣΑ!!!

Επιστροφη στα επιχειρηματα (γιατι και απο αυτα υπαρχουν): Σοβαρα, αν πας και πιασεις εναν οποιοδηποτε καταληψια και του πεις οτι αυτο που κανει ειναι παρανομο και γι’αυτο πρεπει να ληξει την καταληψη, τουλαχιστον μεσα του θα γελαει. Ο καταληψιας ΓΝΩΡΙΖΕΙ οτι η καταληψη ειναι παρανομη, και ΕΝ ΓΝΩΣΕΙ του και ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ επιλεγει να προβει σε αυτην την παρανομη πραξη, γιατι απλα θεωρει οτι αυτα που εχει να διεκδικησει ειναι πιο σημαντικα απο το νομο που του απαγορευει να καταλαβει το κτιριο. Δεν τον ενδιαφερει η νομιμοτητα της πραξης του παρα μονο η αποτελεσματικοτητα. Όπως και τον αγρότη που κλείνει την εθνική. Δηλαδή ουσιαστικά ο φίλος μας εδώ μας λέει ότι εάν έχουμε να διεκδικήσουμε σημαντικά πράγματα ή να διαμαρτυρηθούμε για κάτι με το οποίο διαφωνούμε πρέπει να επιλέξουμε τους νομιμους τρόπους, τους οποίους έχει προβλέψει το σύστημα να οριοθετήσει μέσα σε ακίνδυνα για το ίδιο πλαίσια, και οι οποίοι δεν έχουν κανένα απολύτως αποτέλεσμα διότι δεν πιέζουν (ενοχλούν) κανένα. Δηλ. να στείλουμε γράμμα στον υπουργό και μετά να κάτσουμε σπίτι μας να περιμένουμε να κάνει τη μεταρρύθμιση που θέλουμε, ουάου, γαμάτο!


Τωρα για την ηθικη πλευρα του ζητηματος θα μιλησουμε πιο κατω αλλα ειναι αλλο θεμα απο τη νομιμοτητα.


 >>2. Πώς μπορείτε να υπερασπιστείτε το δικαίωμά σας να κάνετε μάθημα


 Για αυτο το μερος του κειμενου δεν εχω πραγματα να προσθεσω γιατι συμφωνω με την αποψη του γραφοντα. Όχι δηλαδή ότι το δικαίωμά μας να κάνουμε αυτά τα σκατομαθήματα που μας προσφέρουν για να γίνουμε πειθήνιο εργτικό δυναμικό είναι κανένα γαμάτο δικαίωμα που πρέπει να υπερασπιστούμε. Αλλά αντί για απλή γκρίνια, είναι μια περιγραφη τροπων να αυτοοργανωθουν τα ατομα και να περάσουν σε πράξη (μη σεβομενοι βεβαια την αποφαση μιας γενικης συνελευσης αλλα αυτο ειπαμε πιο κατω) και γενικα ειμαι υπερ της πρωτοβουλιας, δηλ ακόμα και αν διαφωνώ με το σκοπό που είναι το σπάσιμο της κατάληψης, συμφωνώ με την πρακτική της αυτοοργάνωσης. Ακομα και αν δεν ηθελα να σπασει η καταληψη, θα αντιμετωπιζα οποιαδηποτε ατομα (εκτος απο κομματικους τραμπουκους οποιουδηποτε χρωματος) επαιρναν την πρωτοβουλια να τη σπασουν με απολυτο σεβασμο, γιατι σεβομαι την πρωτοβουλια πολυ περισσοτερο απο το να καθεσαι στον καναπε σου και να παραπονιεσαι οτι «κανουν καταληψη και δε μας αφηνουν να κανουμε μαθημα». Αφηνεις αλλους να αποφασιζουν για σενα δηλαδη? Αυτοι που κανουν καταληψη παιρνουν μια πρωτοβουλια για καποιους λογους, ε παρε και συ μια αφου διαφωνεις.


>>Όταν λοιπόν εξηγήσετε ότι οι φοιτητές είναι αναρμόδιοι να αποφασίζουν ότι δεν θα

>>γίνει μάθημα, θα σας πουν ότι κάνετε λάθος και πως στην

>>τάδε διάταξη του τάδε κανονισμού αναφέρεται το αντίθετο.


Ναι μπορει να το πουν αυτο οσοι ειναι σε καποια παραταξη, γνωριζοντας βεβαια οτι λενε μαλακιες.


>>Όταν λοιπόν οι συμφοιτητές σας αποφασίσουν ή πρόκειται να αποφασίσουν

>>«κατάληψη», εξηγήστε τους ότι δεν έχουν την αρμοδιότητα να

>>αποφασίσουν κάτι τέτοιο


 Ειπαμε, κατι μας ειπες. Το γνωριζουν ήδη οι καταληψιες. Αυτο δεν προκειται να αποτελεσει επιχειρημα που να τους πεισει.


 >>Συχνά ερωτήματα


 >>Ο σύλλογός μου λειτουργεί με δημοκρατικές διαδικασίες. Όσοι διαφωνούν ψηφίζουν

>>εναντίον, αλλά τελικά πλειοψήφισε η «κατάληψη». Δεν

>>πρέπει να σεβαστούμε αυτή την απόφαση;

>>Αν νομίζετε ότι το να γίνεται ψηφοφορία αρκεί για να ονομάσουμε μια διαδικασία

>>δημοκρατική, κάνετε λάθος.


 κλπ κλπ. Στο συγκεκριμενο αμφισβητειται γενικα η γενικη συνελευση και οχι η καταληψη ειδικα, οποτε δεν αποτελει επιχειρημα κατα της καταληψης. Αν αμφισβητεις γενικα τον τροπο με τον οποιο διεξαγεται μια συνελευση και θεωρεις οτι δεν ειναι δημοκρατικος, τωρα το θυμηθηκες με την καταληψη? Τοσο καιρο δεν ειχες προβλημα?

Αλλα εστω οτι τωρα το θυμηθηκες (καθενας με τους ρυθμους του). Τοτε κανε κατι για να αλλαξει αυτο και να γινει η διαδικασια δημοκρατικη, και μετα με τη νεα διαδικασια με την οποια θα συμφωνεις κινησου εναντιον της καταληψης, μη χρησιμοποιεις ομως αυτο το επιχειρημα εναντιον της καταληψης. Αν δηλαδη αυτη η μη δημοκρατικη διαδικασια αποφασιζε οχι καταληψη, τοτε εισαι ενταξει με την αποφαση ακομα κ αν δεν ειναι δημοκρατικη διαδικασια? Τι ειναι αυτο, οπορτουνισμος? Αν εισαι οπορτουνιστης, τοτε μην το ριχνεις στην ιδεολογια, χρησιμοποιωντας αναλογα επιχειρηματα που δε σε εκφραζουν. Και μπορεις ανετα να καθεσαι να κλαιγεσαι απο μακρια οτι δεν ειναι δημοκρατικη η διαδικασια και εσυ δε συμφωνεις μαζι της, δεν ειναι κατι παρανομο να το κανεις αυτο, το σεβασμο μου ομως δεν τον κερδιζεις. Η κανε κατι για να αλλαξει, η σκασε με τη γκρινια, η πες «δε γουσταρω τη διαδικασια, αλλα ειμαι και πολυ τεμπελης/χεστης/αδιαφορος για να την αλλαξω».

>>Σύμφωνοι, οι «καταλήψεις» είναι παράνομες. Όμως μεγάλο μέρος της κοινωνικής

>>προόδου έχει έρθει από επαναστάσεις, και οι επαναστάσεις

>>είναι πάντα παράνομες. Αφού λοιπόν ο σύλλογός μου αποφάσισε να κάνει μια τέτοια

>>μικρή επανάσταση, δεν έχω την ηθική υποχρέωση να σεβαστώ την απόφασή του;


 >>Πρέπει να διαλέξουμε:

>>Ή θα κάνουμε επανάσταση

>>Ή θα κάνουμε δημοκρατικές και νόμιμες διαδικασίες

>>Επανάσταση και δημοκρατία δύσκολα συμβαδίζουν. Αυτά τα πράγματα είναι αστεία.

>>Επανάσταση σημαίνει βία.


 Σωστο στην πολιτικη βαση του το επιχειρημα περί επανάστασης και βίας (τωρα το τι σημαινει δημοκρατια ειναι αλλουνου παπα ευαγγελιο).

Τώρα βέβαια που κολλάει η ηθική υποχρέωση…

Πουθενά. Ο καθένας επιλέγει αυτό που θέλει και θεωρεί ηθικό. Η λέξη «ηθική υποχρέωση» μπηκε από το πουθενά και είναι αυτό που σας έλεγα στην αρχή ότι ο συγγραφέας χρησιμοποιεί γλωσσικά τεχνάσματα. Έβαλε μέσα το ρητορικό ερώτημα «έχω την ηθική υποχρέωση?» για να μπορέσει να απαντήσει μόνος του (φυσικά) «όχι, δεν έχεις την ηθική υποχρέωση». Κάτι μας είπες, και πάλι.


>>Αν δηλαδή γινόταν μια κατάληψη (άνευ εισαγωγικών), θα ήσουν υπέρ; Παρόλο που

>>θα ήταν παράνομη, βίαιη, και αντιδημοκρατική;


>>Αν γινόταν μαζική κατάληψη και συμφωνούσα με τα αιτήματα, και κατά τη γνώμη

>>μου τα αιτήματα ήταν τόσο σοβαρά ώστε να δικαιολογείται να

>>προβώ σε βίαιες και παράνομες πράξεις, τότε θα σκεφτόμουν σοβαρά το ενδεχόμενο

>>να συμμετάσχω στην κατάληψη. (…) Τελικά όμως οι

>>αρμόδιοι θα αναγκάζονταν να πάρουν σοβαρά τα πράγματα.


 Να που ερχεται στα λογια μου. Στη συγκεκριμένη φάση λοιπόν, οι καταληψίες που προέβησαν σε αυτήν την πράξη, αυτό θεωρούν. Ότι τα αιτήματα είναι αρκετά σοβαρά ώστε να δικαιολογείται η πράξη αυτή. Τα αιτήματα βέβαια εννοείται ότι δεν προβλήθηκαν από τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης, αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν υπήρχαν. Όσο για το αν ήταν η κατάληψη μαζική, αυτό το ξέρουν όσοι συμμετείχαν, όχι όσοι βλέπαν από την τηλεόραση.


>>Σε μια τέτοια περίπτωση, θα πρότεινα εναλλακτικά μια κατάληψη της Πλατείας

>>Συντάγματος. Να κατασκηνώναμε δηλαδή εκεί και να μην

>>φεύγαμε, χωρίς όμως να παρεμποδίζουμε την κίνηση στους δρόμους ή στο μετρό. Με

>>αυτό τον τρόπο, και δεν θα καταπατούσαμε τα

>>δικαιώματα των συνανθρώπων μας (εκτός μόνο ότι θα βλάπταμε την αισθητική της

>>πλατείας), και η διαμαρτυρία μας θα γινόταν πιο αισθητή.


 Πολυ αποτελεσματικη η ιδεα αυτη ως προς τον επικοινωνιακο της στοχο. Ελαχιστοποιειται η αποτελεσματικοτητα ως προς το «μεσο πιεσης» ομως. Επίσης η κατάληψη ενός πανεπιστημίου προσφέρει και κάποιες αλλες δυνατότητες στους καταληψίες (ας αναφέρω μόνο τη στέγαση για παράδειγμα), τις οποίες η πλατεία Συντάγματος δεν προσφέρει.


 >>Ας αφήσουμε τα εισαγωγικά κατά μέρος, και ας πούμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους.

>>Ο σύλλογός μου αποφάσισε αποχή από τα μαθήματα

>>(πράγμα που είναι νόμιμο). Δεν πρέπει να σεβαστώ αυτή την απόφαση; Όταν η ΓΣΕΕ

>>αποφασίζει απεργία, δεν είναι υποχρεωμένοι οι

>>εργαζόμενοι να απεργήσουν;


 >>Όχι! Κανείς δεν είναι ποτέ υποχρεωμένος να απεργήσει. Καθένας είναι ελεύθερος

>>(σύμφωνα με το νόμο και την ηθική) να αποφασίσει αν θα πάει στη δουλειά του ή όχι.


 Οκ αυτο το σημειο με εξοργισε γιατι ειναι ενα πολυ φτηνο τρικακι χρησης της γλωσσας. Αρχικα μιλαει για σεβασμο (εσωτερικα κινουμενο) και μετα για υποχρεωση (εξωτερικη επιβολη) και μετα απανταει ΜΟΝΟ στο δευτερο, επομενως οχι στην ερωτηση που εθεσε! Προφανως και κανεις δεν ειναι υποχρεωμενος να κανει τιποτε και αποφασιζει παντοτε ζυγιζοντας τις θετικες και αρνητικες συνεπειες καθε πραξης του, ειτε μιλαμε για νομιμες ειτε για παρανομες πραξεις.


>>Αν αυτό που σας ανησυχεί είναι μήπως φάτε ξύλο ή μήπως στιγματιστείτε από τους

>>συμφοιτητές σας, αυτό είναι άλλο πράγμα. Ηθική

>>υποχρέωση να σεβαστείτε την αποχή δεν έχετε.


Δηλ το επιχειρημα ειναι «δε θα σεβαστω την αποφαση επειδη δεν εχω υποχρεωση»? Και αλλα πραγματα δεν εχεις υποχρεωση να κανεις, αλλα τα κανεις, και δη απο επιλογη, αρα δεν αποτελει πειστικο επιχειρημα. Αν θες τωρα να εξηγησεις τους λογους για τους οποιους δεν επιλεγεις να σεβαστεις την αποφαση, θα ηταν λιγο πιο αρτιο το κειμενο, η αλλιως μια απαντηση αντιστοιχη στην ερωτηση που τεθηκε, γιατι τωρα ειναι απλα ασχετη.


>>Αντί να μπούμε σε όλη αυτή τη διαδικασία μποϋκοταρίσματος της «κατάληψης»,

>>γιατί δεν έρχονται οι διαφωνούντες στη συνέλευση να ψηφίσουν,

>>για να λήξει εκεί το θέμα;


>>Δεν θα ήμουν διατεθειμμένος να δεχτώ απόφαση για «κατάληψη», ανεξαρτήτως του

>>αποτελέσματος της ψηφοφορίας. Έχω το νόμιμο και ηθικό δικαίωμα να πάω στο

>>μάθημα και καμιά πλειοψηφία δεν μπορεί να μου το στερήσει.


 Εδω εχουμε αμφισβητηση της δημοκρατιας δηλαδη, η οποια βασιζεται στην αρχη της πλειοψηφιας. Φυσικα δεν μπορεις να χρησιμοποιεις το επιχειρημα οτι δε δεχεσαι μια καταληψη επειδη δεν ειναι δημοκρατικη (πραγμα που σημαινει οτι πιστευεις στις δημοκρατικες διαδικασιες και στα δημοκρατικα μεσα) και μετα να λες οτι δεν αναγνωριζεις μια αποφαση πλειοψηφιας (δηλ απαξιωνεις τη δημοκρατια στην οποια πριν λιγο πιστευες). Η πιστευεις στη δημοκρατια ως συστημα η οχι. Με την ιδια λογικη μπορω εγω να πω οτι εχω το νομιμο και ηθικο δικαιωμα πχ να θελω να ζω στην Ελλαδα αλλα να μην εχω πρωθυπουργο τον Καραμανλη πανω απο το κεφαλι μου, αλλα τι θα πω, οτι η πλειοψηφια που τον ψηφισε ερχεται σε αντιθεση με αυτο το νομιμο και ηθικο μου δικαιωμα και αρα ειναι παρανομος ο Καραμανλης? Για να μη μιλησω για το τι πλειοψηφια τον ψηφισε: 3.359.682 ψηφοι το 2004 (http://national04.ekloges.dolnet.gr/index.php?lang=en). Δηλαδη εχω για πρωθυπουργο μου ενα ατομο που ψηφισε περιπου το 1/3 των κατοικων της χωρας οπου ζω. Αυτη ειναι η πλειοψηφια που τον αποφασισε και πρεπει να σεβαστω? (στο ιδιο κλιμα αμφισβητησης του τροπου που διεξαγονται οι συνελυσεις). Η μηπως η πλειοψηφια ειναι τα 2/3 που ΔΕΝ τον ψηφισε? Δεν ακουσα ομως κανενα να διαμαρτυρεται για τον τροπο διεξαγωγης των εκλογων, τη δημοκρατικοτητα τους, την εγκυροτητα των αποτελεσματων τους και το κατα ποσον θα πρεπει να τα δεχτουμε.

Αν αμφισβητεις τη δημοκρατια ως συστημα, η τον τροπο που ασκειται, κανε το σε συνολικη βαση και οχι μονο οταν το αποτελεσμα δε σε συμφερει. (τροφη για σκεψη).


>>Αν λοιπόν ψήφιζα Α, η πλειοψηφία ψήφιζε Β, και μετά δεν αποδεχόμουν την

>>απόφαση, θα μπορούσε δικαίως κάποιος να με κατηγορήσει για

>>υποκρισία· από τη μια ψηφίζω, που σημαίνει πως αναγνωρίζω την εγκυρότητα της

>>ψηφοφορίας, και από την άλλη δεν αποδέχομαι το αποτέλεσμα.


 Επιτέλους και κάτι σωστό. Επομενως ειτε καταληγεις να γκρινιαζεις απο μακρια οπως αναφερθηκε και πιο πανω, ειτε προχωρας σε πρωτοβουλιες για να αντιταχθεις στο αποτελεσμα μιας ψηφοφοριας την οποια εσυ δεν αναγνωριζεις, επειδη δεν πιστευεις στη δημοκρατια ως συστημα, η γιατι δεν πιστευεις οτι ο τροπος διεξαγωγης της ψηφοφοριας αυτης ειναι πιο δημοκρατικος απο την πρωτοβουλια σου.