καρκινος

All posts tagged καρκινος

Αντιο…

Published 23 by yvris

Ησουν ομως γκαντεμης, φιλε. Δεν σου εφτανε που επρεπε να υποστεις την ταλαιπωρια απο μικρος, οχι. Επρεπε και την πληρωσεις εσυ, για λαθος αλλου που κατι δεν εκανε καλα… επρεπε αυτο να εξελιχθει ακομα πιο ασχημα, και να σε παρει απο κοντα μας.

Δε σου κρατω κακια που δεν το προσεχες, παλια. Κι εγω στη θεση σου πιστευω θυμο θα αισθανομουνα.

Ομως μου λειπεις, ρε φιλε Νικο. Μου λειπεις. Μου λειπει η καλοσυνη σου, το χιουμορ σου, αυτη η ατελειωτη αγκαλια που ειχες για ολο τον κοσμο και η αναγκη να δωσεις και να παρεις αγαπη, η χρυση σου η καρδια που αγγιξε οποιον σε γνωρισε, το γαμημενο το ταλεντο σου, η ολοκληρωτικη ελλειψη κακιας, που εβγαινε μεσα απο το καθαρο σου βλεμμα, και το στιχο σου…

(ακομα και οταν κραζαμε μαζι τον Κ, κακια δεν εβγαινε απο την αγνη ψυχουλα σου.. α, μαλλον το ξερεις, δεν ηρθε προχτες… δεν νομιζω και οτι θα τον ηθελες, αλλωστε… 😉 )

Εσυ θα κανεις παρεα με τον Παυλο, τωρα…

Δε θα ξαναρθεις ποτε στο μαθημα ταλαιπωρημενος χωρις ποτε να παραπονεθεις, δε θα μας ξαναπεις ποτε με χαμογελο «α, ναι, εκαψα εναν ογκο το πρωι», ποτε μα ποτε με παραπονο, δε θα μας ξαναπεις ποτε «προτιμω να πεθανω εγω παρα να λαδωσω και να παρω τη σειρα καποιου αλλου που να εχει μεγαλυτερη αναγκη το μοσχευμα». Δε θα μας διαβασεις ποτε στιχους που θα κανουν την καρδια μας να χτυπησει δυνατα μπροστα στο μεγαλειο σου, χωρις να ξερουμε αν αισθανομαστε μεγαλυτερη χαρα ή συγκινηση.

Δε θα ξαναρθεις σε λαηβ να με δεις ξανα, δε θα μου φτιαξεις ξανα το βραδυ με την παρουσια σου εκει, παρα τα οσα περναγες. Δεν ξερεις ποσο σημαντικη ηταν για μενα η δικη σου παρουσια οποτε ερχοσουνα. Δεν ξερεις ποσο μεγαλη διαφορα μου εκανε, σε σχεση με οποιονδηποτε αλλο που ερχοταν για μενα, το οτι ησουν ΕΣΥ εκει.

Δεν το ξερεις γιατι δε σου το ειπα ποτε. Δε σου το ειπα απο βλακεια, «για να μη σε ενοχλησω», ολες τις φορες που σε σκεφτομουνα μεσα σε αυτο το καλοκαιρι, ολες τις φορες που ηθελα να σου πω οτι παιζαμε το τραγουδι σου, ολες τις φορες που αναρωτιομουν απλα τι να κανεις.

Τι μαλακας που ημουνα, ΕΠΡΕΠΕ να σε ειχα ενοχλησει, Νικο, ποσο το μετανιωνω τωρα… Ελπιζω τουλαχιστον να μην αισθανοσουν μονος σου, ελπιζω να ειχες ολη την αγαπη που αξιζες γυρω σου, ακουσα οτι εφυγες ταλαιπωρημενος, ΓΑΜΩΤΗ ΜΟΥ, ελπιζω τουλαχιστον να εφυγες συμφιλιωμενος…

…τοσος κοσμος εκει, για να σε αποχαιρετισει, Νικο, ποσο μας αγγιξες ολους στο μικρο αυτο διαστημα;

Σε ευχαριστω για το αγγιγμα σου στη ζωη μου, φιλε. Το μαγικο σου αγγιγμα. Τιμή μου, φιλε. Θα μεινεις αξεχαστος, παντα με το καθαρο σου βλεμμα με την υπονοια χαμογελου, που κοιταει παντα ισα στην καρδια.

Καλο σου ταξιδι, συμμαθητη, συνεργατη, φιλε Νικολα, καλοκαρδε, ταλαντουχε Νικολα. Εις το επανιδειν, φιλε.

Reunion

Χτες πήρα μια επιστολή με το ταχυδρομείο
το trendy το ηλεκτρονικό και οχι αυτο το κλασσικό 
δίπλα στο θυρωρείο
διαβάζω πως η τάξη μου reunion σχεδιάζει
όχι στην Station one μα σ’ ένα cozy restaurant
με τα κουβερ στα σελοφάν ή στου Ψυρρή η στο Γκάζι

Θα ναι οι γνωστοί μου οι παλιοί παιδιά των Πατησιών
που εσχάτως γίνανε αστοί, δημότες κάτοικοι πολλοί 
βορείων προαστίων
Αυτή τους η συγκέντρωση θαρρώ δεν μου ταιριάζει
σε μια κουζίνα μάρκας Neff της ευτυχίας μας το ευ
να μαγειρεύουν masterchef σε χύτρα που κοχλάζει

Εγώ σ’ αυτή τους τη γιορτή λέω να βάλω βέτο
να τους θυμάμαι σαν παιδιά σε κάθε δρόμο και γωνιά 
σ’ αυτήν εδώ τη γειτονιά που κάποιοι λένε γκέτο

Ηταν ο Πέτρος η Ζωή ο Νίκος κ η Χριστίνα 
η Βίκυ η Σεβαστιανή η Δόμνα η Κωσταντίνα
Μ’ αρεσει πάντα σα θα βγω στον κόσμο να μιλάω
φίλους καλούς μα και γνωστούς απλά να χαιρετάω
Μόνο που τώρα είν ο Aμπντουλ ο Iβαν κι ο Νικολάι
που για την ΑΕΚ σαν με δει γελάει και μου κολλάει

Ετσι περνούν οι Κυριακές το Σάββατο η Δευτέρα
αλλάξανε οι άνθρωποι μα ίδια η καλημέρα

…τι αλλο εκρυβες μεσα σου, φιλε μου…

Γιατι, ρε φιλε…

Published 27 by yvris

Tις τελευταιες μερες ο καρκινος αποτελει ενα συχνο θεμα συζητησης μεταξυ μας… Η γυναικα του κολλητου σου εμφανισε καρκινο στο μαστο (Ηλικια: 30κατι χρονων) και με αφορμη τη συναντηση μαζι του συζηταμε διαφορες σκεψεις που μας ερχονται στο μυαλο. Πχ η χημειοθεραπεια ειναι βοηθεια ή δηλητηριο; Και τι κανεις σε τετοια περιπτωση, τι αφηνεις πισω απο τη ζωη σου και τι συνεχιζεις;

Γυριζεις σπιτι, ανοιγεις τον υπολογιστη, πεφτεις πανω στην ιστορια του #TolisLovedMaria. Ηλικια: 30 χρονων παρα κατι. Το ιδιο βραδυ, ανοιγουμε την τηλεοραση, παιζει μια ταινια παλι με θεμα τον καρκινο.

Πριν απο 6 μηνες, εμαθα για τον κιθαριστα μας, ηλικια 37 χρονων. Με ενα παιδι δυο χρονων κι αλλο ενα νεογεννητο.

Θα αφησεις κανεναν, δηλαδη;

Γιατι, ρε φιλε….

Hey Joe

Published 30 by yvris

Where you goin’ with that gun in your hand?

Δεν μπορω να πω οτι δεν σοκαριστηκα, οταν το εμαθα, φιλε μου. Συχγωρεσε με αν δεν ηξερα πώς να αντιδρασω, ειναι η πρωτη φορα που συμβαινει σε ενα κοντινο σε μενα ατομο, και οχι σε καποιο γνωστο γνωστου που το ακουω μεσω αλλων. Ελπιζω να μη σε επιβαρυνα ουτε στο ελαχιστο με τις αντιδρασεις μου. Ελπιζω να εισαι καλα τωρα, να το εχεις ξεπερασει και να μη σου προκαλεσει ποτε μα ΠΟΤΕ ξανα. Γιατι ειναι πολυ αδικο. ΠΟΛΥ ΑΔΙΚΟ να συμβει αυτο σε σενα, φιλε μου. Oχι στα 38 σου μονο χρονια, οχι αμεσως μολις απεκτησες το 2ο μωρακι σου. Πολυ αδικο. Γι’αυτο ΠΡΕΠΕΙ να το ξεπερασεις. Γιατι αλλιως δε γινεται.

Να ξερεις οτι αποτελεις προτυπο για μενα πια. Ο τροπος που το χειριστηκες, που αντεδρασες με τοση δυναμη, τοσο κουραγιο. Δε θα ξεχασω ποτε το πώς ερχοσουν για τριωρη προβα, αμεσως μετα το νοσοκομειο, χωρις να εχεις παρει τη μορφινη σου για να μπορεις να εισαι παρων στην προβα. Το πώς ειχες διπλωθει απο τους πονους, κι ομως δεν εδειχνες τιποτα – ουτε καν το ανεφερες, αν δε σε ρωτουσαμε.

Τα ποσα εδωσες γι’αυτη τη μπαντα, ενω στο σπιτι ειχες τη γυναικα και τα μωρα σου. Γι’αυτο κι εγω προσπαθησα, φιλε μου, προσπαθησα να δωσω τον καλυτερο εαυτο μου για σενα, για να εχεις αυτες τις στιγμες να θυμασαι στις δυσκολες ωρες σου. Τις ιδιες στιγμες που μου χαρισες κι εσυ, φιλε μου, και σ’ευχαριστω γι’αυτες.

Περαστικα σου, και μονιμα. Για να μπορεσουμε να ροκαρουμε συντομα ξανα μαζι. Να εισαι παντα καλα, φιλε μου. Θα εισαι παντα ενας απο τους φωτεινους μου φαρους.