καβλες

All posts tagged καβλες

Το μανιφεστο της καβλας

Published Ιουλίου 12, 2014 by yvris

αναδημοσίευση από Ερις Λυομενη γιατί το κείμενο ειναι γαματο και το blog στηρίζει (άλλωστε μου θύμισε και λιγο αυτο). Καβλώστε!

Η καύλα είναι αγνή, καθολική και αναμάρτητος. Αγνή γιατί πηγάζει κατευθείαν από την ψυχή χωρίς να μπορούν να την τιθασεύσουν τα ανεριστικά φίλτρα του μυαλού. Καθολική γιατί την νιώθει κάθε ον σε αυτή τη γη. Αναμάρτητος γιατί δε λαθεύει ποτέ, δεν αμφισβητείται και δεν παρεξηγείται: την καύλα πολλοί την περνούν για έρωτα, τον έρωτα δεν τον περνά για καύλα κανείς.

Η καύλα είναι πανταχού παρούσα: στροβιλίζει το μυαλό σου και χορεύει με τα σώψυχά σου. Σε κάνει να περπατάς, να ονειρεύεσαι, να σκέφτεσαι και να δρας.

Η καύλα σε ωθεί να ζεις.

Η καύλα δεν είναι μόνο σεξουαλική· είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής. Η καύλα είναι ενθουσιασμός, μεράκι και δίψα για ζωή. Η καύλα είναι όρεξη, ελευθερία κι ευχαρίστηση.

Η καύλα είναι δύναμη.

Η καύλα είναι παρεξηγημένη. Έχει κατηγορηθεί ως φτηνή, ζωώδης και στιγμιαία. Της φόρεσαν ψεύτικες φορεσιές ρομαντικών ιδεών, την έκαψαν στην πυρά, προσπάθησαν να την τιθασεύσουν με μαστίγια, μετάνοιες και ηθικοκοινωνικούς φραγμούς.

Η καύλα, όμως, δεν είναι εξιδανικευμένη. Βρίσκεται στο εδώ και στο τώρα, χωρίς να αναλώνεται σε υποθέσεις, αναλύσεις και εμμονές. Η καύλα δε γουστάρει να κοιτάει πράγματα κι ανθρώπους με το τηλεσκόπιο, απεχθάνεται τα αδειανά πουκάμισα και τα τινάγματα των πεταλούδων.

Η καύλα δεν είναι φτηνή, γιατί είναι ειλικρινής, ωμή και ατόφια: σιχαίνεται τα ψέματα, το φόβο, τα πρέπει και τις κάθε είδους συμβάσεις. Δε γουστάρει βολέματα, πειθαρχίες και ωχαδερφισμούς. Κάνει πέρα τους δειλούς, τους άτολμους, τους βολεμένους και τους βουτυρομπεμπέδες.

Η καύλα δεν είναι στιγμιαία: η καύλα είναι αθάνατη. Πηγάζει απ’ τη ζωή και χορεύει με το θάνατο. Όσο η γη γυρίζει, θα υπάρχει καύλα, γιατί η γη γυρίζει από καύλα. Η καύλα δεν είναι η πεταλούδα που θα καεί απ’ τη φωτιά· η καύλα ανάβει τη φωτιά. Η καύλα δεν πεθαίνει· χάνεται μόνο όταν πάψει να υπάρχει θέληση.

Η καύλα δεν είναι μία έννοια πολυσύνθετη: απλώς υπάρχει.

Βρίσκεται στα χαμόγελα των ανθρώπων και πίσω από κάθε λαμπρή ιδέα. Βρίσκεται στα κορμιά των εραστών και στις εμπνεύσεις των συγγραφέων. Βρίσκεται στις λέξεις των ποιητών, στις μελωδίες των μουσικών και στο γέλιο των παιδιών. Βρίσκεται στα πινέλα των ζωγράφων, στα “εύρηκα” των εφευρετών και στα χέρια των χτιστών. Βρίσκεται στις ιαχές των πολεμιστών και στο διαλογισμό των μυστών. Βρίσκεται στα πέταλα των λουλουδιών και στο βόμβο των μελισσών, στις στάλες της βροχής, στον κεραυνό, τη βροντή, την ελπίδα και την απελπισία.

Είσαι εδώ λόγω της καύλας και λόγω της καύλας ζεις, υπάρχεις κι αναπνέεις.Κι αφού γεννήθηκες λόγω της καύλας, ζήσε και πέθανε με καύλα.

Περπάτησε με καύλα και όλος ο κόσμος θα γίνει δικός σου.

Χαμογέλασε με καύλα και δε μαλώσεις ποτέ.

Δούλεψε με καύλα και δε θα κουραστείς.

Γέλα με καύλα και θ’ αργήσεις να κλάψεις ξανά.

Κλάψε με καύλα και θα γελάσεις ξανά σύντομα.

Γάμα με καύλα και νιώσε.

Νιώσε με καύλα και ζήσε.

Ζήσε με καύλα και πέθανε ευτυχισμένος.

Τάδε έφη Έρις και αυτός είναι ο νόμος (ή και όχι).

Advertisements

Ενοχη

Published Νοέμβριος 7, 2010 by yvris

1.

Ηταν η 3η φορα που κατεβαινε στο γραφειο του Τιμ , κατω στο ΙΤ, εκεινη τη μερα, παλι για καποιο προβλημα με τον υπολογιστη της. Ο Τιμ για ακομα μια φορα χωρις να εκνευριστει τη βοηθησε.. Ειχε κατι το απιστευτα ηρεμο εκεινος ο ανθρωπος. Ολο το γραφειο να καιγοταν, εκεινος ηταν παντα ηρεμος. Ακομα κι όταν ολοι τον ρωτουσαν ταυτοχρονα στοιχειωδεις αποριες η όταν επεφτε (παλι) ο σερβερ, εκεινος δεν εκνευριζοταν ποτε, δε διαολοστελνε και δεν αγανακτουσε ποτε αλλα παντα ηταν προθυμος να βοηθησει ακομα και στο πιο μαλακισμενο μικρο-προβλημα.

Εβρισκε κατι στη φωνη του απιστευτα καθησυχαστικο, σα να ηταν το αρσενικο που ειχε τα παντα υπό τον ελεγχο του και ταυτοχρονα την επαιρνε, απαλα κι ευγενικα, κατω από τη φτερουγα του. Κατι την εφτιαχνε σε αυτή τη φωνη και σε ολο το συνολο, και κάθε φορα που εφευγε από το γραφειο του γυριζε στο δικο της με χαμογελο. Κατι την τραβουσε σ’ αυτόν, την εθελγε.

Στο γραφειο για το υπολοιπο της ημερας μπορεσε και συγκεντρωθηκε κι εβγαλε τη δουλεια γρηγορα και αποτελεσματικα, διοτι το συγκεκριμενο κομματι της δουλειας το εβρισκε μαλλον βαρετο και ηθελε να το ξεπεταξει γρηγορα. Για καποιο λογο της ειχε κολλησει η μελωδια από το Ayo Technology και τη σιγοτραγουδουσε στο μυαλο της ολη μερα..

Ayo, Im tired of using technology.. I need you right infront of me.. Εχοντας βγαλει τον Τιμ από το μυαλο της (καλος ηταν για να την απασχολει για καποια λεπτα της ημερας αλλα ειχε και δουλειες) εβαλε τα πραγματα της στην τσαντα της και ετοιμαστηκε να φυγει.

Όπως εφευγε συναντησε παλι τον Τιμ, στο μικρο κουζινακι καθως επλενε το φλιτζανι της. Τη ρωτησε αν λυθηκε το προβλημα με τη συνδεση που ειχε νωριτερα. Εκεινη προσπαθησε να αστειευτει γυρνωντας το θεμα σε κατι μουσικο. Ενιωθε τελειως αμηχανη αλλα προσπαθουσε να μην το δειξει. Εκεινος μαλλον δεν το καταλαβε. Το κουζινακι ηταν πολύ μικρο και στενο, ουσιαστικα σαν ενας στενος διαδρομος οπου ειχε τοποθετηθει ο νεροχυτης και η καφετιερα, και δεν ειχε πολύ χωρο. Ενιωθε το κορμι του πολύ κοντα στο δικο της, ενιωθε τη ζεστη από το σωμα του και τη μυρωδια του δερματος του με κάθε της εισπνοη..

Δεν αντεξε άλλο, σχεδον ορμησε πανω του ασυγκρατητη και κλειδωσε τα χειλη της στα δικα του, σ’ ένα παθιασμενο, διψασμενο φιλι. Τον κολλησε σχεδον στον τοιχο ενώ τα χερια της ταξιδευαν πανω στο κορμι του. Εκεινος έμεινε για λιγο εκπληκτος στην αρχη, σχεδον αμεσως όμως ανταποκριθηκε στο φιλι της κλεινοντας τα ματια και σφιγγοντας τη πανω του. Η γλωσσα του εκανε εμπειρες κινησεις και σιγουρες, ακριβως όπως ηταν και η φωνη του. Τον ενιωσε να σκληραινει εκει χαμηλα κι αυτό την τρελανε κι άλλο. Ξαφνικα το γραφειο εμοιαζε πολύ αδειο, λες και ολοι οι αλλοι ειχαν ηδη σχολασει και την ειχαν κανει για τα σπιτια τους. Τη σηκωσε απαλα και την απιθωσε πανω στον παγκο του νεροχυτη χωρις να σταματησει να τη σφιγγει και να τη χαιδευει στα μαλλια, στην πλατη και πιο χαμηλα. Το χερι του κυλησε από την καμπυλη της μεσης της μεχρι το στηθος της, σε ένα σκληρο χαδι. Κι ολη αυτή την ωρα δεν ειχαν σταματησει να φιλιουνται…

…nooot. Επανηλθε στην πραγματικοτητα και συνειδητοποιησε ότι ο Τιμ ειχε ηδη μπει στο μικρο WC ενώ εκεινη συνεχιζε κι ετριβε το φλιτζανι της μηχανικα με το σφουγγαρι. Τι δυνατη φαντασιωση..! και ηταν σχεδον ετοιμη να την κανει και πραγματικοτητα, σκασιλα της για το ότι ηταν συναδελφοι και τι θα λεγανε στη δουλεια. Ετσι κι αλλιως προσωρινη ηταν εκει μεσα, σε δυο μηνες εληγε το συμβολαιο της και την εκανε. Αν ηταν μονη, χαλαρα εμπαινε τωρα στο WC και τον επαιρνε επιτοπου.

Αν ηταν μονη…

2.

Όταν εφτασε στο σπιτι την υποδεχτηκε μια μυρωδια από κοτοπουλο στο φουρνο που μαγειρευε ο φιλος της για να το βρει ετοιμο γυρνωντας από τη δουλεια. Ηθελε να το συνοδεψει με γιαουρτι με μυρωδικα, αλλα ανοιγοντας το ψυγειο συνειδητοποιησε ότι εκεινος παλι δεν ειχε παει στο σουπερ μαρκετ. Πραγμα που την εκνευρισε, αφου ετσι κι αλλιως ανεργος ηταν τι σκατα εκανε ολη μερα. Αλλα αποφασισε να μη γκρινιαξει, αν και αυτό της χαλασε τη διαθεση – ηταν και ξαναμμενη από τη φαντασιωση και ηταν λιγο σε υπερενταση.

Μερα με τη μερα ολο και συνειδητοποιουσε ότι οι μακροχρονες σχεσεις δεν εκαναν γι αυτή, τουλαχιστον στη φαση της ζωης της που βρισκοταν. Ειχε αρχισει να βαριεται σιγα σιγα. Αυτή την εξιταρε ο ερωτας, η αδρεναλινη και η αγωνια, ο πονος ισως, σε κάθε περιπτωση η ενταση. Όχι η συντροφικοτητα. Στην τελικη ειχε και φιλους για αυτό. Αλλα αντιθετα με τη συντροφικοτητα, την ενταση δεν μπορεις να τη δημιουργησεις. Ειτε υπαρχει ειτε δεν υπαρχει. Τελος.

Ηθελε να μεινει παλι ελευθερη, μακρια απο την ευθυνη που δημιουργει το να σχετιζεσαι με έναν άλλο ανθρωπο, η οποια ειχε αρχισει να την πνιγει αφου πια δεν πηγαινε σχεδον πουθενα και δεν εκανε σχεδον τιποτα μονη της – καλα που υπηρχε και η δουλεια δηλαδη. Ηθελε να επιστρεψει σε εκεινες τις χαλαρες μερες, να δημιουργησει χαλαρες σχεσεις αλληλοσεβασμου αλλα ως εκει. Ηθελε να κανει πραγματα χωρις να πρεπει να σκεφτει και για καποιον άλλο πρωτα, χωρις να εχει στο μυαλο της το μηπως πληγωσει καποιον. Ενιωθε λες και ειχε ηδη παντρευτει και δεν ηθελε μια τετοια δεσμευση, αλλωστε του το ειχε πει από την αρχη πριν κανει κατι μαζι του ότι δεν εψαχνε κατι μονιμο. Δεν ηθελε αναγκαστικα να χωρισει, αλλα τουλαχιστον ας μην ειχαν κατι μονογαμικο.. αφου ποτε της δεν ηταν μονογαμικη, ακομα κι όταν υπηρξε πολύ ερωτευμενη. Αλλα πώς να του το ελεγε χωρις να τον διαλυσει, όταν εκεινος συνδυαζε τη μονογαμικοτητα και τη δεσμευση με τα συναισθηματα και ειχε επενδυσει τοσα πολλα πανω της; Πώς να δεχτει ότι μπορουσε να κανει κατι με τον Τιμ στη δουλεια και το βραδυ να κοιμηθει μαζι του;

Αλλα από την άλλη ενιωθε την αναγκη να ερθει κοντα με καποιον άλλο ανθρωπο, διαφορετικο, καινουργιο. Να νιωσει αυτή τη μη σιγουρια, τη γλυκια αγωνια του «με θελει; δε με θελει;» και να σχεδιασει νεες στρατηγικες για το πώς να τον πλησιασει και να τον ριξει. Να νιωσει άλλη μια φορα την επιβεβαιωση ότι και σε αυτόν αρεσει, την ικανοποιηση του πρωτου φιλιου που είναι παντα το πιο δυνατο, μαζι με αυτά της επανασυνδεσης η του χωρισμου. Την ηρεμια που ακολουθει το χτυποκαρδι πριν από αυτό το πρωτο φιλι. Και μετα να γυρισει σπιτι της χωρις να χρωσταει και χωρις να της χρωστανε. Άλλες φορες παλι φαντασιωνοταν ότι εκανε κατι με καποιον από το παρελθον της, συγκεκριμενα μονο ατομα όμως. Γνωριμα και οικεια, που την ειχαν κανει να νιωσει πολύ ομορφα, και η φαντασιωση αυτή τη γεμιζε παντα με ένα συναισθημα ζεστασιας. Ισως για τις αναδρομες αυτές στο παρελθον να ευθυνοταν και το γεγονος ότι ενιωθε μονη εκει που βρισκοταν και ηθελε να επιστρεφει σε εκεινο το ομορφο συναισθημα εκεινων των εποχων, το οποιο προερχοταν από το ότι ερχοταν κοντα με καποιον. Η συγκρουση της αναγκης αυτης όμως με την εικονα στο μυαλο της του πονου που θα του προκαλουσε την εξοντωνε.

Το βραδυ στο τραπεζι την ωρα που τρωγανε του το ειπε. «Δεν παει άλλο».

«Προσπαθησα, αληθεια το προσπαθησα και το ειδες κι εσυ, και μακαρι να μπορουσα να το ελεγξω και να νιωσω αλλιως, αλλα δεν μπορω άλλο, δε μου βγαινει».

Εκεινος…

ΖΕΙΣ ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ Η ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΝ ΑΛΛΟ;

ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΔΙΚΕΣ ΣΟΥ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΕΣ Η ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ;

ΕΧΕΙΣ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΖΩΗ… ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΠΟΙΑΝΟΥ ΕΙΝΑΙ. ΜΗΝ ΤΗΝ ΑΦΗΣΕΙΣ ΝΑ ΦΥΓΕΙ.

Όταν ξεκινησα αυτό το μπλογκ πριν από καποιο καιρο με την εννοια «αυτων που δε λεγονται» δεν εννοουσα αυτά που δε θα παραδεχομουν ουτε στον εαυτο μου…

Υγ. Οσο για τον Τιμ, δεν εγινε κατι. Δεν εχει νοημα, αφου και να γινοταν θα τον βαριοταν κι αυτόν σε λιγο καιρο..