θυμος

All posts tagged θυμος

Τα 5 σταδια της απωλειας

Published 19 Οκτωβρίου, 2012 by yvris

1. Σοκ/Αρνηση

Με κανετε πλακα! Δεν ειναι δυνατον να συμβαινει αυτο. Δεν ειναι δυνατον να συνεβη αυτο, ετσι.

2. Θυμος

Μα τι μου εκαναν, οι ΜΑΛΑΚΕΣ! Πως σκατα μπορεσαν και μου φερθηκαν ετσι, οι καργιοληδες! Μετα απο τοσα χρονια, τα καθικια! Ποιοι ειναι αυτοι που θα με κρινουν; Ποιοι ειναι αυτοι που θα με κοροιδεψουν εμενα στη μαπα μου, θα μου το παιξουν υπερανω και θα με απορριψουν; Οι κομπλεξικοι, οι ασχετοι, δεν ξερουν τι τους γινεται. Δεν ξερουν τι θελουν και δεν ξερουν τι χανουν. Στο διαολο να πανε. Θα τριβουν τα ματια τους οταν δουν τι θα κανω, αλλα τοτε θα ειναι αργα, οσο κι αν παρακαλανε να πανε στα τσακιδια κι ακομα παραπερα. Και ποιος πουστης το ξεκινησε ολο αυτο;

3. Διαπραγματευση

Iσως εγινε για καλο τελικα… ετσι θα μπορεσω καλυτερα να εστιασω σε αλλα πραγματα που γουσταρω πιο πολυ… Δε με πειραζει τοσο το γεγονος του «χωρισμου» οσο ο τροπος με τον οποιο εγινε. Ισως αν καταφερω και γινω καλυτερη, αν ειμαι ικανοποιημενη εγω απο τον εαυτο μου και φτασω εκει που θελω, δε θα με πειραζει ολο αυτο, αρκει να περασει λιγος καιρος. Ειδικα αν υπαρξει καποια κινηση καλης θελησης απο καποιον, ισως να μπορεσω να τον συγχωρεσω. Και μετα θα ειμαστε φιλοι, και αν οχι φιλοι, θα μιλαμε τουλαχιστον, θα μιλαμε καλα ο ενας για τον αλλο, θα εχουμε μια σχεση αμοιβαιας εκτιμησης… Ενταξει, θα μπορουσαν να το εχουν κανει και χειροτερα. Δεν ειναι και τοσο μαλακες… εστω, οχι ολοι. Ενας-δυο ειναι καλα παιδια. Ισως ειχαν δικιο και σε καποια πραγματα.

4. Καταθλιψη

Κι αν ρε γαμωτο εχουν δικιο; Και αν δεν αξιζω για τιποτα; Σε ενα πραγμα νομιζα κι εγω οτι ημουν καλη… αν ακομα και σ’αυτο ειμαι αχρηστη;

5. Αποδοχη



Πότε;

Στον Γ.

Published 23 Ιανουαρίου, 2010 by yvris

Αυτες τις μερες αισθανομαι προδομενη, δεν ξερω αν το αισθανομαι δικαιως η αδικως. Εγιναν καποια πραγματα που πολυ απλα δεν τα περιμενα ποτε απο εναν συγκεκριμενο ανθρωπο. Θελω να πω, ειναι καποιοι ανθρωποι ρε παιδι μου που ποτε δεν περιμενεις οτι θα φερθουν σκατα, σε σενα. Και μετα πανε και το κανουν. Και νιωθω ξεκρεμαστη, λιγο οτι δεν ξερω απο που να πιαστω, λιγο οτι εχει γαμηθει ο Διας. Σου ανατρεπεται ολο το σκηνικο και ερχεται ολος ο κοσμος σου αναποδα ρε πουστη μου. Απογοητευση, αυτη ειναι η λεξη που εκφραζει (οσο μπορει κι αυτη) αυτο που νιωθω σχετικα με εκεινο το θεμα. Και μαζι ενα τεραστιο «ΜΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ?!»!! Ε ναι οντως ακομα δεν το εχω πιστεψει, μα γινεται να ειναι ποτε δυνατον αυτος ο ανθρωπος που δεν ειναι ο οποιοσδηποτε να μου φερθει εμενα ετσι? και να αγνοει ολη τη σχεση αυτη που υποτιθεται οτι ειχαμε? να τη γαμαει ολη, σα να μην υπηρξε τιποτα ποτε?

Ε οχι ρε πουστη δεν το δεχομαι γιατι φευγει η γη κατω απο τα ποδια μου. Τι να πω, ντροπη σου να φερθεις ετσι. Ειλικρινα εγω θα ντρεπομουν, και ναι το ξερω εχω κανει κι εγω τα λαθη μου σε ολη αυτη την ιστορια (και το μεγαλυτερο ηταν οτι δεν αφεθηκα, γαμω την προσωρινιλα μου γαμω). Αλλα εγω ποτε δεν ελεγα αλλα και αλλα εκανα. Εχω αυτο το καλο, να ξερεις παντα τι να περιμενεις απο μενα και οχι να υποσχομαι και μετα να ψαχνεσαι. Αλλα ειναι ταυτοχρονα και απαιτηση. Θελω να ξερω τι μου γινεται και που βαδιζω. (κι αν εσυ προτιμας να κοροϊδευεις τον εαυτο σου και να σε κοροϊδευουν δε σημαινει οτι ειμαστε ολοι ετσι). Γιατί να με κοροϊδεψεις, ρε πουστη? Γιατι να μου πεις κατι που δε σκοπευες να κανεις? Και να φανταστεις οτι αναρωτιομουν τι σκατα φιλοι ησασταν με τον αλλο μεγαλο παπαρα αφου -και καλα- δεν ειχατε κοινα, ε να τα κοινα. Φοβομαστε να πουμε αυτο που σκεφτομαστε, λεμε μια παπαρια για να ξεφυγουμε απο τη δυσκολη κατασταση γιατι δεν εχουμε αρχιδια και μετα αφηνουμε τον αλλο να ψαχνεται σα μαλακας. Αν αυτο που θες ειναι να εχεις ενα μουνι να τρεχεις απο πισω και να κανεις οτι σου λεει γιατι δεν μπορεις να μεινεις μονος σου, καντο! μην το βαφτιζεις ομως αγαπη, γιατι δεν ειναι. Τα μεγαλα λογια μπορεις να τα βαλεις εκει που ξερεις.

Δεν ξερω αν ειναι δυνατοτερος ο θυμος που αισθανομαι η ο πονος. Μαλλον ο πονος… Αλλα παρολα αυτα, παρα την απογοητευση, τον πονο και το θυμο μου (και ολα αυτα με μια παραλληλη αρνηση να δεχτω το τι εγινε) καπου μεσα μου και κατω απο ολα αυτα σ’αγαπω και θελω να εισαι καλα (εδω βρισιδι πηγα να γραψω στο ΔΙΚΟ ΜΟΥ μπλογκ που ξεσπαω ο,τι σαπιλα μπορει να εχω μεσα μου και ΔΕ ΜΟΥ ΒΓΗΚΕ! Στο δικο μου μπλογκ! στο προσωπικο μου ημερολογιο, ακομα κι εκει δεν μπορω να σε βρισω!!). Ευχομαι να εισαι καλα, καποτε στο μελλον γιατι τωρα δεν εισαι (και να πω την αληθεια μεχρι να μου φυγει ο θυμος δε θα με λυπει και ιδιαιτερα). Στο πλάι σου ο άνθρωπος που διάλεξες βιτρίνα στη ζωή σου, τριάκοντα αργύρια αντίτιμο σιωπής – αν με πιανεις. http://www.youtube.com/watch?v=XxBO_yeHdmY

ΜΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΕ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ

Αν δεν μπορειτε να live up to them μη δημιουργειτε προσδοκιες, απλα. Μην υποσχεστε κατι που ξερετε οτι δεν προκειται και δεν εχετε σκοπο να το κανετε. Ποτε δεν καταλαβα γιατι να κανει κανεις κατι τετοιο.

Καλα να περνας με τη βιτρινα σου.

ΥΓ: Ειναι κωμικοτραγικο τελικα το ποσο ασχημα προβλεψιμοι ειναι οι ανθρωποι. Στελνεις σε καποιον ενα μηνυμα αγαπης και εννοιας, και το γραφει εκει που δεν πιανει μελανι.  (Γιατι εισαι ηλιθια και δε θες να δεχτεις οτι απλα ΔΕ ΘΕΛΕΙ να σε παρει τηλεφωνο, ασχετο που σου ειπε οτι θα σε παρει, και περιμενεις το τηλεφωνο και λες γιατι δεν ερχεται; και μετα διαβαζεις στις ειδησεις για ενα σκηνικο που εγινε κοντα στο σπιτι του και φοβασαι μην επαθε κατι. και λες «μηπως εχει παθει κατι κι εγω η ηλιθια λεω γιατι δε με πηρε»).  Και σε γραφει. Γραφεις τοτε ενα μηνυμα το οποιο δεν του το στελνεις ποτε, μονο και μονο για να βγαλεις τον πονο απο μεσα σου (αυτη ειναι η δουλεια αυτου του μπλογκ οπως εχω ηδη πει) και μετα ο αλλος ξαφνικα επικοινωνει μαζι σου απο 50 διαφορετικες μεριες! Και σου τη λεει γιατι δεν του το ειπες. Ενω ο ιδιος εχει κοψει την επικοινωνια!!!

Και τα ακομα πιο αστεια σκηνικα ποια ειναι? 1. οτι πουθενα δεν ανεφερες το ονομα του, οποτε καπου προφανως αναγνωρισε τον εαυτο του σε ολη αυτη τη σαπιλα, οποτε το προβλημα του ειναι ο εαυτος του και οχι εγω και 2. προφανως εννοειται οτι δεν ειχε τιποτα να πει σε αυτα που ειπα. Οποτε ως κλασικος αντρας, εκανε αυτο που καθε αληθινος αντρας κανει οταν ερχεται η ωρα να αντιμετωπισει τις ευθυνες του: Εριξε την ευθυνη πανω μου και μετα λακισε. (Αααααααχ, καλα δεν ηταν τοτε που πηδαγαμε?)

Ναι, προφανως και με ποναει για να καθομαι να ασχολουμαι. Εννοειται πως με ποναει. Αν δε με ποναγε τι θα καθομουν να εγραφα για κατι που δε με νοιαζει;  Με ποναει γιατι αγαπησα και αγαπω ακομα. Με ποναει γιατι με κοροϊδεψαν. Καθενας στη θεση μου θα ποναγε.

To pattern σε περιπτωση που το χρειαστετε για μελλουσα χρηση: Θελω να σε ξεφορτωθω -> Δεν εχω τα αρχιδια να σου το πω ευθεως -> Σε ξεφορτωνομαι προσωρινα με ενα ψεμα -> Κανω μια μαλακια -> Τη φορτωνω πανω σου -> Problem solved! (Ουτε πρωτοτυπος δεν ησουν καημενε…)

Αλλα πες μας, τι θα γινει αν καποτε αγγιξεις το κορμί σου, Γ.; Τι θα παθεις αν αντιμετωπισεις τα συναισθηματα σου αντι να κρυβεσαι απο αυτα πισω απο το δαχτυλο σου; Ξερω οτι κατα βαση φοβασαι. Και γι’αυτο, παρα τα οσα ακουσα (οτι αξιζω μόνο για τον πουτσο;! Στην κοπελα που ησουνα για 1.5 χρονο μαζι;;!!!), δε σου κρατω κακια. Τα’πα εδω και ξεθυμανα, να ‘ναι καλα το μπλογκ. Εσυ μακαρι να μην ειχες πει αυτα που μου ειπες, και εξακολουθω να πιστευω και να ελπιζω η (εντελως) ηλιθια οτι δεν τα εννοουσες. Ας πουμε οτι δεν καταχωριστηκαν ποτε. Μπορεις να κοιμηθεις ησυχος αποψε.

Στο καλο.

(Πόση απογοήτευση πια;)

(Γιατί?…)