ζωακια

All posts tagged ζωακια

H καταρα της Ελμάιρας!

Published Μαΐου 29, 2012 by yvris

Γλυκυτατη και πολυ αγαπημενη φιλη μου διηγηθηκε προσφατα την καταρα που την κυνηγαει με τα κατοικιδια, την οποια κατοπιν αδειας της μοιραζομαι μαζι σας. Προσοχη στους πολυ φιλοζωους με ευαισθητα στομαχια, καποια σημεια μπορει να σας αναστατωσουν.

Η γλυκια μας (ας την πουμε) Ελμάιρα λεπον, αρχικα ειχε χρυσοψαρα, τα οποια ως ειθισται πεθαινανε το ενα μετα το αλλο. Μικρο το κακο, θα πειτε, τα χρυσοψαρα ειναι γνωστο οτι πεθαινουν πολυ ευκολα. Ωραια, παμε λοιπον στο επομενο κατοικιδιο!

Το επομενο κατοικιδιο που απεκτησε η φιλη μου, αν θυμαμαι καλα τη σειρα, ηταν μια γατα. Γλυκια, τρυφερη, παιχνιδιαρα, αρρωσταινει απο μια σπανια παθηση γατων και αποδημει εις τοπον χλοερον…

Ερχεται νεα γατα στην οικογενεια. Το χαρμοσυνο γεγονος δεν κρατα πολυ, καθοτι ο αδελφος της Ελμάιρας απο το πουθενα βγαζει μια απιστευτη αλλεργια στο τριχωμα της γατας. Αναγκαζεται η οικογενεια να δωσει τη γατα σε μια θεια. Ειναι και το μονο κατοικιδιο που επιβιωσε τελικα.

Επομενος συντροφος στα παιχνιδια της φιλεναδας μου ηταν ενα μικρο γλυκο σκιουρακι (οκ, εδω μου εφυγε ενα dafuq. Μα που το βρηκε το σκιουρακι στην Αθηνα; τα πουλανε; και τι το κανεις μεσα στο διαμερισμα;!) Μια μερα το λοιπον που ελειπαν οι δικοι της απο το σπιτι, το βγαζει απο το κλουβακι του να ξεμουδιασει λιγο το ζωντανο. Μια που το ‘βγαλε, μια που εξαφανιστηκε αυτο προς το μπαλκονι, κι απο κει φρρρρτ στο μπαλκονι της διπλανης. Μεχρι να παει η φιλη μου διπλα να χτυπησει την πορτα να εξηγησει την κατασταση και να παρει πισω το σκιουρακι της, ακουει απο μεσα απο την πορτα: «Αααααα ΠΟΝΤΙΚΙΙΙΙΙΙ!!!!! Κα-ΓΚΑΠ!». Κι αυτο ηταν το τελος του σκιουρου.

Καπου εδω θα αναρωτιεστε με ποια λογικη, αλλα περιερχεται στις αγκαλες της οικογενειας ενα σκυλακι. Χαρες η Ελμάιρα με το σκυλακι, αμεσως κολληταρια γινανε, και το τι αγαπη και φροντιδα του εδινε φαινοταν ακομα στα ματια της καθως μου διηγιοταν την ιστορια τοσα χρονια μετα. Δυστυχως δεν ηταν γραφτο του του σκυλιου. Αρχιζει να χανει τριχες, να αδυνατιζει, να μην τρωει… μεχρι που ηρθε η διαγνωση. Καλπαζον καλαζαρ, το οποιο ηταν τοσο καλπαζον που φαινεται οτι το σκυλακι μαλλον το ειχε απο πριν το παρουν στο σπιτι. Παει και το σκυλακι…

Εδω πλεον η κοπελα εχει αποφασισει οτι αλλο ζωακι δε θα παρει. Ελα ομως που η μοιρα στα φερνει αλλιως. Εχει παει με στενη της φιλη σε πανηγυρι γειτονιας και ειναι ενας τυπος εκει που πουλαει κατι ιγκουανες. Κοντοστεκεται η κοπελα να κανει χαζι, και ειναι μια ιγκουανα που την καλοκοιταει. Απο δω κανει το κεφαλι της η φιλη μου, απο δω και η ιγκουανα. Απο κει κανει ενα βημα προς τα δεξια η φιλη μου, χρραπ δεξια παει και η ιγκουανα. Ε δε γινεται, λεει, ειναι γραφτο, και η φιλη της της την κανει δωρο. Αγαπες και λουλουδια! Η Ελμάιρα και η ιγκουανα ειναι αχωριστες!

Παει λοιπον την αλλη μερα στο πετ σοπ για να της αγορασει το αντιστοιχο κλουβακι να μενει (εμαθα στην κουβεντα εκεινη οτι το κλουβακι λεγεται τερραριο ή τερραριουμ. Λογικο!) Μπαινει μεσα στο μαγαζι εχοντας την ιγκουανα πληρως εξημερωμενη και αραχτη πανω στο κεφαλι της. Αγοραζει το καλυτερο τερραριο και την καλυτερη ποιοτητα φαγητου, και βγαινει εξω φορτωμενη και περιμενει τον πατερα της να την παρει με το αμαξι. Εκει που περιμενει εχει μια μικρη εκτασουλα με γκαζον, διπλα στο πεζοδρομιο σα να λεμε (ουτε καν κανονικη πλατεια). Με το που βλεπει η ιγκουανα ομως το γκαζον, χρρρααπ βαζει μια τρεχαλιτσα και φευγει απο το κεφαλι για να βρεθει στο φυσικο περιβαλλον. Μετα μην την ειδατε! Ναι, οσο δυσκολο κι αν φαινεται να χαθει ενα ζωακι μεσα σε τοσο μικρη εκταση, κι ομως! Η φιλη μου με τον πατερα της εψαχναν για 1.30 ωρα τα 5 τετραγωνικα μετρα γκαζον, κι εφυγαν εχοντας εξαντλησει καθε πιθανοτητα να βρουν το ζωντανο, χωρις ομως να το βρουν δυστυχως.

Βλεποντας την Ελμάιρα μας ετσι περιλυπη (να την κλαιν οι ρεγγες δηλαδη), η φιλη της αποφασιζει να της παρει αλλη ιγκουανα προς αντικαταστασιν της χαμενης. Και πραγματι. Η φιλη μου συμβιωνει με το ζωακι της για τους επομενους μηνες αρμονικα. Για οσους δεν το γνωριζουν τωρα, τα τερραρια για ιγκουανες πρεπει να περιεχουν και μια ειδικη λαμπα που τους παρεχει ακτινοβολια UVA και UVB, στην οποια πρεπει να εκτιθενται για συγκεκριμενη διαρκεια καθε μερα. Η φιλη μου εκεινη την εποχη δουλευει σε ενα μαγαζι. Φευγει για δουλεια ενα βραδυ και αναβει τη λαμπα, με σκοπο να τη σβησει γυρνωντας απο τη δουλεια. Ας πουμε οτι κατι συνεβη στη δουλεια και επρεπε να μεινει παραπανω, κι αρα δεν μπορεσε να επιστρεψει στην ωρα της για να τη σβησει. Δε θα ας πω τι εγινε με το ιγκουανα. Οποιος αντεχει, ας το γκουγκλαρει να το μαθει μονος του.

Εκτοτε δεν ξαναπηρε αλλο κατοικιδιο, οπως ευκολα μπορειτε να φανταστειτε.

Για να μη σας πικρανω ομως, θα κλεισω με το παρακατω βιντεακι:

Advertisements