ερωτας

All posts tagged ερωτας

;;

Published 4 by yvris

Πάει;

Αυτό ήταν;

Τελείωσε;

Η ζωή σου κι ζωή μου;

Και πώς θα ζήσω εγώ τώρα;

Πώς θα ζω από εδώ και μπρος;

Ζόμπι; όπως και πριν; Για να μην πονάω;

Δεν έχει νόημα, ψυχή μου… Δεν μπορώ στιγμή να σε βγάλω από το μυαλό μου.

Είσαι παντα εκεί, συνέχεια στη σκέψη μου, και στο πίσω μέρος όταν δεν είσαι στο μπροστα.

περπατάω στο δρόμο και κάτι μου λείπει

οδηγάω και κάτι μου λείπει

με τυφλώνει ο ήλιος και δακρύζω και εκείνη τη στιγμή ξέρω πως κάτι μου λείπει

λείπει ένα κομμάτι μου, και δεν είμαι ολόκληρη, δεν είμαι ιδια

εσύ μου λείπεις. κομμάτι μου. Εσύ.

Τα χαμογελαστά ερωτευμένα σου ματάκια που τα κοίταζα και ήταν η απόλυτη ευτυχία. και δεν ήθελα τίποτε άλλο.

η αγκαλιά που κούμπωνε. τα βράδια στο κρεβάτι. Απλά να σε κρατάω αγκαλιά…

να βλέπουμε σειρές, να κάνουμε βόλτες. να με βοηθας με το σπίτι, που είχες πάρα πολύ καιρό να κάνεις.

Να σε φροντίζω όπως καμία. Να σε νοιάζομαι.

Να σε κρατάω στην αγκαλιά μου μικρό σπουργιτάκι, στρειδάκι που έκλεισες πάλι. Να με χαϊδεύεις και να σε χαϊδεύω.

Να παίζουμε μουσική και να λέμε αστεία. Να μην κάνουμε τίποτα, απλά να υπαρχεις στον ιδιο χωρο και να σε αγγιζω. Να χωνομαι στην αγκαλια σου. Να με κρατας σφιχτα κατω απο τα σκεπασματα και να σβηνεις το φως. Και να είναι όλα όπως πρεπει.

Μου λείπεις. Βάσανο. Βάσανο η απουσια σου, βάσανο τα γενέθλια χωρίς εσενα.

Βάσανο η ελλειψη της αγκαλιας σου. Βάσανο ο πόνος στο κορμί μου. Βάσανο η απουσία σου.

Αγάπη μου. Α-γ-ά-π-η  μ-ο-υ. Σ’αγαπώ.

Σ’αγαπώ και σε αγάπησα με δύναμη, από την αρχή μέχρι το τέλος (;) και δεν επαψα και δε μειωθηκε ποτε.

Η λαχταρα μου να σε σφίγγω πάνω μου δε μειώθηκε ποτέ.

Σ’αγαπώ βαθιά και με πάθος.

Η τελευταια φορα που ερωτευτηκα.

Ποιος θα με ξαναχαϊδεψει όπως εσύ; Ποια θα σε ξαναχαϊδεψει όπως εγώ;

και (το) εμείς; τι θα γίνει με εμάς;

μήπως είναι λάθος;

και μέχρι τότε ζόμπι;

Cause I saw the end before we’d begun,
Yes I saw you were blinded and I knew I had won.
So I took what’s mine by eternal right.
Took your soul out into the night.
It may be over but it won’t stop there,
I am here for you if you’d only care.
I’ve kissed your lips and held your hand.
Shared your dreams and shared your bed.
I know you well, I know your smell.
I’ve been addicted to you.

Κι αν σου είναι δύσκολο να βρεις τόσα χρόνια
Κάτι ν’αξίζει σε εμάς
Το σ’αγαπώ μου κράτησε σαν κολώνια
όταν λείπω να τη φοράς……

Σ’αγαπώ ❤

Baby, take off your cool

Published 6 by yvris

Δε γραφω αλλο. Ζω!

Αυτο που νιωθεις οτι ολα τα τραγουδια ειναι γραμμενα για σενα, και μιλουν για τη φαση σου; Και οταν ψαχνεις να βρεις ενα τραγουδι εσυ να την εκφρασεις δε βρισκεις κανενα.

Αυτο που τοσο καιρο γραφω και νομιζω οτι περιγραφω το πώς ενιωθα εγω…

Baby, take off your cool
I wanna see you, I wanna see you

More than words

Published 23 by yvris

Οταν συναντιομαστε… ο μαγνητης… το ιδιο υλικο… η αναγκη… η ολοκληρωση… η αγαπη…

Η απογειωση… το χαμογελο… το κυμα χαρας..!

Τα ματια σου στα δικα μου και δεν υπαρχει τιποτα αλλο τριγυρω.

Το αγγιγμα μας μεθυστικο… το αρωμα μας εθιστικο…

οι βαθιες ανασες, η τρικυμια…

Οι αγκαλιες μας παραδεισος… τα φιλια μας κολαση…

Η τελειοτητα.

Το ξερεις οσο το ξερω κι εγω.

Κλεψε μια νυχτα για μενα.

Now I feel the time is right
Love will flow like wine tonight
Give your love and it will come to you, yeah
If you feel that you and me
Could escape and hold the key
To a paradise that’s true and free, yeah

Steal away
Steal away
Steal away the night

Happiness is what you give to me, yeah

Συναισθηματα

Published 9 by yvris

I’ve had my share, δεν μπορω να πω…

Εχω νιωσει τη χαρα την τοσο μεγαλη και δυνατη που δε χωραει μεσα σου, που σε συνεπαιρνει και δεν εκφραζεται με λογια, και σε κανει απλα να χοροπηδας..

Εχω νιωσει ερωτα, τον ερωτα που σε κατακτα σε καθε παραμικρο χιλιοστο του εαυτου σου μεχρι που γινεσαι ολοκληρη ερωτας, χωρις να εχεις τιποτε αλλο πια δικο σου, και εισαι σιγουρη οτι εχεις βρει το αλλο σου μισο, οτι εδω εισαι και τιποτε αλλο πια δε θες.

Εχω νιωσει πονο. Πολυ πονο. Τον πονο που σε κανει να πεφτεις στο πατωμα, να νιωθεις οτι κατι ξεριζωνεται εκεινη τη στιγμη απο μεσα σου, οτι σου τραβανε τα σπλαχνα και τα βγαζουν εξω, τοσο πονο που δεν μπορεις ουτε να κλαψεις. Που για να καταφερεις να ερθεις σε επαφη με τον κοσμο χαραζεις το σωμα σου, για να *νιωσεις* κατι αλλο εκτος απο τον πονο.

Και προδοσια εχω νιωσει, και ξεφτιλα. Πεσμενη στο δρομο, να κρατας αγκαλια ενα ποδι, σε σενα λατρεμενο, για να μη φυγει μακρια σου, κι εκεινο να σε κλωτσαει, και να σε χτυπαει με μπουκαλια.

Εχω νιωσει ματαιοτητα. Ενα βραδυ που βγηκα στο μπαλκονι μου και κοιταξα το συμπαν στα ματια, κι εκεινο γυρισε και μου ειπε ποσο μικρη ειμαι. Και κρατηθηκα απο το καγκελο και απο ενα τηλεφωνο να μην πεσω.

Εχω νιωσει την καρδια μου να σπαει.

Εχω νιωσει τον τρομο του σκοταδιου, τον τρομο της καταθλιψης και του απολυτου τιποτα.

Εχω νιωσει μαλακας, μεγαλος· πώς ειναι οταν ο αλλος απεναντι σου εχει κακο σχεδιο και σε παιζει. Το τεραστιο «γιατι» που ακολουθει, οταν το παιρνεις ειδηση, αλλα δεν το κατανοεις – ΓΙΑΤΙ; Δεν εχασα την πιστη μου στους ανθρωπους, ακομα…

Εχω νιωσει αγαπη, ποσο μεγαλη αγαπη… απο αυτην που δε χωραει στο στηθος σου και κοντευει να το σπασει, που σε αφηνει να κοιτας στον ουρανο με ενα μεγαλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στα ματια σου.

Αυτη θελω. Αυτη θελω στη ζωη μου, αυτη θελω να κρατησω.

Ο ερωτας; Τον εχω αποδομησει και απομυθοποιησει τον ερωτα. Τον εκλογικευσα. Ξερω πια οτι ειναι μια κατασταση που μονοι μας δημιουργουμε μεσα στα κεφαλια μας. Δυστυχως.

Μακαρι να μπορουσα να τον νιωσω, μαναρακι μου. Μακαρι.

Αλλα δεν ξερω αν μπορω πια. Στερεψα. Ερημο, ανυδρο τοπιο, καμενη γη.

Ποιος το περιμενε, εγω..; Που στα 14 ειχα γραψει ενα «ποιημα» (ο θεος να το κανει..) με τον τιτλο «Ερωτευμενη με τον ερωτα». Που πριν 4 χρονια εγραφα αυτο. Που ήθελα ενα πραγμα, πάντα να ειμαι ερωτευμενη. Και στα 28 μου να συμφωνω με το Νιτσε: Ultimately, it is the desire, not the desired, that we love.

Ε, τοση φωτια στο τελος με εκαψε.

Δε θελω το ιδιο για σενα, καρδουλα μου… μακαρι να μην ερθεις εδω… Να θες να νιωσεις, και να μην μπορεις. Να θες να δοθεις ολοκληρωτικα στο κυμα που σε παρασερνει, σε σηκωνει ψηλα και σε πεταει με δυναμη στην αμμο, να μπαινεις μεσα στη φουρτουνιασμενη θαλασσα και να μη θυμασαι πώς γινεται.

Δεν ξερω αν μπορω να ξαναερωτευτω πια. Πανε πολλα χρονια. Τον περιφρονω πια αυτον τον φτερωτο κυριο με τα βελη.

Και δεν ξερω αν θελω…

Αλλα αυτο, τωρα, ειναι οσο πιο κοντα εχω φτασει.

(Και καπως ετσι εγινα, καρδια μου, σαν αυτο που με πληγωσε.)

(Μη μου γαμησεις και την αγαπη, γαμωτο..!)

Τι φεγγαρι αποψε…

Published 7 by yvris

Δεν ειμαι μονογαμικη. Ποτε δεν ημουν. Και το ηξερες απο την αρχη. Δεν πιστευω πως το να πηγαινεις με μονο εναν ανθρωπο μεχρι το τελος της ζωης σου ειναι το φυσικο και το φυσιολογικο. Πιστευω πως μπορει να συμβει, ναι. Αλλα ΑΠΟ ΕΠΙΛΟΓΗ. Αποτελει μια επιλογη μονο, η οποια μπορει να γινεται ειτε ελευθερα, ειτε (τις περισσοτερες φορες) βεβιασμενα, απο επιβολη. Επιβολη τινος; της κοινωνιας, ειτε των αξιων της κοινωνιας που εχουμε εσωτερικευσει κι ακολουθουμε θεωρωντας οτι ειναι το δικο μας συστημα αξιων.

Επιλογη, λοιπον, και οχι το φυσικο και το φυσιολογικο, και αυτο σημαινει πως οποιος ειναι πολυγαμικος ΔΕΝ ειναι ανωμαλος. Ακολουθει απλα τη φυση του, απλα δεν κανει την επιλογη της μονογαμιας. Και στην τελικη, γιατι να την κανει; Μηπως και πολλοι που την κανανε, δεν την παραβιασαν; Με αποτελεσμα ειτε να πληγωσουν το συντροφο τους που το ανακαλυψε, ειτε να ζουν σε ενα ψεμα προκειμενου να μην τον πληγωσουν. Και ολα αυτα γιατι; Γιατι ηρθε καποιος και μας ειπε οτι το να ερθεις κοντα με καποιον αλλο, με τον οποιο δεν εισαι σε «σχεση», και το να νιωσεις ομορφα με αυτο το πλησιασμα, ονομαζεται «κερατο» και ειναι κατι κακο. Και ερχομαι εγω και ρωταω, ρε παιδια: Αφου θα το κανετε που θα το κανετε, γιατι να πρεπει να παει και ολος ο πονος της κοροϊδιας μαζι, και δεν το κανετε ελευθερο, ανοιχτο και ειλικρινες απο την αρχη; Γιατι ολο το ψεμα και οι ενοχες; Επειδη πρεπει σωνει και ντε να βλεπουμε τον αλλο σαν ιδιοκτησια, και αν παει με καποιον αλλο δεν ειναι πια και καλα «δικος μας»; Μα ποτέ δεν ηταν, οι ανθρωποι δεν ειναι αντικειμενα για να ανηκουν.

Σου το ειχα πει απο την αρχη, λοιπον, οτι εμενα αυτες ειναι οι αποψεις μου, και στη θεωρια, και στην πραξη. Δεν τις δεχτηκες, δεν τις ηθελες, ηθελες ομως να εισαι μαζι μου κι εμεινες και προσπαθουσες να το αρνηθεις αυτο για μενα. Κι εγω προσπαθησα, προσπαθησα να προσαρμοστω σε αυτο που ηθελες για να ειμαστε καλα μαζι και να μη σε πληγωσω. Δε μου βγαινει ομως. Δεν ειμαι αυτο. Το προσπαθησα, δε μου βγαινει.

Και κοιτα τωρα ποιες ειναι οι επιλογες που μου αφηνεις: Ειτε θα πρεπει να σε πληγωσω, ειτε θα πρεπει να σε κοροϊδεψω, ειτε θα πρεπει να αρνηθω τη φυση μου και να καταπιεσω τις επιθυμιες μου, νιωθοντας ετσι θυμο για εσενα που μου το επιβαλλεις αυτο. Γιατι να πρεπει να ειναι αυτες μονο οι επιλογες μου; Γιατι να μην «επιτρεπεται» να κανω αυτο που θελω και να περασω ομορφα, αφου ετσι κι αλλιως μαζι σου εχω επιλεξει να ειμαι και δεν προκειται να σε αγαπω λιγοτερο. Ενω αν νιωθω θυμο για σενα για τα πραγματα που δε με αφηνεις να εχω, ειναι πιο πιθανο να αλλαξουν τα συναισθηματα μου απεναντι σου. Ενω αν σου πω καποιο ψεμα και σε κοροϊδεψω τοτε ακομα πιο σιγουρο ειναι οτι θα απομακρυνθουμε, γιατι δε θα μπορω να σε κοιταω στα ματια και γιατι θα αισθανομαι και ασχημα απο την πλευρα σου που θα εισαι ignorant. Γιατι δεν μπορεις να με δεχτεις και να με αγαπησεις γι’αυτο που ειμαι, και θες κατι αλλο;

Με τετοιο φεγγαρι αποψε εξω… Με τετοιες μυρωδιες, απο τα ανθισμενα γιασεμια, τις λεμονιες και τις αγγελικουλες… Ειναι αδικο να μην μπορω να ερθω κοντα, με ανθρωπους που θελω να ερθω κοντα. Οταν ολη η εποχη φωναζει ερωτα… θελω να πλησιασω, να φλερταρω, να αγγιξω ενα ζεστο κορμι. Θελω να φιλησω ενα ζευγαρι απαλα χειλη με αγριο παθος. Θελω να τα νιωσω στο λαιμο μου. Θελω να νιωσω τα χερια γυρω απο τη μεση μου, να με τραβανε και να με σφιγγουν πανω του.. Θελω να χαθω μεσα στον κοσμο, σε ενα κλαμπ που θα μυριζει ιδρωτα και τσιγαρο, να πιω μεχρι να ζαλιστω και να μην συνειδητοποιω ακριβως τι κανω, και να κλεισω τα ματια κι ετσι ζαλισμενη να παραδοθω στο παθος, στη δινη ενος φιλιου, απο αυτα που δε δινονται μονο με το στομα αλλα με ολοκληρο το κορμι. Θελω να κανω προστυχο ερωτα, μα και με σεβασμο συναμα, το σεβασμο που μοιραζονται δυο ανθρωποι που εχουν αποφασισει μαζι οτι αποψε θα μοιραστουν το κορμι τους. Θελω να νιωσω ενα κορμι, και ενα πλησιασμα, διαφορετικο απο το δικο σου. Να συζητησω με καποιον που εχει αποψεις διαφορετικες απο τις δικες σου, που μυριζει διαφορετικα, καινουργια, που μιλαει και γελαει και αγγιζει διαφορετικα, και να μου αρεσει αυτο και να προκυψει κατι παραπανω, που θα ειναι διαφορετικο απο το δικο μας, κι ας μην κρατησει.

Δε μου δινεις τις πεταλουδες στο στομαχι, ποτε δε μου τις εδωσες παρα μονο καποιες σκορπιες στιγμες. Και δεν τις θεωρω προϋποθεση για να εισαι με καποιον τελικα. Σ’ αγαπω βαθια, αλλα μ’εναν τροπο οικειο. Διαφορετικο. Με συγκινει το μυαλο σου, που ειναι δυνατο και δε με κανει να βαριεμαι, ο τροπος που με καταλαβαινεις και με προσεχεις οσο κανείς, ο τροπος που μου κανεις ερωτα και ο τροπος που με κρατας στην αγκαλια σου. Ο τροπος που νιωθω ομορφα, ηρεμη και ολοκληρωμενη οταν ειμαι διπλα σου. Και γι’αυτο εχω επιλεξει να ειμαι μαζι σου.

Θελω ομως και τις πεταλουδες στο στομαχι. Τις θελω. Και δεν εχεις δικαιωμα να μου τις παρεις.

Κλεφτεεες..!

Published 5 by yvris

Λοιπον σημερα θελω εστω και καθυστερημενα να αποδειξω στον Παγκαλο πως ο,τι και να λεει ΔΕΝ τα φαγαμε μαζι. Και γιατι; Γιατι ακομα κι αν ηθελα, ειμαι εντελως ανικανη να κλεψω!

Αληθεια! Οσες φορες το προσπαθησα απετυχα παταγωδως, μεχρι που στο τελος παρατησα το αθλημα. Ιδου οι αντιστοιχες ιστοριουλες για να κρινετε και μονοι σας!

Πρωτη φορα λοιπον που επιχειρησα να κλεψω κατι ηταν οταν ημουν ακομη στο Δημοτικο. Ειχα κατι φιλες (τωρα στο σχολειο ηταν, στο χωριο ηταν, στη γειτονια ηταν δε θυμαμαι) οι οποιες συζητουσαν για το πως κλεβανε τσιχλες απο το περιπτερο και ποσο ευκολο ηταν, και οτι ολοι το κανουν και οποιος αγοραζει τσιχλες ειναι χαζος ή ανικανος να κλεψει. Μη θελοντας να περναω για τιποτα απο τα δυο, την επομενη φορα που πηγα στο περιπτερο να αγορασω τσιγαρα για τον πατερα μου (αραγε τωρα να τα δινουν στα παιδακια με ολους αυτους τους νομους;) προσπαθησα να κλεψω και μια-δυο big babol. Με ειδε ομως η περιπτερου… και μου εριξε αυτο το βλεμμα του «ελα τωρα, ξερεις οτι δεν ειναι σωστο αυτο που κανεις» που το θυμαμαι μεχρι σημερα. Ντραπηκα απιστευτα και εκτοτε τερμα το σπορ κλοπης τσιχλων απο περιπτερα.

Το επομενο περιστατικο εγινε παλι στο Δημοτικο, αλλα λιγο μεγαλυτερη. Ειχαμε παει για τριημερο στο εξοχικο κατι οικογενειακων φιλων που ειχαν 2 κορες στην ηλικια μου. Αν και γενικα εγω ως παιδακι δεν επαιζα πολυ με κουκλες αλλα πιο πολυ τυραννουσα τον αδερφο μου, αφου βρεθηκαμε 3 θηλυκα μαζι οι κουκλες ηταν κατι το αυτονοητο, οποτε τις πηραμε μαζι μας στο εξοχικο. Οταν ομως ανοιξανε αυτες τα αντιστοιχα δικα τους παιχνιδια, ηρθαν στο φως κατι πολυ ομορφα κουκλο-φορεματακια τα οποια ζηλεψα απιστευτα! Θεωρωντας οτι ηταν αδικο αυτες να εχουν τοσα πολλα και τοσο ομορφα φορεματακια, ενω εγω ειχα μονο τα «μαμισια» των δικων μου κουκλων, αποφασισα οτι το δικαιο και το σωστο ηταν να τους παρω μερικα. Διαλεξα 2-3 πολυ ομορφα και απλα οταν φευγαμε τα καβατζωσα και τα πηρα μαζι με τα δικα μου.

Αδικος κοπος. Καθε φορα που τα κοιταζα με επιαναν κατι ΑΠΙΣΤΕΥΤΕΣ τυψεις! Οποτε την επομενη φορα που βρεθηκαμε με την οικογενεια τους, τα πηρα μαζι στο τραπεζι και ειπα οτι ειχαν μπλεχτει με τα δικα μου και τα πηρα καταλαθος. Αυτες δε φανηκαν να εχουν καμια φοβερη αντιδραση και πιστευω οτι δεν το πολυφαγανε το παραμυθι, αλλα ισως αυτο ειναι και παρανοια της βεβαρυμενης μου συνειδησης!

Και φτανουμε στο Λυκειο… Στο σχολειο μου ηταν μια κοπελα, ας την πουμε Μαρινα. Η Μαρινα ηταν πολυ αντισυμβατικη. Εκλεβε, καπνιζε, ειχε κανει σεξ με αντρες και γυναικες χωρις σχεση και φημες ελεγαν οτι επαιρνε και διαφορα χαπια και ξερω γω τι αλλο. Ετρωγε φρικες και εκανε αποπειρες αυτοκτονιας, κυκλοφορουσε δειχνοντας να εχει μεγαλη αυτοπεποιθηση αλλα χωρις ποτε να σνομπαρει κανεναν. Ηταν αρκετα εναλλακτικη και γενικα εδειχνε να εχει ζωη κυριως εκτος σχολειου, σε αντιθεση με ολους εμας. Ολα αυτα ασκουσαν πανω μου μια φοβερη γοητεια και την ειχα ερωτευτει. Ηθελα παρα πολυ να βρεθω στην αγκαλια και στο κρεβατι της, ενιωθα ομως πολυ λιγη, μικρη και απειρη μπροστα της, παρολο που της εριχνα και δυο χρονια.

Μ’αυτα και μ’αυτα ψιλομιλουσαμε, αυτη εδειχνε να με εχει σε καποια εκτιμηση διοτι κι εγω γενικα δεν μπορω να πω οτι ταιριαζα σε εκεινο το σχολειο, ειχαμε και καποιες κοινες φιλες και μια στο τοσο μιλουσαμε κιολας – σε καποια φαση κιολας ειχαμε φασωθει. Ακομα θυμαμαι τα μαλακα και ζεστα χειλη της και την αναπνοη της που μυριζε Davidoff χρυσο.. Οταν μετα απο πολλα χρονια ειχα ξεκινησει το καπνισμα για κανα χρονο, ειχα επιλεξει εκεινη τη μαρκα γιατι η γευση μου θυμιζε εκεινη.

Μια ωραια μερα λοιπον, ανοιξη προς καλοκαιρι πρεπει να ηταν, καπου εκανα κοπανα και οπως τριγυριζα πετυχα τη Μαρινα. Ελπιζα σε καποιο καινουργιο φιλι, αντ’αυτου ομως η ομορφη, σκοτεινη παρεα μου ειχε μια αλλη προταση: Να πηγαιναμε εκει που ειχαν αφησει τις τσαντες τους τα παιδια που εκεινη την ωρα ειχαν γυμναστικη, να κλεβαμε κανενα κινητο. Το ειπε τοσο φυσικα, λες και ηταν κατι που εκανε καθε μερα πριν το μεσημεριανο της: «Παμε να κλεψουμε κανενα κινητο;»

Υπηρχε νομιζετε καμια περιπτωση να πω εγω οχι ή να ξεκινησω το κηρυγμα οτι αυτο δεν ειναι σωστο, και να με περασει το αντικειμενο του ποθου μου για κανενα φλωρακι; Ευκολα λοιπον ειπα ναι – ισως μετα να κερδιζα και το πολυποθητο φιλι. Παμε, ανοιγουμε 1-2 τσαντες και βουταμε τα πρωτα κινητα που βρηκαμε. Εμπειρη αυτη, βγαζει την καρτα sim απο εκεινο που βουτηξε αυτη και την πεταει σε εναν υπονομο. Εγω δε θυμαμαι αν το εκανα κι αυτο ή οχι. Τσαμπα η ολη ιστορια παντως, φιλι δυστυχως δεν επαιξε.

Τελειωνει η κοπανα, παμε για μαθημα, τελειωνει η σχολικη μερα ομως εμενα δεν εφευγε απο το μυαλο μου οτι ειχα κανει κατι που δεν ηταν σωστο. Την αλλη μερα το πρωι το αποφασισα. Στη διαδρομη για το σχολειο τα ξερασα ολα στον αδερφο μου, του εδωσα το κινητο και του ειπα να παει να το παραδωσει στο γραφειο του γυμνασιαρχη και να πει οτι το βρηκε στο πατωμα κοντα εκει που κανανε γυμναστικη. Το εκανε. Αν το παιδι που το εχασε το αναζητησε ποτε στο γραφειο και αν το πηρε πισω δεν ξερω.

Οπως βλεπετε 3/3 fail. Δεν ειμαι φτιαγμενη για να κλεβω. Παντως αν ποτε με διαβασει η Μαρινα, που στην πορεια εφυγε απο το σχολειο και τωρα εχει μια επιτυχημενη ζωη στο εξωτερικο, και αναγνωρισει τον εαυτο της σε αυτο το κειμενο, να ξερει πως η αναμνηση της, 12 χρονια μετα, ακομα με αναβει.