επικοινωνια

All posts tagged επικοινωνια

Dynamics pt.1

Published 23 by yvris

Αυτο το ποστ κυκλοφορει στο μυαλο μου απο τοτε που ημουν στη Ζυριχη με τη “μικρη μου αδερφη” επισκεπτομενες ενα φιλο, δηλ περιπου 3 μηνες πριν (μα πως περασαν! Φταιει το τρεξιμο για τη βιζα που δε με αφησε να χαλαρωσω, εμμ, περισσοτερο :Ρ ) αλλα τελικα τωρα εκατσα να το γραψω με αφορμη ενα “περιστατικο” που εγινε χτες. Θελω κι εδω να μιλησω για δυναμικες, αλλα οχι εσωτερικες. Δυναμικες μεταξυ ανθρωπων, αλλαγες στην αλληλεπιδραση και στις διαφορων ειδων σχεσεις που εχουμε.

Για παραδειγμα τις δυναμικες μεταξυ ανδρων και γυναικων, ακομα και αν καποιος απο τους δυο (ή και οι δυο) ειναι γκέι! Ο ελβετος φιλος μας εκει ειναι γκέι οσο δεν παει παραπανω και η φιλεναδα μου ειναι σε φαση που ψαχνεται με τον προσανατολισμο της, γιατι μεχρι στιγμης οι αντρες δεν τη φτιαχνουν ιδιαιτερα (μπορει να ειναι ομως και λογω απειριας στο σεξ). Παρατηρησα ομως στη Ζυριχη οτι η φιλεναδα μου, το γλυκο μικρο κοριτσακι με το παιδικο προσωπο, ξαφνικα οταν ημασταν με αλλους αντρες μεταμορφωνοταν σε μια γυναικα με τα ολα της που φλερταρε και προσπαθουσε να με “παραγκωνισει”! καλα εμενα σκασιλα μου, γκομενο εχω, δεν πηγα για να βρω. Αλλα μου εκανε εντυπωση που αντι να προσπαθησει να με βαλει σε μια παρεα που εκεινη ηδη ηξερε, προσπαθουσε να γινει το κεντρο της προσοχης. Στο μεταξυ μιλαμε για μια κοπελα με την οποια εχω συγκατοικησει και εχουμε πολλες φορες να βρεθει σε μια παρεα με αντρες μαζι, τους οποιους ομως ηδη γνωριζαμε. Και παντα ηταν λιγο ντροπαλη, λιγο καθοταν στην ακρη και απεφευγε τα “φλας”. Αλλα πες παει στο διαολο που μεταμορφωνοταν με τους αλλους. Αυτο το πραμα που γινοταν η ανταγωνιστικη γυναικα ακομα και οταν ημασταν μονες μας με τον γκέι πού το πας; Δηλαδη ακομα και καποιος που νομιζεις οτι γνωριζεις απο την καλη και απο την αναποδη, και οτι ειναι το γλυκο κοριτσακι, η μικρη σου αδερφη, μπορει σε διαφορετικο setting με διαφορετικους ανθρωπους και διαφορετικους “στοχους” να γινει ξαφνικα τελειως αλλος ανθρωπος.

Ενα αλλο πραγμα που παρατηρησα στη Ζυριχη, ή μαλλον επιβεβαιωσα, ειναι οτι η (σωματικη) ελξη ξεκιναει τελικα απο εγκεφαλικες καταστασεις και απο συναισθηματα.. Ηταν πρωτογνωρο και πανεμορφο το να αισθανομαι ελξη, να θελω να αγκαλιασω και να φιλησω, ενα αγορι που σεξουαλικα δε θα γινοταν κουκου (αφου ειπαμε δε γουσταρει γυναικες) και να νιωθω την ιδια ελξη απο την πλευρα του παρολα αυτα! Επειδη αισθανομασταν τοσο κοντα. Ωραιο πραμα αυτη η ελξη. Ερχεται σαν αυρα με μαγικη χρυσοσκονη και αγκαλιαζει απο τους ωμους τα δυο (τρια, τεσσερα..) ατομα που την αισθανονται, που μονο αυτα τη βλεπουν, μονο αυτα νιωθουν οτι ειναι εκει, και τους ενωνει σε ενα συμπλεγμα που μονο αυτα γνωριζουν οτι ειναι μερος του. Και ας μην εκφραστει με λογια. Απεραντη τρυφεροτητα εκεινες τις μερες, μεταξυ των τριων μας. Ανετα γινοταν ενα σκηνικουλι μεταξυ μας, οχι για την καβλα. Για την ανταλλαγη ενεργειας.

Συνεχιζω με αλλες δυναμικες. Αυτές που σε κανουν να γουσταρεις ενιοτε το γκομενο της κολλητης σου. Οχι γιατι εισαι κακια και θες να της τον φας. Αλλα γιατι μεσα απο τις τοσες περιγραφες της και τον θαυμασμο της για αυτον και τα τρυφερα σκηνικα τους που σου διηγειται σε κανει να τον βλεπεις με τα δικα της ματια… οποτε λογικο να τον αισθανεσαι πιο κοντα σου απ’ο,τι πραγματικα ειναι. Τον ξερεις αλλωστε πλεον πολυ καλα, μεσα εξω, ισως και καλυτερα απ’ο,τι ξερει ο ιδιος τον εαυτο του (οσο να ναι οι γυναικες εχουμε περισσοτερο insight και empathy απο τους αντρες, συνηθως). Ειναι ο ιδιος μηχανισμος που σε κανει, οταν αυτη τελικα τον διαολοστειλει, να τον βλεπεις πλεον σαν το μαλακα που απογοητευσε την κολλητη σου και να σου κανει κι εσενα οτι δεν ειναι αρκετος σαν αντρας. Και χανεις το ενδιαφερον σου στο ατομο, ακομα και αν ηταν γαματος και θα κανατε γαμω τις παρεες. Ενω αν πραγματικα τον γουσταρες θα ησουν σε φαση “α ειναι ελευθερος τωρα, παμε”. Πως διαολο το λενε οι ψυχολογοι αυτο; Προβολη; Μεταβιβαση; Whatever.

Και εννοειται το γνωστο παλιο σκαλωμα που τρως οταν μαθεις οτι ο πρωην σου εχει καινουργια γκομενα. (Γρ. αυτο δεν παει σε σενα, στα @@ μου. Αυτο που παει για σενα ειναι ενα αλλο ποστ με τιτλο Walking past the Abbey Road λιγο παρακατω, ψαξε το μια που εκανες τη βολτα απο δω. Κι επισης μια κατηγορια στο ποστ “Ανθρωποι και ανθρωποι”, την ενεπνευσες εσυ). Ακομα κι αν εστειλες εσυ τον πρωην, ακομα κι αν δεν ησουν ποτε ερωτευμενη μαζι του, καπου σου χτυπαει ενα καμπανακι, no? Σε φαση “αραγε ειναι αυτη καλυτερη απο μενα;” (που δεν ειναι), σε φαση “ελα μωρε απο απελπισια την εχει” ή “σιγα μην ειναι μαζι της οπως ηταν μαζι μου” (που ενιοτε οντως δεν ειναι). Δε γινεται ομως με ολους τους πρωην! Αλλα δεν εχω καταφερει ακομα να βρω το pattern: ολους τους πρωην μου εν γενει τους εχω “στειλει” εγω (εμενα δε με χωριζουν.. ή τους χωριζω ή δε μου καθονται, για να μην πειτε οτι τρωω σκαλωμα λογω της χυλοπιτας), και εχω φαει το σκαλωμα και με καποιους που ημουν τρελα ερωτευμενη (και αντιστοιχα με αλλους που ημουν ερωτευμενη δεν το φαγα), και με καποιους που δεν ημουν ποτε (και αντιστοιχα για αλλους αδιαφορησα). Ελα μωρε ιδιοκτησιακα καταλοιπα ειναι αυτα, στο μυαλο μου οποιος θελει μπορει να ειναι με οποιον θελει ακομα κι αν εχει αλλη σχεση, αλλα αν μπορει κανεις να μου εξηγησει γιατι με συγκεκριμενους πρωην θα με ενδιεφερε, ευχαριστω.

Τελευταιο ειναι ενα πιο εσωτερικο dynamic, δεν αφορα τοσο σε μια σχεση οσο σε ενα ατομο. Ειναι αυτη η δυναμη επιβιωσης που εχει καποιος μεσα του που δεν την ξερει αλλα ξαφνικα βρισκει τροπους να αναδυεται οταν τα πραγματα γυρω του πανε σκατα. Αυτο παει στη μικρη μου αδερφη. Λιγους ανθρωπους εχω συναντησει με σκεπτικο και αυταρκεια σαν τη δικη της, 22 χρονων και αποφασισμενη να μην τρωει λεφτα απο τους δικους της πια. Αλλα να μη βρισκει δουλεια στο αντικειμενο της, και να πιανει δουλειες της πουτσας για να μην ειναι εξαρτωμενη, τρεις δουλειες, και να ξερει ολες τις τρυπες του συστηματος υπερ της, και να εχει δικτυωθει παντου. Το μικρο γλυκο κοριτσακι, να παιζει τους παντες και τα παντα στα δαχτυλα της, κι ας επεφτε ξερη στο κρεβατι το βραδυ απο την κουραση.

Κλεινω με το “περιστατικο” που με εκανε να ανασυρω απο το μυαλο μου το ποστ. Εδω προσεξτε δυναμικες:

Τα προσωπα της ιστοριας: Ο πρωην 1, ο πρωην 2 και η πρωην κολλητη (ναι δυναμικη 1: ειναι ολοι πρωην). Η πρωτη εχει γραψει ενα στατους στο φεησμπουκ και οι αλλοι δυο απο κατω εχουν σχολιασει. Εγω το διαβαζω και γελαω.

Το μπακγκραουντ τωρα.

Πρωην 1: Ο λεγομενος τοξικος πρωην. Οχι επειδη ειναι αυτος στον οποιο ξαναγυρναω αλλα επειδη οσο ειχαμε τη σχεση ηταν τοξικη. Ο πρωην με τον οποιο χωριζαμε μετα απο επικους καβγαδες για να τα ξαναβρουμε τελειως δραματικα λιγο καιρο μετα, ειχαν πεσει ξυλο, προσβολες, ιστοριες. Δεν υπαρχει εχθρα μεταξυ μας (αλλωστε με παρακαλαγε μεχρι κ 4 χρονια μετα το χωρισμο να τα ξαναβρουμε). Αλλα πολυ ευχαριστως δε θα ηθελα να διασταυρωθω μαζι του για κανενα λογο ΠΟΤΕ πια. (Με αυτον δεν ειμαστε friends στο ρουφιανο ενω με τα αλλα δυο προσωπα ειμαστε, ο θεος να μας κανει).

Πρωην 2: Με αυτον η σχεση ηταν σουπερ και ο χωρισμος φιλικος, αλλα μετα το χωρισμο εκανε κατι καφριλες και με απογοητευσε τελειως σαν αντρας, οποτε δε χανουμε και τιποτα. Θεωρητικα μιλαμε αλλα στην πραξη δε συμβαινει.

Πρωην κολλητη: Φιλες παιδιοθεν, προ μερικων ετων ριξαμε εναν ωραιοτατα καβγα και “χωρισαμε” λογω σημαντικων διαφορων στη νοοτροπια. Αυτη ειναι της φασης Μυκονος και τι ρουχα φορας, εγω σορι αλλα κοιταζω λιγο λιγοτερο επιφανειακα πραγματα οταν επιλεγω τις παρεες μου.

Ποια ειναι τωρα η πλακα;

Καταρχας η πρωην κολλητη δεν χωνευοταν ουτε με τον πρωην 1 (αυτος γενικα της την επεφτε οσο τα ειχε μαζι μου – ειπαμε ντε τοξικος – αυτη τον ειχε απορριψει 100 φορες γιατι της εκανε πολυ φλωρος και οταν η σχεση μου μαζι του χειροτερεψε – ναι της την επεφτε και στις “καλες” μας μερες – ως κολλητη μου αλλα και ως λογικος ανθρωπος δεν τον πηγαινε γιατι εβλεπε οτι ηταν ψυχοπαθης) αλλα ουτε και με τον πρωην δυο (γιατι αυτη τοτε εκανε διαφορες ιστοριουλες τυπου να παιρνει ecstasy και να φασωνεται με οποιον να ναι στα κλαμπακια, μην κοιτατε που τωρα μας το παιζει κυριλε καλο κοριτσι και “εγω δεν ξερω για τι πραγμα μιλας”, και αυτος οπως ηταν λογικο την εκραζε ως επιφανειακη, κι εγω επειδη δεν ημουν και ιδιαιτερα εξυπνη ελεγα στον καθενα τι ελεγε ο αλλος για αυτον με αποτελεσμα να αλληλοθαβονται και να μην πηγαινονται). Αλλα παρολα αυτα ειναι φιλαρακια στο φεησμπουκ. Τι ωραια που μας φερνει κοντα!

Κατα δευτερον, αν και υποτιθεται οτι τα ειχαμε ξαναβρει μετα τον τσακωμο, παρολο που δεν ξαναγιναμε ποτε κολλητες, η ρουφιανα σβηνει τα σχολια που της αφηνω (γιατι τι;) αλλα εχει κολλητηλικια με τους πρωην μου, με τον εναν εκ των οποιων κανουν και πριβε συζητησεις και εχει παει και στην καφετερια του (αφου τωρα ειναι “επιτυχημενος επιχειρηματιας”) ενω εγω δεν τον εχω καν friend, ενω με τον αλλο αλληλοευχονται και χρονια πολλα σε γιορτες και γενεθλια, ενω ουτε για το τυπικο της υποθεσης δε μου εχουν ευχηθει εμενα!

Κατα τριτον, ο πρωην 1 και ο πρωην 2 μισιουνταν θανασιμα. Ο μεν 1 μισουσε τον 2 γιατι θεωρουσε οτι με ειχε κλεψει απο αυτον. Ασχετο που ειχαμε χωρισει 6 μηνες πριν τα φτιαξω εγω με τον 2. Ειπαμε, ψυχοπαθεια. Σε σημειο που πηγε κι εμαθε κουνγκ φου για να τον σαπισει στο ξυλο – δεν το ειπα εγω, εκεινος το ειπε. Ο δε πρωην 2 δε χωνευε τον πρωην 1 διοτι εκεινος με επαιρνε τηλ κλπ για να τα ξαναβρουμε ενω ημουν ηδη με τον 2. Και γιατι ηξερε τι ειχα περασει με το μαλακα.

Αναρωτιεμαι αν τωρα που εκαναν και οι δυο σχολιακια στο ιδιο στατους της πρωην κολλητης συνειδητοποιησαν ποιος ειναι ποιος κλπ. Με τρωει το χερι μου να παω να αφησω σχολιακι, αλλα προς το παρον κρατιεμαι. Οχι για καναν αλλο λογο, επειδη ειναι και στον τοιχο της μαλακως και μη νομιζει οτι ασχολουμαι μαζι της (αλλα εγω φταιω που μου το πεταξε στο feed ο ρουφιανος;) Ωρες ωρες σκεφτομαι να τη σβησω να μην τη βλεπω και χαλιεμαι αλλα την κραταω λογω περιεργειας.

Ωραιο πραγμα το φεησμπουκ. Μας φερνει ολους πιο κοντα.

EDIT: Παιδια ο πρωην 2 δουλευει πλεον στο μαγαζι του πρωην 1. Η πραγματικοτητα ξεπερναει τη φαντασια!!!!!!!!!!!!

Black tulips

Published 11 by yvris

Λενε οτι ματια που δε βλεπονται γρηγορα λησμονιουνται, οτι οσο πιο πολυ καιρο περνας μακρια απο καποιον, τοσο σιγα σιγα τον ξεχνας.

Τοτε μπορει να μου εξηγησει καποιος πως ειναι δυνατον εμενα να μου λειπεις ολο και περισσοτερο;!

Οσο καιρο κανουμε να μιλησουμε, οσο περναει καιρος χωρις να σε δω, αντι να σε ξεχναω και να σε βγαζω απο τη ζωη μου, αντι να ξεθωριαζεις μεσα μου, τοσο πιο εντονη γινεται η επιθυμια μου να ξαναβρεθουμε, να σε αγγιξω, να σε δω! Αλλες φορες με τη μορφη της νοσταλγιας για τις μερες που περνουσαμε μαζι ενω αλλες σαν oνειροποληση για τις καινουργιες στιγμες που θα ζησουμε μαζι στο μελλον..

Πριν μερικες μερες τσακωθηκε η Γ. με τον Μ., το ζευγαρι αυτο που το πρωτο τους ραντεβου κρατησε 5 μερες. Και ο τσακωμος τους μου θυμισε τους ηλιθιους τσακωμους εγωισμου που ειχαμε στις αρχες μας. Δεν περιμενα ποτε οτι θα το ζουσα αυτο τοσο εντονα, τον τσακωμο ενος αλλου, οτι θα μου δημιουργουσε τοσο δυνατα συναισθηματα! Οτι θα πονουσα τοσο πολυ, με την αδυναμια τους να το χειριστουν και με την σφοδρη μου επιθυμια να τους βοηθησω να το ξεπερασουν, αφου εγω ξερω! Ξερω πως ειναι να αγαπιεσαι τοσο δυνατα και ομως να αναλωνεσαι σε καβγαδες επιβεβαιωσης. Για δυο μερες δεν περπατουσα, μαλλον πετουσα, ή ακομα καλυτερα αιωρουμουν σαν πνευμα σε αυτον τον κοσμο ενω το μυαλο, η καρδια και ολο μου το ειναι βρισκονταν 4 χρονια πισω, σε εκεινες τις μερες που πρωτογνωριστηκαμε. Που δεν ειχαμε καταλαβει ακομα ο ενας για τον αλλο οτι ειναι φιλος και οχι εχθρος η αντιπαλος. Που προσπαθουσαμε και οι δυο μεσα στην ελξη μας και το φοβο μας για απορριψη να κανουμε επιθεση, την καλυτερη αμυνα, για να μην αφησουμε τον αλλο να δει τα σημεια μας που θεωρουσαμε αδυναμα. Προβολες των δικων μας ανασφαλειων πανω στον αλλο, λες και ηταν καθρεφτης.. Εσυ φοβοσουν οτι ησουν ανεπαρκης, οτι δεν μπορουσες να σχετιστεις με μια γυναικα. Εγω φοβομουν οτι θα με βρεις ασχετη και αδαη σε πολλα θεματα, οτι θα με θεωρησεις ηλιθια και οτι δε θα μπορω να εξαπτω το ενδιαφερον σου, οτι θα με βαρεθεις και φυγεις. Με αποτελεσμα εσυ να με διωχνεις ενω εγω να προσπαθω να υποβιβαζω τις γνωσεις και τις αποψεις σου, χτυπωντας ετσι στο μονο σημειο που νομιζες οτι ειχες, κανοντας σε να με διωχνεις ακομα περισσοτερο. Κοκορομαχιες. Κι ομως μια ελξη να μας τραβαει τον ενα πανω στον αλλο σα μαγνητες. Ηταν δυνατον να κρατησει αυτο για πολυ;

Κι ομως το ξεπερασαμε, αγαπη μου, ενα βραδυ σε ενα παγκακι, που ανοιξαμε τις καρδιες μας, ευθραυστες σαν κρυσταλλα, ο ενας στον αλλο και ξεγυμνωσαμε τους φοβους μας μιλωντας με ειλικρινια. Που αναγνωρισαμε στο προσωπο του αλλου το συμμαχο, που νιωσαμε ανακουφιση κι ενα καινουργιο δεσιμο καθως μοιραστηκαμε τους φοβους μας και που διστακτικα ενωσαμε τα χειλη μας σε ενα καινουργιο φιλι. Και που δωσαμε, εμπιστευτηκαμε τα κρυσταλλακια αυτα ο ενας στα χερια του αλλου, τα κρατησαμε και τα ζεσταναμε στην αγκαλια μας με προσοχη να μη σπασουν. Για τους επομενους μηνες.

Για τους επομενους μηνες συγκατοικησαμε. Στο σπιτι σου και στο δικο μου. Κοιμομασταν μαζι, ξυπνουσαμε μαζι, βαλαμε τις αλυσιδες στο αμαξι μου για να παμε να παιξουμε χιονοπολεμο μαζι. Μοιραστηκαμε τις στιγμες μαζι, τον ερωτα, τη χαρα μαζι, το γελιο και τα ανεκδοτα και τα κομικς μαζι, τη χαλαρωση μαζι, τις νεες γνωσεις κι εμπνευσεις μας μαζι, τις γαμημενες φρικες μας και τα αγχη μας μαζι! Τις δημιουργιες μας γαμωτη μου μαζι, ξερεις τι εμπνευση ησουν (και εισαι!) για μενα; Ξυπνουσαμε μαζι και πηγαιναμε στο στουντιο μαζι για να παιξουμε μουσικη μαζι. Κι ομως δεν πνιγαμε ποτε ο ενας τον αλλο, δεν ασφυκτιουσαμε απο την παρουσια του γιατι ειχαμε τη ζωη μας, τις ενασχολησεις μας και το χρονο για τον εαυτο μας. Ακομα και τις μερες που δεν τις περνουσαμε μαζι ομως, ημασταν μαζι, οπως εισαι μαζι μου και τωρα.

Ειναι αστειο γιατι τοτε που ζουσα τις υπεροχοτερες στιγμες μαζι σου σκεφτομουν κι εγραφα σ’αυτο το μπλογκ για καποιον αλλο και δε μου περασε ποτε απο το μυαλο οτι θα μπορουσα να γραψω κατι σε σενα, ισως γιατι παντα τα λεγαμε ολα ακομα και χωρις να μιλαμε. Κι ομως να τωρα που γραφω κατι για σενα, σε σενα που πιστευα οτι δε θα γραψω ποτε! Δεν ηξερα τοτε ποσο και αν σε πονουσα, κι αν αυτο ειχε να κανει με μενα η με σενα, ησουν βλεπεις παντα τοσο δυνατος μεσα στα μπερδεματα σου. Αλλα δεν ξερω αν θα ξερεις ποτε, η αν θα ξεχασεις, ποσο με αλλαξες. Και ποσο εισαι μεσα μου. Δεν ειναι μονο οι γνωσεις που απεκτησα κοντα σου και οι καινουργιες συνηθειες που μου κολλησες γιατι μου αρεσαν. Ειναι οι συζητησεις μας με την εγκεφαλικη επικοινωνια σε αλλο επιπεδο. Ειναι ο τροπος που μου εμαθες πολλες φορες να σκεφτομαι. Να αναζηταω την πηγη και να κοιταζω τη μεθοδολογια. Και καθε φορα που βλεπω τον κοσμο μεσα απο το νεο αυτο μου βλεμμα νιωθω την παρουσια σου εκει. Μεσα μου.

Και καταλαβαινω και βιωνω εντονα, οσο πιο βαθια και εντονα γινεται, αυτο που λενε «εισαι κομματι μου».

Το δευτερο βραδυ με βρηκε εξω απο το σπιτι του Μ., να τον κοιταζω απο το παραθυρο του και να νιωθω την επιθυμια να τον βρω, να τον παρω αγκαλια και να του εξηγησω πως ειναι τα πραγματα, πως τα βλεπει αυτη απο την πλευρα της και ποια ειναι τα λαθη που κανει αυτος. Να του εξηγησω οτι τον αγαπαει οπως ειναι και γι αυτο που ειναι, και οτι δε χρειαζεται να της αποδειξει τιποτα, ποσο μαλλον με τον τροπο που προσπαθει να το κανει. Να τη δει σαν το συμμαχο που θα παρει απο το χερι και θα αντιμετωπιζουν τη ζωη μαζι και οχι σαν τον αντιπαλο που θα τον κρινει. Οτι δεν τον βρισκει ανεπαρκη.

Ομως δεν εκανα τιποτα. Δεν νομιζω οτι θα εκτιμουσε η Γ. το να ανακατευτω στον καβγα τους. Δεν ξερω αν θα το εκτιμουσε και ο Μ. οτι εκεινη μου τα εχει πει, ουτε και νομιζω να με θεωρουσε αντικειμενικο παρατηρητη εφοσον ειμαι φιλη της. Εμεινα λοιπον να τον κοιταζω για λιγο ακομα απο το δρομο, βλεποντας τον απο το παραθυρο του να καθεται μπροστα στον υπολογιστη, προφανως περιμενοντας μηνυμα της..

Δεν ξερω αν αυτο που αναπολω ειναι αυτο που ειμαι εγω οταν ειμαι διπλα σου, η αν απλα θελω να ξαναζησω εκεινες τις μερες.. Ξερω ομως οτι μου λειπεις εσυ. Και ξερω οτι αν βρεθουμε εχουμε ακομα εκεινη την επικοινωνια. Και ξερω οτι σ’αγαπω. Και οτι μ’αγαπας κι εσυ.

Sτις καινουργιες στιγμες, λοιπον, που μας περιμενουν μαζι!

last night’s dream

Published 2 by yvris

Ειδα ενα ονειρο χτες το βραδυ και θελω να το γραψω γρηγορα για να μην το ξεχασω, οι ερμηνειες αργοτερα (αν και εχω ηδη στο μυαλο μου την ερμηνεια).

Ειδα λεει οτι ημασταν αδερφια με αυτο το (ψιλοαφωνο) πιπινι απο το x factor, το δημητρη. Και οχι μονο οτι ημασταν αδερφια αλλα οτι ημασταν κ αδερφες ψυχες. Οτι ημασταν πολυ αγαπημενα και οτι οποια ζευγαρια και αν ειχαμε παντα ημασταν εμεις πιο κοντα, σα να ημασταν ερωτευμενα αδερφια μεταξυ μας. Μιλουσαμε για τα παντα, αστειευομασταν και τελειωνε ο ενας τη φραση του αλλου και ειχαμε και μια πολυ ισχυρη σωματικη ελξη αλλα παντα ξεραμε οτι απαγορευοταν να κανουμε σεξ. και ημασταν ολο χαμογελα και πλησιασματα και βλεμματα που «ξεραμε» τι ημασταν ο ενας για τον αλλο χωρις να μιλαμε.

μετα για καποιο λογο που δε θυμαμαι εγω πεθανα. Θυμαμαι οτι ηταν να πεθανω σε χ δευτερολεπτα η κατι τετοιο και θυμαμαι οτι γινοταν ενα countdown σα να ηταν σε οθονη τηλεορασης. Θυμαμαι οτι ενιωθα πολυ ηρεμη, ειτε γιατι ημουν στα χερια του πιπινιου μου ειτε γιατι ημουν στην καρδια του κι ενιωθα την παρουσια του γυρω μου. Θυμαμαι οτι δε με ενοιαζε να πεθανω και ισα ισα το περιμενα με ενα πολυ γλυκο συναισθημα σα να ειμαι πολυ νυσταγμενη απο ενα ομορφο παρτυ και να με παιρνει σιγα σιγα ο υπνος στα χερια του αγαπημενου μου. Το τελευταιο που σκεφτομουν ηταν οτι δεν πειραζει γιατι ακομα και να ερθει ο θανατος εγω και το πιπινι μου δε θα παυαμε να επικοινωνουμε. Οτι θα μπορουσα να πηγαινω εκει σε αιθερια μορφη και να τον αγκαλιαζω οταν κοιμαται, να τον προσεχω.

Μετα πεθανα. Και το σκηνικο αλλαζε σιγα σιγα καθως πεθαινα, ηταν σα να κοιμαμαι σιγα σιγα και απο τον πραγματικο κοσμο βρισκομουν σε ενα ασπρο κρεβατι με ασπρα σεντονια και πολλα πολλα μαξιλαρια τα οποια αρχισαν να μεταμορφωνονται σε συννεφα. Και μετα ημουν πεθαμενη και βρεθηκα κι εγω ντυμενη σε ασπρα και ηταν κ οι αλλοι γυρω μου ντυμενοι σε ασπρα. Και αναμεσα στους αλλους ηταν και η Βασιλω.

Και θυμαμαι οτι καπου εκει αρχισα να ξυπναω οχι στην πραγματικοτητα αλλα απο το γλυκο συναισθημα του θανατου γιατι καπου εκει συνειδητοποιησα οτι δεν μπορουσα να επικοινωνω με το πιπινι μου! Γιατι οι κανονες ηταν οτι οι νεκροι απο τους ζωντανους χωριζονταν σε δυο διαφορετικα επιπεδα και απαγορευοταν η επικονωνια, και θα ειχε τιμωρια αυτο. Η επικοινωνια απαγορευοταν ακομα και με τους αλλους νεκρους γιατι εκει ηταν τοπος αναπαυσης. Οτι εφοσον εισαι νεκρος πλεον εισαι πνευμα και δεν μπορεις να μιλας και να βγαζεις ηχο. Αυτα μου ειπε η Βασιλω με πολυ αυστηρο υφος σε στυλ «στα λεω να τα μαθεις αλλα σταματα να μου μιλας κι εμενα γιατι θα τιμωρηθω κι εγω».

Ομως θυμαμαι οτι βρηκα ενα κολπο για να επικοινωνησω με το πιπινι μου, και το κολπο ηταν οτι ανακαλυψα οτι μπορουσα να μιλαω μαζι του χωρις ηχο, τηλεπαθητικα! Σκεπτομενη μονο αυτα που ηθελα να του πω, κι αυτος μπορουσε να καταλαβει και να μου απαντησει με τον ιδιο τροπο. Και στη συνεχεια περασε πολυ γρηγορα ο καιρος που δεν ξερω ποσα χρονια ηταν αλλα στο ονειρο ηταν σα μια στιγμη αφου πλεον υπηρχα στην αιωνιοτητα, και το πιπινι μου πεθανε και αυτο και ανεβηκε και αυτος στο αναπαυτηριο και πλεον μπορουσαμε να επικοινωνουμε με τα ματια και με τη σκεψη απο κοντα και οχι παρανομα. Και με ξαναγεμισε αυτο το γλυκο συναισθημα ευτυχιας που ειχα και στην αρχη του ονειρου καθως ελιωνα στην αγκαλια του, ανακαλυπτοντας οτι αφου πλεον ημασταν πνευματα δεν ειχε σημασια το γεγονος οτι ημασταν αδερφια και μπορουσαμε να κανουμε και σεξ.. και με ενα γλυκο φιλι στα χειλη του που σημαινε την αρχη απο αυτα που θα ακολουθουσαν ξυπνησα.

Fuck αυτο το ονειρο ειναι τελειως obvious. Τι γινεται οταν συναντας καποιο ατομο ιδιαιτερο για σενα μετα απο πολυ καιρο, και ανακαλυπτεις στην πρωτη επαφη μαζι του οτι το σωμα θυμαται..?

Οτι η καρδια θυμαται, ακομα κι οταν η σκεψη δε θυμαται?…

Σ’αγαπω, μην το ξεχνας.

Ανασκοπηση της χρονιας που περασε coming soon.

Χαμένες ψυχές 29/5/2007

Published 9 by yvris

Νυχτα. Παλι πεζοδρομο, κορμι χαμενο.

Ψυχη χαμενη.

Αραγε τι να περιμενει?

Ψαχνει. Ψαχνει παρεα, ψαχνει επικοινωνια αληθινη, αδιαμεσολαβητη, αμεση, ειλικρινη

Ψαχνει για επικοινωνια μακρια απο τους ρολους που κανεις δεν επιβαλλει αλλα ολοι εχουν δεχτει

ψευτικα χαμογελα, λογια στημενα, πολυφορεμενα, τα παντα εχει σιχαθει

και δεν το θελει να μπει στο τριπακι της ψευτιας

και γι’αυτο ψαχνει γι αλλα κορμια χαμενα να μοιραστουν τη μοναξια

γιατι το ξερει πια οτι ειναι μονη, μονη και δεν εχει μαθει

τη μοναξια δεν τη σηκωνει, γι’αυτο καθε βραδυ εξω την αραζει

μ αυτους που δεν την κοροιδευουν γιατι ξερουν οτι μονοι ειναι κι αυτοι

και δεν το παιζουν, γιατι ειναι χαμενες ψυχες και θελουν να επικοινωνησουν

οχι να βρουν την ατακα την καλη, τη σωστη για να γαμησουν

ισως να ερωτευτουν, ισως να αγαπησουν, μα πανω απ ολα ψαχνουν καποιον να μιλησουν

ψαχνουν καποιον

να ειναι μονοι μαζι.

να μοιραστουν τη ζεστασια που προκυπτει απο ενα χαδι, απο μια αγκαλια

ενα χαδι…

ενα αγγιγμα…

ενα βλεμμα…

μια αγκαλια.

 

Ειμαι μια χαμενη ψυχη.
Αλλη μια, απο τις τοσες που γυριζουν καθε βραδυ εκει εξω.
Καθε βραδυ φευγω απο το σπιτι και παιρνω τους δρομους σαν αλητισσα, κανοντας τους γονεις μου να ανησυχουν.
Καθε βραδυ σε ενα νεο ταξιδι, ταξιδι προς αναζητηση της ζεστασιας που προκυπτει απο την ανθρωπινη επικοινωνια.

Καθε βραδυ σε ενα νεο ταξιδι αναζητωντας τη ζεστασια, μια αγκαλια, ενα καλοπροαιρετο λογο, ενα χαδι, την πιο αμεση μορφη επικοινωνιας, και την πιο ομορφη. Τη αναζητω οσο τιποτα αλλο αυτη τη στιγμη, πολυ απλα γιατι νιωθω μονη. Δε νιωθω ασχημα μονη, εχω ομως καταλάβει οτι ειμαι, και απλα ειναι πολυ ωραιοτερα οταν μοιραζομαι αυτη τη μοναξια με τη μοναξια καποιου αλλου, οταν βρισκω την τομη αυτων των δυο συνολων στην επικοινωνια. Επικοινωνια μακρια απο ρολους, μακρια απο ταμπελες, μακρια απο εξωγενως επιβεβλημενες επιταγες και ονομασιες, επικοινωνια ανθρωπων και οχι ρολων. Γιατι οταν αγγιζεις το χερι καποιου και πεταριζει η καρδια σου, οταν φωλιαζεις σε μια αγκαλια και νιωθεις να σε πλημμυριζει αυτο το …κατι, οταν κλεινεις τα ματια σου και χανεσαι σε ενα χαδι, τοτε μιλαμε για επικοινωνια ανθρωπων.

Οταν αφηνεις τα συναισθηματα σου να σε καθοδηγουν και αναλογα με το πως αισθανεσαι προβαινεις σε πρωτοβουλιες και πραξεις, τοτε μιλαμε για επικοινωνια ανθρωπων.

Οταν ομως επιχειρεις να βαλεις μια ταμπελα, την οποια δεν εχεις ορισει εσυ αλλα καποιοι αλλοι, και μετα απαιτεις απο τον εαυτο σου και τον αλλο να φερεσαι συμφωνα με αυτην την ταμπελα και οχι οπως αισθανεσαι, τοτε μιλαμε για επικοινωνια (?) ρολων.

Δυστυχως πολλοι ανθρωποι εχουν στο μυαλο τους καποια στερεοτυπα απο τα οποια δεν μπορουν να ξεφυγουν. Και η κοινωνια στην οποια ζουμε μας εχει γεμισει πολλες ανασφαλειες για να μπορουμε να δεχτουμε τους ανθρωπους για αυτο που ειναι. Δηλαδη οντα με αναγκες.

Γιατι το γεγονος να ερχεσαι κοντα και να επικοινωνεις με εναν ανθρωπο σε διαφορα επιπεδα σημαινει οτι δεν μπορεις να επικοινωνησεις και με καποιον αλλο? οτι αναιρουνται τα συναισθηματα σου? οτι δεν τον αγαπας?

Γιατι το να ερθεις κοντα με καποιον, που ειναι ανθρωπινη επικοινωνια και ειναι κατι πολυ ομορφο, θα πρεπει να το ονομασεις κερατο και να ειναι κατι που θα πληγωσει καποιον?

Γιατι μια σχεση μεταξυ δυο ανθρωπων πρεπει να παρει μια συγκεκριμενη μορφη ενος συγκεκριμενου τυπου? δεν μπορει μια σχεση ανοιχτη να ειναι και τρυφερη? πρεπει να ειναι μονο γαμησι?

απο που προκυπτει οτι αγαπη=δεσμευση? δεν μπορει καποιος να δινει και να παιρνει αγαπη απλα απολαμβανοντας το δωρο του ερωτα?

 

Τελικα 2 ανθρωποι ειναι μαζι γιατι θελουν ο ενας τον αλλο η γιατι θελουν τα ιδια πραγματα?


Και αν θελουν ο ενας τον αλλο, αλλα οχι τα ιδια πραγματα, πως το συμβιβαζουν? Και ποσα τελικα απο αυτα τα πραγματα ειναι αληθινες επιθυμιες, και ποσα επιπλαστες και επιβεβλημενες?

 

Σε ποιο σημειο τελικα σταματουν τα συναισθηματα και αρχιζει ο ρολος?

insomniac#2 17/4/2007

Published 7 by yvris

Αλλη μια νυχτα χωρις να κοιμηθω…

Δεν ηρθες τελικα αποψε… και ηθελα πολυ να σε δω σημερα.

Εκανες καποτε μια προσπαθεια να με προσεγγισεις και κατι κερδισες, καπου το πηγες. Τωρα διεκδικω εγω μια θεση στη ζωη σου, λιγο περισσοτερο απο το χρονο σου, και τιποτε αλλο.

Γιατι επιμενω σ’αυτο? Γιατι θεωρω οτι περναμε καλα παρεα, και γιατι μου αρεσει να περναω καλα. Δεν ειναι οτι αν δεν εισαι μερος της ζωης μου θα μου λειψεις. Ειναι οτι ειμαι μια χαρα οπως ειμαι, αλλα γιατι να μην υπαρχει και κατι εξτρα σε αυτο?

Οποτε κανω μια προσπαθεια προκειμενου αυτο να το κερδισω.

Το μονο που θελω απο σενα ειναι να ειμαι σιγουρη οτι η επικοινωνια μας ειναι αδιαμεσολαβητη και αμεση.

Θελω να ξερω οτι σου μιλαω, και δεν ψαχνεις κρυμμενα νοηματα πισω απο τις λεξεις.

Θελω να κανω πραξεις για σενα και να σου δινομαι, χωρις εσυ να νομιζεις οτι κατι κρυβεται πισω απο τις πραξεις.

Θελω απλα να τις απολαμβανεις.

Θελω να κανεις πραξη αυτα που μου ελεγες.

Θελω να ειμαι ελευθερη να εκφραζομαι ακριβως οπως νιωθω, χωρις να πρεπει να περιοριζομαι απο το φοβο οτι εσυ μπορει να νομιζεις κατι αλλο. Γιατι τοτε η επικοινωνια δεν ειναι ειλικρινης.

Θελω να επικοινωνω μαζι σου με διαφορους τροπους, χωρις να περιοριζομαι μονο σε εναν, γιατι για μενα ολα ειναι αλληλενδετα και προκυπτουν, οχι μονοπλευρα. Αν σε ενδιαφερει μονο ενας συγκεκριμενος τροπος τοτε μαλλον εχουμε προβλημα και θα πρεπει ο καθενας να ψαχτει αλλου.

Γιατι υπαρχουν τοσα πραγματα που θα ηταν ωραια να καναμε μαζι… διαφωνεις? γιατι παντα με παρεα ειναι καλυτερα, αν η παρεα ειναι καλη. Γιατι με σενα περναω καλα.

Ειμαι γενικα απλο κοριτσι και αν θελω κατι το λεω. Ειμαι πολυ διεκδικητικη για να μην το πω. Οποτε αν εννοουσα κατι αλλο θα το ελεγα. Και αν θελησω θα το πω. Αλλα οταν λεω οτι πχ θελω να παμε μαζι μια βολτα στο Θησειο, εννοω πολυ απλα αυτο. Οτι θελω να παμε μια βολτα στο Θησειο. Τιποτε αλλο.

Σου ειπα καποτε οτι παντα ημουν χομπιστρια σε ολα, εκτος απο ενα.

Αυτο το ενα ειναι οι σχεσεις.

Με αποτελεσμα να εχω μεινει πολυ πισω σε πολλα πραγματα που ηθελα να κανω, επειδη τα εδινα ολα καπου αλλου.

Πραγμα που με εχει κανει τωρα να ΖΩ, τοσο εντονα που να αναρωτιεμαι φωναχτα: ΠΟΥ ΗΜΟΥΝ ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ???

Αυτο ειναι ενα πολυ μεγαλο προνομιο για να το χασω.

Αλλωστε εχω τοσα σχεδια…

Αυτο ομως δε σημαινει οτι δεν εχω χωρο στη ζωη μου για επικοινωνια σε διαφορα επιπεδα (ναι, ισως και σε φιλικο, γιατι να σε εκπλησσει αν σε βλεπω ετσι;), οτι δε θελω να απολαμβανω τον ερωτα οπως απολαμβανω το καθε τι, οτι δε θελω να εκφραζομαι αυθορμητα, οτι θα πρεπει να αντιμετωπιζω καθε σχεση ψυχρα…

Μου αρεσει η ζεστασια.